ZISIS IN MOVIELAND

Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Things Change (Η μαφία και ο λούστρος)

Φτωχούλης υποδυματοποιός (Don Ameche) που μοιάζει φυσιογνωμικά με έναν γνωστό γκάνγκστερ δέχεται πρόταση από τη μαφία να μπει στη φυλακή για λίγο καιρό στη θέση του γκάνγκστερ, με αντάλλαγμα μια καλή αποζημίωση όταν βγει. Θα κάτσει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον Joe Mantegna να τον φυλάει. Ο δεύτερος έχει την τάση να μην υπακούει ακριβώς στις εντολές των ανωτέρων του, και επειδή βαριέται αλλά και επειδή θέλει να αποζημιώσει με τον τρόπο του τον Ameche, θα τον πάρει κα θα ταξιδέψουν μαζί σε γνωστό χειμερινό θέρετρο για να περάσουν χλιδάτα το σαββατοκύριακο, με τα λεφτά της μαφίας. Οι παρεξηγήσεις όμως θα είναι ατελείωτες, σε βαθμό να φτάσουν καλεσμένοι σε μεγαλομαφιόζο της περιοχής.

Τα πράγματα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, εξ ου και ο τίτλος Things Change. Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του David Mamet έχει πάλι για συμπρωταγωνιστές τους συνήθεις ηθοποιούς στα έργα του όπως οι Mike Nussbaum, William H. Macy και J.T. Walsh. Με την πρώτη ματιά, είναι μία κωμική ταινία γύρω από τον κόσμο των μαφιόζων. Στο επίκεντρο όμως βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ της νεανικής επιπολαιότητας και της ώριμης αποφασιστικότητας, το χάσμα γενεών των δύο πρωταγωνιστών, και τη δημιουργία μίας αναπάντεχης φιλίας μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων.

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Please Don't Eat the Daisies (Μην τρως τις μαργαρίτες)

Καθηγητής θεάτρου (David Niven) "αναβαθμίζεται", παίρνει τη θέση ενός από τους 7 μεγάλους κριτικούς θεατρικών παραγωγών στη Νέα Υόρκη. Αυτό θα έχει σαν επακόλουθο να κρέμονται γνωστοί και άγνωστοι από την πένα του, να αναγκαστεί να κρίνει άσχημα φίλους, να γίνει διάσημος με όλα τα συνεπακόλουθα. Η σύζυγος (Doris Day) θα επωμιστεί αυτές τις αλλαγές και θα στηρίξει το σύζυγο της. Η διασημότητα θα τους βάλει σε μεγάλα σαλόνια, θα αλλάξει τον τρόπο ζωή τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τα όνειρα τους και αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα επιλέξουν τελικά μια ζωή στα προάστια ή μια "μεγάλη" ζωή στην πόλη. Βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της ζωής της Jean Kerr με το σύζυγο της Walter Kerr, πασίγνωστο θεατρικό κριτικό της εποχής. Το Please Don't Eat the Daisies έχει την Doris Day σε πρώτο πλάνο, η οποία σηκώνει την ταινία στις πλάτες της. Στο σύνολο της, είναι μια χαριτωμένη οικογενειακή κομεντί, με καλή σκιαγράφιση χαρακτήρων των δύο πρωταγωνιστών, με το δραματικό στοιχείο να μην "βαραίνει" το έργο.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Ξαναβλέποντας: Ying xiong (Hero)

18 χρόνια μετά, και η ταινία φαντάζει ακόμα φρέσκια. Λίγο η πανέμορφη φωτογραφία και τα όμορφα σκηνικά και κουστούμια, που αλλάζουν χρωματισμούς ανάλογα με τις αλλαγές της ιστορίας, λίγο οι όμορφες (και εναέριες) χορογραφίες μάχης, και φυσικά η ίδια η έξυπνη ιστορία που αλλάζει με κάθε νέα εξιστόρηση. Ξαναβλέποντας το Hero, απλά το απολαμβάνεις, παρόλο που γνωρίζεις την υπόθεση. Από αυτή την ταινία και μετά, ο Ζανγκ Γιμού άφησε κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δράματα για τα οποία έγινε γνωστός και βούτηξε για λίγο στα υπερθεάματα με ιστορίες από την αρχαία Κίνα (που τον οδήγησαν και στο να σκηνοθετήσει την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων του 2008).

