Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Otto Preminger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Otto Preminger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 11 Μαΐου 2012

The Moon Is Blue (Το γαλάζιο φεγγάρι)

Ρομαντική κωμωδία από τον Ότο Πρέμινγκερ με τον σταρ William Holden, που ήταν πολύ στα πάνω του τη δεκαετία του '50. Είναι απ'αυτές τις ταινίες, όμως, που το παρασκήνιο είναι πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το έργο. Παρόλο που το ίδιο το έργο ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή του (και για την πουριτανική Αμερική) επειδή αναφέρεται στις εφήμερες σχέσεις και σε θέματα ταμπού, όπως την παρθενία πριν το γάμο κ.α., κατάφερε (ο Πρέμινγκερ; ο σεναριογράφος;) να μας κουράσει με τους μεγάλους σε διάρκεια διαλόγους και τις ξεχειλωμένες (από παντού) σκηνές. Γνωρίζουμε ότι η πρώτη ύλη προέρχεται από το ομότιτλο θεατρικό του F. Hugh Herbert αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία ώστε να μην προσέξουν τη ροή των σκηνών. Η νεαρή και πανέμορφη πρωταγωνίστρια Maggie McNamara, με το κούρεμα α λα Audrey, στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ξεχωρίζει και αποτελεί τον καλύτερο λόγο για να δείτε την ταινία The Moon Is Blue. Και πού αναφέρεται ο τίτλος; Στο ότι ο έρωτας μπορεί να προκύψει αναπάντεχα και ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν μόνο... όταν το φεγγάρι είναι μπλε, δηλαδή μία στο εκατομμύριο (ή ποτέ)!

Για την παραγωγή και τα προβλήματα με τη λογοκρισία, μπορείτε να διαβάσετε το εκτενές άρθρο στη βικιπαιδεία, που βασίζεται κυρίως στο βιβλίο "The World and Its Double" για τη ζωή και το έργο του σκηνοθέτη. Πρόκειται για την ταινία που έσωσε τη καριέρα του David Niven καθώς δεν βρισκόταν σε υπόληψη από το κύκλωμα του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή. Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε το βραβείο Χρυσής Σφαίρας α' αντρικού ρόλου που κέρδισε για κωμική ταινία.

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010

The Man with the Golden Arm (Ο χρυσοχέρης)

Η μεγάλη ταινία του Otto Preminger για τον κόσμο των ναρκομανών και η καλύτερη ίσως ερμηνεία του Frank Sinatra. Ο τίτλος The Man with the Golden Arm αφορά το πόσο καλός ντίλερ στα χαρτιά είναι ο Σινάτρα. Επιστρέφει καθαρός, μήνες μετά την αποτοξίνωση, στο γνώριμο αστικό περιβάλλον και έχει πάλι να αντιμετωπίσει: την ανάπηρη(;) γυναίκα του, την κοπελιά (Kim Novak) του ισογείου που είχε σχέσεις, τον ντίλερ που του προμήθευε την ηρωίνη, τον ιδιοκτήτη της παράνομης χαρτοπαικτικής λέσχης που τον θέλει για ντίλερ. Το όνειρό του πλέον είναι να ζήσει παίζοντας ντραμς. Μέχρι να φτάσει η μέρα των οντισιόν, όλοι οι άνωθεν θα τον πιέζουν συνέχεια για διάφορα θέματα μέχρι που δυστυχώς θα κατρακυλήσει ξανά στην πρέζα. Ο σκηνοθέτης δεν φοβάται να δείξει τον διάσημο ηθοποιό να παίρνει τη δόση του και να γίνεται «ζόμπι». Πρωτόγνωρες για το 1955 επίσης και οι σκηνές της προσπάθειας να αποτοξινωθεί στο κλειδωμένο δωμάτιο της Νόβακ, εβρισκόμενος σε κατάσταση παροξυσμού. Χωρίς πολλά λόγια, φοβερή δραματική ταινία, με εκπληκτική μουσική από τον Elmer Bernstein, που με το αναπάντεχο τέλος θα βρει ο πρωταγωνιστής μας τη σωματική και πνευματική του λύτρωση. Υποψήφιοι για όσκαρ ο ηθοποιός, ο μουσικός και ο σκηνογράφος.

