Topaz

Η τελευταία περίοδος του Χίτσκοκ (από τα Πουλιά και μετά) είχε ως επί τω πλείστον απλά καλούτσικες ταινίες. Η πιο μέτρια από αυτές ήταν —κατά εμέ— το Τοπάζ. Ταινία κατασκοπίας, με πλοκή σε διάφορες χώρες, με πολλούς και διάφορους χαρακτήρες που υποδύονται γνωστοί ευρωπαίοι ηθοποιοί όπως π.χ. ο Michel Piccoli και ο Philippe Noiret, αλλά και τον αμερικανό John Forsythe, ο οποίος ξανασυνεργάζεται με τον Χίτσκοκ μετά το Ποιος σκότωσε το Χάρι. Ένα πάντως από τα προβλήματα της ταινίας είναι το «αριστοκρατικό» της ύφος, το οποίο δεν ταιριάζει καθόλου με το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής και τον κυνισμό που φέρνει η νέα, τότε, δεκαετία. Δείτε το απλά για σινεγκυκλοπαιδικούς λόγους. Και αν διαφωνείτε, πείτε το μου...

La Ciociara (Η ατιμασμένη/Δύο γυναίκες)

Το σκληρό πρόσωπο του πολέμου μέσα από την απλή ιστορία των ανθρώπων που προσπαθούσαν να επιβιώσουν στο βομβαρδισμένο τοπίο. Μη σας ξεγελάει η ομορφιά της Σοφία Λώρεν (che bellezza!). Όλα θα κυλάνε υπερβολικά ήρεμα και αρκετά εύκολα για τη μάνα και την κόρη, οι Δύο γυναίκες που θα αφήσουν τη Ρώμη και θα πάρουν κυριολεκτικά τα βουνά για να επιβιώσουν. Το τέλος θα έρθει σα γροθιά στο στομάχι και θα σας αφήσει σύξυλους. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του Vittorio de Sica. Επειδή ο πόλεμος δεν είναι καθόλου όμορφος και έχει θύματα από όλες τις μεριές. Χαρακτηριστική εμφάνιση από τον νεαρό Jean-Paul Belmondo, σε μια από τις οχτώ(!) ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε εκείνη τη χρονιά και έγινε αμέσως σταρ πανευρωπαϊκής εμβέλειας. Η Λώρεν κέρδισε επάξια όλα τα βραβεία που βρήκε μπροστά της: το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες, στην Αγγλία το BAFTA, στην Ιταλία φυσικά, αλλά και το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, που δόθηκε για πρώτη φορά σε γυναίκα σε μη αγγλόφωνη ταινία. Classico!

Cat Chaser (Οι συνένοχοι)

O Peter Weller θέλησε μάλλον να ξεφύγει από τη σκιά του Ρομποκόπ και γι'αυτό ίσως βρέθηκε στα ηλιόλουστα σετ του Μαϊάμι. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη, ο ανεξάρτητος Abel Ferrara μεταφέρει στο πανί το νεο-νουάρ μυθιστόρημα του Elmore Leonard. Η υπόθεση έχει όλα τα χαρακτηριστικά του είδους: πάθος και απιστίες, εξαπάτηση και κομπίνες και φυσικά πολλά χρήματα. Η πλοκή εξελίσσεται γρήγορα, κάποια κομμάτια της ιστορίας στον Άγιο Δομίνικο εξαφανίζονται και η voice-over αφήγηση προσπαθεί να μας βάλει στο μυαλό του πρωταγωνιστή, επειδή η εικόνα μόνο δεν πείθει. Έμπλεξε ο Φεράρα με μεγαλύτερο προϋπολογισμό και μάλλον έχασε τη μπάλα. Αν το όλο κλίμα σας θυμίζει και Miami Vice, δεν πέφτετε και πολύ έξω, καθώς ο Φεράρα είχε αναλάβει να σκηνοθετήσει και μερικά επεισόδια της σειράς. Ο Cat Chaser του τίτλου πάντως είναι η κωδική ονομασία που είχε η ομάδα κρούσης του Weller όταν εισέβαλλαν στον Άγιο Δομίνικο. Τώρα διοικεί ήσυχα και ωραία το δικό του ξενοδοχείο, μέχρι τη στιγμή που το παρελθόν που άφησε πίσω του θα επιστρέψει δυναμικά στη ζωή του. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα τεράστιο μπλέξιμο που αξίζει να διαβάσετε καλύτερα παρά να δείτε, εκτός κι αν δεν τα πάτε καλά με τα βιβλία, οπότε πάω πάσο. Το γυναικείο ρόλο στην ιστορία μας έχει η Kelly McGillis (Τοπ Γκαν, Κατηγορούμενοι) σε μια από τις πιο σεξουαλικές εμφανίσεις της αλλά και σε μια από τις τελευταίες της πρωταγωνιστικές εμφανίσεις. Μετά ακολούθησε η τηλεόραση και το supporting cast.