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2020

Ξαναβλέποντας: House of Games

Την πρώτη φορά, θα σε κερδίσει η ανατροπή. Tη δεύτερη φορά, γνωρίζοντας την πλοκή, βλέπεις το έργο λίγο διαφορετικά, νιώθεις τη μοναξιά της ηρωίδας, ίσως επίτηδες έχει και ένα κάπως α-σεξουαλικό παρουσιαστικό, είναι εργασιομανής για να γεμίσει το χρόνο της και νιώθεις ότι έλκεται από τον διαφορετικό κόσμο των κομπιναδώρων μικροκακοποιών. Το House of Games είναι μία από τις αγαπημένες ταινίες του υπογράφοντα.

Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του θεατρικού συγγραφέα David Mamet (ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να γράφει και κινηματογραφικά σενάρια). Πρωταγωνίστρια η τότε σύζυγός του Lindsay Crouse, και σε όλους τους υπόλοιπους ρόλους οι χαρακτηριστικοί συνεργάτες του (Joe Mantegna, J.T. Walsh, Ricky Jay, Mike Nussbaum και ο William H. Macy).



Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

Books in films: διάφορα παλπ στο Jackie Brown


Ο φαν της παλπ λογοτεχνίας (pulp fiction), Quentin Tarantino, βάζει τον Max Cherry (Robert Forster) να διαβάζει το "Berlin Game" του Len Deighton, λίγο πριν γνωρίσει για πρώτη φορά τη Jackie Brown (Pam Grier). Και σε άλλη σκηνή, η Jackie γεμίζει τη σακούλα με διάφορα άλλα παλπ αναγνώσματα, αντί να βάλει λεφτά. Ξεχωρίζει το "Short Blade" του Peter Emshwiller και διακρίνεται επίσης η ράχη από το "Line of Fire" του Donald Hamilton.


Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

The Rainmaker (Ο βροχοποιός)

Στη δεκαετία του '90, πολλά μπεστ σέλερ δικαστικού- νομικού περιεχομένου του John Grisham μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ενδεικτικά να θυμηθούμε τη Φίρμα (με Tom Cruise, Gene Hackman), The client (με τους Susan Sarandon, Tommy Lee Jones) και το A Time to Kill (με το νεαρό Matthew McConaughey, Sandra Bullock και Samuel L. Jackson). Το 1997 ο Francis Ford Coppola αποφάσισε και μετέφερε στο πανί το The Rainmaker.

Νεαρός δικηγόρος (Matt Damon) που μόλις τελείωσε τη σχολή, βρίσκει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο ενός περίεργου τύπου (Mickey Rourke) που έχει περίεργες/παράνομες συναλλαγές με άτομα του υπόκοσμου. Όταν ο Ρουρκ βρεθεί στο μάτι του FBI, ο Damon μαζί με τον βοηθό που υποδύεται ο Danny Devito, θα ανοίξουν δικό τους γραφείο και θα ασχοληθούν με τις δύο μόνο υποθέσεις που έχουν. Η κυριότερη υπόθεση είναι η μήνυση κατά μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που απέρριψε αιτήσεις μίας οικογένειας για να κάνει εγχείρηση μυελού οστών ο γιος τους, που έπασχε από λευχαιμία. Ο Damon θα βρεθεί ξαφνικά μόνος του στο δικαστήριο για πρώτη φορά εναντίον ολόκληρης ομάδας μεγαλο-δικηγόρων με τον Jon Voight να προΐσταται. Και μέσα σε όλα αυτά, θα γνωρίσει μία κοπελιά (Claire Danes) που τρώει ξύλο από το σύζυγό της και θα θελήσει να τη βοηθήσει.

