Il Grande Silenzio (Ο εκδικητής του διαβόλου)

Να πω, κατ' αρχάς, ότι δεν έχω και μεγάλη σχέση με το είδος του σπαγγέτι-γουέστερν. Το Il Grande Silenzio είναι από τα πιο γνωστά του είδους επειδή: α) είναι αυτό το «γουέστερν στα χιόνια», β) έχει πρωταγωνιστή τον αμίλητο Jean-Louis Trintignant (δεν βγάζει ούτε ένα γκουχ από το στόμα του) και γ) έχει για κακό τον Klaus Kinski. Ο κυνισμός και ο ωμός ρεαλισμός του είδους βρίσκεται και εδώ σε πρώτο πλάνο, με τον σκηνοθέτη Sergio Corbucci να παίρνει στοιχεία από τους κλασικούς αλλά με τη σειρά του να επηρεάζει και τους κλασικούς στα δικά τους μετέπειτα έργα (βλ. Sam Peckinpah). Ειδικά το αναπάντεχο, κυνικό, κατάμαυρο τέλος θα μας υπενθυμίσει ότι δεν βλέπουμε άλλη μία ηρωική χολιγουντιανή ταινία. Η ιστορία θέλει τον Trintignant να ασχολήθηκε με το πρότζεκτ μόνο και μόνο για το χατήρι του παραγωγού φίλου του, απαιτώντας να έχει ελάχιστους διαλόγους. Το οποίο στην πορεία εξελίχθηκε και έγινε... ο Silenzio.

Un Homme et une Femme (Ένας άντρας και μια γυναίκα)

Μια από τις πιο διάσημες γαλλικές ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία Ένας άντρας και μια γυναίκα παραγωγής 1966 έκανε αίσθηση και... overseas και τσίμπησε 2 όσκαρ μέσα από 4 υποψηφιότητες για όσκαρ. Υποψηφιότητες στις κατηγορίες σκηνοθεσίας για τον Claude Lelouch και α' γυναικείου ρόλου για την Anouk Aimée και κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου (πάλι ο σκηνοθέτης) και καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Ταυτόχρονα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα (σε ισοψηφία με το Signore & Signori) και μυριάδες άλλα βραβεία εδώ και κει. Στο ρόλο του αντρός ο Jean-Louis Trintignant, που δεν πήρε κάνα βραβείο. Η μουσική, που έχει σημαδέψει έκτοτε γενιές και γενιές, του Francis Lai. Η ιστορία απλή: ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται, ερωτεύονται, χωρίζουν. Απλοϊκό θέμα, θα μου πείτε, αλλά έτσι δεν είναι η ζωή; Εκπληκτική όμως η σκηνοθετική σύλληψη του Λελούς και εκπληκτική φωτογραφία που αλλάζει συνέχεια από το έγχρωμο στο ασπρόμαυρο και από κει στο σέπια κ.ο.κ. Classique, που λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι!

Et Dieu... créa la femme (Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα)

Και ο Θεός έπλασε την... Μπε-Μπε. Ρόλος σταθμός για τη δεσποίνιδα Brigitte Bardot, η οποία έγινε παγκοσμίως διάσημη το 1956 επιδεικνύοντας τις... υποκριτικές ικανότητές της (η γλώσσα του σώματός της τα είπε όλα) στην ταινία Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα και, με τη σειρά της, έκανε παγκοσμίως διάσημο το Σεν-Τροπέ. Ο ρόλος της ατίθασης και ασυμβίβαστης κορασίδας που κάνει ηλιοθεραπεία γυμνή και τριγυρνάει κουνάμενη συνάμενη και σκανδαλίζει τρία αδέρφια (και όλη την τοπική κοινωνία) έκανε θραύση εκείνη την εποχή. Στις μέρες μας πάντως τέτοιες εικόνες (και περισσότερα) βλέπουμε ακόμα και... στις διαφημίσεις! Το σενάριο πάντως είναι απλοϊκότατο και η σκηνοθεσία του τότε συζύγου της, Roger Vadim, άνευ σημασίας. Η όλη ταινία σήμερα (ύστερα από 50+ χρόνια) είναι λίγο ως πολύ βαρετή, αλλά παραμένει εγκυκλοπαιδικά ιστορική για όλους τους άλλους λόγους!

Il Conformista (Ο κομφορμίστας)

Σε όλη τη διάρκεια της —καλύτερης για πολλούς— ταινίας του Bernardo Bertolucci του 1970, Ο Κομφορμίστας, παρατηρούμε τον πρωταγωνιστή Jean-Louis Trintignant να προσπαθεί να γίνει ένας «κανονικός» άνθρωπος. Μια προσπάθεια που θα τον οδηγήσει να παντρευτεί μια κοπέλα που δεν αγαπά, να συμμετάσχει στο φασιστικό κίνημα της προπολεμικής Ιταλίας και να πάει στο Παρίσι για να δολοφονήσει έναν αυτοεξορισμένο, πρώην καθηγητή του. Όλα αυτά μέσα από ανεπανάληπτης ομορφιάς εικόνες, μέσα από μια δαιδαλώδης αφήγηση, όπου το παρελθόν μπλέκεται επιδέξια με το παρόν. Θέματα όπως η σχέση του ατόμου με το κοινωνικό σύνολο, για τη φασιστική Ιταλία και για την κατάπτωση των ηθικών αξιών πλασάρονται μέσα από τα πανέξυπνα καδραρίσματα του Bertolucci, την πανέμορφη φωτογραφία και τα εκπληκτικά μπαρόκ και αρτ-ντεκό σκηνικά, που στο τέλος εξυψώνουν την ταινία σε κάτι παραπάνω από μια απλή φιλμική εμπειρεία· ιδού η κινηματογραφική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο.