Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρυσός Φοίνικας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρυσός Φοίνικας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Un simple accident (Ένα απλό ατύχημα)

Τι θα έκανες αν συναντούσες μπροστά σου το βασανιστή σου, χωρίς αυτός να σε έχει καταλάβει/θυμηθεί; Στην περίπτωση μας, από Ένα απλό ατύχημα ξεκινάει η ιστορία μας. Ο πρωταγωνιστής μας έχει συνεργείο και εξυπηρετεί το αυτοκίνητο που έπαθε βλάβη από έναν κύριο με την οικογένεια του. Και ακούγοντας τον, και μόνο με την ακοή δηλαδή επειδή είχε πάντα δεμένα μάτια κατά τους βασανισμούς από το Καθεστώς, αντιλαμβάνεται ότι έχει μπροστά του τον βασανιστή του. Και αποφασίζει να πάρει εκδίκηση: να τον απαγάγει και να τον βασανίσει με τη σειρά του. Στην πορεία βρίσκει παλιές και παλιούς συγκρατούμενους που πέρασαν ίδιες καταστάσεις με τον ίδιο βασανιστή και τους ζητάει να τον βοηθήσουν να επιβεβαιώσουν και αυτοί με τη σειρά τους ότι είναι όντως αυτός. Και όλοι μαζί, σε ένα βανάκι, με διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις στο θέμα της εκδίκησης, ξεκινάνε για να μάθουν την αλήθεια. Είναι όντως αυτός; Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα: εσύ (ή ακόμα κι εγώ) στη θέση του, θα έπαιρνες τυφλή εκδίκηση;

Ταινία/δυναμίτης στο μυαλό και στην καρδιά. Ο Jafar Panahi χτυπάει στο ψαχνό του ιρανικού Καθεστώτος και κερδίζει Χρυσό Φοίνικα.

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

Il caso Mattei (Υπόθεση Ματέι)

Με αφετηρία το περίεργο αεροπλανικό ατύχημα και το θάνατο του Ενρίκο Ματέι που έλαβε χώρα το 1962, ο ιταλός σκηνοθέτης Francesco Rosi κάνει μία αναδρομή στην εργατική ζωή του Ματέι, μία ιδιαίτερη και ισχυρή φυσιογνωμία που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βιομηχανία της Ιταλίας μετά τον πόλεμο του '40 μέχρι και το θάνατο του. Ένας άνθρωπος που διεύθυνε την AGIP και μετά τη νεοοσύστατη κρατική εταιρεία πετρελαίου ΕΝΙ και πήγε κόντρα σε πολλά συμφέροντα και τα έβαλε με τις Επτά Αδελφές για τον έλεγχο εξορύξεων και εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με ντοκιμενταρίστικο στυλ, με ερωτήσεις σε μάρτυρες μπροστά στην κάμερα, και με μία αναδρομή μπρος-πίσω στο χρόνο, το έργο κλείνει το μάτι στον σινεφίλ που βλέπει ένα μοντέρνο Πολίτη Κέιν, αλλά κυρίως παρουσιάζει έναν παθιασμένο με τη δουλειά χαρακτήρα, με τάσεις μεγαλομανίας και σχεδόν μηδενικό άγχος ότι κάτι θα του συμβεί και αυτό επειδή όλες οι δραστηριότητες του φέρνουν πονοκέφαλο σε πολιτικούς, και ανησυχία στα καρτέλ και... γνωστά "συμφέροντα" στη Νότια Ιταλία. Και λίγο μετά τα μισά του έργου, ο Ρόσι παρουσιάζει την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Mauro de Mauro που έλαβε χώρα το 1970, και ο οποίος ερευνούσε το θάνατο του Ματέι για λογαριασμό του σκηνοθέτη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι είχαν σαμποτάρει το αεροπλάνο, πιθανότατα από κύκλους της Μαφίας. Το σώμα του Mauro δεν βρέθηκε ποτέ. Η Υπόθεση Ματέι είναι ένα ντοκουμέντο πλέον από ένα μέρος των μαύρων σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της διπλανής μας χώρας. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα εξ ημισείας με το Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο και ο εκπληκτικός για άλλη μια φορά Gian Maria Volonte πήρε ειδικό βραβείο για τις ερμηνείες του και στα δύο αυτά έργα.

