Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

Wagon Master (Τραγικό καραβάνι)

Πρωταγωνιστής ο (συνήθως καρατερίστας-δευτεραγωνιστής στα έργα του John Ford) Ben Johnson ως ο αρχηγός ενός καραβανιού Μορμόνων, που προσπαθούν να διασχίσουν την Άγρια Δύση για να βρούνε τη δικιά τους γη της Επαγγελίας και να χτίσουν την κοινότητα που ονειρεύονται. Αυτός είναι ο Wagon Master, του τίτλου του έργου. Αν και η ταινία ξεκινάει αρκετά απλοϊκά και γραφικά, στην πορεία η επιμονή του καραβανιού στις αντίξοες συνθήκες και τους κινδύνους σε κερδίζουν τελικά. Η ολοκλήρωση του έργου έρχεται με το πιο γρήγορο πιστολίδι-ξεκαθάρισμα λογαριασμών που έχουμε δει σε αντίστοιχες ταινίες της εποχής, το μοναδικό πιστολίδι σε ολόκληρο έργο γουέστερν (μετά την πολύ μικρή σκηνή της αρχής). Χαρακτηριστικό γουέστερν του John Ford, εξ ολοκληρού σκηνοθετημένο σε άγρια τοπία (φυσικά στο Monument Valley), σε ποτάμια και σε ερήμους. Αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς Wagon Train με πρωταγωνιστή τον μεγάλο καρατερίστα Ward Bond, που στο έργο μας εδώ υποδύεται τον αρχηγό των Μορμόνων. Σημειώστε, τέλος, πως οι Ινδιάνοι δεν είναι οι κακοί της υπόθεσης (αυτό κι αν είναι έκπληξη).

The Train Robbers

Διεκπεραιωτική περιπέτεια, τόσο για τον έμπειρο σκηνοθέτη Burt Kennedy όσο και για τον ηλικιωμένο πρωταγωνιστή John Wayne. Η οποία είναι μπολιασμένη και με κωμικές σφήνες, αλλά δεν χαρακτηρίζουν το έργο κωμικό. Η ανεύρεση ενός κρυμμένου θησαυρού σε κάποιο παρατημένο τρένο μέσα στην έρημο, θα έχει πολύ πιστολίδι, εξαντλητική αναζήτηση και μια ανατροπή στο τέλος-τέλος (λίγα δεύτερα πριν πέσουν τα γράμματα, λέμε) που θα δώσει στην ταινία The Train Robbers την κωμική τροπή που έπρεπε να είχε από τη μέση του έργου, τουλάχιστον! Έτσι, δεν θα πάθετε τίποτα αν δεν δείτε το έργο. Έχει πάντως εκπληκτική φωτογραφία και πλουσιότατο καστ πέραν του Γουέιν: η Ann-Margret έχει το χάρτη του θησαυρού, ο Ben Johnson και ο Rod Taylor είναι οι παλιοί φίλοι και συνεργάτες του Γουέιν ενώ ο Ricardo Montalban είναι αυτός που ξέρει όλη την αλήθεια. Για τους φίλους του είδους, μια ό,τι πρέπει ταινία για να περάσουν το απογευματάκι τους.

The Rare Breed (Ράντσο Μπράβο)

Ταινία γουέστερν για όλη την οικογένεια. Με τον all-american πρωταγωνιστή James Stewart να βοηθάει δύο αγγλίδες γυναίκες, μάνα και κόρη, ώστε να μεταφέρουν μία αγγλική ράτσα αγελάδας σε ένα ράντσο στην αμερικανική ενδοχώρα για να αναμειχθεί με τις γηγενείς. Εξ ου και ο τίτλος The Rare Breed. Συμφεροντολόγος στην αρχή, θα βοηθήσει τις κυρίες μόνο για να βγάλει κέρδος. Στην πορεία, θα αρχίσει να νοιάζεται περισσότερο, κάτι για το οποίο ευθύνεται η γοητεία και ο τσαμπουκάς της μάνας που υποδύεται η γοητευτική Maureen O'Hara. Στο πρώτο μισό του έργου βλέπουμε την προσπάθεια αυτού του περίεργου τρίο να φτάσουν στο ράντσο, έχοντας να αντιμετωπίσουν την άγρια φύση αλλά και αρκετά κακοποιά στοιχεία. Στο δεύτερο μέρος, οι πρωταγωνιστές έχουν φτάσει στο ράντσο του σκοτσέζου ιδιοκτήτη (φανταστικός ο Brian Keith). Ο Stewart γουστάρει πλέον την αγγλίδα και πιστεύει στο όνειρό της. Αλλά καθώς κάθονται εκεί να περάσουν τον χειμώνα, σιγά-σιγά ο Keith αρχίζει να κορτάρει την O'Hara, ο μικρός γιος του σκοτσέζου την κόρη της αγγλίδας και ο Stewart μένει μόνος του. Ο χειμώνας είναι μεγάλος και η επιβίωση της αγγλικής αγελάδας φαντάζει πλέον σενάριο απίθανο. Αλλά η φύση ξέρει καλύτερα, το happy-end είναι εγγυημένο και εντελώς προβλεπόμενο. Με τον Andrew V. McLaglen στην καρέκλα του σκηνοθέτη (παλιά καραβάνα των γουέστερν) δεν περιμέναμε τίποτα διαφορετικό.

