Bordertown (Όνειρα που σβήνουν)

Τα Όνειρα που σβήνουν είναι ο ορισμός του b-movie της Warner εκείνης της εποχής, με χάρτινους χαρακτήρες, έναν καλό -όπως πάντα- Paul Muni που ως Μεξικανός εμιγκρέ θα σπουδάσει να γίνει δικηγόρος αλλά η μοίρα(;) θα τον οδηγήσει να γίνει σωφέρ και το δεξί χέρι ενός ιδιοκτήτη κλαμπ σε συνοριακή με το Μεξικό πόλη. Τελικά, θα καταλήξει να γίνει πλούσιος διευθύνοντας αυτός πολυτελή κλαμπ. Δίπλα του, μία ψυχολογικά ανισόρροπη νεαρότατη Bette Davis σε β' ρόλο, η οποία θα οδηγηθεί στο έγκλημα και φυσικά στην τιμωρία. Αν βάλετε και το απλοϊκότατο ηθικό δίδαγμα στο φινάλε, έχουμε μία μετριότατη (αν όχι, αδιάφορη) ταινία.

Dangerous (Μία επικίνδυνη γυναίκα)

Ρεσιτάλ ερμηνείας από τη Bette Davis στο έργο Dangerous του 1935. Κέρδισε το πρώτο της όσκαρ, αλλά η Ντέιβις πάντα ανέφερε ότι ήταν βραβείο-εξιλέωση επειδή δεν κέρδισε την προηγούμενη χρονιά το βραβείο για το Of Human Bondage. Υποδύεται μία πρώην διάσημη ηθοποιό του θεάτρου, νυν αλκοολική, που θα την πάρει υπό την προστασία του ο αρχιτέκτονας Franchot Tone. Θα τη γιατρέψει και θα ρισκάρει τα οικονομικά του για να την ανεβάσει ξανά στο θεατρικό σανίδι. Θα ρισκάρει όμως και τον αρραβώνα του μιας και θα έχει αρχίσει να την ερωτεύεται. Το δράμα θα περιπλακεί επειδή το κρυφό παρελθόν της Ντέιβις θα αποτελέσει τροχοπέδη στα σχέδια τους. Από τα καλύτερα έργα της χρονιάς του '35.

Sylvia Scarlett

Η πρώτη συνεργασία της Katharine Hepburn και του Cary Grant (από τις 4 συνολικά) ήταν το Sylvia Scarlett του 1935. Παρόλο που οι προσδοκίες ήταν μεγάλες, αν προσθέσουμε και το ότι το στόρι θέλει την Hepburn να υποδύεται το αγόρι, τελικά το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενα. Με ένα σενάριο που δεν ξέρει προς τα πού να κινηθεί, η ταινία ξεκινάει ως κωμωδία και καταλήγει απότομα στο δράμα. Στην αρχή, μοιάζει με μία συρραφή σκηνών όπου ο κομπιναδόρος Grant προσπαθεί να μυήσει στα κόλπα τη Hepburn και τον πατέρα της, με ελάχιστα επιτυχή αποτελέσματα. Και όταν αποφασίσουν να παρατήσουν τις κομπίνες, θα πάνε στις αγγλικές παραλίες για να βγάλουν τα προς το ζην ως υπαίθριοι τραγουδοποιοί. Και εκεί θα γνωρίσουν έναν πλούσιο κύριο που θα εντυπωσιάσει τη Hepburn και για τα μάτια του θα φορέσει ξανά τα γυναικεία ρούχα. Και από κείνο το σημείο και μετά η ταινία ασχολείται με το ερωτικό τετράγωνο που έχει δημιουργηθεί και με το ποιος θα είναι με ποια. Όσο η Hepburn υποδύεται το αγόρι (για λόγους που θα δείτε στο πρώτο πεντάλεπτο του έργου), η ταινία έχει ενδιαφέρον, τα αστεία και οι παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο φύλων είναι ενδιαφέροντα. Στο σύνολο, όμως, τελικά θα χαρακτήριζα το έργο μέτριο. Στο ρόλο του πατέρα βρίσκουμε τον Edmund Gwenn, που τον θυμόμαστε κυρίως από το ρόλο του ως Άη Βασίλης στο Θαύμα στο Μανχάταν.

Υ.Γ. Οι άλλες τρεις -και πολύ καλύτερες- συνεργασίες, κατά χρονολογική σειρά: Holiday το 1938, το Bringing Up Baby το 1939 και το The Philadelphia Story το 1940.