Τρίτη 28 Μαρτίου 2023

Films rewatched: Wild at Heart

Περίεργοι χαρακτήρες (αφού ταινία του Λιντς έβαλες να δεις), σε ένα ιδιαίτερο road-movie, κάποιους θα τους χαρακτήριζες και "παρανοϊκούς" (κύριε Dafoe, πάλι βρήκες ρόλο να "κεντίσεις"), σεξ και βία, Sex and Death, όπως λένε οι Motorhead σε ένα τραγούδι τους.

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

I, Daniel Blake

Μία ανθρώπινη ταινία του Κεν Λόουτς για τον αγώνα ενός χήρου ανθρώπου που προσπαθεί να διεκδικίσει τα δίκια του απέναντι στο απρόσωπο, απάνθρωπο πρόσωπο του γίγαντα που ονομάζεται κρατική γραφειοκρατία, μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο που υπέστη. Αυτός είναι ο Δανιήλ (Daniel Blake) και ο Γολιάθ είναι το βρετανικό σύστημα αποζημιώσεων, υγείας, πρόνοιας. Στο ίδιο γραφείο, θα συναντήσει και μία άπορη κοπέλα με δύο παιδιά και μη έχοντας τι άλλο να κάνει, θα τους βοηθήσει με τον τρόπο του. Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών το 2016.

Σάββατο 7 Μαΐου 2016

La classe operaia va in paradiso (Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο)

Ο Gian Maria Volonte είναι ο καλύτερος εργάτης σε μεγάλη ιταλική φάμπρικα, και με βάση τη δουλειά του και τους χρόνους του στους χειρισμούς των μηχανημάτων ορίζουν τους χρόνους και για τους υπόλοιπους εργάτες και έτσι βγαίνουν και οι μισθοί τους, αφού αμοίβονται με το κομμάτι. Απόλυτα αφοσιωμένος στην εργασία του, δεν δίνει σημασία στα συνδικάτα ούτε στους (αιώνιους) φοιτητές που φωνάζουν συνθήματα έξω από τις πόρτες του εργοστασίου. Όταν όμως το δάχτυλό του κοπεί σε εργατικό ατύχημα, θα δει να πέφτει η απόδοσή του και θα δει να χάνει την εκτίμηση από τους ανωτέρους. Θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να διαλέξει αν θα αγωνιστεί για τα δικαιώματα του μαζί με το εργατικό συνδικάτο ή αν θα επιλέξει πιο σκληρό αγώνα. Στο τέλος της ταινίας του Elio Petri, όλοι οι εργάτες ονειρεύονται ότι Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. Από την Ιταλία του 1971 στην Ελλάδα του σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τίποτα. Ο αυτοματισμός μειώνει τις θέσεις εργασίας, οι μισθοί πέφτουν, οι φοιτητές συνεχίζουν να φωνάζουν και τα δικαιώματα των εργαζομένων όλο και "ξεχνιούνται". Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το 1972, εξ ημισείας με την Υπόθεση Ματέι (κι αυτό με τον Volonte πρωταγωνιστή). Ενδιαφέρουσα σημείωση: στα αγγλικά τιτλοφορήθηκε Lulu the tool!

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Jigokumon (Gate of hell)

Πάνω από εκατό ταινίες σκηνοθέτησε ο Teinosuke Kinugasa από την εποχή του βωβού ως τη δεκαετία του '60. Περισσότερο ασχολήθηκε με το jidaigeki, δηλαδή το γιαπωνέζικο δράμα εποχής, κυρίως της εποχής των σαμουράι και αγροτών της εποχής Έντο (17ο με 19ο αιώνα). Το Jigokumon είναι το πρώτο έγχρωμο έργο των στούντιο Dahei. Ο σαμουράι έχει εμμονή με τη γυναίκα που έσωσε κατά την περίοδο της επανάστασης αλλά αυτή είναι παντρεμένη. Στο πρώτο μισάωρο παρακολουθούμε την εξέγερση: μάχες και μονομαχίες. Στην υπόλοιπη μία ώρα ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο δράμα του σαμουράι που θέλει να κατακτήσει την παντρεμένη γυναίκα και τον αντίκτυπο που θα έχουν οι προσπάθειές του στον κοινωνικό του περίγυρο αλλά και στο ίδιο το παντρεμένο ζευγάρι.

Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών το 1953. Ήταν η εποχή που η Δύση ανακάλυπτε τον γιαπωνέζικο σινεμά (βλέπε Kurosawa, Ozu κλπ).

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

Les Parapluies de Cherbourg (Οι ομπρέλες του Χερβούργου)

Όπως έχουμε πει και παλιότερα, δεν είμαι οπαδός του μιούζικαλ. Και το ότι οι ηθοποιοί τραγουδάνε όλους τους διαλόγους, αποτελούσε για μένα ένα αντι-κίνητρο ώστε να μην τη δω. Μπορεί η κλασική ταινία του Jacques Demy Οι ομπρέλες του Χερβούργου να σε ξεγελάει στην αρχή με τα χρώματα και το τυπικό ρομάντζο «αγόρι-αγαπάει-κορίτσι» αλλά, τελικά, δεν έχει τίποτα «ζαχαρένιο» πάνω της. Οι αποφάσεις και οι επιλογές των πρωταγωνιστών θα είναι βασισμένες στη ζωή και η μαγεία του κινηματογραφικού έρωτα θα πάει περίπατο. Η συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών στην τελική σεκάνς αποτελεί σκηνή ανθολογίας. Το μελαγχολικά ρεαλιστικό της τέλος δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες· τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ (τραγουδιού, ορίτζιναλ μουσικής, διασκευασμένης μουσικής και σεναρίου) και άλλη μια ως υποψήφιο ξενόγλωσσο φιλμ· η 19χρονη Κατρίν Ντενέβ για άλλη μια φορά... θεά. Τι άλλο να πούμε; Clasique...

Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010

The Go-Between (Ο μεσάζων)

Ένα μικρό παιδί πηγαίνει για καλοκαιρινές διακοπές στην έπαυλη μιας πλούσιας οικογένειας. Όταν ο φίλος του αρρωστήσει και μείνει έγκλειστος στο δωμάτιο του, θα αρχίσει να τριγυρίζει μόνος του το κτήμα, να κάνει παρέα με τη μεγάλη αδερφή του φίλου του αλλά και με έναν γειτονικό αγρότη. Αυτοί οι δυο θα χρησιμοποιήσουν τον μικρό για να τους μεταφέρει τα ραβασάκια και να κανονίζει τα μυστικά ραντεβού τους. Αυτός θα είναι ο Μεσάζων του τίτλου. Ο βρετανός Joseph Losey παρουσιάζει έναν «απαγορευμένο» έρωτα στη βικτωριανή εποχή με ενδιαφέροντα τρόπο. Κάποια flash-forward δίνουν στην ταινία μια έξτρα γοητεία. Ο μικρός θα αρχίσει να κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις γύρω από τις σχέσεις αντρών-γυναικών και θα φέρει σε δύσκολη θέση τον αγρότη μας. Έξοχη φωτογραφία που αποτυπώνει την επαρχία του Norfolk της καλοκαιρινής περιόδου. Πολύ καλές ερμηνείες από όλο το καστ. Το... άτακτο ζευγάρι υποδύονται η Julie Christie και ο Alan Bates. Η αυστηρή μητέρα Margaret Leighton κέρδισε μια υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1970.

Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

Ta’m e guilass (Η γεύση του κερασιού)

Δυστυχισμένος άνθρωπος, οδηγάει το αυτοκίνητό του σε μια ερημική περιοχή και ψάχνει πρόθυμο άνθρωπο να τον βοηθήσει σε μια μακάβρια επιθυμία του: να τον σκεπάσει με χώμα όταν αυτός αυτοκτονήσει! Χωρίς να γνωρίζουμε το παρελθόν του αλλά ούτε και τους λόγους που τον οδήγησαν σ' αυτή την αποφάση, παρατηρούμε την έκκλησή του για βοήθεια από ορισμένους ανθρώπους που φαίνεται τελικά να έχουν μεγαλύτερα προβλήματα απ’αυτόν. Όλοι θα αρνηθούν και θα το σκάσουν μακριά του. Στο τέλος θα βρεθεί ένας ηλικιωμένος, ο οποίος όμως θα του διηγηθεί μια ιστορία από μια ανάλογη περίπτωση που είχε στα νιάτα του και θα τον βάλει σε σκέψεις. Θα μπορέσει ξανά να δει το ηλιοβασίλεμα, να δοκιμάει τη Γεύση του κερασιού, να νιώσει τις απλές χαρές της ζωής; Και μετά τους τίτλους τέλους θα μείνετε με την απορία. Ο διασημότερος ιρανός σκηνοθέτης Abbas Kiarostami υπογράφει μία από τις καλύτερες ταινίες του και κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα. Ανθρώπινη, ρεαλιστική και συγκινητική, η ταινία σε κερδίζει με την απλότητα της και τα πλούσια μηνύματά της. Μεγάλα, πανέμορφα, σε διάρκεια πλάνα που επικεντρώνεται στα πρόσωπα, στους χαρακτήρες και στα αισθήματα. Ένα road-movie διαφορετικό απ'τα άλλα...

