Le jour se leve (Ξημερώνει)

Ο Jean Gabin θα μπλέξει με δύο γυναίκες στην ιστορία του Ξημερώνει. Η μία θα του κλέψει την καρδιά, αλλά καθώς θα του κάνει διάφορα τερτίπια, θα γευτεί τον έρωτα με τη δεύτερη. Και ενώ θα περιμένει να ολοκληρώσει τη σχέση του με την πρώτη και να ζήσουν μαζί, θα μπλέξει σε φασαρίες με ένα θεατράνθρωπο που πουλάει παραμύθια και κάλπικες υποσχέσεις στη νεαρή κοπελιά. Με πανέμορφη ρεαλιστική κινηματογράφιση ο Marcel Carne θα διηγηθεί την ιστορία μέσα από φλάσμπακ (πρωτόγνωρο πράγμα για την εποχή εκείνη!) για να καταλήξουμε στο τραγικό τέλος. Εκεί τότε ο αντιήρωας θα πρέπει να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του και... ολόκληρη διμοιρία της αστυνομίας, λίγο πριν ξημερώσει. Πιο κλασική δε γίνεται!

Les Quai des Brumes (Το λιμάνι των απόκληρων)

Αν και η ατμόσφαιρα, οι διάλογοι και η σκηνοθεσία δηλώνουν ότι το έργο του Marcel Carné Το λιμάνι των απόκληρων ανήκει στον ποιητικό ρεαλισμό που έβγαλε ο γαλλικός κινηματογράφος τη δεκαετία του '30, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία αποτελεί τον πρόδρομο των αμερικανικών φιλμ-νουάρ. Όλα τα γνώριμα στοιχεία βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής που θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, ετοιμάζεται να μπαρκάρει με νέα ταυτότητα, βρίσκει όμως τη γυναίκα της ζωής του και μπλέκει με τον περίγυρό της που αποτελούν μια επικίνδυνη συμμορία και ο λίγο σαλεμένος νονός της που τη «βλέπει» με άλλο μάτι. Καθώς οδεύουμε προς το τέλος, τόσο μου έρχεται στο μυαλό η Υπόθεση Καρλίτο του ΝτεΠάλμα και... ο νοών νοείτο. Ο μεγάλος Γάλλος σταρ Jean Gabin σε άλλη μια μεγάλη ταινία με την υπογραφή του Carné, σε μια από τις πρώτες ταινίες του, λίγα χρόνια πριν μας δώσει το αριστούργημά του, Τα παιδιά του παραδείσου. Στο μικρό, χαρακτηριστικό ρόλο του νονού, ο ηλικιωμένος Michel Simon, που γνωρίσαμε από τη Σκύλα του Jean Renoir και την Αταλάντη του Βιγκό.

La Traversée de Paris (Διασχίζοντας το Παρίσι)

Στο Παρίσι της κατοχής δύο άντρες συναντιώνται και γνωρίζονται τυχαία. Ο πρώτος αποφασίζει να πάρει τον δεύτερο σε μια νυχτερινή δουλειά: να μεταφέρουν 100 κιλά χοιρινού κρέατος μέσα σε τέσσερις βαλίτσες από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη. Η μικρή τους Οδύσσεια, Διασχίζοντας το Παρίσι θα περιλαμβάνει αρκετά εμπόδια, όπως γάλλους αστυνομικούς προσκείμενους στο καθεστώς, μία περίπολος των Ναζί και μερικά... σκυλιά που θα μυρίσουν το κρέας και θα προκαλέσουν σαματά. Σ'αυτή τη μικρή σε διάρκεια, γαλλική κωμωδία πρωταγωνιστούν ο μεγάλος Jean Gabin με τον Bourvil (που είχε αρχίσει τότε να γίνεται διάσημος) δημιουργώντας ένα πετυχημένο, κωμικό δίδυμο. Σε μικρό ρόλο εμφανίζεται και ο Louis de Funès, ανεβάζοντας εκείνη την εποχή τις κωμικές του «μετοχές». Στο τέλος η ταινία πάει να σοβαρέψει και να το γυρίσει προς το μελό, αλλά ευτυχώς το επαναφέρει με την τελική σκηνή και τέλος καλό, όλα καλά.

Le Clan des Siciliens (Η συμμορία των Σικελών)

Η συμμορία των Σικελών θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί και ως η οικογένεια των Σικελών. Αφού ο Jean Gabin υποδύεται έναν Σικελό που ζει στο Παρίσι και ετοιμάζει μία μεγάλη ληστεία, στην οποία θα συμμετάσχει η μισή οικογένειά του και ο Alain Delon, ένας νεαρός Γάλλος κακοποιός που τον κυνηγάει ολόκληρη η αστυνομία μετά την απόδραση. Εμμονή με αυτόν έχει ο επιθεωρητής που υποδύεται ο Lino Ventura. Αυτό το τρίο των μεγάλων ηθοποιών κρατάνε στους ώμους τους την ταινία του Henri Verneuil, την καλύτερη ίσως που υπέγραψε στην πολύχρονη καριέρα του. Δράση, κυνηγητό, ο μικρόκοσμος των κακοποιών εναντίων των αστυνομικών, πανικός στον αέρα και οι κώδικες τιμής είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ταινίας, όπως ακριβώς προστάζει το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος. Η πανέμορφη μουσική του Ennio Morricone ολοκληρώνει αυτήν την καλοφτιαγμένη παραγωγή.