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009

The Court-Martial of Billy Mitchell

Τυπική αμερικάνικη παραγωγή και γενικά μία μέτρια ταινία που σκηνοθέτησε το 1955 ο Otto Preminger. Η The Court-Martial of Billy Mitchell (στα ελληνικά με δύο τίτλους, Με καταδίκασαν να σιωπήσω ο ένας και Στρατηγέ, απολογήσου ο άλλος) είναι μια χαρακτηριστική ταινία των στούντιο που δεν αποτελεί ακριβώς μια βιογραφική ταινία αλλά πάλι προσπαθεί να μας διδάξει σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία. Παρακολουθείται λόγω της μικρής της διάρκειας. Και, εν μέρη, για το κάπως ενδιαφέρον θέμα. Το οποίο αφορά τον στρατηγό Billy Mitchell, ο οποίος με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θέλει να πείσει τον στρατό ότι το αεροπλάνο είναι το μέλλον και πρέπει να δημιουργηθεί ξεχωριστό σώμα αεροπορίας. Κανείς δεν δίνει σημασία στα λόγια του και κανείς δεν πιστεύει στα αεροπλάνα. Μάλιστα, μετά από έναν πετυχημένο βομβαρδισμό και τη βύθιση ενός «αβύθιστου» γερμανικού πλοίου σε μια άσκηση, τον υποβιβάζουν σε συνταγματάρχη επειδή δεν ακολούθησε τους κανονισμούς της άσκησης. Και μετά το τραγικό συμβάν της καταστροφής του αερόπλοιου Shenandoah, αποφασίζει να τα πει στους δημοσιογράφους έξω από τα δόντια με σκοπό να προκαλέσει ντόρο. Τον καλούνε σε στρατοδικείο και εκεί είναι αποφασισμένος να τα πει όλα για να ακούσουν όλοι. Ο πολλά βαρύς Rod Steiger εμφανίζεται για πολύ λίγο προς το τέλος της ταινίας αλλά κάνει αισθητή την παρουσία του και σημειώστε πως η ταινία αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της νεαρής τότε Elizabeth Montgomery, της μετέπειτα διάσημης Σαμάνθα από τη σειρά Bewitched. Κάτι μελλοντολογικές αναφορές και προβλέψεις που αναφέρονται για Περλ Χάρμπορ μάς χάλασαν λίγο, αλλά να ήταν μόνο αυτά...

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009

Where the Sidewalk Ends (Κηλίδες στο πεζοδρόμιο)

Πέμπτη επαγγελματική συνεργασία του ζευγαριού Dana Andrews και Gene Tierney αλλά η τρίτη που αποτελούν και οι δύο το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Στην σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Otto Preminger, ολοκληρώνοντας έτσι το δημιουργικό τρίο που είχαμε και στη Laura.

Η ταινία Where the Sidewalk Ends είναι ένα αστυνομικό δράμα, ένα φιλμ-νουάρ με πρωταγωνιστή έναν σκληροτράχηλο αστυνομικό, που είχε πατέρα κακοποιό και πλέον μισεί οποιοδήποτε κακοποιό στοιχείο. Ο δύσκολος χαρακτήρας του τον βάζει συνέχεια σε μπελάδες. Στην προσπάθειά του να ανακρίνει έναν ύποπτο, θα τον σκοτώσει κατά λάθος. Θα προσπαθήσει να καλύψει το συμβάν πετώντας το πτώμα στο ποτάμι. Μετά θα γνωρίσει τη γυναίκα του θύματος και θα την ερωτευτεί. Αλλά τα προβλήματα δεν τελειώνουν καθώς η υπόθεση θα περιπλακεί με μια άλλη ενός γνωστού εγκληματία αλλά θα συλληφθεί ο πατέρας της κοπελιάς ως υπαίτιος της εξαφάνισης/φόνου του θύματος και κάπου εκεί ο πρωταγωνιστής μας θα αρχίσει να αμφιταλαντεύεται σχετικά με το τι πρέπει να κάνει. Να πει την αλήθεια και να μπει στη φυλακή ή να τα πάρει όλα σβάρνα μέχρι να συλλάβει/σκοτώσει τους αληθινούς κακοποιούς;