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Scarecrow (Το σκιάχτρο)

Κινούμενα σκιάχτρα που τρομάζουν τους ανθρώπους με την ένδειά τους και την απόλυτη ελευθερία τους, διασχίζουν δρόμους, περνούν πολιτείες και αναζητούν το δικό τους όνειρο. Ο τσαμπουκαλής και ευερέθιστος Max (Gene Hackman) συναντάει στη μέση του πουθενά τον αγαθιάρη και χιουμορίστα Lionel (Al Pacino) και μαζί κάνουν ώτο-στοπ οδεύοντας προς το Ντιτρόιτ. Ο πρώτος βγήκε απ'τη φυλακή και θέλει να ανοίξει ένα πλυντήριο αυτοκινήτων στο Πίτσμπουργκ με τα λεφτά που έχει αποταμιεύσει και ο δεύτερος ύστερα από πέντε χρόνια στη θάλασσα θέλει να πάει στην πρώην του για να συναντήσει το παιδί του που δεν το έχει δει ποτέ. Ο πρώτος φοράει όλα του τα ρούχα το ένα πάνω στο άλλο επειδή κρυώνει. Ο δεύτερος προσπαθεί να λύνει τις παρεξηγήσεις με χιούμορ.

Κλασική πλέον ταινία της δεκαετίας του '70, Το σκιάχτρο είναι ένα road-movie με ότο-στοπ. Έχει την υπογραφή του ταλαντούχου (και πρώην διάσημου φωτογράφου) Jerry Schatzberg, δύο μεγάλους πρωταγωνιστές και την πανέμορφη φωτογραφία του Vilmos Zsigmond. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες (σε ισοψηφία με το The Hireling/Η λαίδη και ο σοφέρ της) αλλά καμία άλλη αναγνώριση στο Αμέρικα. Αποτέλεσε επίσης τεράστια εμπορική αποτυχία και ο Hackman απογοητεύτηκε τόσο από αυτό το γεγονός, που αποφάσισε τότε να επικεντρωθεί μόνο σε εμπορικά πρότζεκτ. Ο σκηνοθέτης με τον Πατσίνο ξανασυνεργάζονται μετά τον Πανικό στο Νιντλ Παρκ του 1970. Και για όσους δεν έχουν δει το Σκιάχτρο, να πούμε ότι περιέχει και μια απίστευτα όμορφη σεκάνς με τον Χάκμαν να επιδίδεται σε φοβερό στριπτίζ.

Τρίτη 7 Ιουλίου 2009

Letyat zhuravli (Όταν περνούν οι γερανοί)

Η ταινία Όταν περνούν οι γερανοί ήταν η πρώτη σοβιετική παραγωγή που έδειξε με συγκινητικό τρόπο τον αντίκτυπο του πολέμου πάνω στους απλούς πολίτες. Η ελπίδα και ο χαμός των αγαπημένων προσώπων και τα βάσανα του απλού πολίτη μπαίνουν στο κινηματογραφικό παιχνίδι και το αποτέλεσμα ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σοβιετικού σινεμά. Ο Mikhail Kalatozov παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας με τα εκπληκτικά πλάνα και τις ευρυματικές γωνίες λήψης. Όλη η συγκίνηση αιχμαλωτίζεται στο φακό μέσα από την εύθραυστη ερμηνεία της πανέμορφης Tatyana Samojlova. Η ταινία είχε τεράστια απήχηση και στη δύση, κερδίζοντας το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.
Βρισκόμαστε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Βερόνικα και ο αγαπημένος της Μπόρις ζούνε στιγμές ευτυχίας. Οι Γερμανοί εισβάλλουν και κηρύσσεται γενική επιστράτευση. Παρά τη θέληση όλης της οικογένειάς του και της Βερόνικα, ο Μπόρις κατατάσσεται εθελοντής και φεύγει για το μέτωπο. Ύστερα από ένα τρομερό βομβαρδισμό, η Βερόνικα χάνει τους δικούς της και καταφεύγει στην οικογένεια του Μπόρις. Ο αδερφός του όμως τη βιάζει και παντρεύονται. Τα γερμανικά στρατεύματα προελαύνουν, η οικογένεια μετακινείται στην Σιβηρία και ο Μπόρις σκοτώνεται στο μέτωπο. Αλλά κανείς δεν μπορεί να τους ενημερώσει για το τραγικό γεγονός.

