Monsieur Klein

Υπάρχει μια σχετικώς πρόσφατη ταινία που λέγεται «Ο Νταν έφαγε κόλλημα». Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό μετά τη θέαση του Monsieur Klein: ο κύριος Κλάιν έφαγε κόλλημα, τη στιγμή που έμαθε ότι υπάρχει κάποιος εβραίος στο Παρίσι –την εποχή της γερμανικής κατοχής– με το ίδιο ονοματεπώνυμο. Ο οπορτουνιστής και καιροσκόπος Κλάιν θα αρχίσει να ψάχνει τον συνονόματό του για να διορθώσει αλλά και να γλυτώσει τις παρεξηγήσεις. Η αποτυχημένη αναζήτηση και τα παρολίγον τυχαία συναπαντήματα θα τον κάνουν ακόμα πιο νευρικό. Ο κρυφο-ρατσισμός μέσω της ανεύρεσης της αληθινής ταυτότητας του πρωταγωνιστή παρουσιάζεται εξαίσια από τον Joseph Losey, που μας δίνει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς του 1976, με μια δυναμικά παθητική ερμηνεία του Αλέν Ντελόν. Σε μικρό ρόλο βρίσκουμε και τη Ζαν Μορό.

Borsalino

Αφού είδαμε πρώτα τη συνέχεια, κάτσαμε να δούμε και το πρώτο έργο. Ο Alain Delon βγαίνει από τη φυλακή, πλακώνεται στο ξύλο με τον Jean-Paul Belmondo και κάπως έτσι ξεκινάει η κοινή τους καριέρα στον υπόκοσμο της Μασσαλίας, στη δεκαετία του '20. Όταν αρχίσει να ρέει το παραδάκι, θα μπορέσουν κι αυτοί να φορέσουν το καπέλο Μπορσαλίνο και να δείχνουν ότι είναι πετυχημένοι, μεγάλοι και τρανοί! Με μεθοδικά βήματα (και αρκετές σφαίρες) θα ανέβουν κατηγορία. Αυτό δεν θα αρέσει στους μεγαλομαφιόζους, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να τους «βγάλουν» απ'το παιχνίδι. Η ταινία είναι σίγουρα πολύ καλύτερη από την μετριότατη συνέχειά της, αλλά πάλι δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Πολλά κλισέ στοιχεία που έχουμε δει σε πολλές ταινίες, και παλιότερες και νεότερες. Μόνο για τους θαυμαστές των Ντελόν και Μπελμοντό, το κουλ ύφος του πρώτου και το παιχνιδιάρικο του δεύτερου.

Για το διάσημο καπέλο, κοιτάξτε εδώ.

Borsalino & Co.

Η συνέχεια της γαλλικής γκανγκστερικής επιτυχίας του Jacques Deray, το Borsalino του 1970, ονομάστηκε πολύ απλά Borsalino and Co.. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1974 με παραγωγό τον ίδιο τον Alain Delon και προσδοκούσε σε ανάλογη επιτυχία. Η ταινία όμως έχει ένα εντελώς προσχηματικό σενάριο και βασίζεται εξ ολοκλήρου στην αλόγιστη βία και τα άσκοπα πιστολίδια, τον πόλεμο των συμμοριών και την εκδίκηση. Απευθύνεται απλά στους οπαδούς του είδους που γουστάρουν στείρα δράση. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο υπογράφων ήθελε να δει το πρώτο έργο και μπέρδεψε τα DVD. Έτσι και λόγω βλακείας «αναγκάστηκα» να δω το δεύτερο έργο χωρίς να ξέρω τίποτα για το πρώτο. Θα επανέλθω...