Από τα αρχικά credits της ταινίας, γραμμένα στο πεζοδρόμιο με κιμωλία, καταλαβαίνεις ότι η ταινία δεν θα είναι τυχαία. Και έτσι ακριβώς συμβαίνει. Παρακολουθούμε μία απ' τις πρώτες ταινίες στην οποία παρουσιάζεται ένα πιο ρεαλιστικό πρόσωπο για τους εκπροσώπους του νόμου. Κυρίως, η ταινία μάς παρουσιάζει έναν μοναχικό άνθρωπο που έβαλε στόχο ζωής να αντιμετωπίσειει τον υπόκοσμο αλλά έρχεται επίσης και σε κόντρα με τους ίδιους τους συναδέλφους του λόγω της τακτικής του. Ακολουθεί τους δικούς του —όχι και τόσο ηθικούς— κανόνες. Κάτι σχετικό θα δούμε καλύτερα και στο Detective Story του Wyler την επόμενη χρονιά. Παρά ταύτα, η παρούσα ταινία ανήκει —για τον υπογράφοντα— μέσα στις πέντε καλύτερες του Preminger. Καλά, αν αναλογιστούμε ότι στις τρεις πρώτες βάζουμε την Λάουρα, την Ανατομία ενός εγκλήματος και τη Θύελλα στη Γουάσινγκτον, τότε παίζει για τις θέσεις 4-5!

Τρίτη 23 Ιουνίου 2009

Advise & Consent (Θύελλα στη Γουάσινγκτον)

Ο πρόεδρος της Αμερικής αποφασίζει να διορίσει έναν πολύ καλό επιστήμονα (Henry Fonda) στη θέση του υπουργού εξωτερικών. Η απόφαση θα εγκριθεί μέσω της Γερουσίας. Επειδή όμως η αντίπαλη παράταξη, με πρωτεργάτη τον Charles Laughton, έχει προηγούμενα με τον υποψήφιο θα τον καλέσει σε επιτροπή για να κρίνει αν είναι κατάλληλος για τη θέση. Πλουσιότατο καστ στην πολιτική ταινία Advise & Consent του Ότο Πρέμινγκερ, η οποία σε σημεία (λόγω δίκης) φέρνει στο μυαλό την Ανατομία ενός εγκλήματος. Η ουσία όμως εδώ βρίσκεται στο παρασκήνιο και στα όσα κανονίζονται από πίσω. Ο νεαρός που θα τοποθετηθεί επικεφαλής της επιτροπής θα είναι της ιδίας παράταξης του προέδρου αλλά όταν ανακαλύψει κάποια βρώμικη ιστορία στο παρελθόν του Fonda δεν θα υποκύψει και δεν θα κάνει πίσω για να περάσει η θέληση του προέδρου. Κάπου εκεί λες, «κοίτα τους αμερικανούς, έχουν κότσια». Αλλά μετά αρχίζουν οι απειλές και τα μυστικά που βρίσκονται καλά κρυμμένα (κατά το αγγλικό skeletons in the closet) θα αποκαλυφθούν με τραγικές συνέπειες. Πάει ο ιδεαλισμός, πάνε όλα. Το ειρωνικό τέλος απλά μάς στέλνει αδιάβαστους σ' αυτή την κορυφαία ταινία.

