Bobby

Πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική απόπειρα του Emilio Estevez με τίτλο Bobby, ο οποίος καταγράφει στιγμές από τη ζωή των ανθρώπων που ενεπλάκησαν και τραυματίστηκαν κατά τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Robert Kennedy στο ξενοδοχείο Αμπάσαντορ το 1968. Ίσως, αν ήταν λιγότερο φλύαρο σε σημεία, να μιλούσαμε για κορυφαίο έργο.

Απίστευτο καστ: Freddy Rodriguez, Anthony Hopkins, Harry Belafonte, Martin Sheen, Helen Hunt, William H. Macy, Sharon Stone, Christian Slater, Emilio Estevez, Demi Moore, Laurence Fishburne, Heather Graham, Joshue Jackson, Nick Cannon, Ashton Kutcher, Shia LaBeouf, Mary Elizabeth Winstead, Lindsay Lohan, Elijah Wood.

Slipstream

Τι περίεργη, σε σημεία ακαταλαβίστικη, πειραματική, σινεφίλ ταινία σκηνοθέτησε ο Anthony Hopkins! Η πλειάδα των γνωστών ηθοποιών που συμμετέχουν στο εγχείρημά του με τίτλο Slipstream, δεν έσωσε την κατάσταση. Επειδή, αν μου επιτρέπετε, τη βρήκα... κουραστική!

The Wolfman

Με μια μικρή παλιομοδίτικη αισθητική, σκοτεινή ατμόσφαιρα, αναμνήσεις από τις κλασικές επιτυχίες της Hammer, η ταινία The Wolfman κέρδισε τις εντυπώσεις μας για αυτούς και για άλλους ακόμα λόγους. Ο κυριότερος όμως ήταν το ότι ευχαριστηθήκαμε μια ταινία τρόμου (με κλασική αφήγηση και ολίγον προβλέψιμη εξέλιξη) μετά από πολύ-πολύ καιρό. Η ταινία που κάνει τη διαφορά μέσα στο συφερτό των κυκλοφοριών τύπου Twilight και Κοκκινοσκουφίτσας. Προσθέστε και την επιστροφή μετά από ένα αισθητό διάστημα απουσίας δύο αγαπημένων ηθοποιών όπως είναι ο Benicio del Toro και ο Hugo Weaving, και έχετε μια ενδιαφέρουσα ταινία τρόμου. Στους υπόλοιπους ρόλους ο Anthony Hopkins (που όσο γερνάει εμφανίζεται σε ό,τι έργο του προτείνουν;) και η Emily Blunt (που σιγά-σιγά παίρνει όλο και μεγαλύτερους ρόλους).

Young Winston (Τα ταραγμένα χρόνια ενός γίγαντα)

Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, ο ηθοποιός Richard Attenborough καταπιάνεται με τη βιογραφία των πρώτων χρόνων του μεγάλου βρετανού πολιτικού Γουίνστον Τσώρτσιλ. Με διάσημους ηθοποιούς να στελεχώνουν τους δεύτερους ρόλους (Anne Bancroft, Robert Shaw, John Mills και οι νεαρότατοι τότε Anthony Hopkins και Ian Holm), βλέπουμε μια πολύ καλή ανασύσταση της βικτωριανής εποχής στα τέλη του 19ου αίωνα, τα σχολεία που φοίτησε, τις προσπάθειες να πετύχει την αναγνώριση μέσα από τη συμμετοχή του στα βρετανικά στρατεύματα στην Ινδία, στο Σουδάν και στη Νότια Αφρική, αλλά και τις σχέσεις του με τους γονείς του, τον πολιτικό πατέρα Ράντολφ που αρρώστησε και πέθανε νωρίς και την αμερικανίδα στην καταγωγή μητέρα του, με τους οποίους οι σχέσεις ήταν τυπικές. Το έργο Young Winston βασίστηκε στα απομνημονεύματα του Τσώρτσιλ και έγινε σενάριο από τον Carl Foreman. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για να δουν οι σημερινές γενιές πώς γαλουχούνταν οι τότε γενιές των πολιτικών, σε αντίθεση με τα σημερινά... τζάκια. Voice-over αφήγηση, χρήση αληθινών αποσπασμάτων βίντεο και φωτογραφιών, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον βρετανικό έργο με όλα τα συστατικά της κλασικής συνταγής του Χόλιγουντ. Φαίνεται ότι οι βιογραφίες αρέσανε στον Atteborough, αφού δέκα χρόνια μετά, το 1982, μας παρουσίασε τον οσκαρικό Γκάντι και άλλα δέκα χρόνια μετά, το 1992, τον Σαρλό.