Ολόκληρη η ταινία (σε μέτρια ποιότητα) στο βίδεον-γκούγκλι!

Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Un Homme et une Femme (Ένας άντρας και μια γυναίκα)

Μια από τις πιο διάσημες γαλλικές ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία Ένας άντρας και μια γυναίκα παραγωγής 1966 έκανε αίσθηση και... overseas και τσίμπησε 2 όσκαρ μέσα από 4 υποψηφιότητες για όσκαρ. Υποψηφιότητες στις κατηγορίες σκηνοθεσίας για τον Claude Lelouch και α' γυναικείου ρόλου για την Anouk Aimée και κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου (πάλι ο σκηνοθέτης) και καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Ταυτόχρονα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα (σε ισοψηφία με το Signore & Signori) και μυριάδες άλλα βραβεία εδώ και κει. Στο ρόλο του αντρός ο Jean-Louis Trintignant, που δεν πήρε κάνα βραβείο. Η μουσική, που έχει σημαδέψει έκτοτε γενιές και γενιές, του Francis Lai. Η ιστορία απλή: ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται, ερωτεύονται, χωρίζουν. Απλοϊκό θέμα, θα μου πείτε, αλλά έτσι δεν είναι η ζωή; Εκπληκτική όμως η σκηνοθετική σύλληψη του Λελούς και εκπληκτική φωτογραφία που αλλάζει συνέχεια από το έγχρωμο στο ασπρόμαυρο και από κει στο σέπια κ.ο.κ. Classique, που λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι!

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009

Kagemusha (Ο ίσκιος του πολεμιστή)

Αν δεν υπήρχε το Ran, αυτή θα ήταν η μεγάλη ταινία της δεκαετίας του '80 για τον Akira Kurosawa. Kagemusha σημαίνει σωσίας. Και όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από αυτό το θέμα. Ένας κλέφτης τον 16ο αιώνα συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στον άρχοντα της φυλής Τακέντα. Εκεί παρατηρούν πόσο πολύ μοιάζει στον αρχηγό. Όταν αυτός τραυματίζεται θανάσιμα, οι στρατηγοί του αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν το σωσία για να κρατήσουν το ηθικό του στρατού τους ανεβασμένο και να παραπλανήσουν τις εχθρικές φυλές. Στην αρχή ο σωσίας δεν κάνει τίποτα, η παρουσία του και μόνο αρκεί. Στην πορεία και ύστερα από μια νικηφόρο μάχη, αρχίζει να γίνεται όλο και περισσότερο σαν τον αρχηγό που πέθανε. Επική ταινία με πολυπληθές καστ, πάμπολλους κομπάρσους και πολλά... άλογα. Ο μεγάλος Ιάπωνας δημιουργός βροντοφώναξε παρών εν έτη 1980 και πολύ εύκολα πήρε το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2008