Barbary Coast (Πόλις άνευ νόμου)

Θέλοντας να ξεφύγει από τα τυποποιημένα γουέστερν της εποχής του μεσοπολέμου, ο Howard Hawks παρουσίασε το 1935 μια ιστορία από την δυτική ακτή της Αμερικής και συγκεκριμένα της λεγόμενης Barbary Coast, εκεί που βρίσκεται η πόλη άνευ νόμου, δηλαδή το Σαν Φρανσίσκο. Εκεί μαζεύονταν όλοι οι χρυσοθήρες με τα σακούλια γεμάτα χρυσό, περιμένοντας να πάρουν τα πλοία της επιστροφής. Εκεί, ο Edward G. Robinson είναι ο ιδιοκτήτης ενός μεγάλου σαλούν, που εμμέσως πλην σαφώς διοικεί την πόλη και που καταφέρνει με πλάγιους τρόπους να αρπάζει το χρυσό των καημένων ανθρώπων. Το δόλωμα στο μαγαζί του αποτελεί η πανέμορφη Miriam Hopkins, που έφτασε στο Σαν Φρανσίσκο για να παντρευτεί, μόνο για να βρει τον μέλλοντα σύζυγό της νεκρό και αναγκάστηκε να πιάσει εκεί δουλειά, με σκοπό όμως κι αυτή να «πιάσει την καλή». Ο Hawks αναμιγνύει το ουέστερν με το μελόδραμα και μπλέκει με το χαρακτηριστικό του τρόπο πολλά πράματα στην ιστορία μας όπως: την δημιουργία της πρώτης εφημερίδας η οποία θα προσπαθήσει μάταια να πάει κόντρα στο κατεστημένο και τους νομοταγείς πολίτες της πόλης που θα πάρουν τα όπλα για να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Και στη μέση όλων αυτών θα υπάρξει ο έρωτας ανάμεσα στη Hopkins και το νεαρό Joel McCrea, ενός συγγραφέα-ποιητή χρυσοθήρα, που θα εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του έργου και θα κερδίσει την καρδιά της. Αν και αρκετά παλιομοδίτικη και κλασικότροποη, η ταινία ξεχωρίζει από αρκετές άλλες της χρονιάς της. Όπως και σε άλλα έργα του Hawks, ξεχωρίζει η συμμετοχή του καρατερίστα Walter Brennan. Για την ακρίβεια, πρόκειται μάλλον για τον πρώτο ουσιαστικό δευτεραγωνιστικό ρόλο του Brennan μετά από μυριάδες συμμετοχές που είχε ως κομπάρσος μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Mad Love

Η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του (κυρίως διευθυντή φωτογραφίας) Karl Freund και η πρώτη αμερικανική ταινία του Peter Lorre. Αν και ο Lorre είχε συμβόλαιο με την Columbia, δέχτηκε να παίξει στην ταινία της MGM, με την προϋπόθεση να πρωταγωνιστήσει στη μεταφορά του Εγκλήματος και τιμωρίας, όπως και έγινε. Στο Mad Love λοιπόν ο Lorre υποδύεται έναν ιδιοφυή χειρούργο που έχει ερωτικό πάθος με μια ηθοποιό. Μη μπορώντας να την κατακτήσει, θα αγοράσει ένα κέρινο ομοίωμά της για να την έχει πάντα δίπλα της. Η μοίρα θα ενώσει τους δρόμους τους, όταν ο άντρας της ηθοποιού και διάσημος πιανίστας έχει ένα ατύχημα και κινδυνεύει να χάσει τα χέρια του. Ο Lorre θα τα αντικαταστήσει με αυτά ενός εγκληματία με ειδίκευση στα... μαχαίρια, χωρίς όμως να του το πει. Στην πορεία όμως θα δει ότι το ταλέντο του στο πιάνο εξαφανίζεται και κάποιο άλλο ταλέντο ξεπηδάει από μέσα του· να πετάει μαχαίρια. Ο Colin Clive, γνωστός μας από το διάσημο ρόλο τού καθηγητή Φρανκενστάιν, συμπρωταγωνιστεί δίπλα στον Lorre. Η ταινία έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, ατμόσφαιρα, καλούτσικες ερμηνείες, αλλά το προβλέψιμο τέλος με τον ολίγο γελοιοδέστατο θάνατο του τρελαμένου χειρούργου μάς υπενθυμίζει ότι βρισκόμαστε στα 1935.

