Ξαναβλέποντας: Of Mice and Men (Άνθρωποι και ποντίκια)

Ξαναβλέποντας το Of Mice and Men του Gary Sinise μετά από αρκετά χρόνια, διαπιστώνω ότι παραμένει μία συγκινητική ταινία, και η πρωταρχική μου άποψη -ότι το έργο είναι πολύ καλό- δεν αλλάζει. Φυσικά βασίζεται στο ομότιτλο, διάσημο βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ. Ο Sinise ως σκηνοθέτης βασίζεται σε ένα καλό σενάριο, που χτίζει το δράμα, που πετάει εύστοχα τις λεπτομέρειες που χρειάζονται εδώ και εκεί και που δίνει χώρο στις ερμηνείες των ηθοποιών (με τον Μάλκοβιτς να ξεχωρίζει, φυσικά). Δεν αφήνει ασχολίαστα τα κοινωνικά προβλήματα αλλά και το ρατσισμό. Η αναπαράσταση της εποχής είναι επίσης εκπληκτικά καλή, έτσι ώστε "νιώθεις" το περιβάλλον, τις κακουχίες των πρωταγωνιστών, τα όνειρα τους για καλύτερη ζωή, τη γκαντεμιά τους.

Baraka

Θυμήθηκα το Baraka, το κλασικό ντοκιματέρ του Ron Fricke, με τη χρήση της time-lapse τεχνικής και τις φαντασμογορικές εικόνες από όλο τον πλανήτη. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία για τον υπογράφοντα ήταν η σύγκριση της κίνησης των ανθρώπων στο μετρό με τα κοτοπουλάκια στη βιομηχανική αλυσίδα.

Simple Men

Ίσως η πιο 90's ταινία του ανεξάρτητου Hal Hartley. Ίσως οφείλεται στους Sonic Youth, στα ρούχα, τα αυτοκίνητα. Θα παρατηρήσετε: ένα πρόσχημα περιπέτειας, με μπερδεμένους ψυχολογικά χαρακτήρες με τις ούτως ή άλλως μπερδεμένες σχέσεις των δύο φύλων, με αλλοπρόσαλλους δεύτερους ρόλους που έχουν φιλοσοφικές ανησυχίες! Η αναζήτηση του εξαφανισμένου πατέρα (ύποπτου για τρομοκρατικές πράξεις πριν από πολλά χρόνια) για δύο αδέρφια θα τους φέρει σε ένα μπαράκι σε μία επαρχιακή κωμόπολη το οποίο δουλεύουν δύο γυναίκες, οι οποίες έχουν κάποια σχέση με τον εξαφανισμένο πατέρα.

Όσοι σινεφίλ θέλουν να γνωρίσουν το ιδιαίτερο κινηματογραφικό σύμπαν του Χάρτλεϊ, η ταινία Simple Men ίσως είναι η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσουν.

One False Move

Με μια μεγάλη σε διάρκεια και αρκετά βίαιη εναρκτήρια σεκάνς ξεκινάει το έργο One False Move. Από κει και έπειτα παρατηρούμε δύο παράλληλες ιστορίες: η πρώτη με τους κακοποιούς που το σκάνε οδικώς από το Λος Άντζελες και κατευθύνονται στη γενέτειρα της πρωταγωνίστριας, έχοντας να διασχίσουν τη μισή Αμερική. Η δεύτερη ιστορία θέλει τους αστυνομικούς του Λ.Α. να μεταβαίνουν πρώτοι στη μικρή κωμόπολη και μαζί με τον ντόπιο σερίφη (Bill Paxton) να περιμένουν το τρίο των κακοποιών να εμφανιστεί και να τους πιάσουν. Και όλα κυλάνε σχετικά ήρεμα και στις δύο ιστορίες, μέχρι που στο τέλος θα συγκλίνουν (αναγκαστικά) και θα έρθει η ώρα της τελικής αναμέτρησης.