Mélodie en sous-sol (Η μεγάλη ληστεία του καζίνο)

Παλιομοδίτικη, αλλά κοσμοπολίτικη περιπέτεια, με την υπογραφή του έμπειρου γάλλου σκηνοθέτη Henri Verneuil, τον οποίο έχουν χαρακτηρίσει ως τον πιο... «αμερικανό» γάλλο σκηνοθέτη. Η παρούσα ταινία Η μεγάλη ληστεία του καζίνο (που κυκλοφόρησε και με δεύτερο, πάντα άκυρο, τίτλο: Ληστεία στο Μόντε Κάρλο) μοιάζει σε πολλά με τη προσπάθεια των Rat Packers να κλέψουν τα αμερικάνικα καζίνο. Η διαφορά εδώ είναι ότι έχουμε όλους κι όλους δύο άτομα που θα προσπαθήσουν να κλέψουν ένα καζίνο στις Κάννες! Ολόκληρη η ταινία είναι οι δύο πρωταγωνιστές της: ο ώριμος Jean Gabin που ετοιμάζει το τελευταίο, μεγάλο κόλπο της καριέρας του με το που βγαίνει από τη φυλακή και παίρνει για συνεργάτη του τον νεαρό Alain Delon. Ο δεύτερος είναι που θα σκαρφαλώσει τοίχους, θα περάσει μέσα από συστήματα εξαερισμών και θα κατέβει φρεάτια από ασανσέρ (κάτι από Clooney μου θύμισε εδώ). Ο πρώτος δηλαδή είναι το μυαλό και ο δεύτερος η γοητεία και η δύναμη. Ήρεμοι είναι ως επί τω πλείστων οι ρυθμοί της ταινίας και αρκετά χαλαρή η σκηνοθεσία, με πινελιές αγωνίας και θρίλερ κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του μεγάλου κόλπου, έτσι όπως επιβάλει το είδος. Το γλυκόπικρο τέλος όμως είναι αυτό που δίνει επιπλέον αξία στο παραλίγο μέτριο εργάκι.

Touchez pas au Grisbi (Ας με κρίνει η κοινωνία)

Ο γίγαντας του γαλλικού σινεμά Jean Gabin πρωταγωνιστεί στην ταινία Touchez pas au Grisbi του 1954, μια ταινία για το οργανωμένο έγκλημα και τις επικίνδυνες συμμορίες. Το ενδιαφέρον εδώ εστιάζεται στους παρανόμους που συμπεριφέρονται περισσότερο σαν... επιχειρηματίες και λιγότερο ως εγκληματίες. Χαρακτηριστική είναι επίσης η απουσία των οποιοδήποτε οργάνων της τάξης. Οι ρυθμοί είναι ιδιαίτερα χαλαροί καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας και η έκρηξη βίας στο τέλος μάς ταρακουνάει περισσότερο από όσο θα περιμέναμε.

Η ιστορία αφορά τον Μαξ ο οποίος ετοιμάζεται να αποσυρθεί από τον υπόκοσμο. Όταν μια αντίπαλη συμμορία απαγάγει τον κολλητό του ζητώντας σε αντάλλαγμα τον χρυσό που είχε ληστέψει στην τελευταία του «δουλειά», θα αναγκαστεί να λάβει δραστικά μέτρα. Ο σκηνοθέτης Jacques Becker ανακάλυψε τον 34-χρονο πρώην παλαιστή ελληνορωμαϊκής πάλης Lino Ventura και του έδωσε τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο. Άρεσε τόσο πολύ στον Gabin, που του έδωσε ρόλους και στις μετέπειτα ταινίες του. Η επιτυχία εξάλλου της ταινίας εκείνη την εποχή βοήθησε την καριέρα του Gabin που είχε αρχίσει εμπορικά να παίρνει την κατιούσα. Επίσης, σε μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο βλέπουμε εδώ και την πανέμορφη Jeanne Moreau. Τέλος, να πούμε ότι ο γαλλικός τίτλος μεταφράζεται κανονικά (σύμφωνα με την γαλλική αργκό) ως μακριά τα χέρια από τα κλοπιμαία. Πάντως, ο μεταφραστής της εποχής έδωσε πάλι ρεσιτάλ.

La Bête Humaine (Το ανθρώπινο κτήνος)

Το ανθρώπινο κτήνος του 1938 είναι η κινηματογραφική απόδοση του όμοτιτλου βιβλίου του Emile Zola. Σκηνοθετημένο από τον Jean Renoir, αποτελεί μια από τις καλύτερες δημιουργίες του γάλλου σκηνοθέτη από την πιο ποιοτικά δημιουργική περίοδό του, τη δεκαετία του '30 δηλαδή, πριν έρθει ο πόλεμος και φύγει για την Αμερική. Πρωταγωνιστής ο μεγάλος Γάλλος σταρ, Jean Gabin μαζί με τη Simone Simon, συνθέτουν ένα ωραίο και παράνομο ζευγάρι εραστών, οι οποίοι σε κάποια στιγμή αποφασίζουν να σκοτώσουν τον άντρα της για να ζήσουν ελεύθεροι τον έρωτά τους. Μόνο που αυτή τους η απόφαση δεν υλοποιείται και τόσο εύκολα και τα πράματα δεν θα έρθουν όπως τα περιμένουν. Η ψυχασθενική αρρώστια του Gabin θα εμφανιστεί την πιο ακατάλληλη στιγμή και θα διαλύσει κάθε αισιόδοξο όνειρο. Σκοτεινά απαισιόδοξη ταινία, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως έναν πρόδρομο των αμερικανικών film-noir της επόμενης δεκαετίας.