Follow Me Quietly

Μικρό, αστυνομικό b-movie με φτωχικό καστ και διάρκεια σχεδόν μια ώρα. Θέμα της η αναζήτηση ενός serial killer που στραγγαλίζει γυναίκες κάθε φορά που βρέχει. Ο αστυνομικός που είναι υπεύθυνος της υπόθεσης έχει όλα τα στοιχεία από τους φόνους, όλες τις πληροφορίες που μπόρεσαν να μαζέψουν γι'αυτόν, ξέρει σχεδόν τα πάντα για αυτόν, εκτός από το πρόσωπό του. Θα έχει τότε μια αναλαμπή: θα βάλει να του φτιάξουν μια απρόσωπη κούκλα που θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά του δολοφόνου, ύψος, βάρος, ντύσιμο, χρώμα μαλλιών. Έτσι θα αρχίσει μια νέα έρευνα που θα οδηγήσει σιγά-σιγά στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Αυτή η τελευταία εξέλιξη δίνει ενδιαφέρον στην ταινία Follow Me Quietly όπως επίσης ενδιαφέρον έχει η μονομανία του πρωταγωνιστή να πιάσει το δολοφόνο, σε τέτοιο βαθμό που θα αρχίσει να μιλάει στην κούκλα. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια απλή φιλμ-νουάρ ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον νεαρό Richard Fleischer κάτω από την επίβλεψη του Anthony Mann (που έγραψε και το σενάριο), γνώστη του είδους ο δεύτερος αφού ασχολήθηκε πολύ επιτυχημένα με τέτοιου είδους έργα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '40.

Odette Toulemonde (Η Οντέτ στα άστρα)

Δείτε μια απλή ταινία, με καθημερινούς ανθρώπους, για τα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής, με μια πρωταγωνίστρια που είναι η επιτομή της αισιοδοξίας, για άλλους λιγάκι... περίεργη αλλά, εν τέλει, όλοι μας δεν έχουμε τις παραξενιές μας; Πλούσια σε μηνύματα, με χαριτωμένα σκηνοθετικά τρικ, ειδικά η εμφάνιση κατά διαστήματα του Ιησού σε διάφορες «γνωστές στιγμές του» να παραλληλίζεται με τον εσωτερικό ψυχισμό της Οντέτ, δίνουν άλλον αέρα στο έργο. Η γενναιόδωρη, χαμογελαστή χήρα με το ονοματεπώνυμο Odette Toulemonde, με τα δύο παιδιά, που διαβάζει φανατικά τα βιβλία του αγαπημένου της συγγραφέα Μπαλζάν και προσπαθεί να τον συναντήσει, ερμηνεύεται εκπληκτικά από την Catherine Frot. Είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του διάσημου στη Γαλλία συγγραφέα Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ, ο οποίος έγραψε και το σενάριο.

Nora Inu (Λυσσασμένος σκύλος)

Η κλοπή του όπλου τύπου κολτ του «ψάρακλα» αστυνομικού Toshiro Mifune θα αποτελέσει την αφετηρία των γεγονότων που θα οδηγήσουν με αλυσιδωτό τρόπο σε τραγικά αποτελέσματα. Μαζί με τον ανώτερό του (τον ηλικιωμένο πρωταγωνιστή Takashi Shimura του μετέπειτα Καταδικασμένου), θα ακολουθήσουν βήμα προς βήμα όλα τα στάδια, ανακρίνοντας γνωστούς κι αγνώστους, ψάχνοντας στα αρχεία, παρακολουθώντας εμπόρους όπλων και τις φίλες τους, αναζητώντας τελικά αυτόν που αγόρασε το όπλο στη μαύρη αγορά. Ο οποίος, σαν Λυσσασμένος σκύλος, έχει αρχίσει να ληστεύει και να σκοτώνει κόσμο. Ο Mifune επηρεάζεται πολύ άσχημα από την υπόθεση, νιώθοντας υπεύθυνος καθώς δικό του είναι το όπλο που συμμετέχει στις εγκληματικές ενέργειες. Αυτή η παρουσίαση της ψυχολογικής πίεσης του πρωταγωνιστή δίνει στην ταινία του Κουροσάβα μια άλλη δυναμική. Τα εξωτερικά γυρίσματα είναι η πλειοψηφία στο έργο και μας παρουσιάζει την εικόνα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας που προσπαθεί να ορθοποδήσει και να ξεχάσει το εφιαλτικό παρελθόν. Φυσικά, πρόκειται για άλλη μια πολύ καλή ταινία του ιάπωνα σκηνοθέτη.