La Dolce Vita

Επτά νύχτες από τη ζωή και την καθημερινότητα του δημοσιογράφου Marcello Mastroianni (σε σκανδαλοθηρικό έντυπο), ο οποίος θέλει να γευτεί τη Γλυκιά ζωή. Η περιπλάνησή του τον οδηγεί σε εφήμερες διασκεδάσεις, πάρτι και σεξ. «Συντροφεύει» μια αριστοκράτισα που αναζητά νέες συγκινήσεις, φλερτάρει με τη Σύλβια, μία διάσημη ντίβα του σινεμά, η οποία επιδεικνύεται στο μυθικό μπάνιο στην Fontana di Trevi· η κοπέλα του Emma τον εκβιάζει ψυχολογικά κάνοντας απόπειρα αυτοκτονίας· συναντιέται με τον διαννοούμενο Steiner, τον οποίο θαυμάζει για την σχεδόν ιδανική ζωή του. Ο Steiner όμως θα αυτοκτονήσει αφού έχει σκοτώσει τα παιδιά του. Οι υπαρξιστικές περιπλανήσεις του Marcello θα συνεχιστούν και το τελευταίο ξημέρωμα της ταινίας, ύστερα από μια οργιαστική νύχτα σε μια παραλία, οι καλεσμένοι θα δουν ένα θαλάσσιο τέρας.

Για κάποιους, η καλύτερη ιταλική ταινία. Για άλλους, μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Για τον υπογράφοντα, μια ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία όμως με κούρασε λίγο από τη μεγάλη της διάρκεια (σχεδόν τρεις ώρες). Χωρίς να υπάρχει μια προφανής ιστορία, η ταινία είναι μια συρραφή επεισοδίων με κοινό στοιχείο την παρουσία του Mastroianni. Ο οποίος στο τέλος κάθε επεισοδίου βρίσκεται να είναι μόνος του και να περιφέρεται άσκοπα σε έναν περίεργο κόσμο, στον οποίο δεν έχει βρει τη δικιά του θέση. Ο Fellini αφήνει το νεορεαλιστικό του παρελθόν και μ' αυτήν την ταινία ξεκινάει η πιο ώριμη φάση της καριέρας του. Εύκολα ο θεατής μπορεί να παρατηρήσει την ενδελεχή και σατιρική ματιά του στον κόσμο των αριστοκρατών, στην διάβρωση των ηθών του γάμου και της οικογένειας, την κριτική στους κουλτουριάρηδες και στους δημοσιογράφους. Εκπληκτική σκηνοθεσία με απίστευτης ομορφιάς πλάνα και καδραρίσματα, έντονη και δυναμική φωτογραφία του Otello Martelli και τον Nino Rota να συνθέτει ένα ακόμα κλασικό μουσικό θέμα, σε μια Ρώμη που προσπαθεί να διορθώσει τα σημάδια που άφησε ο πολέμος πάνω της, αλλά σίγουρα δεν φαντάζει άσχημη. Προσθέστε έναν Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών του 1960 και βραβείο όσκαρ για τα κουστούμια της ταινίας στην εκδήλωση του '62! Σημειώστε, τέλος, ότι η ταινία πρόσφερε στον κόσμο την ονομασία paparazzi· και αυτό από το ρόλο του φίλου, φωτογράφου και συναδέλφου του Marcello που ονομαζόταν... Paparazzo!

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Le Salaire de la Peur (Το μεροκάματο του τρόμου)

Ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών είναι αδιαμφισβήτητα η γαλλική παραγωγή του Henri-Georges Clouzot με τίτλο Le Salaire de la peur. Η ιστορία απλή: τέσσερις εργάτες στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής επιλέγονται για να οδηγήσουν δύο φορτηγά φορτωμένα με νιτρογλυκερίνη σε μια καθ' όλα δύσκολη διαδρομή. Μια δουλειά που μόνο οι απελπισμένοι θα δεχόντουσαν να επιτελέσουν. Τα πρώτα 50 λεπτά της ταινίας μάς βάζουν στο κλίμα της εποχής (φτώχεια, ανεργία, μιζέρια) και τα υπόλοιπα 80 λεπτά της ταινίας... απλά θα σας μείνουν αξέχαστα! Οι Yves Montand και Charles Vanel συνθέτουν ένα αταίριαστο μα αξέχαστο δίδυμο. Η ταινία κέρδισε το 1953 που πρωτοκυκλοφόρησε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο (μια από τις λίγες που το έχει πετύχει αυτό, αν όχι η μοναδική)!