Συμπυκνωμένη πλοκή, καλογραμμένοι χαρακτήρες, θα μπορούσε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που μπορεί πολύ εύκολα να ξεχειλώσει αλλά εδώ κρατάει τα ηνία ο Francis Ford Coppola και η ταινία δεν κουράζει ούτε βαραίνει πολύ ακόμα και στα πιο μελό της σημεία. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται οι Dean Stockwell, Roy Scheider, ενώ ο δικαστής Danny Glover δεν αναφέρεται στα credits της ταινίας. Η νοικάρισσα γιαγιάκα του Damon είναι η Teresa Wright, εδώ στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο, γνωστή από διάφορα έργα στις δεκαετίας του '40 και του '50.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Ξαναβλέποντας: Dark City

Πριν 20 χρόνια που την είχα δει στο σινεμά, όντως και μικρότερος σε ηλικία, μπορώ να πω ότι είχα εντυπωσιαστεί, κυρίως από το μυστήριο, την σκοτεινή ατμόσφαιρα, την έξυπνη ιδέα της ύπνωσης και αλλαγής αναμνήσεων. Ξαναβλέποντας το Dark City, παρατήρησα όλες τις λεπτομέρειες για τις οποίες το έργο δεν έγινε ποτέ μεγάλο: νομίζω φταίει κυρίως η "βιαστική" σκηνοθεσία του Alex Proyas και ο τρόπος που κόβει απότομα τις σκηνές για να προχωρήσει την ιστορία, επειδή έχει πάρα πολλά να πει και θέλει να τα δείξει. Δεν εντρυφάς στους βασικούς χαρακτήρες, και όλα γίνονται για να προχωρήσουμε παρακάτω, να πάμε από σκηνή σε σκηνή και να οδηγηθούμε προς την ανακάλυψη της αλήθειας λίγο πριν την κλιμάκωση στο τέλος. Καλός ο Rufus Sewel, ταίριαξε στο ρόλο του ανθρώπου με αμνησία που ανακαλύπτει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Νομίζω είναι η μοναδική ταινία που τον έχω δει ως πρωταγωνιστή. Στο τέλος, το ότι αποκτά την απόλυτη γνώση και γίνεται παντοδύναμος, θυμίζει ολίγον από Matrix, ένα χρόνο πριν βγει η ταινία του Κιάνου Ριβς. Η σύζυγος Jennifer Connely φαίνεται σαν άνευρος χαρακτήρας, ο αστυνομικός William Hurt έχει ωραία παρουσία, αλλά προσπαθεί κι αυτός χωρίς νόημα και ο περίεργος γιατρός Kiefer Sutherland κερδίζει λίγο παραπάνω τις εντυπώσεις.

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2019

Clockers (Τα βαποράκια)

Μια προσπάθεια αποτύπωσης της εγκληματικότητας της μαύρης κοινότητας στη Μπούκλιν, που οδηγεί σε φόνους και κατεστραμμένες οικογένειες από τον Spike Lee. Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με έντονο κοντράστ στο χρώμα, πιο 90s δεν γίνεται. Οι Harvey Keitel, John Turturro είναι το αστυνομικό δίδυμο, ο Mekhi Phifer είναι ο νεαρός μικροκακοποιός που είναι μπλεγμένος στο κύκλωμα διακίνησης, ο Isaiah Washington ο αδερφός του που δουλεύει δύο δουλειές για να συντηρήσει οικογένεια και θα μπει στη φυλακή αντί για τον μικρό αδερφό και ο Delroy Lindo ο ιδιοκτήτης μαγαζιού με ηλεκτρονικά (ουφάδικο) που είναι ο εγκέφαλος της περιοχής. Δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με κάποιον από τους πρωταγωνιστές (μάλλον ο κ. Lee δεν κατάφερε να το πετύχει αυτό) οπότε η θέαση του Clockers πέρασε και δεν ακούμπησε. Το σενάριο έγραψε ο Richard Price, βασισμένο από το βιβλίο του ίδιου. Ο Price έχει γράψει καλύτερα σενάρια, μεταξύ άλλων, το Χρώμα του χρήματος, Sea of Love, Mad Dog and Glory και το Kiss of Death.

