Βασισμένο σε αστυνομικό θεατρικό της Αγκάθα Κρίστι, το έργο Witness for the Prosecution εστιάζει περισσότερο στους διαλόγους και στην αποκάλυψη της αλήθειας σε μια μυστήρια υπόθεση φόνου. Ο Billy Wilder δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς του να δείξουν τις ερμηνευτικές τους ικανότητες, με τον Charles Laughton, ως πρωταγωνιστής, να ξεχωρίζει και να σηκώνει όλη την ταινία ουσιαστικά μόνος του. Ειδικά, οι προσωπικές στιγμές του δικαστή Laughton με την νοσοκόμα/υπηρέτριά του, που υποδύεται η γυναίκα του Elsa Lanchester, είναι το λιγότερο απολαυστικές. Ο Tyrone Power είναι ο κατηγορούμενος για το φόνο μιας χήρας (στην τελευταία του ταινία) και η Marlene Dietrich είναι η σαγηνευτική σύζυγός του που, αντί να τον υπερασπιστεί, θα είναι η... μάρτυς κατηγορίας. Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
Witness for the Prosecution (Μάρτυς κατηγορίας)
Βασισμένο σε αστυνομικό θεατρικό της Αγκάθα Κρίστι, το έργο Witness for the Prosecution εστιάζει περισσότερο στους διαλόγους και στην αποκάλυψη της αλήθειας σε μια μυστήρια υπόθεση φόνου. Ο Billy Wilder δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς του να δείξουν τις ερμηνευτικές τους ικανότητες, με τον Charles Laughton, ως πρωταγωνιστής, να ξεχωρίζει και να σηκώνει όλη την ταινία ουσιαστικά μόνος του. Ειδικά, οι προσωπικές στιγμές του δικαστή Laughton με την νοσοκόμα/υπηρέτριά του, που υποδύεται η γυναίκα του Elsa Lanchester, είναι το λιγότερο απολαυστικές. Ο Tyrone Power είναι ο κατηγορούμενος για το φόνο μιας χήρας (στην τελευταία του ταινία) και η Marlene Dietrich είναι η σαγηνευτική σύζυγός του που, αντί να τον υπερασπιστεί, θα είναι η... μάρτυς κατηγορίας.
Τάδε έφη
zisis
at
11:59
0
γνώμες
Labels: 1957, δικαστικό, Billy Wilder, Charles Laughton, Elsa Lanchester, Marlene Dietrich, Tyrone Power
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Island of Lost Souls (Η νήσος των χαμένων ψυχών)
Ιστορική πλέον και κλασική ταινία «τρόμου» της εποχής των αρχών του ’30. Το βιβλίο του H.G. Wells μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και εντυπωσίαζει κυρίως για την ερμηνεία του μεγάλου βρετανού ηθοποιού Charles Laughton στο ρόλο του Δόκτωρος Μορό και την απουσία μουσικής καθόλη τη διάρκεια των 70 λεπτών του έργου. Εντυπωσιάζουν φυσικά τα πληθωρικά σκηνικά, οι ήχοι της ζούγκλας με τις κραυγές και τα μουγκρίσματα. Κατά τ’ άλλα, όμως, Η νήσος των χαμένων ψυχών δεν πρόκειται να αφήσει ούτε ένα ρίγος σε νέους θεατές εν έτη 2010. Αποκλειστικά και μόνο για τους λάτρεις των παλιών καλτ ταινιών. Να σημειώσουμε ότι ο Bela Lugosi έχει ένα χαρακτηριστικό, μικρό ρόλο ενός από... τις χαμένες ψυχές.
Τάδε έφη
zisis
at
12:12
0
γνώμες
Labels: 1932, Bela Lugosi, Charles Laughton
Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010
The Bribe (Στο νησί των παρανόμων)
Ένα διάσημο φιλμ νουάρ που το ανακαλύψαμε χάρη στον... Steve Martin! Όλα τα στοιχεία του είδους βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής Robert Taylor υποδύεται έναν ντετέκτιβ ασφαλιστικής εταιρείας που μεταβαίνει στο νησί Carlotta έξω από το Περού για να ξεσκεπάσει μια κομπίνα, την οποία οργανώνει ένα παντρεμένο ζευγάρι. Σ'αυτό το υγρό και ζεστό περιβάλλον θα λάβει χώρα ολόκληρη η ταινία μας. Η γυναίκα (Ava Gardner) φαίνεται να θέλει να ξεφύγει από όλο αυτό το περιβάλλον, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν πραγματικά το εννοεί ή απλά θέλει να παγιδέψει τον πρωταγωνιστή. Μέσα σ' όλο αυτό το «παιχνίδι» υπάρχει και ο Charles Laughton που τον παρακολουθεί ξεδιάντροπα και φανερά και ο Vincent Price που κινεί τα νήματα χωρίς να φαίνεται πουθενά. Ο Laughton είναι αυτός που θα βάλει μπρος το «παιχνίδι» δωροδοκώντας τον πρωταγωνιστή μας. Η δωροδοκία θα πάει στο βρόντο και η ταινία The Bribe θα ολοκληρωθεί βίαια, με αρκετούς φόνους, έτσι όπως συμβαίνει στα έργα του είδους. Την ταινία υπογράφει ο σκηνοθέτης Robert Z. Leonard σε μια περίεργη επιλογή της καριέρας του, σε σύγκριση με την υπόλοιπη φιλμογραφία του, αφού ήταν κάτι σαν μόνιμος σκηνοθέτης των μιούζικαλ της MGM για είκοσι και βάλε χρόνια.
Τάδε έφη
zisis
at
13:13
0
γνώμες
Labels: 1949, Ava Gardner, Charles Laughton, film-noir, Robert Taylor, Robert Z Leonard, Vincent Price
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009
O. Henry's Full House (Το τελευταίο φύλλο)
Η ταινία παραγωγής 1952 με τον τίτλο O. Henry's Full House είναι μια συλλογή από πέντε μικρού μήκους ταινίες, 20 λεπτών πάνω-κάτω, σκηνοθετημένες από πέντε διαφορετικούς σκηνοθέτες και με διαφορετικούς ηθοποιούς κάθε φορά. Καμία σχέση δεν έχει η μία ιστορία απ' την άλλη. Το μόνο κοινό τους σημείο είναι η καταγωγή τους· όλες ήταν βασισμένες στα διηγήματα του πασίγνωστου (στην Αμερική) συγγραφέα O. Henry. Λίγα χρόνια πριν είχαν κυκλοφορήσει δύο βρετανικές ταινίες βασισμένες στις ιστορίες του Somerset Maugham, η Quartet το 1948 και η Trio το 1950. Έτσι, αποφάσισε η Fox ότι μπορεί να κάνει το ίδιο κι αυτή με αμερικανό συγγραφέα. Αφηγητής μας σε όλες τις ιστορίες είναι ο διάσημος συγγραφέας John Steinbeck, στη μοναδική φορά που εμφανίστηκε μπροστά από κινηματογραφική κάμερα. Η εικόνα παρακάτω είναι από δικιά του σκηνή. Η πρώτη ιστορία λέγεται "The Cop and the Anthem", σκηνοθετήθηκε από τον Henry Koster και έχει για πρωταγωνιστή έναν εκλεπτυσμένο άστεγο που υποδύεται ο Charles Laughton. Αυτός αποφασίζει να περάσει το χειμώνα στη φυλακή, όπου και τζάμπα κρεβάτι θα έχει και τζάμπα φαΐ. Επιδίδεται σε όλες τις παράνομες πράξεις που μπορεί να κάνει αλλά όλοι του τη χαρίζουν είτε από ευγένεια είτε επειδή δεν θέλουν να μπλέξουν. Στο τέλος θα πάει στη φυλακή επειδή δεν έκανε τίποτα!
Το δεύτερο κομμάτι είναι σκηνοθετημένο από τον Henry Hathaway, λέγεται "The Clarion Call" και θέλει δύο παλιούς φίλους να βρίσκονται αντιμέτωποι με το παρελθόν τους. Ο ένας είναι αστυνομικός και έχει καταλάβει ότι για έναν ανεξιχνίαστο φόνο ευθύνεται ο παλιός του φίλος που υποδύεται ο Richard Widmark. Αυτός δίνει μια απίστευτα τρελαμένη ερμηνεία, όπως αυτές των πρώτων ταινιών του που έγινε γνωστός: το Road House, το Yellow Sky και κυρίως το Kiss of Death. Ο αστυνομικός δε θα μπορεί να συλλάβει το φίλο του εξαιτίας των αρχών του· ο δεύτερος τον είχε ξελασπώσει στο παρελθόν και τώρα του χρωστάει. Αλλά στο τέλος θα βρει τον τρόπο.
Το τρίτο κομμάτι από τον Jean Negulesco έδωσε και τον ελληνικό τίτλο στην ταινία. Λέγεται "The Last Leaf" και είναι το πιο συγκινητικό απ'όλα. Η Anne Baxter χωρίζει με τον αγαπημένο της, τριγυρνάει έξω στο κρύο και στα χιόνια και αρρωσταίνει με πνευμονία. Η θέλησή της για ζωή δεν είναι και η καλύτερη και αυτό επιδεινώνει την κατάστασή της. Πάνω στο πυρετό της, παρατηρεί και μετράει τα φύλλα ενός κισσού έξω στο χιόνι. Όταν θα πέσουν όλα, τότε θα έρθει και η δικιά της ώρα να πεθάνει, μονολογεί. Η αδερφή της δεν ξέρει τι να κάνει για να τη βοηθήσει, αλλά ο ζωγράφος γείτονάς τους θα βρει τον τρόπο.
Η τέταρτη ιστορία είναι η πιο κωμική αλλά επίσης και η πιο αδύναμη απ' όλες. Λέγεται "The Ransom of Red Chief" και σκηνοθετήθηκε από τον Howard Hawks. Σκεφτείτε ότι όταν κυκλοφόρησε η ταινία είχαν αφαιρέσει αυτό το κομμάτι. Το ξαναπρόσθεσαν όταν προβλήθηκε για την τηλεόραση. Δύο καημένοι απατεώνες αποφασίζουν να απαγάγουν ένα μικρό παιδί σε μια πολιτεία του νότου και να ζητήσουν τα λύτρα από τους γονείς του. Μόνο που το παιδί είναι τόσο ατίθασο και άγριο, που στο τέλος αναγκάζονται οι ίδιοι να πληρώσουν τους γονείς του ώστε να το πάρουν πίσω.
Αν και οι 3 από τις προηγούμενες τέσσερις ιστορίες είχαν ένα χειμωνιάτικο υπόβαθρο, αυτή είναι η καθαρά χριστουγεννιάτικη ιστορία (και ταιριάζει με την εποχή). Ο Henry King σκηνοθετεί το κομμάτι που λέγεται "The Gift of the Magi" και μας παρουσιάζει ένα φτωχικό, αλλά πολύ ερωτευμένο παντρεμένο ζευγάρι που ονειρεύεται τι δώρα θα πάρει ο ένας στον άλλο. Έχοντας μόνο τα απαραίτητα για τα προς το ζειν, η σύζυγος Jeanne Crain αποφασίζει να κόψει τα πλούσια μαλλιά της και να τα πουλήσει για να πάρει μια ακριβή θήκη για το ρολόι χειρός του συζύγου της. Αυτός όμως (ο νεαρός Farley Granger που γνωρίσαμε στο νουάρ Side Street) αποφασίζει να πουλήσει το ρολόι του για να πάρει κάτι για τη γυναίκα του!