Hemingway's Adventures of a Young Man (Ο μεγάλος τυχοδιώκτης)

Πώς θα ήταν αν κάποιος είχε «ζήσει» όλα αυτά που γράφει στα διηγήματά του ο Ernest Hemingway; Κάτι τέτοιο μάλλον σκέφτηκαν και δημιούργησαν το έργο Hemingway's Adventures of a Young Men. Τις περιπέτειες δηλαδή ενός νεαρού με όλο το υπόβαθρο και τα χαρακτηριστικά του Χεμινγουέι. Παιδί που μεγαλώνει στην επαρχία, μέσα σε ένα καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, με όνειρα να δουλέψει ως δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη. Το σκάει και ξεκινάει με τα πόδια, με ώτοστοπ ή ως λαθρεπιβάτης στο τρένο να διασχίσει τη μισή ήπειρο. Γνωρίζεται με λογής-λογής κόσμου, φτάνει στο Μεγάλο Μήλο, δουλεύει γκαρσόνι για να βγάλει το προς το ζην, μέχρι που εμφανίζεται η ευκαιρία να πάει να πολεμήσει στην Ευρώπη του Α' παγκοσμίου πολέμου στο πλευρό των Ιταλών. Αυτό το τελευταίο είναι το μισό κομμάτι της ταινίας κι αυτές οι τρομακτικές εμπειρίες του πολέμου είναι που θα διαμορφώσουν το απαισιόδοξο του χαρακτήρα του. Μια ηλιαχτίδα φωτός θα έρθει από τη νοσοκόμα που τον φροντίζει (βλ. Αποχαιρετισμός στα όπλα) αλλά και πάλι happy-end δεν υπάρχει.

Ενδιαφέρουσα η ταινία του σπουδαίου σκηνοθέτη Martin Ritt με πανέμορφη φωτογραφία, που σίγουρα δεν τη βαριέσαι αλλά χάνει κάπου τη μπάλα λόγω μεγάλης διάρκειας και αρκετών «ξεχειλωμένων» σκηνών. Τα διάφορα μηνύματα που θέλει να περάσει τα έχουμε δει και σε άλλα έργα και —ακόμα καλύτερα— τα έχουμε διαβάσει και στα βιβλία του μεγάλου συγγραφέα. Συμμετέχουν διάφοροι γνωστοί ηθοποιοί στους δεύτερους ρόλους όπως ο Arthur Kennedy και η Jessica Tandy (ακόμα και τότε έπαιζε την ηλικιωμένη, η γνωστή σας ως κυρία... Ντέιζι) ως γονείς του νεαρού, ο Paul Newman σε μικρό ρολάκι, ο Ricardo Montalban και ο Eli Wallach οι συμπρωταγωνιστές του στο μέτωπο της Ιταλίας.

Young Winston (Τα ταραγμένα χρόνια ενός γίγαντα)

Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, ο ηθοποιός Richard Attenborough καταπιάνεται με τη βιογραφία των πρώτων χρόνων του μεγάλου βρετανού πολιτικού Γουίνστον Τσώρτσιλ. Με διάσημους ηθοποιούς να στελεχώνουν τους δεύτερους ρόλους (Anne Bancroft, Robert Shaw, John Mills και οι νεαρότατοι τότε Anthony Hopkins και Ian Holm), βλέπουμε μια πολύ καλή ανασύσταση της βικτωριανής εποχής στα τέλη του 19ου αίωνα, τα σχολεία που φοίτησε, τις προσπάθειες να πετύχει την αναγνώριση μέσα από τη συμμετοχή του στα βρετανικά στρατεύματα στην Ινδία, στο Σουδάν και στη Νότια Αφρική, αλλά και τις σχέσεις του με τους γονείς του, τον πολιτικό πατέρα Ράντολφ που αρρώστησε και πέθανε νωρίς και την αμερικανίδα στην καταγωγή μητέρα του, με τους οποίους οι σχέσεις ήταν τυπικές. Το έργο Young Winston βασίστηκε στα απομνημονεύματα του Τσώρτσιλ και έγινε σενάριο από τον Carl Foreman. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για να δουν οι σημερινές γενιές πώς γαλουχούνταν οι τότε γενιές των πολιτικών, σε αντίθεση με τα σημερινά... τζάκια. Voice-over αφήγηση, χρήση αληθινών αποσπασμάτων βίντεο και φωτογραφιών, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον βρετανικό έργο με όλα τα συστατικά της κλασικής συνταγής του Χόλιγουντ. Φαίνεται ότι οι βιογραφίες αρέσανε στον Atteborough, αφού δέκα χρόνια μετά, το 1982, μας παρουσίασε τον οσκαρικό Γκάντι και άλλα δέκα χρόνια μετά, το 1992, τον Σαρλό.

Buried

Είχαμε πει για τον Danny Boyle και τον James Franco, εδώ όμως ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Rodrigo Cortés μάς παρουσιάζει πραγματικά εξ ολοκλήρου μια ταινία με έναν ηθοποιό μέσα σε ένα φέρετρο, παρέα με έναν αναπτήρα ζίπο και ένα κινητό τηλέφωνο. Παγιδευμένος, θαμμένος, κυριολεκτικά Buried είναι ο νεαρός Ryan Reynolds (γνωστός σας από χαζοκωμωδίες και κομεντί και από το ότι ήταν παντρεμένος με τη Σκάρλετ Γιόχανσον) κάπου στο Ιράκ, και σε όλο το έργο των 95 λεπτών βλέπουμε τις προσπάθειές του να βγάλει άκρη σε αυτόν τον ζωντανό εφιάλτη. Κλειστοφοβική ταινία, σασπένς μέχρι το τέλος, ευστοχότατοι (μικροί) σχολιασμοί για τον πόλεμο και τον στυγνό καπιταλισμό και, τέλος, ένας ακρωτηριασμός λιγότερο γραφικός και περισσότερο κινηματογραφικός επειδή δεν είναι όλοι μ****ες σαν τον Boyle. Και να ρωτήσω, από πότε έχετε να δείτε εμπνευσμένους και ωραία σχεδιασμένους τίτλους αρχής;