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

Ξαναβλέποντας: Contact

Ξαναείδα το Contact μετά από 20 και βάλε χρόνια. Η κυρίαρχη θεματική του έργου φαίνεται ότι δεν είναι η επαφή, αλλά η πίστη. Πίστη στην επιστήμη και στις έρευνες από την πλευρά της Jodie Foster, πίστη στο Θεό από το θεολόγο Matthew McConaughey, μη πίστη στο Θεό από την πρώτη και στο τέλος η προσπάθειά της να κάνει τον κόσμο να πιστέψει σε κάτι που είδε μόνο αυτή, σε πλήρη αντιστοίχιση με την πίστη στο Θείο για τους λοιπούς ανθρώπους.

Η καλύτερη ηλικιακά εποχή της Jodie Foster και ένα από τα καλύτερα έργα του Robert Zemeckis για τον υπογράφοντα.

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2019

Τα καλύτερα της δεκαετίας 2010-2019

Όπως και πριν δέκα χρόνια (!), έτσι και τώρα ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τις ταινίες που άφησαν το στίγμα τους (για τον υπογράφοντα, πάντα) μέσα στη δεκαετία που τελειώνει. Υπάρχουν αρκετές ταινίες που δεν είδα αυτή τη δεκαετία, και ίσως να αλλάξει η λίστα όταν τις δω. Η σειρά είναι (κυρίως) χρονολογική.

  1. Inception (Christopher Nolan, 2010)
  2. Gravity (Alfonso Cuaron, 2013)
  3. Interstellar (Christopher Nolan, 2014)
  4. Inside Out (Pixar, 2015)
  5. Intouchables (Άθικτοι, Olivier Nakache και Eric Toledano, 2011)
  6. Tinker Tailor Soldier Spy (Tomas Alfredson, 2011)
  7. Black Swan (Darren Aronofsky, 2010)
  8. The American (Anton Corbijn, 2010)
  9. Incendies (Μέσα από τις φλόγες, Denis Villeneuve, 2010)
  10. Beginners (Οι πρωτάρηδες, Mike Mills, 2010)
  11. The Girl with the Dragon Tattoo (David Fincher, 2011)
  12. Life of Pi (Ang Lee, 2012)
  13. Her (Δικός της, Spike Jonze, 2013)
  14. Prisoners (Denis Villeneuve, 2013)
  15. A Separation (Asghar Farhadi, 2013)
  16. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
  17. Youth (Νιότη, Paolo Sorrentino, 2015)
  18. Room (Lenny Abrahamson, 2015)
  19. Nocturnal Animals (Νυκτόβια πλάσματα, Tom Ford, 2016)
  20. Hell or High Water (Πάση θυσία, David Mackenzie, 2016)
  21. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Martin McDonagh, 2017)
  22. The Irishman (Martin Scorsese, 2019)

Και η λίστα των "αναπληρωματικών":
  • Animal Kingdom (Το χρίσμα, David Michod, 2010)
  • Scott Pilgrim vs. the World (Edgar Wright, 2010)
  • Take Shelter (Jeff Nichols, 2011)
  • Poulet aux prunes (Κοτόπουλο με δαμάσκηνα, Vincent Paronnaud και Marjane Satrapi, 2011)
  • La Piel que Habito (Το δέρμα που κατοικώ, Pedro Almodóvar, 2011)
  • Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012)
  • Jagten (Το κυνήγι, Thomas Vinterberg, 2012)
  • Gone Girl (Το κορίτσι που εξαφανίστηκε, David Fincher, 2014)
  • The Revenant (Η επιστροφή, Alejandro Gonzalez Inarritu, 2015)
  • Remember (Γράμμα από το παρελθόν, Atom Egoyan, 2015)
  • Arrival (Denis Villeneuve, 2016)
  • Fences (Denzel Washington, 2016)
  • Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017)
  • The Post (Steven Spielberg, 2017)
  • Under the Silver Lake (David Robert Mitchell, 2018)
  • Joker (Todd Phillips, 2019)
  • Gisaengchung (Parasite, Bong Joon Ho, 2019)

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Books in films: Modesty Blaise στο Pulp Fiction

Ο Βίνσεντ Βέγκα (John Travolta) διαβάζει το κόμικ Modesty Blaise του Peter O'Donnell όταν συναντάει τον Μπουτς (Bruce Willis) για δεύτερη φορά στο Pulp Fiction.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

