Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

His Girl Friday (Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου)

Από τις πιο γνωστές κωμωδίες της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ είναι το His Girl Friday. Ο Howard Hawks πήρε το διάσημο θεατρικό "The Front Page", που είχε γυριστεί σε ταινία το 1931 (και ξανά το 1974), άλλαξε τους βασικούς ρόλους και αντί για δύο άνδρες έβαλε ένα προσφάτως χωρισμένο ζευγάρι οπότε όλες οι δημοσιογραφικές κόντρες των πρωταγωνιστών οδηγήθηκαν και σε πιο πιπεράτες κόντρες μεταξύ του πρώην ζευγαριού. Οι ατάκες πέφτουν σαν το χαλάζι, ο ρυθμός του έργου είναι φρενήρης, δεν καταλαβαίνεις πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε το έργο. Οι αντιδράσεις του Γκραντ σε συνδυασμό με τις γκριμάτσες του είναι το κερασάκι στην τούρτα. Και η χημεία, δε, του ζευγαριού είναι από τις καλύτερες που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Ίσως η καλύτερη screwball κωμωδία.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

The Woman on the Beach (Στην άβυσσο του πάθους)

Πέρασαν κανά-δυο χρόνια από τη λήξη του πολέμου για να αρχίσει ο Robert Ryan να συμμετέχει ξανά σε κινηματογραφικά έργα. Αλλά με το που ξεκίνησε πάλι το 1947, πήρε αμέσως την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ στο Crossfire και έκτοτε δεν σταμάτησε να συμμετέχει σε έργα. Εκείνη τη χρονιά συμμετείχε και στην τελευταία αμερικανική ταινία του Jean Renoir, άλλο ένα φιλμ-νουάρ έργο της εποχής. Η γυναίκα της παραλίας, The woman on the beach, θα είναι η Joan Bennett, σύζυγος ενός τυφλού πλέον ζωγράφου (Charles Bickford) που θα τον σαγηνεύσει και θα του βάλει περίεργες ιδέες, όπως το ότι θέλει να «ελευθερωθεί» από τον σύζυγό της, για του οποίου την τύφλωση ευθύνεται σε ένα βαθμό και αισθάνεται τύψεις. Αντίθετα, ο Ryan πιστεύει ότι ο Bickford είναι μερικώς τυφλός και θα προσπαθήσει να το αποδείψει με επικίνδυνους τρόπους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Renoir ασχολείται με ερωτικά τρίγωνα (θυμηθείτε το Ανθρώπινο κτήνος ή και τη Σκύλα). Εδώ συμπυκνώνει την ιστορία και εξελίσσει την πλοκή σε 70 λεπτά μόνο και γι'αυτό μπορούμε να πούμε ότι η ταινία είναι πετυχημένη. Καθώς, είχε όλα τα φόντα να καταντήσει ένα κουραστικό μελόδραμα. Καλή είναι επίσης η σκιαγράφηση και των τριών «προβληματικών» πρωταγωνιστών. Πάντως, αν δεν έχετε δει τα προαναφερθέντα έργα του Ρενουάρ, καλύτερα να ξεκινήσετε από κείνα παρά από αυτό.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Coming Home (Ο γυρισμός)

Ο αντίκτυπος του πολέμου του Βιετνάμ και η αντιμετώπιση των τραυματισμένων βετεράνων. Και όχι μόνο σωματικά τραυματισμένων, αλλά κυρίως πνευματικά. Μακριά από τα πεδία των μαχών, στην καρδιά των ΗΠΑ, παρατηρούμε την αδιαφορία του κόσμου προς τους βετεράνους του πολέμου, παρατηρούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Η Jane Fonda θα παραμερίσει τις κοινωνικές παρωπίδες και θα αποφασίσει να έρθει σε επαφή με το θέμα, δουλεύοντας εθελοντικά σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο, την ώρα που ο σύζυγός της έχει μετατεθεί στο Βιετνάμ. Η ιδιόμορφη ερωτική σχέση που θα έχει με τον παραπληγικό Jon Voight θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο με την επιστροφή του συζύγου.

Το Coming Home είναι μια από τις τελευταίες κινηματογραφικές αναλαμπές του Voight. Βραβείο ερμηνείας στις Κάννες και όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Ακόμα ένα όσκαρ για τη Φόντα και για το σενάριο. Με τη σκηνοθετική σφραγίδα του φοβερού Hal Ashby, πρόκειται για μία από τις ταινίες της χρονιάς του 1978, όντας υποψήφιο σε άλλες πέντε κατηγορίες άλλα έχασε από τον (παραπλήσιας κάπως θεματολογίας) Ελαφοκυνηγό. Πρώτη και τελευταία υποψηφιότητα στα όσκαρ για τον Bruce Dern.

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Παρασκευή και... 13 έργα Στίβεν Κινγκ

Όχι και τόσο γνωστές ταινίες βασισμένες στις νουβέλες του Stephen King. Ή, καλύτερα, ταινίες που δεν είχα δει μέχρι πρόσφατα. Δεν μιλάμε βέβαια για την Κάρι του ΝτεΠάλμα, τη Λάμψη του Κιούμπρικ, Στάσου πλάι μου, Μίζερι, Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουρθ, ούτε για τα πιο πρόσφατα The Mist, 1408, Dreamcatcher (μπλιαχ!), Secret Window με Τζόνι Ντεπ και Καρδιές στην Ατλαντίδα αλλά ούτε για τις γνωστές τηλεταινίες όπως το Αυτό και το Κοράκι (στο πρωτότυπο "The Stand"), που είχαν παίξει μια φορά και έναν καιρό στο Μέγκα.

Cujo (Κούτζο, το βρωμόσκυλο - 1983)
Η σεκάνς της παγιδευμένης στο αμάξι πρωταγωνίστριας που έχει να αντιμετωπίσει το λυσσασμένο Κούτζο είναι αρκούντως... θριλερική. Επίσης, όσοι φοβούνται τα σκυλιά δεν θα καλοπεράσουν. Καλούτσικο για την εποχή του, όχι και τόσο σπουδαίο 28 χρόνια μετά.

The Dead Zone (1983)
Ο Christopher Walken παίζει για την πλάκα του τον τύπο που βλέπει το μέλλον με το άγγιγμα και θα προσπαθήσει να τα βάλει με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Martin Sheen, στο πιο mainstream ίσως έργο του David Cronenberg, αλλά και μια από τις πιο καλές μεταφορές βιβλίου του Κινγκ.

Cristine (Κριστίν) (1983)
Και ο John Carpenter ασχολήθηκε με βιβλίο του Κινγκ και συγκεκριμένα με το στοιχειωμένο(;) αυτοκίνητο Plymouth Fury του '58 που ονομαζόταν Κριστίν και του άρεσε να σκοτώνει κόσμο. Κάτι σαν τον Χέρμπι, αλλά με διαφορετικά γούστα. Κι αυτή είναι από τις πιο καλές μεταφορές (τρίτη ταινία μέσα στη χρονιά του '83), με τον Κάρπεντερ να αναλαμβάνει και τη μουσική της ταινίας, όπως συνήθιζε να κάνει.

Silver Bullet (Ασημένια σφαίρα) (1985)
Αυτή μάλλον είναι η χειρότερη ταινία βασισμένη σε έργο του Κινγκ, με λυκανθρωπικό θέμα και πρωταγωνιστή τον Gary Busey! Η παραγωγή του Dino De Laurentis δεν έφτασε για να σώσει την ταινία.

Maximum Overdrive (1986)
Το πρώτο και τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε ο Κινγκ και είναι, μάλλον, η χειρότερη ταινία του (μαζί με το προαναφερθέν). Μόνο το soundtrack των AC/DC είναι αυτό που σου μένει. Αν και όταν το είχα δει σε μικρή ηλικία, είχα τρομάξει αρκετά! Βασίστηκε στο μικρό διηγηματάκι "Trucks".

Pet Semetary (1989)
Τα περισσότερα έργα του Κινγκ άρχισαν να γυρίζονται από β' διαλογής παραγωγές. Μία από αυτές που ξεχωρίζουν είναι το Pet Semetary, λόγω του κατάμαυρου, απαισιόδοξου τέλους. Οι τίτλοι πέφτουν με το ομότιτλο τραγούδι των Ramones, που γράψανε ειδικά για την ταινία! Από τις πιο μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του συγγραφέα.