The Hitch-Hiker (Ο δολοφόνος της λεωφόρου)

Η ηθοποιός Ida Lupino έμεινε διάσημη στην κινηματογραφική ιστορία για δύο λόγους: ο ένας ήταν οι ρόλοι της σε γνωστά νουάρ αριστουργήματα ή μη. Ο δεύτερος ήταν το γεγονός ότι αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα που καταξιώθηκε στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Εντυπωσίασε το 1950 με το ντεμπούτο της Caged και το 1953 παρουσίασε δύο έργα, το The Bigamist και το θρίλερ με ένα serial killer, το The Hitch-Hiker. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, βλέπουμε την περιπέτεια δύο φίλων που μέσα στην κακοτυχία τους παίρνουν μαζί με ωτοστόπ έναν περίεργο τύπο. Ο οποίος θα αποδειχθεί ότι είναι ο hitch-hiker δολοφόνος που τον αναζητάνε σε πέντε πολιτείες. Θα τους κρατήσει ομήρους σε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουν σε μια μικρή πόλη του Νέου Μεξικό. Όταν δεν θα τους χρειάζεται άλλο, τότε σκοπεύει να τους «καθαρίσει» εν ψυχρώ. Με φοβερή οικονομία στον φιλμικό χρόνο και πολύ καλή δημιουργία του κλιμακωτού σασπένς, η Lupino μάς προσφέρει ένα μικρό, δευτεροκλασάτο διαμαντάκι με πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία, δυναμικές ερμηνείες από το αντρικό —γεμάτο τεστοστερόνη να ξεχειλίζει— τρίγωνο (με τον Edmond O'Brien να είναι ο μόνος διάσημος ηθοποιός του καστ) που αξίζει να αναζητήσουν οι φίλοι των φιλμ-νουάρ αλλά και όσοι γουστάρουν περιπέτειες... περασμένων δεκαετιών! Μιας και έχουν εκπέσει τα πνευματικά της δικαιώματα, μπορείτε να δείτε όλη την ταινία στο γιου-τιουμπ.

After the Thin Man

Το παντρεμένο ζευγάρι του ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και της πλούσιας Νόρα με τον αξιαγάπητο σκύλο τους Άστα, επιστρέφουν στο Σαν Φρανσίσκο μετά το γάμο τους και τη λύση του μυστηρίου του της πρώτης ταινίας The Thin Man στη Νέα Υόρκη. Ο επιρρεπής στο αλκοόλ Τσαρλς θα αναγκαστεί να δειπνήσει στο σπίτι της ψηλομύτας θείας της Νόρα με την υπόλοιπη αριστοκρατική συγγενική γερουσία. Εκεί θα αποκαλυφθεί το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κόρη της θείας με την εξαφάνιση του αρραβωνιαστικού της. Μετά την πίεση της Νόρας, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι θα αναλάβει να βρει τι συμβαίνει με τον πλεϊμπόι της ξαδέρφης. Θα τον βρουν σε ένα κλαμπ να σκορπάει λεφτά για τα μάτια της τραγουδίστριας. Η οποία μαζί με τον ιδιοκτήτη θέλουν να του φάνε τα λεφτά. Κι ο -τάχα μου- αδερφός της τραγουδίστριας να μπλέκει τη μούρη του παντού. Σε όλη αυτήν την ομάδα να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε τον παιδικό φίλο της ξαδέρφης, τον νεαρό James Stewart σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις. Ο καθένας για δικούς του λόγους θα θέλει να βγάλουν από τη μέση των αρραβωνιάρη και όταν βρεθεί νεκρός όλοι θα είναι υποψήφιοι δολοφόνοι.

Η μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας έφερε το σίκουελ εν έτη 1936 με τίτλο After the Thin Man, παρόλο που δεν υπάρχει κάποιος... thin man στο έργο. Η οικογενειακή περιπέτεια μυστηρίου με τις σπιρτόζικες, κωμικές, συζυγικές ατακές των William Powell και Myrna Loy είναι ό,τι πρέπει για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα. Η ταινία μας εκτυλίσσεται την παραμονή της πρωτοχρονιάς και τελειώνει την επόμενη, ανήμερα Πρωτοχρονιάς, οπότε ταιριάζει γάντι στη σημερινή ημέρα. Αφεθείτε στη γοητεία της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ και... καλή χρονιά.