Rocco e i suoi fratelli (Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του)

Η πασίγνωστη ταινία του μεγάλου ιταλού δημιουργού Luchino Visconti παρακολουθεί τη ζωή μιας μεγάλης οικογένειας η οποία, μετά το θάνατο του πατέρα τους, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει από τον ιταλικό νότο στο Μιλάνο. Παρακολουθούμε τις σχέσεις μεταξύ των πέντε γιων, την προσπάθεια να βρούνε δουλειά και να «ανέβουνε» κοινωνικά. Ο Βισκόντι χωρίζει την ταινία σε πέντε μέρη, το καθένα με όνομα από τον κάθε γιο. Το επίκεντρο της ταινίας όμως βρίσκεται στο Ρόκο και τον Σιμόνε, στη σχέση του δεύτερου με μία του δρόμου και στη ρίξη που θα δημιουργηθεί όταν ο Ρόκο συνάψει αργότερα σχέση με την ίδια κοπέλα. Η ζήλια και ο ψευτοανδρισμός του Σιμόνε θα τον οδηγήσουν στα άκρα. Μαζί με την αγριοπαρέα του θα ψάξουν το ζευγάρι για εκδίκηση. Σοκαριστική η σκηνή που προσπαθεί να βιάσει την κοπελιά μπροστά στα έντρομα μάτια του Ρόκο. Ο τελευταίος θα καταλάβει ότι πρέπει να κάνει πίσω αν θέλει να δει την οικογένειά του ενωμένη. Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του αποτελεί την τελευταία νεο-ρεαλιστική ταινία του Βισκόντι και ταυτόχρονα μια από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες —κι όχι μόνο. Πώς να διαλύσετε μια οικογένεια αργά αλλά σταθερά! Στο τέλος μένει η σπαρακτική φιγούρα της μάνας (μια Κατίνα Παξινού να παίζει απλά για την πλάκα της, δίνοντας δωρεάν μαθήματα υποκριτικής) και μεις να αναρωτιώμαστε πότε πέρασαν 2μιση ώρες... Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια από μένα για μια υπερ-κλασική ταινία.

Les Félins (Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο)

Όχι, δεν πρόκειται για ταινία του... Φελίνι! Στην Αγγλία κυκλοφόρησε ως The Love Cage. Στις ΗΠΑ ως Joy House. Σε μας ως Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο. Η ταινία του René Clément είχε για άλλη μια φορά πρωταγωνιστή τον Alain Delon και —όπως και το Γυμνοί στον ήλιο— βασίστηκε κι αυτή σε βιβλίο αγγλόφωνου συγγραφέα. Αυτό ήταν το "Joy House" του Day Keene. Συμπρωταγωνίστρια η νεαρή Jane Fonda, την εποχή που πηγαινοερχόταν στη Γαλλία, ένα χρόνο πριν παντρευτεί τον Roger Vadim. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε σαν ένα διασκεδαστικό φιλμ-νουάρ. Ο Αλέν Ντελόν ερμηνεύει το ρόλο ενός καιροσκόπου που καταδιώκεται από έναν αμερικανό γκάνγκστερ. Για να ξεφύγει πιάνει δουλειά σαν σοφέρ στη βίλα όπου μένουν μόνες τους μια πλούσια Αμερικανίδα με την ξαδέρφη της. Εκεί, όμως, θα εμπλακεί στην περίεργη ίντριγκα που έχει υφάνει η πλουσία. Η γοητεία του όμως και το ταμπεραμέντο του θα ανατρέψουν γεγονότα και καταστάσεις, η Fonda θα τον ερωτευτεί και θα κάνει το παν για να τον κρατήσει και έτσι θα οδηγηθούμε στο πανέξυπνο τέλος που όλοι θα εμπλακούν και όλα θα γίνουν μπάχαλο.

Le Clan des Siciliens (Η συμμορία των Σικελών)

Η συμμορία των Σικελών θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί και ως η οικογένεια των Σικελών. Αφού ο Jean Gabin υποδύεται έναν Σικελό που ζει στο Παρίσι και ετοιμάζει μία μεγάλη ληστεία, στην οποία θα συμμετάσχει η μισή οικογένειά του και ο Alain Delon, ένας νεαρός Γάλλος κακοποιός που τον κυνηγάει ολόκληρη η αστυνομία μετά την απόδραση. Εμμονή με αυτόν έχει ο επιθεωρητής που υποδύεται ο Lino Ventura. Αυτό το τρίο των μεγάλων ηθοποιών κρατάνε στους ώμους τους την ταινία του Henri Verneuil, την καλύτερη ίσως που υπέγραψε στην πολύχρονη καριέρα του. Δράση, κυνηγητό, ο μικρόκοσμος των κακοποιών εναντίων των αστυνομικών, πανικός στον αέρα και οι κώδικες τιμής είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ταινίας, όπως ακριβώς προστάζει το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος. Η πανέμορφη μουσική του Ennio Morricone ολοκληρώνει αυτήν την καλοφτιαγμένη παραγωγή.