Howards End

Κέντρο της ιστορίας μας είναι το εξοχικό σπίτι που λέγεται Howards End και γύρω από αυτό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) περιπλέκονται οι διάφορες ιστορίες τριών οικογενειών· των πλουσιών και σνομπ Γουίλκοξ, των πλουσίων-καλλιεργημένων Σλέγκελ και των φτωχών Μπαστ. Η μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του E.M. Forster ήταν πετυχημένη επειδή ήταν πολύ κινηματογραφική από τον James Ivory και τη σχεδόν μόνιμη συνεργάτη και σεναριογράφο Ruth Jhabvala. Ο Ivory μ' αυτήν την ταινία και την επόμενη (τα Απομεινάρια μιας ημέρας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές) έφτασε στην κορύφωση της καριέρας του. Έρωτες, πάθη, εμμονές, μυστικά μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της βικτωριανής εποχής. Το εισαγωγικό 20λεπτο μπορεί να φαίνεται «βαρετό», σε βάζει όμως χαλαρά στο κλίμα της εποχής. Στην πορεία, με τις απανωτές εξελίξεις και ανατροπές, αγωνιάς να δεις το τέλος, τις επιλογές και τις αποφάσεις των πρωταγωνιστών. Εκπληκτική δουλειά σε όλους τους τομείς (φωτογραφία, κουστούμια, σκηνικά κλπ). Η ανασύσταση της εποχής είναι τόσο όμορφα ρεαλιστική. Πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, κέρδισε τελικά τα όσκαρ σεναρίου, σκηνικών και α' γυναικείου ρόλου για την Emma Thompson.

The Looking Glass War (Η ώρα των κατασκόπων)

Το ομότιτλο βιβλίο του John Le Carré μεταφέρθηκε στο πανί το 1969 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Frank Pierson, περισσότερο γνωστός για τα σενάρια των ταινιών Cool Hand Luke και Cat Ballou και βραβευμένος με όσκαρ για το σενάριο της Σκυλίσιας Μέρας. Ουσιαστικά η ταινία The Looking Glass War μάς παρουσιάζει άλλη μια ιστορία κατασκοπίας στα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Οι βρετανικές υπηρεσίες βρίσκουν έναν νεαρό Πολωνό λιποτάκτη και τον πείθουν να μπει παρανόμως στην Ανατολική Γερμανία για να ερευνήσει κάτι βάσεις με πυραύλους. Το εντελώς ρεαλιστικό βιβλίο του Le Carre που εξαιτίας αυτού του λόγου απέτυχε εμπορικά, γίνεται μια επίσης ρεαλιστική ταινία, η οποία όμως στο πρώτο της μισό αναλώνεται σε πολύ μπλα-μπλα κουράζοντας το θεατή. Όταν όμως, στο δεύτερο μισό, έρχεται η ώρα του αντι-ήρωα να περάσει τα σύνορα, η ταινία αποκτάει ενδιαφέρον. Συνάμα αφήνει τα εσωτερικά πλάνα που μονοπωλούσαν το πρώτο μισό και φωτογραφίζει θαυμάσια τα τοπία και την αχανή φύση. Και όταν έρθει το τέλος δεν ξέρεις τι να πεις και σχολιάσεις, αφού σου έχει αφήσει ανάμικτα συναισθήματα.

Το καστ αποτελείται από την ελίτ του βρετανικού σινεμά με το νεαρό Anthony Hopkins να κάνει αισθητή παρουσία δίπλα στους βετεράνους Ralph Richardson και Paul Rogers. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πολωνού βρίσκουμε την καλτ φυσιογνωμία που ακούει στο όνομα Christopher Jones, ενός τυπά που χαρακτηρίστηκε ο νέος James Dean, έπαιξε σε 4-5 ταινίες και μετά εξαφανίστηκε και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική!

The Lion in Winter

In a world where carpenters get resurrected, everything is possible.