San Francisco (Σαν Φραντσίσκο η πόλη της αμαρτίας)

Ο καταστροφικός σεισμός του Σαν Φρανσίσκο το 1906 θα εξαγνίσει την πόλη και τις αμαρτίες των κατοίκων της. Μέχρι να έρθουν οι εντυπωσιακώτατες (όχι μόνο για εκείνη την εποχή) σκηνές καταστροφής, θα δούμε την ιστορία του κακού παιδιού με τη χρυσή καρδιά Clark Gable που θα ερωτευτεί την άσημη τραγουδίστρια που υποδύεται η διάσημη σοπράνο Jeanette MacDonald. Με τη θεσπέσια οπερατική φωνή της θα γίνει διάσημη στο καμπαρέ του Γκέιμπλ στην φτωχική πλευρά της πόλης. Αυτός όμως ως εγωιστής και ζηλιάρης που φθονεί τους πλούσιους, δεν θα την αφήσει να πάει στα... σαλόνια. Ο φίλος του και ιερέας Spencer Tracy θα προσπαθήσει να βοηθήσει και τους δύο, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι ο Γκέιμπλ αποτελεί παραπάνω από τροχοπέδη γι'αυτήν. Πολλά και διάφορα θα συμβούν στο έργο San Francisco μέχρι να έρθει η μεγάλη καταστροφή και να επανασυνδεθούν οι πρωταγωνιστές δηλώνοντας απερίφραστα την αγάπη τους χωρίς φόβο και πάθος. Αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της χρονιάς και ήταν μεταξύ των υποψήφιων έργων για το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Απέσπασαν επίσης: την δεύτερη και τελευταία υποψηφιότητα στην καριέρα του ο σκηνοθέτης Woody S. Van Dyke και την πρώτη ο Tracy για το βραβείο α' ανδρικού ρόλου, αν και ο ρόλος του είναι καθαρά συμπρωταγωνιστικός και μάλιστα τη χρονιά που προστέθηκαν στα βραβεία οι β' ρόλοι! Αποτέλεσε πάντως την πρώτη συνεργασία των δύο μεγάλων και διάσημων ηθοποιών. Ακολούθησαν άλλες δύο το '38 και το '40.

Charlie's Aunt

Ένα από τα πιο... «αρχαία» θεατρικά έργα με το ρεκόρ των περισσότερων συνεχόμενων εμφανίσεων (1.466 παρακαλώ, στα τέλη του 19ου αιώνα) αποτελεί η σάτιρα που έγραψε ο Brandon Thomas. Μία από τις πολλές κινηματογραφικές εκδοχές (και ίσως η καλύτερη) αποτελεί η ταινία σε σκηνοθεσία Archie Mayo (που σκηνοθέτησε και αρκετά έργα των αδελφών Μαρξ) με το διάσημο κωμικό Jack Benny στο ρόλο του καημένου, αιωνόβιου φοιτητή που μεταμφιέζεται και παριστάνει τη θεία του συμφοιτητή του Τσάρλι, γίνεται δηλαδή η Charley’s Aunt. Όπως καταλαβαίνετε, το cross-dressing του κυρίου Τζακ φέρνει τα πάνω-κάτω στην πανεπιστημιούπολη με τις παρεξηγήσεις που δημιουργούνται. Τα ευτράπελα δίνουν και παίρνουν με τους δύο συμφοιτητές του Τζακ να θέλουν να εντυπωσιάσουν τις δύο ανιψιές ενός στριμμένου καθηγητή τους, τον πατέρα του ενός να κορτάρει τη μεταμφιεσμένη «θεία» και τον τελευταίο να γουστάρει και να εντυπωσιάζει —τα διαστήματα που βγάζει τα γυναικεία ρούχα και επανέρχεται στα αντρικά— την αληθινή θεία του Τσάρλι που θα εμφανιστεί ινκόγκνιτο στην πανεπιστημιούπολη. Η νεαρότατη Anne Baxter σε έναν από τους πρώτους τις ρόλους υποδύεται μία από τις κορασίδες και ο βρετανός Laird Cregar, με τη σύντομη καριέρα, στο ρόλο του πατέρα. Καλοφτιαγμένη κωμωδία, χωρίς σάχλες και αηδίες, που δεν προσβάλλει το iq των θεατών. At least interesting, my dear friends.

Tobacco Road (Καπνοτόπια)