I Shot Jesse James (Ο θάνατος του εκδικητού)

Ξεκινώντας ως ένα τυπικό μπι-μούβι γουέστερν, η ταινία εξελίσσεται με ενδιαφέρον παρακολουθώντας το "μαρτύριο" και το "βάσανο" του πρωταγωνιστή, αφού σκότωσε το φίλο του Τζέσε Τζέιμς για να πάρει την αμοιβή και να ζήσει με την αγαπημένη του. Το I Shot Jesse James ήταν η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Samuel Fuller και έχει κάποια ανατρεπτικά στοιχεία που κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει από τα κλισέ έργα της εποχής. Ο συνήθως δευτεραγωνιστής (και σε ρόλους σκληρού) John Ireland κερδίζει τις εντυπώσεις και μέσα στην ίδια χρονιά του 1949 (ανάμεσα σε άλλα 5 έργα που συμμετείχε) κέρδισε τη μοναδική υποψηφιότητα για όσκαρ όχι σ'αυτό, αλλά στο Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου (για β' ανδρικού ρόλου).

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

My Favorite Wife (Ποιαν απ' τις δυο;)

Ο δικηγόρος Κάρι Γκραντ αιτείται στο δικαστήριο και ανακυρήσσει τη γυναίκα του νεκρή, όντας αγνοούμενη εδώ και εφτά χρόνια σε ένα ερευνητικό ταξίδι που είχε πάει στην Ασία. Την επόμενη στιγμή, παντρεύεται μπροστά στον ίδιο απορημένο δικαστή την κοπέλα που του συμπαραστεκόταν αυτά τα χρόνια. Αλλά πάνω στο γαμήλιο ταξίδι, επιστρέφει η "νεκρή" (που υποδύεται η Irene Dunne) και καθώς θα πρέπει να εξηγήσει ο Γκραντ στη νυν-σύζυγο ότι ο γάμος τους θα ακυρωθεί, τα ευτράπελα ξεκινούν. Ο Γκραντ θα μάθει επίσης ότι η γυναίκα του (η πρώην) έζησε όλα αυτά τα εφτά χρόνια σε ένα απομονωμένο νησί μαζί με έναν καλογυμνασμένο και εμφανίσημο νεαρό (που υποδύεται ο Randolph Scott), και η ζήλεια του θα φουντώσει και τα ευτράπελα θα συνεχιστούν.

Σε αυτή την screwball κωμωδία της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, με τα υπονοούμενα να δίνουν και να παίρνουν, την παράσταση κλέβει ο καρατερίστας Granville Bates που υποδύεται το δικαστή. Ο ηθοποιός πέθανε λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία της ταινίας στα 58. Το My Favorite Wife σκηνοθέτησε ο συνήθης σεναριογράφος Garson Kanin, που πήρε τη θέση του Leo McCarey, επειδή ο τελευταίος νοσηλεύτηκε σοβαρά μετά από αυτοκινητικό ατύχημα. Ο Γκραντ και η Νταν είχαν συνεργαστεί ξανά στην πετυχημένη κωμωδία The Awful Truth του 1937 και άλλη μία στο μελοδραματικό Penny Seranade του 1941. Είναι επίσης και μία από τις ελάχιστες φορές που είδαμε τον Ράντολφ Σκοτ σε ταινία που δεν είναι γουέστερν.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Jungle Fever

Το επόμενο έργο του Σπάικ Λι, μετά το Mo Better Blues, ήταν το Jungle Fever, αυτός ο ίδιος πυρετός της ζούγκλας που έχει πιάσει τον Wesley Snipes, όπως αναφέρει ο φίλος του ο Σπάικ Λι, επειδή "έβαλε στο μάτι" τη λευκή γραμματέα του (Annabella Sciora). Η ανακάλυψη της απιστίας του Σνάιπς θα κλονήσει το γάμο του και τις σχέσεις του με τους θρησκόλυπτους γονείς του αλλά και με τους φίλους του. Από την άλλη πλευρά, η διαφυλετική σχέση της Ιταλικής καταγωγής Sciora θα εξοργίσει τον πατέρα και τα αδέρφια της. Η επιλογή των δύο πρωταγωνιστών θα ανασταστώσει τις δύο συνοικίες και θα φέρει μόνο στεναχώρια. Το έργο έχει ολίγον από Ρωμαίο και Ιουλιέτα, αρκετή κριτική για τα κοινωνικά στερεότυπα, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις παρωπίδες που φοράμε όλοι μας.