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Miracolo a Milano (Θαύμα στο Μιλάνο)

Τρία χρόνια μετά τον αγαπημένο για τον υπογράφοντα Κλέφτη ποδηλάτων, ο διάσημος Ιταλός ηθοποιός Vittorio De Sica σκηνοθετεί το 1951 άλλη μια νεορεαλιστική ταινία. Το Θαύμα στο Μιλάνο είναι κυρίως μια φανταστική ταινία, ή καλύτερα, ένα μοντέρνο, αστικό παραμύθι. Μια ταινία ελπίδας που ξεπηδάει μέσα από την παραγκούπολη και τη φτώχεια στα περίχωρα του Μιλάνου στην εποχή της μεταπολεμικής Ιταλίας.

Και όλα αυτά χάρη στο νεαρό Τοτό, ο οποίος με την μεγάλη καλοσύνη και αθωότητά του κερδίζει τη συμπάθεια των φτωχών. Έχοντας ένα... στυλ που θα σας θυμήσει τον Μπενίνι στο Η ζωή είναι ωραία, πείθει τους φτωχούς και καταφρονημένους να βελτιώσουν τη διαβίωσή τους χτίζοντας παράγκες και φτιάχνοντας αστείες πινακίδες δρόμων. Η μίζερη παραγκούπολη γίνεται σιγά-σιγά μια αξιοπρεπής κοινότητα. Όταν πεταχτεί από τη γη ένας πίδακας πετρελαίου, ο πλούσιος Mobbi —που είναι ο ιδιοκτήτης της γης— θα προσπαθήσει να τους διώξει με τη βοήθεια της αστυνομίας και των καραμπινιέριδων. Ο Τοτό όμως με το μαγικό του περιστέρι που πραγματοποιεί κάθε του επιθυμά θα τους εκδιώξει με εμπνευσμένο τρόπο. Θα μπλέξει μετά όμως με τις επιθυμίες των φίλων του που θα φανούν ιδιαίτερα πιεστικοί. Χρυσός Φοίνικας για τον De Sica στο φεστιβάλ των Καννών του '51, μοιρασμένο εξ'ημισείας με τη Δεσποινίς Τζούλια του Alf Sjoberg.

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

All That Jazz (Η παράσταση αρχίζει)

Το μεγαλύτερο κινηματογραφικό έργο του Bob Fosse (για τον υπογράφοντα)! Η μεγάλη επιτυχία του (μακαρίτη προσφάτως) Roy Scheider. Ίσως το καλύτερο μιούζικαλ που κινηματογραφήθηκε ποτέ, κι αυτό σας το λέω εγώ που γουστάρω τα μιούζικαλ στον ελάχιστο βαθμό. Μια ταινία για τη μουσική, το χορό και την τέχνη· μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις, την οικογένεια και την απιστία· μια ταινία για τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο. Σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ και μουσική συνυπάρχουν τέλεια σε αυτή την (και με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του Fosse) εκπληκτική ταινία. Ποτέ άλλοτε δεν είχε σκηνοθετηθεί ο θάνατος τόσο εντυπωσιακά!

Η ταινία All That Jazz κυκλοφόρησε τέλη 1979 στο αμέρικα, παίχτηκε την επόμενη χρονιά στις Κάννες και κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα μαζί με το Kagemusha του Kurosawa. Στα βραβεία Όσκαρ κέρδισε αυτά των κουστουμιών, σκηνικών, μοντάζ και μουσικής και ήταν υποψήφια επίσης για αυτά της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, α' ανδρικού ρόλου για τον Scheider και φωτογραφίας.

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

If.... (Επαναστατημένη γενιά/Εάν...)

Ο ρόλος του επαναστάτη νεαρού σε ένα καθωσπρέπει βρετανικό σχολείο είναι που έκανε γνωστή τη φάτσα του Malcolm McDowell το 1968, λίγο καιρό πριν τον κάνει παγκοσμίως διάσημο ο κύριος Kubrick με το Κουρδιστό Πορτοκάλι. Μπολιασμένη με πολύ μαύρο χιούμορ και πολλές σουρρεαλιστικές καταστάσεις, η ταινία If.... σχολιάζει και κατακρίνει εν πολλοίς το εκπαιδευτικό σύστημα (κυρίως των δημόσιων σχολείων), την καταπίεση που δέχονταν (δέχονται;) οι έφηβοι, η οποία τεντώνει το σχοινί ως εκεί που δεν πάει άλλο. Και όταν αυτό κοπεί, τα πράγματα θα περάσουν σε μια διαφορετική δραματική κατάσταση που δεν θα έχει επιστροφή, αλλά ούτε και ευτυχή κατάληξη. Επίκαιρη ταινία μέσα στο εκρηκτικό κλίμα της τότε εποχής. Ό,τι πρέπει και για τους δικούς μας ανήσυχους νεαρούς, ειδικά τώρα που δίνουν εξετάσεις και τελειώνουν το σχολείο (πολλοί μόνο για το καλοκαίρι)! Να μην παίρνουν πολλές ιδέες όμως...