Ποια είναι η λάθος κίνηση που αναφέρεται το έργο; Αυτό που λέει η πρωταγωνίστρια και καταγράφεται στη σπιτική κάμερα; Ή μήπως ο κάθε χαρακτήρας έχει κάνει κι από μία λάθος κίνηση στη ζωή του; Το "στιγμιαίο" λάθος του Πάξτον με την Σίντα; Η επιλογή της δεύτερης να ζήσει με τον Μπίλι Μπομπ; Ή οι επιλογές του Μπίλι Μπομπ, οι οποίες όλες τους μπορούν να περιγραφούν ως μία μεγάλη λάθος κίνηση;! Ή, τελικά, όλες οι επιλογές των πρωταγωνιστών είναι η μία λάθος κίνηση μετά την άλλη;

Πρώτο σενάριο του νεαρού και άγνωστου, τότε, ηθοποιού Billy Bob Thornton, το οποίο μεταφέρθηκε στο πανί από τον Carl Franklin, γνωστού μας από το επίσης νεο-νουάρ "Devil in a Blue Dress" με τον Denzel Washington, που έχει προβληθεί αρκετές φορές στην τηλεόραση. Πολύ καλό κι αυτό το νεο-νουάρ εργάκι (δεν είχα ιδέα για την ύπαρξή του μέχρι προσφάτως), με καλή σκιαγράφηση χαρακτήρων, τολμηρό στα διαφυλετικά σχόλια, γνήσια ταινία της δεκαετίας του '90. Paxton και Thornton ξανασυνεργάστηκαν λίγα χρόνια αργότερα, σε σενάριο πάλι του δεύτερου, στο πιο γνωστό και αγαπημένο A Simple Plan.

Don Quijote de Orson Welles (Δον Κιχώτης)

Ο μεγάλος Orson Welles προσπαθούσε να κινηματογραφήσει την ιστορία του Δον Κιχώτη σε μια δικιά του επική εκδοχή, η οποία ποτέ δεν ολοκληρωνόταν λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Μετά το θάνατο του σκηνοθέτη, οι διάφορες κόπιες του έργου είχαν σκορπίσει δεξιά κι αριστερά, σε φίλους και συγγενείς του σκηνοθέτη. Ο ισπανός σκηνοθέτης Jesús Franco εργάστηκε αρκετά χρόνια προσπαθώντας να βρει όλες τις υπάρχουσες κόπιες και να τις μοντάρει, φτιάχνοντας μια ταινία που ήλπιζε ότι θα ήταν όσο πιο κοντά στο πνεύμα του Welles. Το αποτέλεσμα που είδαμε έχει τα ελαττώματά του κυρίως λόγω της φθοράς αρκετού μεγάλου τμήματος του φιλμ. Αλλά επειδή δεν είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, δεν μπορούμε να εκφέρουμε και κάποια ουσιώδη κριτική. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι... κρίμα, διότι είχε όλα τα φόντα να γίνει ένα κλασικό έργο. Ο Welles μπόλιασε πολλά σουρεαλιστικά, κωμικά και μεταμοντέρνα στοιχεία (μηχανάκια, αυτοκίνητα!) στην ιστορία και αυτό που σου μένει είναι η σκέψη ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν... Ρίξτε περισσότερο διάβασμα στη βικιπαιδεία και δείτε ολόκληρο το φιλμ στο veoh.com, σε περίπτωση που δεν έχετε το DVD που κυκλοφόρησε ελληνική εφημερίδα.

Howards End

Κέντρο της ιστορίας μας είναι το εξοχικό σπίτι που λέγεται Howards End και γύρω από αυτό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) περιπλέκονται οι διάφορες ιστορίες τριών οικογενειών· των πλουσιών και σνομπ Γουίλκοξ, των πλουσίων-καλλιεργημένων Σλέγκελ και των φτωχών Μπαστ. Η μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του E.M. Forster ήταν πετυχημένη επειδή ήταν πολύ κινηματογραφική από τον James Ivory και τη σχεδόν μόνιμη συνεργάτη και σεναριογράφο Ruth Jhabvala. Ο Ivory μ' αυτήν την ταινία και την επόμενη (τα Απομεινάρια μιας ημέρας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές) έφτασε στην κορύφωση της καριέρας του. Έρωτες, πάθη, εμμονές, μυστικά μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της βικτωριανής εποχής. Το εισαγωγικό 20λεπτο μπορεί να φαίνεται «βαρετό», σε βάζει όμως χαλαρά στο κλίμα της εποχής. Στην πορεία, με τις απανωτές εξελίξεις και ανατροπές, αγωνιάς να δεις το τέλος, τις επιλογές και τις αποφάσεις των πρωταγωνιστών. Εκπληκτική δουλειά σε όλους τους τομείς (φωτογραφία, κουστούμια, σκηνικά κλπ). Η ανασύσταση της εποχής είναι τόσο όμορφα ρεαλιστική. Πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, κέρδισε τελικά τα όσκαρ σεναρίου, σκηνικών και α' γυναικείου ρόλου για την Emma Thompson.

