The Last Picture Show (Η τελευταία παράσταση)

Η ενηλικίωση ενός νεαρού αγοριού που ζει σε μια μικρή κωμόπολη του αμερικανικού νότου της δεκαετίας του '50, στην οποία δεν έχεις τίποτα απολύτως να κάνεις. Γι'αυτό και όλοι (μικροί και μεγάλοι) επιδίδονται σε γκομενοδουλειές. Ο τίτλος του έργου The Last Picture Show αναφέρεται στο κλείσιμο του μοναδικού κινηματογράφου της πόλης, ένας συμβολισμός από τον σκηνοθέτη και τη γενιά του, για το τέλος της εποχής της αθωότητας.

Η πρώτη πετυχημένη ταινία του κινηματογραφικού κριτικού Peter Bogdanovich —σε σενάριο του ίδιου από ένα μυθιστόρημα του Larry McMurtry— είναι πνιγμένη στη σκόνη, έχει πολύ ωραία ασπρόμαυρη φωτογραφία, μουσική με τα τραγούδια του Hank Williams και ένα πλούσιο καστ που περιλάμβανε τους νεαρούς τότε Timothy Bottoms, Jeff Bridges και (την πρωτοεμφανιζόμενη) Cybill Shepherd μαζί με τους... ενήλικες Ben Johnson, Cloris Leachman, Ellen Burstyn, μεταξύ άλλων. Η ρεαλιστική καταγραφή της ταινίας είναι τελικά αυτό που σε κερδίζει στην νοσταλγική, θα μπορούσαμε να πούμε, αυτή ταινία. Βραβεία όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον Johnson και β' γυναικείου στην Leachman, υποψηφιότητες στις ίδιες κατηγορίες για τον Bridges και την Burstyn, όπως και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για το όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και φωτογραφίας.

Hud (Άγριος σαν θύελλα)

Μία πεθαμένη αγελάδα από άγνωστη αιτία θα αποτελέσει την εκκίνηση των γεγονότων που θα φέρει την οικογένεια των Banon κοντά στη χρεωκοπία. Ύστερα από χρόνια σκληρής δουλειάς, το ράντσο τους κινδυνεύει με αφανισμό λόγω της εμφάνισης αφδώδους πυρετού. Μαζί με την οικονομική κρίση, θα αναβλύσουν όμως και όλα τα οικογενειακά προβλήματα. Οι τεταμένες σχέσεις πατέρα (Melvyn Douglas) και γιου (Paul Newman) θα οδηγηθούν σε όξυνση μπροστά στον εγγονό (και ανιψιό αντίστοιχα) και στην -λέγε με και γεροντοκόρη- υπηρέτρια. Οι παραδοσιακές αρχές του καλοκάγαθου πατέρα θα έρθουν σε σύγκρουση με τις νέες τάσεις που εκφράζει ο θερμόαιμος γυναικοκατακτητής Hud.

Η ταινία Hud του 1963 είναι μια από τις πολλές συνεργασίες του Paul Newman με το σκηνοθέτη Martin Ritt. Η ταινία ξεχωρίζει για την εκπληκτική φωτογραφία (όπως αναμενόταν άλλωστε) του James Wong Howe και τη λιτή μουσική του Elmer Bernstein όπως φυσικά και για την συγκρατημένη σκηνοθεσία του Ritt. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο Horseman, Pass By του νεαρού (ούτε 30 χρονών τότε) συγγραφέα Larry McMurtry, γνωστός σήμερα για το σενάριο του Brokeback Mountain. Επτά υποψηφιότητες για όσκαρ μάζεψε η τιανία, από τις οποίες κερδισμένοι βγήκαν για πρώτη φορά στην καριέρα τους οι ηθοποιοί Melvyn Douglas και Patricia Neal (β' ανδρικού και α' γυναικείου αντίστοιχα) και ο Wong Howe για τη φωτογραφία.