Τετάρτη 21 Μαΐου 2008

Il Gattopardo (Η λεοπάρδαλη της Σικελίας/Ο γατόπαρδος)

Μια καριέρα με μεγάλους ρόλους σε μεγάλες ταινίες. Ο λόγος για τον Burt Lancaster που το 1963 έπαιξε στη μεγάλη παραγωγή του Luchino Visconti, Ο γατόπαρδος. Αν και πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη ήταν ο Lawrence Olivier, επέλεξε τελικά τον Lancaster μετά τις πιέσεις των παραγωγών για έναν πιο εμπορικό σταρ στη θέση του πρωταγωνιστή. Όλο το καστ είναι όμως εκπληκτικό και... πολυ-πολιτισμικό με τον γάλλο Alain Delon, την ιταλίδα Claudia Cardinalle και τον επίσης ιταλό Terence Hill (ναι, αυτός ο Hill που μετά έπαιζε μπουνιές!). Προσθέστε την εκπληκτική μουσική του Nino Rota (και τα βαλς του Βέρντι), την πανέμορφη έγχρωμη φωτογραφία του Giuseppe Rottuno, τα πολύχρωμα κουστούμια και τα επιβλητικά σκηνικά, όλα κάτω από τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Visconti, ο οποίος μας παρουσιάζει την (επικών κινηματογραφικών διαστάσεων) ιστορία της ενωποίησης της Ιταλίας γύρω στα 1860, την εποχή του Garibaldi· μέσα σε τρεις ώρες παρακολουθούμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού από τη σκοπιά του... γατόπαρδου και τις διάφορες επιπτώσεις στην οικογένειά του, την κοινωνία και την αριστοκρατία. Η βερσιόν που παρακολουθήσαμε ήταν με την ιταλική γλώσσα, στην οποία η φωνή του Lancaster ντουμπλαρίστηκε από ιταλό ηθοποιό. Χρυσός φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών (μέρες που είναι).

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008

Orfeu Negro (Ο Ορφέας στον Άδη)

Μια ταινία που ταιριάζει (ως ένα βαθμό) με τη σημερινή μέρα. Και εννοούμε την έναρξη του καρναβαλιού, για όσους δεν κατάλαβαν. Στην ταινία Orfeu Negro του 1959, ανάμεσα στα άλλα, βλέπουμε πώς κυλάει η ζωή στο Ποτάμι του Ιανουαρίου (Ρίο ντε Τζανέιρο δηλαδή) της Βραζιλίας και κυρίως πώς ζούσανε το καρναβάλι πριν από πενήντα χρόνια σχεδόν. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράματα από τότε και δυστυχώς αυτό ισχύει και για τη ζωή των άπορων και φτωχών της πόλης. Από ό,τι φαίνεται πάντως, η διασκέδαση και ο χορός δεν πρόκειται να σταματήσουν ποτέ και για κανένα λόγο.

Ο Μαύρος Ορφέας όμως δεν είναι μια ταινία για το καρναβάλι. Τα κουστούμια και οι μασκαρέτες είναι μερικά από τα εργαλεία του συγγραφέα/στιχουργού Vinicius de Moraes να διηγηθεί τη μυθική ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης και να την τοποθετήσει στο σήμερα. Το έργο τιτλοφορούνταν Orfeu da Conceição και το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη —με εντυπωσιακό τρόπο θα λέγαμε— ο γάλλος σκηνοθέτης Marcel Camus. Η ταινία ήταν λογικό να κάνει αίσθηση στην εποχή της με φυσικό επακόλουθο να κερδίσει το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Να πούμε, τέλος, ότι αυτή η συμπαραγωγή της Γαλλίας-Βραζιλίας έκανε μόδα και τη μουσική μπόσα-νόβα σε όλο τον κόσμο εκείνη την εποχή!