One-Eyed Jacks (Η εκδίκηση είναι δική μου)

Μάρλον Μπράντο και Καρλ Μάλντεν συνεργάζονται για τρίτη φορά, σ'αυτό το επικών διαστάσεων γουέστερν που σκηνοθέτησε ο πρώτος. Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ο μεγάλος αυτός ηθοποιός ανέλαβε σκηνοθετικά καθήκοντα. Κι αυτό συνέβη επειδή αντικατέστησε τον Stanley Kubrick λίγο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα. Ο ελληνικός τίτλος Η εκδίκηση είναι δική μου συνοψίζει καλύτερα την βασική υπόθεση της ταινίας. Ο Μπράντο ως νεαρός κακοποιός αποδρά από τη μεξικάνικη φυλακή όπου βρισκόταν 5 χρόνια μέσα, επειδή τον πρόδωσε ο φίλος του και τον παράτησε ολόμοναχο να αντιμετωπίσει τις μεξικανικές αρχές ύστερα από μια ληστεία. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να αναζητήσει τον (πρώην) φίλο του και να τον σκοτώσει. Θα μπει στη συμμορία του Ben Johnson, ο οποίος γνωρίζει ότι ο Malden βρίσκεται στην Καλιφόρνια εκτελώντας χρέη σερίφη!

Πολλά και διάφορα συμβαίνουν μέσα στα 140 λεπτά της ταινίας που ξεφεύγει από τα στενά όρια του είδους και καταλήγει να είναι μια ασυμβίβαστη δραματική ταινία χαρακτήρων, με χαλαρούς ρυθμούς, εντελώς έξω από τα συνηθισμένα για το 1961 που κυκλοφόρησε. Το αρχικό σενάριο γράφτηκε από τον Sam Peckinpah, αλλά το όνομά του δεν γράφτηκε πουθενά. Το αρνητικό στοιχείο της πολύ καλής ταινίας πάντως εντοπίζεται στην άνευρη ερμηνεία της νεαρής Pina Pellicer, η οποία επιλέχθηκε ως η μεξικάνα Audrey Hepburn, χωρίς όμως το ερμηνευτικό βάθος της τελευταίας, που ήταν απαραίτητο για να τα βγάλει πέρα με τέτοιους ηθοποιούς.
Όλη η ταινία εδώ!

The Last Picture Show (Η τελευταία παράσταση)

Η ενηλικίωση ενός νεαρού αγοριού που ζει σε μια μικρή κωμόπολη του αμερικανικού νότου της δεκαετίας του '50, στην οποία δεν έχεις τίποτα απολύτως να κάνεις. Γι'αυτό και όλοι (μικροί και μεγάλοι) επιδίδονται σε γκομενοδουλειές. Ο τίτλος του έργου The Last Picture Show αναφέρεται στο κλείσιμο του μοναδικού κινηματογράφου της πόλης, ένας συμβολισμός από τον σκηνοθέτη και τη γενιά του, για το τέλος της εποχής της αθωότητας.

Η πρώτη πετυχημένη ταινία του κινηματογραφικού κριτικού Peter Bogdanovich —σε σενάριο του ίδιου από ένα μυθιστόρημα του Larry McMurtry— είναι πνιγμένη στη σκόνη, έχει πολύ ωραία ασπρόμαυρη φωτογραφία, μουσική με τα τραγούδια του Hank Williams και ένα πλούσιο καστ που περιλάμβανε τους νεαρούς τότε Timothy Bottoms, Jeff Bridges και (την πρωτοεμφανιζόμενη) Cybill Shepherd μαζί με τους... ενήλικες Ben Johnson, Cloris Leachman, Ellen Burstyn, μεταξύ άλλων. Η ρεαλιστική καταγραφή της ταινίας είναι τελικά αυτό που σε κερδίζει στην νοσταλγική, θα μπορούσαμε να πούμε, αυτή ταινία. Βραβεία όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον Johnson και β' γυναικείου στην Leachman, υποψηφιότητες στις ίδιες κατηγορίες για τον Bridges και την Burstyn, όπως και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για το όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και φωτογραφίας.