Bobby

Πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική απόπειρα του Emilio Estevez με τίτλο Bobby, ο οποίος καταγράφει στιγμές από τη ζωή των ανθρώπων που ενεπλάκησαν και τραυματίστηκαν κατά τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Robert Kennedy στο ξενοδοχείο Αμπάσαντορ το 1968. Ίσως, αν ήταν λιγότερο φλύαρο σε σημεία, να μιλούσαμε για κορυφαίο έργο.

Απίστευτο καστ: Freddy Rodriguez, Anthony Hopkins, Harry Belafonte, Martin Sheen, Helen Hunt, William H. Macy, Sharon Stone, Christian Slater, Emilio Estevez, Demi Moore, Laurence Fishburne, Heather Graham, Joshue Jackson, Nick Cannon, Ashton Kutcher, Shia LaBeouf, Mary Elizabeth Winstead, Lindsay Lohan, Elijah Wood.

Repo Man

Ακαταλαβίστικη, ασυνάρτητη, ίσως εγώ δεν είχα πολύ όρεξη, οπότε καταλαβαίνετε ότι η ταινία Repo Man (ελληνιστί: Η λάμψη που σκοτώνει και Παίζοντας με τον κίνδυνο) δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Με μία κάτι σαν sci-fi υπόθεση, η ταινία με τα χρόνια έχει αποκτήσει cult status, ως μία από τις πρώτες punk ταινίες. Κι αυτό χάρη στο soundtrack που είναι εμπλουτισμένο με punk-rock συγκροτήματα του L.A. (βρισκόμαστε στα 1984) αλλά κυρίως με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Emilio Estevez ως πάνκης που μπλέκει σε περίεργες και σουρεαλιστικές καταστάσεις με εγκληματίες και... εξωγήινους. Το μυστήριο και επικίνδυνο φως που αναδύεται από το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου φέρνει στο μυαλό το ανάλογο φως του Kiss Me Deadly. Ξέρετε, απ' αυτό που επηρεάστηκε ο Tarantino στη δικιά του βαλίτσα στο Pulp Fiction. Σκηνοθέτης εδώ είναι ο Alex Cox, γνώστης της πανκ σκηνής, μας έδωσε λίγα χρόνια μετά τη βιογραφία του Sid Vicious, την πιο γνωστή του ταινία Sid and Nancy. Αποκλειστικά για... περίεργες σινε-αποδράσεις!

Η υπόθεση της ταινίας (σε λίγες γραμμές) όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του DVD: Ένας νεαρός υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ προσλαμβάνεται από κάποια εταιρεία που βρίσκει κλεμμένα αυτοκίνητα και τα επιστρέφει στους ιδιοκτήτες τους. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης θα γνωριστεί με έναν παρανοϊκό επιστήμονα και θα εμπλακεί σε θεωρίες σχετικά με την ύπαρξη ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου ταυτότητος.

The Breakfast Club

Η χειρότερη δεκαετία του κινηματογράφου (και πολλών άλλων θεμάτων) είναι ασυζητητί η δεκαετία του '80. Μέσα σ' αυτήν εμφανίστηκε και έδρασε ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος John Hughes, του οποίου οι ανησυχίες δεν ξεπερνούσαν το... λύκειο και την εφηβεία! Πιο γνωστές ταινίες του είναι Η πιο κουφή μέρα του Φέρις Μπιούλερ και το Ηλεκτρονικό μανούλι. Το 1985 όμως, και πριν γράψει το... Μανούλι, κυκλοφόρησε το πιο σοβαρό και δραματικό Breakfast Club. Μια ιστορία για πέντε άσχετους μεταξύ τους μαθητές που πηγαίνουν στο σχολείο Σάββατο πρωί ως τιμωρία. Ο/η καθένας/καθεμία εκφράζει και μια διαφορετική κλίκα του σχολείου· έχουμε τον τραμπούκο αληταρά, τον γυμνασμένο αθλητή, το «σπασικλάκι» που τα ξέρει όλα, την κακομαθημένη πλούσια γκομενίτσα, την ατίθαση και αταίριαστη με το κοινωνικό της περιβάλλον κοπέλα. Χωρίς να έχουν φαινομενικά τίποτα κοινό μεταξύ τους, θα ανακαλύψουν ότι οι ανησυχίες τους για το μέλλον και για τη ζωή τους είναι οι ίδιες.

Με τη βοήθεια και του τραγουδιού των τίτλων Don't You (forget about me) των Simple Minds, η ταινία έγινε αμέσως επιτυχία και μια από τις πιο αγαπημένες δημιουργίες της δεκαετίας. Η όλη της ίσως επιτυχία (όπως είπε κάποιος) έγκειται στο ότι αν αλλάξεις ρούχα στους πρωταγωνιστές και τους τοποθετήσεις π.χ. στα '60s ή στα '90s, δεν θα έχει καμία διαφορά. Οι νεανικές ανησυχίες έχουμε ξαναπεί ότι είναι διαχρονικές... Τέλος και αυτού του παραδείγματος.