Crime and Punishment

Δεν πίστευα ότι το πασίγνωστο και κλασικό βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι θα μπορούσε να κινηματογραφηθεί. Έλα όμως που ανακάλυψα το Έγκλημα και τιμωρία από τη χρονιά του 1935 με τον (συνήθως καρατερίστα) Peter Lorre στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ρασκόλνικοφ. Μια «βαριά» ταινία, που ακολουθεί την πλοκή του βιβλίου, με υπερβολικές ερμηνείες, αλλά και μια προσπάθεια του σκηνοθέτη Josef von Sternberg να αναλύσει τον ψυχισμό του Ρασκόλνικοφ με έντονα κοντινά πλάνα. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε στούντιο του Χόλιγουντ, το εγχείρημα ήταν δύσκολο εξ αρχής, κάτι το οποίο αργότερα ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι μετάνιωσε που το έκανε. Ο Lorre πάντως είναι πολύ καλός στο ρόλο του, ό,τι πρέπει για το ρόλο του μικροκαμωμένου και εύθραυστου ανθρωπάκου που λυγίζει κάτω από το βάρος της συνείδησής του, όπως επίσης ό,τι πρέπει είναι και ο πληθωρικός και ογκώδης Edward Arnold που υποδύεται τον αρχηγό της αστυνομίας.

Alice Adams

Η Katharine Hepburn είναι η ηρωίδα του τίτλου, η Alice Adams μια κοπέλα από φτωχική οικογένεια. Δεν μπορεί να παραβγεί με τις άλλες, πλούσιες κοπέλες ούτε στα φορέματα, ούτε στα μπιχλιμπίδια, ούτε στην αναζήτηση καβαλιέρου. Παραμυθιάζει τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό της. Η μάνα της θα πρήξει τον άρρωστο πατέρα της να παρατήσει το για 20 χρόνια αφεντικό του, να πάρει μαζί του τη φόρμουλα για κατασκευή κόλλας και να φτιάξει τη δικιά του εταιρεία. Κι όλα αυτά για να μπορέσει η κορούλα τους να γίνει αποδεκτή από την «καλή» κοινωνία! Στην πορεία εμφανίζεται ο ευκατάστατος Fred MacMurray που ενδιαφέρεται για την Alice και μόνο, ούτε για φρου-φρου και αρώματα. Και κάποια στιγμή το πρώην αφεντικό θα τους χτυπήσει την πόρτα και θα ζητήσει το λόγο.

Βασισμένο στο ομότιτλο, βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο του Booth Tarkington, η ταινία, πέρα από την πολύ καλή ερμηνεία της Hepburn, δεν με άγγιξε για διάφορους λόγους: πρώτον, επειδή δεν ήξερε ο σκηνοθέτης πώς να χειριστεί το υλικό του. Είχε μια ρομαντική ταινία, με κωμικές πινελιές που προς το τέλος οδηγείται σε αρκετά δραματικό φινάλε. Απαραίτητο θα μου πείτε για να βάλει μυαλό η ηρωίδα και να βγει από την ονειροπώλησή της. Αλλά μέχρι τότε ο ρυθμός της ταινίας μάς έχει κουράσει. Δεύτερον, η παθητική ερμηνεία του νεαρού τότε MacMurray, σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις. Θα προτιμούσα κάποιον άλλο στη θέση του. Και τρίτον, το ίδιο το στόρι και ο χαρακτήρας της Alice (παρόλο που τσίμπησε υποψηφιότητα για όσκαρ α' γυναικείου ρόλου). Τα άτομα που υποκρύνονται και δεν είναι απλά ο εαυτός τους μού τη δίνουν στα νεύρα. Ίσως την πήρα στραβά την ταινία, αλλά τι να κάνουμε...

China Seas

Ναυτική περιπέτεια, χαρακτηριστική της δεκαετίας του '30. Η εξωτική Κίνα είχε αποτελέσει δημοφιλέστατο προορισμό τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και αυτό οδήγησε πολλές ταινίες του '30 να ασχολούνται με κοσμοπολίτικες περιπέτειες στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού. Ο Clark Gable είναι ο καπετάνιος ενός πλοίου της γραμμής Χονγκ Κονγκ-Σιγκαπούρης, μια δύσκολη από πλευράς πειρατών θαλάσσια περιοχή, εξ ου και China Seas ο τίτλος. Η Jean Harlow υποδύεται μια καμπαρετζού που είχε και δεσμό με τον Gable. Όταν στο πλοίο ανέβει μια πρώην φίλη του από την Αγγλία, που υποδύεται η νεαρότατη Rosalind Russell, και συνάψουν επίσημα σχέση η Harlow θα τα πάρει στο κρανίο και θα κάνει το παν για να τον καταστρέψει, ακόμα και να συνεργαστεί με τον Wallace Beery που έχει ετοιμάσει σχέδιο για να κλέψει το χρυσό που κουβάλανε στο καράβι. Πέμπτη συνεργασία των Gable και Harlow, σ'αυτή την περιπέτεια που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε στούντιο. Η ταινία δεν είναι τόσο κακή όσο φαίνεται. Παρακολουθείται ευχάριστα καθώς οι διάφοροι χαρακτήρες που βρίσκονται στο πλοίο προσθέτουν το δικό τους λιθαράκι στην εξέλιξη της (προβλεπόμενης) πλοκής και το happy-end θεωρείται αυτονόητο.