Βραβείο ερμηνείας δεύτερου ρόλου στις Κάννες για τον Samuel L. Jackson, που υποδύεται τον ναρκομανή αδερφό του Σνάιπς και κάνει τη ζωή δύσκολη στον ίδιο και στους γονείς τους (που υποδύονται οι παλαίμαχοι Ossie Davis και Ruby Dee). Επιπλέον, σε δεύτερους ρόλους και πιο μικρές συμμετοχές βρίσκουμε και άλλα γνωστά ονόματα, όπως τον John Turturro, τη Halle Berry, τον Tim Robbins και το μεγάλο Anthony Quinn.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Jacques Audiard

Διαφορετικά έργα του αγαπημένου Γάλλου σκηνοθέτη Ζακ Οντιάρ, διαφορετικές ιστορίες, με κοινό στοιχείο την ανατροπή που αλλάζει τις ζωές των πρωταγωνιστών, και τη σύνδεση των πρωταγωνιστών που επιζητούν τελικά φιλία/συντροφικότητα/ασφάλεια.

De rouille et d'os (Rust and bone) (2012)
Ο πρωταγωνιστής που δε θέλει να αναλάβει ευθύνες, αποτραβιέται στον κόσμο του, έλκεται από την παρανομία, και εκτονώνεται στο Ξύλο. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχει καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (φύση/πάγος) που θα τον προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Dheepan (2015)
Ο άνθρωπος που έχει χάσει την οικογένεια του, γίνεται μετανάστατης με ψεύτικα χαρτιά και ψεύτικη οικογένεια, και προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα νέο τόπο, που κυριαρχεί η Μαφία. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχει καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (κοινωνικό περιβάλλον).

The Sisters Brothers (2018)
Οι επαγγελματίες δολοφόνοι Σίστερς, αποφασίζουν να συνεργαστούν με αυτόν που είχαν εντολή να σκοτώσουν, όταν καταλαβαίνουν ότι μπορούν να βρουν μεγάλες ποσότητες χρυσού με μια καινούρια μέθοδο. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχουν καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (Χημεία).

The Wackiest Ship in the Army

Κωμική ταινία με θέμα τον β' παγκόσμιο πόλεμο και και την προσπάθεια Αμερικανών και αυστραλών να περάσουν ένα απλό ιστιοφόρο μέσα από τα νερά που ελέγχουν οι Ιάπωνες. Καπετάνιος διορίζεται ο Jack Lemmon και όλοι οι υπόλοιποι ναύτες είναι φαντάροι που δεν έχουν ιδέα από τη θάλασσα, πόσο μάλλον από ιστιοπλοΐα. Κωμική ταινία της σειράς που σκοπό είχε να προωθήσει τον νεαρό τραγουδιστή Ricky Nelson και να βάλει άλλη μία ακόμη προσθήκη στα κωμικά έργα που έπαιζε ο Jack Lemmon. Το The Wackiest Ship in the Army είναι μια αρκετά παλιομοδίτικη ταινία, με πολλά κλισέ, απευθύνεται αποκλειστικά στους θαυμαστές του κυρίου Lemmon και μόνο.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Under the Silver Lake (Το μυστικό της ασημένιας λίμνης)

Μια ταινία που χαρακτήρισαν αρκετά πετυχημένα ως μία μίξη ενός φιλμ-νουάρ σε ένα σύμπαν του David Lynch. Μια ταινία που έχει πάρα πολλές σινεφίλ αναφορές στον Χίτσκοκ αλλά και στις κλασικές νουάρ ταινίες της δεκαετίας του '40. Πώς να μη μας αρέσει δηλαδή το Under the Silver Lake, το οποίο φέρνει το νουάρ στο καλοκαιρινό Λος Άντζελες του σήμερα, έχει πλήθος αναφορών στην ποπ κουλτούρα (μουσική, κόμικ, σινεμά) και έχει ένα δαιδαλώδες σενάριο, με την αφετηρία του να είναι η εξαφάνιση μιας κοπέλας και τον άεργο Andrew Garfield να προσπαθεί να διελευκάνει την υπόθεση.