Τελευταία ταινία του ηλικιωμένου Laughton, στην οποία όμως όλοι και κανένας δεν είναι πρωταγωνιστές. Και να ευχαριστήσουμε τον Μπουκάτσα που μας κίνησε την περιέργεια για την εν λόγω ταινία.

Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

Whirlpool

Άλλη μια συνεργασία του Αυστριακού σκηνοθέτη Otto Preminger με την πανέμορφη ηθοποιό Gene Tierney, μετά το αγαπημένο film-noir Laura. Η ταινία Whirlpool (Γκρεμός στα ελληνικά!!) του 1949 μάς παρουσιάζει την κλεπτομανή Tierney να βρίσκεται έρμαιο στα χέρια και τις ορέξεις ενός τσαρλατάνου γιατρού, ο οποίος με τη βοήθεια της ύπνωσης καταφέρνει να κάνει την άμοιρη γυναίκα κυριολεκτικά ό,τι θέλει, ακόμα και να την «βάλει» σε μία σκηνή εγκλήματος και να κατηγορηθεί για φόνο.

Ύστερα από ένα μέτριο (ίσως και ολίγον βαρετό) αρχικό μισάωρο, η ταινία παίρνει μπρος και βουτάει στις σκοτεινές πλευρές των ανθρώπινων παθών. Ανακαθόμαστε επίσης για λίγο όταν αντιλαμβανόμαστε το πανούργο σχέδιο του τσαρλατάνου υπνωτιστή. Αν προσθέσετε την πρωτόγνωρη ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα (αλλά αρκετά υπερβολική) λύση στο μυστήριο, έχετε μερικούς καλούς λόγους για να δείτε την ταινία. Ενδιαφέρον επίσης το καστ με τον πουερτορικανό Jose Ferrer (πατέρας του καρατερίστα Miguel Ferrer και θείος του George Clooney) στη δεύτερη χολιγουντιανή ταινία αλλά πρώτη με τόσο μεγάλο ρόλο, τον Richard Conte σε μία άτυχη επιλογή (ο καλοκάγαθος χαρακτήρας δεν του ταίριαζε καθόλου) και τον παλαίμαχο Charles Bickford στο ρόλο του αστυνομικού.

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008

Angel Face

Ανάμεικτα συναισθήματα και μπερδεμένες σκέψεις μάς άφησε η ταινία του 1952 του Otto Preminger Angel Face που έδειξε η ΕΤ1 πριν λίγες μέρες. Και αυτό επειδή καθ'όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού της ταινίας έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα μελόδραμα για ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο (Jean Simmons) που δαγκώνει άσχημα τη λαμαρίνα με έναν οδηγό ασθενοφόρου (ο Robert Mitchum με το βλέμμα που... μαγνητίζει). Ο δεύτερος είναι και λίγο παιχνιδιάρης με τις γυναίκες αλλά φαίνεται να την πατάει κι αυτός σιγά-σιγά με τη μικρή. Και όλα βαίνουν καλώς (αλλά και αρκετά βαρετά) μέχρι τη στιγμή που γίνεται η απότομη έκπληξη στη μέση της ταiνίας και ξυπνάμε απ' τον παραλίγο λήθαργο. Και εκεί που νομίζεις ότι η ταινία θα ανεβάσει στροφές, μπλέκει η υπόθεση με τα δικαστικά και τους δικηγόρους με αποτέλεσμα η κοιλιά να επανέρχεται. Και μετά πάλι, λίγο πριν το τέλος, εκεί που ετοιμαζόμαστε να βγάλουμε το φτυάρι έρχεται το τελειωτικό χτύπημα, το σοκ του φινάλε, και εμείς μένουμε ακίνητοι με το σαγόνι ανοιχτό, πέφτει το The End και γεια σας! Μια ταινία, με τέτοιο «σκοτεινό» και απαισιόδοξο φινάλε, δύσκολα ξεχνιέται, παρόλο που με έκανε να βαρεθώ σε μεγάλο βαθμό σε διάφορα σημεία! Και άμα ήταν να την βαθμολογήσουμε, θα σηκώναμε ψηλά τα χέρια!