Bad Lieutenant (Η διαφθορά)

Ίσως ο πιο αντιπαθής χαρακτήρας στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο λόγος για τον Bad Lieutenant που παρουσιάζεται με τη μορφή του Harvei Keitel σ'αυτήν την ταινία του 1992 που υπογράφει -ποιος άλλος άραγε θα μπορούσε να είναι- ο Abel Ferrara. Μια δυσκολοχώνευτη ταινία για έναν αστυνομικό πρεζάκια, εξαρτημένο από κάθε είδους ουσία, δολοφόνο, μοίχο, απατεώνα, τζογαδόρο, γενικά ένα σίχαμα. Κάποια στιγμή θα φτάσει στο αμήν και θα προσπαθήσει να μετανοήσει, αλλά πάντα με το δικό του τρόπο. Όσοι δεν αντέχουν πολύ τη... «μαυρίλα» στη ζωή τους, μπορούν να την αποφύγουν. Αξίζει όμως για την εκπληκτική ερμηνεία του Keitel· μια από τις καλύτερες της καριέρας του. Μιας καριέρας που είχε αρχίσει πάλι να ανεβαίνει και να αφήνει το στίγμα του εκείνη την περίοδο με εμφανίσεις σε ταινίες όπως Θέλμα και Λουίζ, Reservoir Dogs, Μαθήματα πιάνου και τα λοιπά.

El Mariachi

Ίσως η καλύτερη ταινία του Robert Rodriguez, κι αυτό το λέμε για έναν απλούστατο λόγο: σ'αυτήν την ταινία βλέπεις πώς ένας ταλαντούχος άνθρωπος φτιάχνει μια ενδιαφέρουσα ταινία με ερασιτέχνες ηθοποιούς και μόλις 7.000 δολάρια μπάτζετ! Και μετά βλέπεις πώς αξιοποιεί το Χόλιγουντ τέτοια ταλέντα!

Επειδή οι περισσότεροι από μας έχουν δει μόνο τον Μαριάτσι-Μπαντέρας, να πούμε ότι αυτή η παρθενική σκηνοθετική δουλειά του Rodriguez (για τους ελάχιστους που δεν ξέρουν) μοιάζει αρκετά με το αμερικάνικο ριμέικ που λέγεται Desperado. Δεινός δολοφόνος κυκλοφορεί με τα... εργαλεία του μέσα σε θήκη κιθάρας και σπέρνει τον πανικό προσπαθώντας να πάρει εκδίκηση από τον συνέταιρό που τον άφησε να «μπει» στη φυλακή. Από την (άγνωστη) μεξικάνικη πόλη περνάει όμως ένας νεαρός μαριάτσι (αληθινός κιθαρίστας-τροβαδούρας), φορώντας ίδια ρούχα με τον ασχημομούρη δολοφόνο και το μπέρδεμα είναι δεδομένο και οι φασαρίες ξεκινάνε. Σκηνοθεσία με νεύρο, ερμηνείες για γέλιο και κωμικές καταστάσεις που εκτονώνουν το λιγοστό (σε σχέση με τις επόμενες δουλειές του) αιματοκύλισμα. Έχοντας στο μυαλό σας ότι πρόκειται για μια διασκεδαστική ταινία και μόνο, θα περάσετε πάρα πολύ καλά. Εγγύηση.