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

The Bedroom Window

Ο Steve Guttenberg πήγε να βοηθήσει και βρέθηκε μπλεγμένος. Τσιλιμπουρδίζει με τη γυναίκα του πανίσχυρου αφεντικού του, αλλά δεν βρήκε το μπελά από αυτόν. Η γυναίκα του αφεντικού είναι η νεαρή Isabelle Huppert, η οποία παρατηρεί από το Παράθυρο της κρεβατοκάμαρας ένα παραλίγον φονικό. Παρατηρεί τον εγκληματία αλλά δεν μπορεί να ενημερώσει την αστυνομία για να μην αποκαλυφθεί ο παράνομος δεσμός τους. Αναλαμβάνει ο Guttenberg να πει πως αυτός ήταν ο μάρτυρας και να δώσει περιγραφή του δράστη, αλλά λίγο το ένα ψεματάκι εδώ, λίγο άλλο ψεματάκι εκεί, το ένα θα φέρει το άλλο και θα βρεθεί να είναι αυτός ύποπτος για τους φόνους. Η μόνη που θα τον βοηθήσει θα είναι το παρολίγον θύμα, που υποδύεται η Elizabeth McGovern.

Ο Guttenberg (της φήμης της Μεγάλης των μπάτσων σχολής) φαίνεται λίγο παράταιρος για το ρόλο στην αρχή, στην πορεία όμως ταιριάζει στην όλη παρεξήγηση που εμπλέκεται και που βάζει σε κίνδυνο την ελευθερία του. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο "The witnesses" κάποιας Anne Holden (το βιβλίο είχε πρωτοεκδοθεί το 1971) και το επιμελήθηκε ο Curtis Hanson όπως και τη σκηνοθεσία, παρουσιάζοντας ένα ευπρεπές ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο έχει κάποιες καλές στιγμές. Φυσικά και οι περισσότερες επιρροές είναι χιτσκοκικές. Υπάρχουν όμως και λίγα σημεία που λες "μα τι σκέφτηκε τώρα!" και κόβουν από τις καλές εντυπώσεις. Στο σύνολο, ένα ευπρεπές εργάκι της εποχής του 1987. Από τους ερμηνευτές, φυσικά και η Huppert κλέβει την παράσταση με τον αέρα και τη φινέτσα της.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Mother

Όπως αρκετές Νοτιο-Κορεάτικες ταινίες, έτσι και εδώ έχουμε κοντινά πλάνα εστιασμένα στα πρόσωπα και στα βλέματα, μικρές δόσεις ανατριχίλας & αγωνίας, και μία διαφορετική διευκάλυνση της υπόθεσης ενός μυστήριου φόνου, για τον οποίο κατηγορήθηκε ο πνευματικά αδύναμος γιος της πρωταγωνίστριας Μητέρας. Μιας και το έργο είναι στην ουσία ένα whodunit, τα φλάσμπακ είναι αναμενόμενα. Στο τέλος όμως σε κερδίζουν οι μικρές λεπτομέρειες δραματικού υπόβαθρου που παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια του έργου και παίζουν κάποιο σημαντικό ρόλο, όπως η ζωή του σχολικόριτσου που δολοφονήθηκε, οι αναμνήσεις ενός 5χρονου, ο βελονισμός. Έμπειρος ο σκηνοθέτης Joon-ho Bong, με μία ενδιαφέρουσα ιστορία, έφτιαξε ένα πολύ καλό έργο για την κάθε μητέρα και το μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να αθωώσει το παιδί της. Λίγα χρόνια πριν ο σκηνοθέτης είχε φτιάξει την επιτυχία The Host (που έγινε και αμερικανικό ριμέικ) και τα επόμενα έργα του ήταν η αγγλόφωνη ταινία φαντασίας Snowpiercer και η Okja. Φέτος, κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα για το νέο του έργο με τίτλο Parasite, η πρώτη κορεάτικη ταινία που κερδίζει το μεγάλο αυτό βραβείο.