Sleepwalkers (1992)
Και ένα έργο που δεν βασίστηκε σε βιβλίο του Κινγκ, αλλά αποτέλεσε πρωτότυπο σενάριο του συγγραφέα. Την εποχή που το πρωτοείδα, θεώρησα ότι είχε κάποιο ενδιαφέρον. Το γενικό στόρι: μάνα και γιος που διψάνε για αίμα παρθένας και μεταμορφώνονται σε κάτι σαν αιλουροειδή ανθρωπόμορφα, αλλά έχουν ως αχίλλειο φτέρνα τις... γάτες, προσπαθούν να επιβιώσουν ινκόγκνιτο σε μια μικρή αμερικανική κωμόπολη! Προσθέτουμε στοιχεία τηλεκίνησης, λοιπών μαγικών και έχουμε τελικά αυτή τη μπαρουφάρα που πήγε και σχετικά καλά στο box-office το 1992, όταν πρωτο-κυκλοφόρησε.

The Dark Half (Το σκοτεινό εγώ) (1993)
Από τις ελάχιστες αναλαμπές της καριέρας του Timothy Hutton στο διπλό ρόλο του συγγραφέα που έχει να αντιμετωπίσει το σχιζοφρενικό alter-ego του: το ψευδώνυμό του(!) έρχεται στη ζωή και θέλει να πάρει εκδίκηση. Στοιχεία μετα-μοντερνισμού που το κάνουν ενδιαφέρον. Με την υπογραφή του George Romero.

Needful Things (Χρήσιμα αντικείμενα) (1993)
Από τις μεγάλες παραγωγές των έργων του συγγραφέα, η ταινία παραγωγής 1993 έχει πλουσιότατο καστ (Ed Harris, Bonnie Bedelia, Max von Sydow, Amanda Plummer, J.T. Walsh μεταξύ άλλων), ενδιαφέρον στόρι, αλλά ο άσημος γιος του Charlton Heston ως σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να απογειώσει την ταινία. Για τους φίλους του είδους, πάντως, δεν είναι και άσχημη.

Apt Pupil (1998)
Μετά την ανεξάρτητη επιτυχία των "Συνήθων Υπόπτων", ο Bryan Singer έπρεπε ακόμα να αποδείξει στα χολιγουντιανά στούντιο ότι μπορεί να σκηνοθετεί έργα για να αναλάβει αργότερα την κινηματογραφική μεταφορά των X-Men! Το "Apt Pupil" του 1998, βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα, δείχνει σε σημεία τις ικανότητες του σκηνοθέτη και διασώζεται χάρη στην πληθωρική ερμηνεία του 57χρονου τότε Ian McKellen που υποδύεται τον 75χρονο ναζιστή, ο οποίος ζει με άλλο όνομα σε μια μικρή κωμόπολη των ΗΠΑ και μπλέκει σε περίεργες περιπέτειες και παιχνίδια εξουσίας και εξάρτησης με ένα γειτονόπουλο που τον αναγνωρίζει.

Riding the Bullet (2004)
Μια ιστορία για το πώς να μην ξανακάνεις ώτο-στοπ! Μέσα από αυτήν, θυμηθήκαμε ότι υπάρχει ακόμα ως ηθοποιός ο κος David Arquette. Και δεν παίζει στο Scream!

Desperation (2006)
Ο ρόλος του παρανοϊκού σερίφη είναι ό,τι πρέπει για τον Ron Perlman, αλλά συνολικά η τηλεταινία που σκηνοθέτησε ο (σχεδόν μόνιμος σκηνοθέτης/διεκπεραιωτής του Κινγκ) Mick Garris απέχει πολύ από το να θεωρηθεί έστω και καλή. Ούτε η συμμετοχή του παλαίμαχου Tom Skerritt διασώζει την κατάσταση. Καμιά φορά, η φαντασία του συγγραφέα καλύτερα να μένει στο χαρτί.

Dolan's Cadillac (2009)
Ο Wes Bentley (ο μικρός από το American Beauty με την κάμερα) προσπαθεί να βρει τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για το θάνατο της γυναίκας του, για τον οποίο ευθύνεται ο μεγαλο-μαφιόζος Ντόλαν (ο ξεπεσμένος πλέον Christian Slater), που δεν μπορεί να τον αγγίξει κανείς. Θα βρει τον τρόπο τελικά στη μέση της ερήμου, με τη βοήθεια των έργων οδοποιίας και την... κάντιλακ του Ντόλαν! Βασισμένη στο ομότιτλο διηγηματάκι, η ταινία σε κρατάει σε αγωνία, αλλά κι αυτή ξεχνιέται γρήγορα.

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Born Yesterday (Γεννημένη χθες)

Η χαριτωμένη και γλυκύτατη Judy Holliday με την ψιλή φωνή πρωταγωνιστεί στο Born Yesterday του George Cukor και κερδίζει το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου! Υποδύεται την ξανθιά και φαινομενικά χαζή σύντροφο του μεγαλοεργολάβου Broderick Crawford. Μαζί πηγαίνουν στην Ουάσιγκτον για να βρουν γερουσιαστή να λαδώσουν! Ένας δημοσιογράφος (William Holden), που ψάχνει για είδηση, θα αναλάβει να εκπαιδεύσει (σαν άλλος Πυγμαλίων) την ξανθιά, να τις δώσει βιβλία και εφημερίδες να διαβάσει, να τις δείξει τα αξιοθέατα, τα μουσεία και να της δείξει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα θα είναι να αφυπνιστεί η κυρία Χολιντέι και να πάει τελικά κόντρα στα σχέδια του συντρόφου της. Α! Και φυσικά να ερωτευτεί τον κ. Χόλντεν, έτσι; Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Όλα αυτά με έξυπνες ατάκες και πατριωτικό/δημοκρατικό πνεύμα.

Ο Κρόφορντ συνεχίζει να ερμηνεύει δυναμικά πληθωρικούς ρόλους, ένα χρόνο μετά τον οσκαρικά βραβευμένο του ρόλο στο Όλοι άνθρωποι του βασιλιά. Βασίστηκε σε θεατρικό του Garson Kanin, που έγραψε επίσης το σενάριο του πιο σοβαρού A Double Life αλλά και των κωμωδιών Adam's Rib και Pat and Mike με τους Tracy-Hepburn και το It Should Happen to You, όλα με τον Cukor ως σκηνοθέτη. Η ταινία τσίμπησε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και κουστουμιών. Ήταν όμως η χρονιά που τα πήρε... Όλα η Εύα! Απορίας άξιο το πώς έχασε αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου! Ίσως επειδή μοιράστηκαν οι ψήφοι στις συνυποψήφιες Μπέτι Ντέιβις και Αν Μπάξτερ.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

The Servant

Σε σενάριο του Harold Pinter, σκηνοθεσία από τον Joseph Losey (στη βρετανική και καλύτερη εποχή της καριέρας του) και πρωταγωνιστή τον Dirk Bogarde, παρακολουθούμε μια κυνική ταινία για την παρακμή της μεγαλοαστικής τάξης. Τόσο ο Υπηρέτης, όσο και ο αριστοκράτης θα υποταχθούν στις ανεξέλεγκτες ορμές τους, που θα οδηγήσουν στην καταστροφή. Το πανέξυπνο σενάριο παρουσιάζει σ'αυτό το παιχνίδι εξουσίας, πείτε το και παιχνίδι υποτέλειας, τον κύριο να εξαρτάται από τον υπηρέτη, να γίνεται τελικά ένα άβουλο ον. Η ανταλλαγή ρόλων που ακολουθεί είναι απλά αναμενόμενη. Λήψεις μέσα από καθρέφτες, η χρήση έντονων σκιάσεων και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα είναι μερικά από τα τεχνάσματα του σκηνοθέτη που κάνουν το έργο να ξεχωρίζει παρασάγγας από άλλα της εποχής. Στο ρόλο του νεαρού αριστοκράτη ο James Fox, σε έναν από τους πρώτους του κινηματογράφικους ρόλους μετά από αρκετά χρόνια που εμφανιζόταν στην τηλεόραση.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Le jour se leve (Ξημερώνει)

Ο Jean Gabin θα μπλέξει με δύο γυναίκες στην ιστορία του Ξημερώνει. Η μία θα του κλέψει την καρδιά, αλλά καθώς θα του κάνει διάφορα τερτίπια, θα γευτεί τον έρωτα με τη δεύτερη. Και ενώ θα περιμένει να ολοκληρώσει τη σχέση του με την πρώτη και να ζήσουν μαζί, θα μπλέξει σε φασαρίες με ένα θεατράνθρωπο που πουλάει παραμύθια και κάλπικες υποσχέσεις στη νεαρή κοπελιά. Με πανέμορφη ρεαλιστική κινηματογράφιση ο Marcel Carne θα διηγηθεί την ιστορία μέσα από φλάσμπακ (πρωτόγνωρο πράγμα για την εποχή εκείνη!) για να καταλήξουμε στο τραγικό τέλος. Εκεί τότε ο αντιήρωας θα πρέπει να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του και... ολόκληρη διμοιρία της αστυνομίας, λίγο πριν ξημερώσει. Πιο κλασική δε γίνεται!