Άλλη μια ταινία στην οποία ο John Ford ασχολείται με τον αγαπημένο του αμερικανικό Νότο, την οικονομική κρίση του '30 και τους φτωχούς και καταφρονημένους ηλικιωμένους. Πρωταγωνιστής ο γερο-Τζίτερ, που ζει στα καπνοτόπια της Τζώρτζια, στον πάλαι ποτέ φημισμένο Tobacco Road. Τα χωράφια πλέον δεν βγάζουν καπνό ή βαμβάκι, τα μεγάλα σπίτια έχουν εγκαταληφθεί από τους ιδιοκτήτες τους και έχουν μείνει οι επιστάτες να τα προσέχουν και κάποιοι μικροκαλλιεργητές που δεν θέλουν να αφήσουν τον τόπο τους. Ήρθε η ώρα να αποφασίσουν να αφήσουν το σπίτι τους και να πάνε στο πτωχοκομείο. Μόνο που Τζίτερ δεν λέει να το βάλει κάτω και ψάχνει τρόπο να βρει $100 για να μείνει στην παράγκα του για άλλον ένα χρόνο. Με πολύ κωμική διάθεση (αφού οι περισσότεροι πρωταγωνιστές είναι... γιου-χου) αλλά και με πολύ ευαισθησία και σεβασμό προς τους χαρακτήρες, ο Ford μεταφέρει το ομώνυμο και διάσημο θεατρικό (το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στο βιβλίο του Erskine Caldwell). Ένα θεατρικό που έσπασε όλα τα ρεκόρ συνεχόμενων εμφανίσεων εκείνη την εποχή στο Μπροντγουέι· 3.182 παραστάσεις μέσα σε οχτώ χρόνια! Η ταινία είναι χαμηλού προϋπολογισμού, χωρίς σταρ-ηθοποιούς (με τους νεαρούς και άσημους τότε Dana Andrews και Gene Tierney), αφορά την επιβίωση των φτωχών και ηλικιωμένων, σίγουρα αρκετά πιο ανάλαφρη απ' ό,τι το βιβλίο, συνεπώς αδιάφορη για τους κριτικούς μέσα στο συνολικό έργο του Ford. Ό,τι πρέπει δηλαδή για έναν σινε-περίεργο σαν κι εμένα.

2081

Το σωτήριον έτος 2081 η ανθρωπότητα «κατάφερε» να φέρει την ισότητα στον κόσμο. Με αφηγήτρια την Patricia Clarkson βλέπουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλέον ίσοι σε δύναμη, κανένας πιο όμορφος από τον άλλο, ίσοι σε εγκεφαλική δραστηριότητα, κανένας πιο έξυπνος από τον άλλο. Όλα αυτά με τη βοήθεια της τεχνολογίας, με τη βοήθεια τεχνητών εμφυτευμάτων και μηχανικών βαρυδίων και ενός κυβερνητικού καθεστώτος που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Μέχρι που κάποια στιγμή, ένας νεαρός θα προσπαθήσει να φέρει την επανάσταση της διαφορετικότητας μπροστά στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου, απλά παρουσιάζοντας την ομορφιά του να είσαι ο εαυτός σου. Με την εκπληκτική μουσική σύνθεση του Lee Brooks, εκτελεσμένη από το διάσημο σχήμα Kronos Quartet οδηγούμαστε στο συγκινητικό φινάλε. Και όλα αυτά στην prime-time τηλεοπτική ζώνη.

Αυτή η οργουελική ταινία μικρού μηκούς σκηνοθετήθηκε από τον Chandler Tuttle και ήταν βασισμένη στο διήγημα "Harrison Bergeron" του διάσημου αμερικανού συγγραφέα Kurt Vonnegut, έναν συγγραφέα που ασχολήθηκε αποκλειστικά με μια «περίεργη» και εντελώς προσωπική επιστημονική φαντασία.

Ολόκληρη η ταινία ε δ ώ.

Charley Varrick (Ο άνθρωπος που έκλεψε τη μαφία)

Ο Don Siegel σε όλη σχεδόν την καριέρα του ασχολήθηκε με τον υπόκοσμο, ληστείες, κακοποιούς. Εδώ μας παρουσιάζει έναν μικροκακοποιό, τον Charley Varrick (που υποδύεται ο Walter Matthau) που ληστεύει μικρές τράπεζες σε μικρές κωμοπόλεις. Στην τελευταία του δουλειά όλα πάνε στραβά. Σκοτώνεται η γυναίκα του (και οδηγός διαφυγής) και ο ένας από τους δύο συνεργούς. Ευτυχώς αυτές οι σκηνές περνάνε γρήγορα επειδή η προχειρότητα, οι σάλτσες για αίμα και το ατάλαντο των ερμηνειών ορισμένων δημιουργούν μια εντύπωση ότι το έργο θα είναι κάτω του μετρίου. Στην πορεία όμως μετράνε τη λεία και, εκεί που περιμένουν το πολύ δέκα με είκοσι χιλιάρικα, βλέπουν ότι η μικρή τράπεζα τους απέφερε... $750.000! Ο έξυπνος Βάρικ αμέσως καταλαβαίνει ότι η τράπεζα ξεπλένει χρήματα της Μαφίας και αυτά που κλέψανε θα τα θέλουν πίσω πάση θυσία. Ο ατίθασος νεαρός συνεργός έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι του αλλά ο Βάρικ κανονίζει τη διαφυγή τους, αφήνοντας —για κάποιο λόγο που καταλαβαίνουμε αργότερα— στοιχεία που μπορούν να τους βλάψουν. Έτσι, η περιπέτειά μας γλυτώνει την τυποποίηση και το διασυρμό. Η εμφάνιση του μπράβου της μαφίας και του υπευθύνου της κεντρικής τράπεζας (των μάφια-boys) περιπλέκει λίγο το στόρι. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Βάρικ να ξεφύγει από τα πλοκάμια που του στύνουν με τη δύναμη κυρίως του μυαλού του. Αποτελεί μία από τις τρεις σοβαρές αστυνομικές περιπέτειες που γύρισε ο Matthau μέσα στη διετία ’73-’74, η οποία μπορεί να μην είναι κακή, είναι σίγουρα η πιο μέτρια απ’τις άλλες δύο, το Laughing Policeman και το The Taking of Pelham One Two Three.