Σημειώστε ότι η ταινία «βαφτίστηκε» τρεις φορές στα ελληνικά: με τον ρομαντικό τίτλο Δωσ' μου τα χείλη σου, με τον πιο αστυνομικό τίτλο 4 πτώματα χωρίς ένοχο και τον απλοϊκό Αγγελικό πρόσωπο. Διαλέχτε...

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008

River Of No Return

Μετά τα film noir που γύρισε ο Otto Preminger και που είδαμε στο αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης, παρακολουθήσαμε την ταινία του 1954 Ποτάμι χωρίς επιστροφή. Ένα γουέστερν μικρής διάρκειας, χαμηλών τόνων και μικρού ενδιαφέροντος. Η παρουσία του Robert Mitchum είναι έντονη καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας, αλλά αυτή από μόνη της δεν αρκεί να σώσει την κατάσταση σε ένα μέτριο σενάριο. Προσθέστε και τα πολλά τραγούδια που βάλανε να τραγουδάει η καημένη η Marilyn Monroe και έχετε ένα «άχρωμο» φιλμ, φωτογραφημένο πάντως υπέροχα σε cinemascope στα Εθνικά Πάρκα Banff και Jasper του Καναδά. Γι'αυτό το αποτέλεσμα ίσως να οφείλεται το γεγονός ότι τόσο ο Preminger όσο και η Μονρόε αναγκάστηκαν από τους παραγωγούς, βάσει των συμβολαίων τους, να ασχοληθούν με αυτό το πρότζεκτ παρά τη θέλησή τους. Είναι γνωστό πάντως ότι ο Πρέμινγκερ ήταν ένας από τους σκληρότερους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ· εδώ επέβαλε πολλές φορές στους πρωταγωνιστές να παίξουν οι ίδιοι τις δύσκολες σκηνές. Σε μία περίπτωση η Μονρόε κινδύνεψε να πνιγεί όταν οι μπότες της γέμισαν νερό και παρασύρθηκε από το ποτάμι, ενώ σε μια άλλη η σχεδία στην οποία βρισκόταν με τον Μίτσαμ παραλίγο να γυρίσει ανάποδα μετά την πρόσκρουσή της σε βράχους. Σκληρή η επαγγελματική ζωή των αστεριών...

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008

Laura (Λάουρα)

Φιλμ νουάρ, ταινία μυστηρίου με ολίγη από αστυνομικό θρίλερ και μελόδραμα. Η Laura (Λώρα προφέρεται, καθώτι αμερικάνικη η ταινία, αλλά οι μεταφραστές την περάσανε για... γερμανίδα!) πεθαίνει, εξαφανίζεται και μετά ανασταίνεται σε αυτό το εξαίσιο φιλμ από το 1944. Η ιστορία μας κινείται κυρίως στο στυλ whodunit, με τον νετέκτιβ Dana Andrews να προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Από τις διηγήσεις που ακούει (και μεις βλέπουμε σε φλάσμπακ) αρχίζει να γοητεύεται από τη Λώρα σε τέτοιο βαθμό που αρχίζει να την ερωτεύεται! Ποια είναι αυτή η Λώρα όμως; Και τι ρόλο έπαιξαν στη ζωή της και στο φόνο της οι τρεις πιο κοντινοί της άνθρωποι; Οι οποίοι είναι ένας διανοούμενος συγγραφέας που καταχράζεται την εξουσία του τύπου, ο αρραβωνιαστικός της που την πέφτει σε ό,τι πλούσιο θυληκό κυκλοφορεί και η θεία της που ζει στον κόσμο της. Μια ταινία για τα ανθρώπινα πάθη, τη ζήλια, τον έρωτα και τις φαντασιώσεις...