Mini-spoiler (ίσως): τι προκάλεσε τον κατακλυσμό στο βραβευμένο animation Flow; Πού πήγαν οι άνθρωποι; 
Ο Nicolas Cage σε αυστραλέζικη παραγωγή, σε άλλη μία ταινία από τις πολλές που συνεχίζει να συμμετέχει, χωρίς σταματημό. Εδώ υποδύεται έναν αμερικανό που μεγάλωσε και έκανε σερφ στην Αυστραλία, και επέστρεψε ξανά να αγοράσει ένα σπίτι στην παραλία και να κάνει σερφ με το γιο του. Μόνο που στην παραλία κάνει κουμάντο μία ομάδα νταήδων νεαρών ντόπιων και δεν αφήνουν ξένους να κολυμπήσουν. Τα πράγματα θα κλιμακωθούν γρήγορα, ο Cage θα τις φάει όταν θα προσπαθήσει να μπει στη θάλασσα, και αυτό θα τον πεισμώσει και θα μείνει στο πάρκινγκ ώστε να βρει τρόπο να κάνει σερφ. Η εμμονή του να μείνει εκεί θα έχει ως αντίκτυπο: να του κλέψουν τη σανίδα του σερφ, μετά το αυτοκίνητο, βοήθεια δεν θα βρει αφού ο τοπικός αστυνόμος είναι και αυτός στο κόλπο, θα ξεμείνει από μπαταρία στο κινητό, και θα καταντήσει σωματικά και ψυχολογικά "ερείπιο", απέχοντας λίγο από τα όρια της παραφροσύνης.
Είδαμε ξανά μετά από χρόνια (στα Τζουμέρκα, έτσι για την ιστορία) το The Pink Panther, την πρώτη ταινία της σειράς ταινιών του Blake Edwards με θέμα τον επιθεωρητή Κλουζό (που υποδύθηκε εκπληκτικά ο Peter Sellers) και τις απίθανες περιπέτειες του. Εδώ όμως, ο πρωταγωνιστής είναι ο David Niven, διάσημος ζεν πρεμιέ αλλά και διαβόητος ληστής που θα βάλει στο μάτι το διάσημο διαμάντι που λέγεται... Ροζ Πάνθηρας, ενώ θα κοροϊδεύει τον Κλουζό που θα ψάχνει μάταια να βρει τον ληστή. Πολλά ευτράπελα που βγάζουν λίγο γέλιο, αρκετά ενήλικα υπονοούμενα, το έργο έχει μία αύρα παλιού κινηματογράφου και θα την ξεχνούσαμε εύκολα, αν δεν υπήρχε η τελική σεκάνς. Και για αυτή την τελική σεκάνς και μόνο (μετά το αποκριάτικο πάρτι), για το κυνηγητό με τα αμάξια, με τις ολόσωμες στολές πιθήκων, με ελάχιστο διάλογο (κάτι σαν φόρος τιμής στις παλιές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου), ο Edwards σκηνοθετεί γνήσια κωμωδία και το γέλιο βγαίνει αβίαστο.
Επική παραγωγή, που ακολούθησε τα χνάρια των μεγάλων σε διάρκεια κωμωδιών της εποχής (βλέπε επίσης The Russians are coming και It's a mad mad mad world και The great race), δηλαδή τρελές καταστάσεις, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, ανελέητη σάτιρα, απλά το υπόβαθρο εδώ και αυτό που παρωδεί τελικά είναι το είδος του γουέστερν. Το μεγάλο καραβάνι σε σκηνοθεσία του John Sturges, γνώστη του είδους, αφορά ένα φορτίο από 40 κάρα γεμάτα ουίσκι που θα "πρέπει" να παραδωθούν στο Ντένβερ πριν έρθει ο χειμώνας, διαφορετικά το αντρικό κοινό (κυρίως εργάτες ορυχείων) της πόλης δεν θα αντέξει να βγάλει το χειμώνα! Για αυτό το φορτίο, θα ξεκινήσει να το συναντήσει α) μία διμοιρία ίλης για να το συνοδέψει με ασφάλεια στο Ντένβερ και για να μην γίνουν απρόοπτα (με αρχηγό τον Burt Lancaster), β) μία ομάδα ιρλανδών μεταναστών, γ) ένα γκρουπ ινδιάνων Σιου (σε ρόλο έκπληξη ο Martin Landau) που εποφθαλμιούν αυτό το φορτίο με αλκοόλ, δ) μία ομάδα πολιτών του Ντένβερ μαζί με τον έμπορο που υποδύεται ο Brian Keith που θέλουν να παραλάβουν το αλκοόλ και, τέλος, ε) ένα γυναικείο χριστιανικό σωματείο κατά της χρήσης αλκοόλ με αρχηγό τη Lee Remick και βοηθό την κόρη του Λάνκαστερ που θέλουν να σταματήσουν την πορεία του καραβανιού. Αυτές οι πέντε ομάδες θα "μπλέξουν τα μπούτια τους" όσο δεν πάει, με τις κωμικές καταστάσεις να δίνουν και να παίρνουν. Οι σφαίρες και το πιστολίδι θα είναι ανελέητο, αλλά φυσικά κανένας δεν θα τραυματιστεί. Το τέλος θα τους βρει στους βάλτους και η...βαλτώδης αποτυχία θα σημάνει το τέλος της ιστορίας. Όλοι θα πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους. Προσθέστε και ένα χάπι εντ για 2 πρωταγωνιστικά ζευγάρια και αυτό ήταν ένα από τα πιο γνωστά κωμικά γουέστερν που έπαιζε συχνά και στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά (λέμε πολλά) χρόνια! Αλλά... 
Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.