20,000 Years in Sing Sing

Ταινία φυλακής, ρεαλιστική, σκληρή, μια από τις καλύτερες της πρώιμης αμερικανικής περιόδου του Michael Curtiz, αλλά αρκετά διδακτική. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του νεαρού τότε Spencer Tracy σε ρόλο ατίθασου και αντιδραστικού κατάδικου που θα περάσει άσχημα τον πρώτο καιρό στη στενή μέχρι να βάλει μυαλό και να προσαρμοστεί. Σε μικρό ρόλο (τέσσερις ολιγόλεπτες εμφανίσεις όλες κι όλες), η Bette Davis που υποδύεται την κοπελιά του που τον καρτερεί να βγει από τη φυλακή αλλά θα τον μπλέξει ακόμα περισσότερο όταν αυτός πάρει μια μονοήμερη άδεια για να πάει να τη δει. Βασίστηκε εν μέρη σε αληθινά γεγονότα από το ομότιτλο βιβλίο του διευθυντή των φυλακών Lewis E. Lawes, ο οποίος τους έδωσε και την άδεια για γυρίσματα μέσα στις εγκαταστάσεις των φυλακών. Και αν έχετε απορία, τα 20.000 χρόνια στο Σινγκ Σινγκ, όπως φαίνονται κι από τους πανέξυπνα σχεδιασμένους τίτλους αρχής, είναι το άθροισμα των ποινών όλων των κατάδικων.

The Black Cat (Ο πύργος του μυστηρίου)

Ο Edgar G. Ulmer (που μας έδωσε αργότερα το φοβερό Detour) αποτύει φόρο τιμής στο γερμανικό εξπρεσιονισμό (είχε δουλέψει εξάλλου στα γερμανικά κινηματογραφικά στούντιο τη δεκαετία του '20) και παρουσιάζει ένα έργο όχι και τόσο βασισμένο στο βιβλίο του Edgar Alan Poe, καθώς η αναφορά στους τίτλους αρχής έγινε για διαφημιστικούς λόγους και ουδεμία σχέση έχει με την πλοκή του έργου. Η ταινία The Black Cat κατηγοριοποιείται στις «τρόμου», μόνο που ουδεμία επίσης σχέση έχει πλέον ο τρόμος της δεκαετίας του ‘30 με τα σημερινά έργα. Εντυπωσιακά σκηνικά, επικίνδυνες σκιές, δεν ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις στην επόμενη γωνιά. Ο λόγος που αξίζει η ταινία όμως είναι η πρώτη συνεργασία (από σύνολο οχτώ) των δύο διάσημων ηθοποιών Bela Lugosi και Boris Karloff, οι οποίοι μάλιστα βρίσκονται σε... πολιτισμένη έχθρα. Μέχρι να έρθει το τέλος, όλα κυλάνε υπερβολικά... αριστοκρατικά. Πάνω απ’ όλα, το ήθος και ο σεβασμός προς τον αντίπαλο. Μετά έρχεται ο θάνατός του.

The Killer Elite

Ο James Caan εναντίον του Robert Duvall. Για χρόνια δούλευαν μαζί σε μια ανώνυμη ομάδα επιλέκτων που αναλάμβανε επικίνδυνες αποστολές (προστασία, βόμβες, δολοφονίες κ.λ.π. στο όνομα της πατρίδος) μέχρι που ο Duvall πληρώθηκε παραπάνω από τους αντιπάλους. Δεν σκοτώνει τον Caan· απλά τον στέλνει στην εντατική (πυροβολώντας τον στο γόνατο και στον αγκώνα) και από κει στη σύνταξη. Αυτός όμως θα επανέλθει. Αργά, κουραστικά, βασανιστικά, θα μάθει να ζει με το μπαστούνι του και να ρίχνει ξύλο ακόμα και μ'αυτό. Θα έρθει η ώρα που οι αρχηγοί θα του ξαναδώσουν δουλειά (να προστατεύσει έναν κινέζο πολιτικό), μόνο και μόνο επειδή η ομάδα που θέλει να σκοτώσει τον κινέζο έχει αρχηγό τον Duvall.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '70, με την άνθιση των ασιατικών ταινιών καράτε, και έτσι δεν θα μπορούσαν να λείπουν και από δω αντίστοιχες σκηνές. Πριν βγάλετε όμως γρήγορα συμπεράσματα, να πούμε ότι η ταινία The Killer Elite έχει σκηνοθέτη τον Sam Peckinpah. Οπότε να ξέρετε ότι θα δείτε μια τουλάχιστον ενδιαφέρουσα και καλοφτιαγμένη ταινία, με το γνωστό κοφτό μοντάζ και τη γραφική αναπαράσταση της βίας, στοιχεία που έκαναν διάσημο τον σκηνοθέτη. Και, ευτυχώς, οι σκηνές με το ασιατικό «ξύλο» είναι λίγες και πέφτουν προς το τέλος του έργου. Παλιομοδίτικη περιπέτεια για τους φίλους του είδους με ωραία κινηματογράφιση του Σαν Φρανσίσκο της εποχής.