The Call of the Wild

Ένα ρυάκι, μια φλέβα χρυσού και μια καμπίνα στο βουνό θα ενώσουν τις μοίρες των πρωταγωνιστών μας. Αυτοί είναι δύο χρυσοθήρες, ένα σκυλί Αγίου Βερνάρδου, μία γυναίκα που έχασε τον άντρα της στα χιόνια και ένας μοχθηρός χρυσοθήρας με πολύ χρήμα και πολύ κακία. Το διάσημο βιβλίο του Jack London γίνεται για πολλοστή φορά κινηματογραφική ταινία και το αποτέλεσμα είναι μια γραφική περιπέτεια της δεκαετίας του '30. Το The Call of the Wild σκηνοθετήθηκε από τον οξυδερκή William Wellman με συνέπεια και επαγγελματισμό, απείχε όμως αρκετά από το βιβλίο και το αποτέλεσμα δεν μας άφησε καμία ιδιαίτερη αίσθηση. Το όχι και τόσο happy-end, πάντως, προσθέτει πόντους, ειδικά για την εποχή που γυρίστηκε· πρέπει να είσαι μάγκας για να αφήνεις τον μέγκα-σταρ της εποχής Clark Gable μόνο του και έρημο στην καμπίνα. Η συμπρωταγωνίστρια Loretta Young και ο Gable σύναψαν παράνομη σχέση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και το αποτέλεσμα ήταν να μείνει η Young έγκυος. Για να μην πληγεί η καριέρα της από τα κουτσουμπολιά, εξαφανίστηκε σε διακοπές μεγάλης διάρκειας, μέχρι να γεννήσει δηλαδή, και επέστρεψε λέγοντας ότι υιοθέτησε το παιδί. Χρόνια αργότερα αποκάλυψε στην κόρη της ποιος ήταν ο πραγματικός της πατέρας. Ε, τι φτιάναν' τότες...
Υ.Γ.: Να μην ξεχάσουμε τους δύο ελληνικούς τίτλους που δόθηκαν στο έργο: Χρυσοθήραι του 1936 και αργότερα το πιο ρομαντικό Όλα για την αγάπη της!

Anna Karenina

Το πασίγνωστο έργο του Λέων Τολστόι μεταφέρθηκε ουκ ολίγες φορές στη μεγάλη οθόνη. Η εκδοχή της Άννας Καρένινα που είδαμε προέρχεται από τη χρονιά του 1935 με πρωταγωνίστρια στον ομώνυμο ρόλο τη μεγάλη σταρ Greta Garbo. Στο ρόλο του αξιωματικού Βρόνσκι, του τυπά που ερωτεύται η Αννούλα και παρατάει τον άντρα της, βρίσκουμε τον Fredric March. Αλλά οι δύο, εξαίσιοι κατά τ' άλλα, ηθοποιοί δεν διασώζουν την ταινία από τη μετριότητα. Κι αυτό οφείλεται στη μέτρια σκηνοθεσία του επαγγελματία Clarence Brown, που... προσπαθεί αλλά δεν μπορεί. Ο κοινωνικός αποκλεισμός των δύο εραστών δεν πείθει, τα πάθη της αριστοκρατίας στην τσαρική Ρωσία δεν εντυπωσιάζουν και το μόνο που μένει είναι η περσόνα της Γκάρμπο. Μόνο για αυτό, ίσως, οι φαν μπορούν να δουν την ταινία. Να σημειώσουμε όμως την εμφάνιση του μικρού Freddie Bartholomew που μας εντυπωσίασε περισσότερο στους Δαίμονες των κυμάτων. Και, τέλος, να πούμε ότι η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο μόλις τριών ετών φεστιβάλ της Βενετίας, για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