Τάδε έφη
zisis
at
19:19
0
γνώμες
Labels: 1952, Anne Baxter, Charles Laughton, Henry Hathaway, Henry King, Henry Koster, Howard Hawks, Jean Negulesco, Jeanne Crain, Marilyn Monroe, Richard Widmark
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
The Big Clock (Το άλλοθι του δολοφόνου)
Η ταινία The Big Clock είναι ολόκληρη ο πρωταγωνιστής της, ο Ray Milland. Από τις 130(!) και βάλε ταινίες που γύρισε, αυτή ξεχωρίζει για το νουάρ στοιχείο της και την ενδιαφέρουσα υπόθεση. Υπόθεση που θέλει τον κύριο Milland να είναι ο δημοσιογράφος που ψάχνει πρόσωπα που δεν μπορεί να βρει η αστυνομία για λογαριασμό περιοδικού του μεγαλοεκδότη Charles Laughton. Κάτι σαν... Νικολούλη. Ο δεύτερος είναι μανιώδης με το χρόνο και τα ρολόγια και αφήνει τη δικιά του σφραγίδα στο έργο με το χαρακτηριστικό «υπεράνω» αριστοκρατικό στυλ. Μια πρώην του Laughton θα προσπαθήσει να τον εκβιάσει και αυτός θα τη σκοτώσει εν βρασμώ ψυχής. Λίγες ώρες πριν όμως η κοπελιά ήταν με έναν άλλο κύριο και ο Laughton θα προσπαθήσει να ενοχοποιήσει εκείνον. Θα βάλει τον Milland να ερευνήσει και να βρει ποιος είναι. Πολύ σύντομα ο πρωταγωνιστής μας καταλαβαίνει ότι αυτός είναι το τρίτο πρόσωπο που είχε συναντήσει την κοπελιά και αρχίζει απ' τη μια να παραποιεί τα στοιχεία για να μην τον ταυτοποιήσουν και απ'την άλλη προσπαθεί να βρει ενοχοποιητικά στοιχεία για τον πραγματικό δολοφόνο, δηλαδή το αφεντικό του. Αν μπερδευτήκατε, καθήστε και απολαύστε την ταινία που ήταν μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου κάποιου Kenneth Fearing. Ξαναγυρίστηκε το 1987 με τον Kevin Costner στο έργο που ίσως έχετε δει με τίτλο No Way Out. Εδώ η ατμόσφαιρα, όπως τα κίνητρα των αφεντικών, είναι σκοτεινά, η δύναμη του τύπου αποδεικνύεται πανίσχυρη και η ευφυία είναι η μόνη λύση για να βγει από το αδιέξοδο ο πρωταγωνιστής μας.
Τάδε έφη
zisis
at
10:00
0
γνώμες
Labels: 1948, Charles Laughton, Elsa Lanchester, film-noir, John Farrow, Ray Milland, remade
Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009
Hobson’s Choice (Η εκλογή του Χόμπσον)
Ο Χόμπσον είναι χήρος, έχει μαγαζί με παπούτσια, έχει δύο υπαλλήλους και... τρεις ανύπαντρες κόρες. Τρεις κόρες που τις έχει ως υπηρέτριες στο σπίτι και ταυτόχρονα υπαλλήλους στο μαγαζί. Για τη μεγάλη κόρη δεν σκέφτεται παντριά, αλλά για τις άλλες δύο υπάρχει μόνο το συνοικέσιο. Μόνο που αυτές έχουν αντίθετη άποψη. Η μεγάλη κόρη θα «επαναστατήσει», θα πάρει τον καλό του τον τεχνίτη, θα τον αρραβωνιαστεί με το ζόρι, θα ανοίξουν δικό τους μαγαζί και θα παντρευτούν. Η δικιά της τσαχπινιά στα οικονομικά με την πολύ καλή δουλειά του τεχνίτου στην κατασκευή, θα τους κάνουν μεγάλους και τρανούς. Περνάει ένας χρόνος και το μαγαζί του πατέρα φυτοζωεί με τον τρανό να επιδίδεται όλο και περισσότερο στο αλκοόλ. Η μεγάλη κόρη θα καταστρώσει ένα πανούργο σχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει συμφιλίωση με όλους, την αποκατάσταση των μικρών αδερφών της, απειλώντας τον με οικονομική κατάρρευση. Δεν θα αφήσει άλλη επιλογή στον πατέρα. Αυτή θα είναι Η εκλογή του Χόμπσον, μια πρόταση που δεν θα μπορεί να αρνηθεί! Το θεατρικό του Harold Brighouse μεταφέρεται το 1954 στη μεγάλη οθόνη από τον David Lean και το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή κωμική ταινία, με χαρακτηριστικό βρετανικό χιούμορ και φαρμακερές ατάκες. Το μεγάλο της ατού είναι φυσικά η πληθωρική ερμηνεία του Charles Laughton στο ρόλο του Χόμπσον, που δεν αφήνει τίποτα και κανέναν όρθιο. Απολαυστικός και ο John Mills ως ο καημένος ανθρωπάκος στο ρόλο του τεχνίτη, που τον κάνει ό,τι θέλει η γυναίκα του που υποδύεται η Brenda De Banzie, γνωστή σας από τον ρόλο της κακιάς στον έγχρωμο Άνθρωπο που ήξερε πολλά του Χίτσκοκ. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου και το βραβείο Bafta για την καλύτερη βρετανική ταινία της χρονιάς.