The Beast of the City

Μια καλή ταινία με θέμα τον κόσμο των αστυνόμων και των γκάνγκστερς από τη χρονιά του 1932, που δεν έγινε τόσο διάσημη όσο η «αγία τριάδα» του είδους: Μικρός Καίσαρ, Δημόσιος κίνδυνος νο. 1 και Σημαδεμένος. Κι αυτό επειδή η ταινία The Beast of the City ασχολείται αποκλειστικά με την προσπάθεια των αστυνομικών να πατάξουν το οργανωμένο έγκλημα, χωρίς να αναλύει καθόλου τους λόγους και τις αιτίες που το έκαναν να ανθίσει στην Αμερική του '20 και του '30.

Πρωταγωνιστής ο Walter Huston ως σκληροτράχηλος αλλά και οικογενειάρχης αστυνομικός που το έχει βάλει σκοπό να συλλάβει τον αρχικακοποιό της πόλης. Ο μικρότερος αδερφός του, επίσης αστυνομικός, μπλέκει με μια ξανθιά σεξοβόμβα (ποιαν άλλη φυσικά πέρα της Jean Harlow) η οποία έχει διασυνδέσεις με τη συμμορία. Ο νεαρός θα την πατήσει όταν αναλάβει μια φύλαξη χρηματοποστολής που θα καταλήξει σε αιματηρή ληστεία. Η αλήθεια θα φανερωθεί, αλλά στη δίκη που θα ακολουθήσει οι κακοποιοί θα αθωωθούν από τους φοβισμένους ενόρκους καθώς ο νεαρός αδερφός δεν θα καταμαρτυρήσει τη συμμορία. Ο Huston θα βρει μια τελευταία λύση για να κλείσει τους λογαριασμούς του. Θα μαζέψει μια επίλεκτη ομάδα αστυνομικών και μαζί με τον μετανιωμένο αδερφό, θα πάνε στο κλαμπ που διασκεδάζει όλη η συμμορία. Αυτό που θα ακολουθήσει -κλείνοντας το έργο- και αυτό που άφησε την ταινία στην ιστορία είναι μια απίστευτα βίαιη συμπλοκή με ανελέητο πιστολίδι που δεν θα αφήσει κανέναν και τίποτα όρθιο. Θα περάσουν πολλά μα πολλά χρόνια μέχρι να αποτυπωθεί ξανά στο πανί παρόμοια σκηνή. Αυτό δείχνει φυσικά το πόσο ελευθερία είχαν οι κινηματογραφιστές τότε, λίγα χρόνια πριν αποδεχθούν εντελώς τον Κώδικα Χέιζ και η λογοκρισία ισοπεδώσει τους δημιουργούς.

Raw Deal (Ο δραπέτης του Σινγκ Σινγκ)

Η βαριά φωνή της Claire Trevor με voice-over αφήγηση ανοίγει αυτό το δευτεροκλασάτο film-noir του Anthony Mann. Μας συστήνει τον εραστή της Dennis O’Keefe που βρίσκεται στη φυλακή και ετοιμάζεται να δραπετεύσει. Στην πορεία τους προς την ελευθερία, θα πάρουν μαζί τους (κάτι σαν απαγωγή) τη νεαρή Marsha Hunt. Σκοπός τους να βρουν τον αρχικακοποιό για τον οποίο μπήκε φυλακή, να τους δώσει τα χρωστούμενα και να διαφύγουν προς Νότια Αμερική. Αυτός όμως δεν θέλει μήτε να τον δει, μήτε να του δώσει τίποτα. Αντιθέτως, θα τον αφήσει στην τύχη του με την αστυνομία στο κατόπι του και όταν πλησιάσει υπερβολικά κοντά, θα βάλει να τον σκοτώσουν. Εμείς παρακολουθούμε κυρίως τις προσπάθειες του περίεργου αυτού (και ερωτικού) τριγώνου να γλυτώσει από τα νυχιά αστυνομικών και κακοποιών. Ταυτόχρονα η νεαρά γοητεύεται από το δραπέτη του Σινγκ-Σινγκ και επηρεάζεται από τον σκοτεινό κόσμο των κακοποιών, στο σημείο μάλιστα να βοηθήσει τον απαγωγέα της. Κλασικό πλέον νουάρ το Raw Deal του 1948 με τη σκοτεινή φωτογραφία του διάσημου στο είδος John Alton, με τα αρκετά εξωτερικά γυρίσματα και το ρεαλιστικό σκηνοθετικό τόνο, για να «βάλει» ο Mann το κοινό στο κλίμα του ζοφερού ταξιδιού των πρωταγωνιστών προς το προκαθορισμένο από τη μοίρα τέλος τους.