Άλλη μια ταινία μέσα από τη χρονιά του 1968. Το Λιοντάρι του χειμώνα είναι η κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του James Goldman σε σενάριο του ιδίου και σκηνοθεσία του Anthony Harvey. Πρόκειται για ένα ιστορικό δράμα εποχής μεσαιωνικού και σαιξπηρικού χαρακτήρα. Αλλά σε αντίθεση με τα έργα του Σαίξπηρ, εδώ η γλώσσα είναι πιο απλή και ο λόγος πιο στρωτός οπότε οι όχι και τόσο θεατρόφιλοι μπορούν επίσης να απολαύσουν το έργο. Και το σενάριο του Goldman έχει απίστευτες, εκπληκτικές ατάκες που κόβουν σαν ξυράφι, δολοπλοκίες ένα σωρό και χαρακτήρες που ζουν μέσα στην ίντριγκα, τα ψέματα και το μίσος. Πολύ σκληρή και φοβερή ταινία για έναν βασιλιά που δεν θέλει να μοιράσει το βασίλειό του στους τρεις γιους του, όπως ο Ληρ. Ο βασιλιάς θέλει να το δώσει στον μεγαλύτερο, η βασίλισσα προτιμάει τον πρωτότοκο και ο δεύτερος συμμαχεί με τον Γάλλο βασιλιά για να ανατρέψει την κατάσταση. Και λίγα είναι αυτά που σας είπα. Δυναμικές ερμηνείες από ολόκληρο το καστ με την παλιά «φρουρά» (Peter O'Toole, Katharine Hepburn) να συναντάει την καινούρια (ντεμπούτο για τους Anthony Hopkins, Timothy Dalton). Πολλές υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ, με τρεις νίκες για το σενάριο, τη μουσική του John Barry και την ερμηνεία της Hepburn. Αυτό αποτέλεσε το τρίτο βραβείο (από τα τέσσερα συνολικά που κέρδισε) για την ηθοποιό και μάλιστα ένα χρόνο μετά την βράβευσή της για το Μάντεψε ποιος θα έρθει για δείπνο.

The Bounty (Ανταρσία του Μπάουντι)

They were friends through hell. They became enemies in paradise.

Η Ανταρσία του Μπάουντι του 1984 πρόκειται για μια πλούσια και φροντισμένη παραγωγή· τα λεφτά του γνωστού παραγωγού Dino De Laurentiis έκαναν καλά τη δουλειά τους. Το χρονικό του επεισοδιακού ταξιδιού από την Αγγλία μέχρι τα νησιά της Ταϊτής το έχουμε δει και σε άλλες εκδοχές με πιο διάσημες φυσικά αυτές του 1935 και του '62, με τους Charles Laughton και Clark Gable στους ρόλους του σκληρού καπετάνιου William Bligh και του στασιαστή Fletcher Christian στην πρώτη και με τον Trevor Howard και Marlon Brando αντιστοίχως στη δεύτερη. Εδώ βρίσκουμε τον Anthony Hopkins ενάντια στον νεαρό Mel Gibson, σε μια κόντρα που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κόντρα βρετανικού φλέγματος εναντίον αυστραλέζικου ταμπεραμέντου.

Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, ίσως η καλύτερη του —κατά τα άλλα μέτριου— σκηνοθέτη Roger Donaldson. Δεν θα μπορούσε να κάνει και χειρότερα όταν έχει για υλικό μερικούς από τους καλύτερους νέους ηθοποιούς της εποχής. Πέρα από τους πρωταγωνιστές, σε δεύτερους ρόλους έχουμε τους Daniel Day-Lewis, Liam Neeson, Bernard Hill (που τον γνωρίσαμε καλύτερα στον... Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) και τον Σερ Laurence Olivier σε μία από τις τελευταίες κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Η μουσική κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ότι είναι από τον δικό μας Vangelis και η εκπληκτική φωτογραφία είναι μερικά από τα στοιχεία που σου μένουν. Αν δεν ήταν και το τελευταίο κομμάτι της ταινίας τόσο μέτριο, θα μιλούσε για μια πολύ καλή ταινία. Εκεί είναι που κάνει μια μεγάλη κοιλιά, παρόλο που προσπαθεί έξυπνα να παραλληλήσει τις προσπάθειες του ενός και του άλλου να βρουν την «γη της επαγγελίας», ο ένας για να κρυφτεί, ο άλλος για να σωθεί. Η ταινία διαφέρει από τις προγενέστερες στο ότι επικεντρώνεται στη φιλία των δύο αντρών που μετά γίνανε εχθροί, κάτι που δεν είχαν τονίσει οι παλιότερες εκδοχές και στο ότι είναι αρκετά πιο αληθοφανής.