Τάδε έφη
zisis
at
10:10
0
γνώμες
Labels: 1954, Χρυσή Άρκτος, Charles Laughton, comedy, David Lean, John Mills, UK
Τρίτη 23 Ιουνίου 2009
Advise & Consent (Θύελλα στη Γουάσινγκτον)
Ο πρόεδρος της Αμερικής αποφασίζει να διορίσει έναν πολύ καλό επιστήμονα (Henry Fonda) στη θέση του υπουργού εξωτερικών. Η απόφαση θα εγκριθεί μέσω της Γερουσίας. Επειδή όμως η αντίπαλη παράταξη, με πρωτεργάτη τον Charles Laughton, έχει προηγούμενα με τον υποψήφιο θα τον καλέσει σε επιτροπή για να κρίνει αν είναι κατάλληλος για τη θέση. Πλουσιότατο καστ στην πολιτική ταινία Advise & Consent του Ότο Πρέμινγκερ, η οποία σε σημεία (λόγω δίκης) φέρνει στο μυαλό την Ανατομία ενός εγκλήματος. Η ουσία όμως εδώ βρίσκεται στο παρασκήνιο και στα όσα κανονίζονται από πίσω. Ο νεαρός που θα τοποθετηθεί επικεφαλής της επιτροπής θα είναι της ιδίας παράταξης του προέδρου αλλά όταν ανακαλύψει κάποια βρώμικη ιστορία στο παρελθόν του Fonda δεν θα υποκύψει και δεν θα κάνει πίσω για να περάσει η θέληση του προέδρου. Κάπου εκεί λες, «κοίτα τους αμερικανούς, έχουν κότσια». Αλλά μετά αρχίζουν οι απειλές και τα μυστικά που βρίσκονται καλά κρυμμένα (κατά το αγγλικό skeletons in the closet) θα αποκαλυφθούν με τραγικές συνέπειες. Πάει ο ιδεαλισμός, πάνε όλα. Το ειρωνικό τέλος απλά μάς στέλνει αδιάβαστους σ' αυτή την κορυφαία ταινία.Τελευταία ταινία του ηλικιωμένου Laughton, στην οποία όμως όλοι και κανένας δεν είναι πρωταγωνιστές. Και να ευχαριστήσουμε τον Μπουκάτσα που μας κίνησε την περιέργεια για την εν λόγω ταινία.
Τάδε έφη
zisis
at
20:58
0
γνώμες
Labels: 1962, Charles Laughton, Franchot Tone, Gene Tierney, Henry Fonda, Otto Preminger, political, Walter Pidgeon
Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2008
Mutiny On The Bounty (Η ανταρσία του Μπάουντι)
Η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1935 είναι η μεγάλη παραγωγή των Irving Thalberg και Albert Lewin που άκουγε στο όνομα Η Ανταρσία του Μπάουντι. Μια ταινία που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν οι δύο μεγάλοι της ερμηνευτές στους πρωταγωνιστικούς ρόλους: του Clark Gable και του Charles Laughton. Μια ταινία που το θέμα της είναι πλέον πασίγνωστο και πολυπαιγμένο, αν αναλογιστεί κανείς τα άλλα δύο ριμέικ που έχουν γίνει· αυτό του 1962 με τους Marlon Brando και Trevor Howard και αυτό του 1984 με τους Mel Gibson και Anthony Hopkins στους αντίστοιχους ρόλους. Η ιστορία βασίστηκε στη δουλειά του συγγραφικού διδύμου των Charles Nordhoff και James Norman Hall, οι οποίοι βασίστηκαν φυσικά στην αληθινή ιστορία της ανταρσίας που έλαβε χώρα το 1789 πάνω στο ομώνυμο βρετανικό πλοίο. Εμείς πάντως επιλέξαμε αυτή την ταινία (ξαναλέω) για να απολαύσουμε τον κύριο (μετέπειτα και Σερ) Laughton στα νιάτα του και επειδή είναι λίγο απίθανο το γεγονός να τη δεις σε καμιά Τι-Βι στις μέρες μας!
Τάδε έφη
zisis
at
20:00
0
γνώμες
Labels: 1935, Charles Laughton, Clark Gable, Franchot Tone, ship-movie, swashbuckler