The 39 Steps

Με σημαντικές διαφορές από το ομώνυνο βιβλίο του John Buchan, η ταινία Τα 39 σκαλοπάτια παραμένει για τον υπογράφοντα η καλύτερη ταινία της βρετανικής περιόδου του κυρίου Hitchcock. Καταρχάς, άλλαξε τη σημασία των... σκαλοπατιών (ονομασία της μυστικής οργάνωσης αντί για απλά... σκαλοπάτια) και πρόσθεσε έναν γυναικείο χαρακτήρα που δεν υπήρχε στο βιβλίο. Αυτό το τελευταίο έδωσε όμως περισσότερη ώθηση στην ταινία δημιουργώντας απίστευτα αγωνιώδεις και πολύπλοκες καταστάσεις· οι χειροπέδες —για παράδειγμα— αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για οποιαδήποτε μελλοντική χρήση. Κατασκοπία, ενοχοποίηση και κυνηγητό ενός αθώου, κωμικά μπερδέματα του πρωταγωνιστικού ζευγαριού είναι μερικά από τα κλασικά στοιχεία των ταινιών του Χίτσκοκ που εμφανίζονται εδώ.

Θα κλείσω αυτή την πολύ μικρή αναφορά λέγοντας ότι το βιβλίο και ο συγγραφέας του πρέπει να ευγνωμονούν τον κύριο Hitchcock καθώς με αυτήν την κινηματογραφική μεταφορά του 1935 έμειναν στην ιστορία. Διαφορετικά, θα τους είχε πάρει η λήθη.

Captain Blood

Η ζωή κύκλους κάνει... ακόμα και στον κινηματογράφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πειρατικές ταινίες, οι οποίες ξαναζωντάνεψαν (χάρη στον Johnny Depp). Εμείς όμως τις γνωρίσαμε μέσω του ήρωα με τα κολάν Errol Flynn. Η ταινία του 1935 Captain Blood είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς αποτελεί το μεγάλο breakthrough του Flynn (που την εποχή εκείνη ήταν ένας άσημος ηθοποιός που πήγε στο Χόλιγουντ από την Τασμανία της Αυστραλίας!) και της (συνήθης παρτενέρ του από κει και έπειτα) Olivia De Havilland. Το Χόλιγουντ βρήκε στο πρόσωπο του Flynn τον αντικαταστάτη του Douglas Fairbanks και λογικό ήταν να τυποποιηθεί σε γραφικούς ρόλους σε περιπετειώδεις ταινίες. Η ταινία μας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Rafael Sabatini και σκηνοθετήθηκε από τον Michael Curtiz, ο οποίος θα ήταν και ο (σχεδόν) μόνιμος σκηνοθέτης του ζευγαριού Flynn-De Havilland. Η ιστορία μας θέλει το γιατρό Peter Blood να καταδικάζεται για προδοσία εναντίον του στέματος το 17ο αιώνα, να πουλιέται ως σκλάβος στο νησί Μπαρμπέιντος, να δραπετεύει, να κατακτά ένα ισπανικό πλοίο και να γίνεται πειρατής και να ακολουθούν διάφορες ακόμα περιπέτειες. Όλα αυτά και άλλα πολλά τα βλέπουμε μέσα σε δύο χορταστικές ώρες.

Mutiny On The Bounty (Η ανταρσία του Μπάουντι)

Η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1935 είναι η μεγάλη παραγωγή των Irving Thalberg και Albert Lewin που άκουγε στο όνομα Η Ανταρσία του Μπάουντι. Μια ταινία που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν οι δύο μεγάλοι της ερμηνευτές στους πρωταγωνιστικούς ρόλους: του Clark Gable και του Charles Laughton. Μια ταινία που το θέμα της είναι πλέον πασίγνωστο και πολυπαιγμένο, αν αναλογιστεί κανείς τα άλλα δύο ριμέικ που έχουν γίνει· αυτό του 1962 με τους Marlon Brando και Trevor Howard και αυτό του 1984 με τους Mel Gibson και Anthony Hopkins στους αντίστοιχους ρόλους. Η ιστορία βασίστηκε στη δουλειά του συγγραφικού διδύμου των Charles Nordhoff και James Norman Hall, οι οποίοι βασίστηκαν φυσικά στην αληθινή ιστορία της ανταρσίας που έλαβε χώρα το 1789 πάνω στο ομώνυμο βρετανικό πλοίο. Εμείς πάντως επιλέξαμε αυτή την ταινία (ξαναλέω) για να απολαύσουμε τον κύριο (μετέπειτα και Σερ) Laughton στα νιάτα του και επειδή είναι λίγο απίθανο το γεγονός να τη δεις σε καμιά Τι-Βι στις μέρες μας!