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

Kiss Them for Me (Ένα κορίτσι σε κάθε λιμάνι)

Τρεις στρατιωτικοί παίρνουν άδεια από το μέτωπο του Ειρηνικού (κατά το Β' ΠΠ) μετά από 3 χρόνια(!) συνεχής θητείας! Και πηγαίνουν στο Σαν Φρανσίσκο για 4 μέρες. Και κλείνουν ένα μεγάλο δωμάτιο σε κεντρικό ξενοδοχείο. Και καλούν όλους τους γνωστούς για πάρτι. Και θέλουν να ρίξουν και γυναίκες. Και να αποφύγουν πολιτικάντιδες που θέλουν να τους χρησιμοποιήσουν ως πρότυπα. Αλλά μετά από το αλκοόλ, τις βόλτες, τα φλερτ, θα αποδεχτούν ότι ο πόλεμος τους έχει σημαδέψει.

"Χαλαρή" ταινία του Stanley Donen για τον πόλεμο υπό άλλο πρίσμα, λίγο κομεντί, λίγο "δραμεντί". Το Kiss Them For Me έχει τη σεξοβόμβα Jayne Masnfield σε δεύτερο ρόλο (για να ανέβουν οι μετοχές της ταινίας) και τον (λίγο πιο ηλικιωμένο απ'ότι θα έπρεπε) Κάρι Γκραντ που φλερτάρει με στυλ τη Suzy Parker. Δεν με ενθουσίασε η ταινία, αλλά δεν με άφησε και παντελώς αδιάφορο. Η χρονιά του 1957 είχε πολλές κορυφαίες ταινίες και ακόμα περισσότερες καλές, για να θυμόμαστε αυτήν εδώ.

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Ryan's Daughter (Η κόρη του Ράιαν)

Πριν δέκα χρόνια, ο πιο νεαρός εαυτός μου θα έβλεπε "με άλλο μάτι" την ταινία Ryan's Daughter του μεγάλου David Lean. Σήμερα, ο κατά δέκα χρόνια γηραιότερος μπορεί να ταυτιστεί με χαρακτήρες και καταστάσεις και "βλέπει" αλλιώς την ταινία. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν και άλλα αγαπημένα έργα που αν τα ξαναδώ τώρα θα αλλάξω άποψη γι'αυτά, ή αν υπάρχουν έργα που δεν τα είχα εκτιμήσει ιδιαίτερα όταν τα είχα δει όντας νεαρότερος και ίσως αλλάξω γνώμη αν τα ξαναδώ.

Η ταινία είναι πολύ-πολύ μεγάλη σε διάρκεια (μα καλά; 3,5 ώρες;!), με σκηνές που παρατραβάνε και θα μπορούσαν να διαρκούν λιγότερο, έχει όμως καταπληκτική φωτογραφία από τον Freddie Young (κέρδισε το όσκαρ φωτογραφίας εκείνη τη χρονιά) και πολύ καλές ερμηνείες. Ο συγγραφέας Robert Bolt ήθελε να φτιάξει ένα σενάριο από τη Μαντάμ Μποβαρί του Φλωμπέρ με τη γυναίκα του Sarah Miles ως πρωταγωνίστρια. Ο David Lean τον έπεισε να το διασκευάσει ελεύθερα και να το τοποθετήσει σε ένα ιρλανδικό χωριό υπό Αγγλική κατοχή κάπου στα 1917. Πέρα από τη Miles, ο Robert Mitchum υποδύεται το σύζυγο και δάσκαλο του χωριού (σε έναν από τους πιο υποτονικούς του ρόλους), ο Christopher Jones τον Άγγλο διοικητή, ο Trevor Howard τον παπά του χωριού και ο John Mills στο ρόλο του τρελού του χωριού, κερδίζοντας και το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Η ταινία είχε ακόμα δύο υποψηφιότητες, α' γυναικείου για τη Σάρα Μάιλς και ήχου.