Mélodie en sous-sol (Η μεγάλη ληστεία του καζίνο)

Παλιομοδίτικη, αλλά κοσμοπολίτικη περιπέτεια, με την υπογραφή του έμπειρου γάλλου σκηνοθέτη Henri Verneuil, τον οποίο έχουν χαρακτηρίσει ως τον πιο... «αμερικανό» γάλλο σκηνοθέτη. Η παρούσα ταινία Η μεγάλη ληστεία του καζίνο (που κυκλοφόρησε και με δεύτερο, πάντα άκυρο, τίτλο: Ληστεία στο Μόντε Κάρλο) μοιάζει σε πολλά με τη προσπάθεια των Rat Packers να κλέψουν τα αμερικάνικα καζίνο. Η διαφορά εδώ είναι ότι έχουμε όλους κι όλους δύο άτομα που θα προσπαθήσουν να κλέψουν ένα καζίνο στις Κάννες! Ολόκληρη η ταινία είναι οι δύο πρωταγωνιστές της: ο ώριμος Jean Gabin που ετοιμάζει το τελευταίο, μεγάλο κόλπο της καριέρας του με το που βγαίνει από τη φυλακή και παίρνει για συνεργάτη του τον νεαρό Alain Delon. Ο δεύτερος είναι που θα σκαρφαλώσει τοίχους, θα περάσει μέσα από συστήματα εξαερισμών και θα κατέβει φρεάτια από ασανσέρ (κάτι από Clooney μου θύμισε εδώ). Ο πρώτος δηλαδή είναι το μυαλό και ο δεύτερος η γοητεία και η δύναμη. Ήρεμοι είναι ως επί τω πλείστων οι ρυθμοί της ταινίας και αρκετά χαλαρή η σκηνοθεσία, με πινελιές αγωνίας και θρίλερ κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του μεγάλου κόλπου, έτσι όπως επιβάλει το είδος. Το γλυκόπικρο τέλος όμως είναι αυτό που δίνει επιπλέον αξία στο παραλίγο μέτριο εργάκι.

Il Gattopardo (Η λεοπάρδαλη της Σικελίας/Ο γατόπαρδος)

Μια καριέρα με μεγάλους ρόλους σε μεγάλες ταινίες. Ο λόγος για τον Burt Lancaster που το 1963 έπαιξε στη μεγάλη παραγωγή του Luchino Visconti, Ο γατόπαρδος. Αν και πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη ήταν ο Lawrence Olivier, επέλεξε τελικά τον Lancaster μετά τις πιέσεις των παραγωγών για έναν πιο εμπορικό σταρ στη θέση του πρωταγωνιστή. Όλο το καστ είναι όμως εκπληκτικό και... πολυ-πολιτισμικό με τον γάλλο Alain Delon, την ιταλίδα Claudia Cardinalle και τον επίσης ιταλό Terence Hill (ναι, αυτός ο Hill που μετά έπαιζε μπουνιές!). Προσθέστε την εκπληκτική μουσική του Nino Rota (και τα βαλς του Βέρντι), την πανέμορφη έγχρωμη φωτογραφία του Giuseppe Rottuno, τα πολύχρωμα κουστούμια και τα επιβλητικά σκηνικά, όλα κάτω από τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Visconti, ο οποίος μας παρουσιάζει την (επικών κινηματογραφικών διαστάσεων) ιστορία της ενωποίησης της Ιταλίας γύρω στα 1860, την εποχή του Garibaldi· μέσα σε τρεις ώρες παρακολουθούμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού από τη σκοπιά του... γατόπαρδου και τις διάφορες επιπτώσεις στην οικογένειά του, την κοινωνία και την αριστοκρατία. Η βερσιόν που παρακολουθήσαμε ήταν με την ιταλική γλώσσα, στην οποία η φωνή του Lancaster ντουμπλαρίστηκε από ιταλό ηθοποιό. Χρυσός φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών (μέρες που είναι).