Tokyo Joe

Τόκιο Τζο, το όνομα του κέντρου διασκέδασης που διατηρούσε στο Τόκιο ο Μπόγκαρτ, πριν τον πόλεμο. Μετά από εφτά χρόνια φυγής και τη λήξη του πολέμου, επιστρέφει αλλά δεν μπορεί να το δουλέψει, καθώς βρίσκεται εκτός αμερικάνικης δικαιοδοσίας και απαγορεύεται να πηγαίνουν αμερικανοί στρατιώτες. Βρίσκει όμως μια παλιά του αγάπη. Η οποία είναι παντρεμένη με άλλον αμερικανό. Αυτός για να "επιζήσει", ιδρύει αεροπορική εταιρεία με έναν ιάπωνα του υποκόσμου. Για να ξεπεράσει τη γραφειοκρατεία, δέχεται τη βοήθεια του ερωτικού αντίζηλού του. Τι έχουμε δηλαδή; Μπλεξίματα με το στρατό, μπλεξίματα με τον υπόκοσμο, μπλεξίματα με το πες-το-και-ερωτικό τρίγωνο. Σε ένα μετριότατο καστ, με ανέμπνευστο σενάριο, άνευρη σκηνοθεσία και τους κλασικούς αμερικανούς (πρώτα βομβαρδίζουμε και μετά «βοηθάμε» στην ανοικοδόμηση), η ταινία δε διασώζεται ούτε από τον κύριο Μπόγκαρτ ούτε από το πικρό και ολίγον ηρωικό τέλος. Αν είχε άλλον πρωταγωνιστή, θα μιλούσε για τεράστιο b-movie. Ήταν η πρώτη αμερικάνικη ταινία που γυρίστηκε στη μεταπολεμική Ιαπωνία. Τον κακό της υπόθεσης υποδύεται ο Sessue Hayakawa, που έχουμε δει επίσης στα House of Bamboo και Geisha Boy αλλά είναι γνωστότερος από το ρόλο του σαδιστή Γιαπωνέζου Σ/χη στην κλασική Γέφυρα του ποταμού Κβάι.

La bataille d'Alger (Η μάχη του Αλγερίου)

Σαν ντοκιμαντέρ, αλλά και καθόλου. Από τη μία, η βία των Γάλλων στρατιωτικών ενώ, από την άλλη, τα «κόλπα» του ανταρτοπόλεμου των Αλγερινών. Βία στη βία μέχρι κάποιος να οπισθοχωρήσει. Ποιος όμως θα είναι αυτός που θα κάνει το πρώτο βήμα... προς τα πίσω; Συγκλονιστική ταινία, που παίρνει σαφή θέση ενάντια στους κατακτητές, και καλά κάνει! Ο ιμπεριαλισμός των πάλαι ποτέ αυτοκρατοριών ήρθε τελικά σε σύγκρουση με τους απλούς ανθρώπους και έφαγε τα μούτρα του. Η μάχη του Αλγερίου είναι ένα ιστορικό φιλμ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία το '66, ήταν υποψήφιο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στα βραβεία του '67 και πάλι υποψήφιο για όσκαρ σεναρίου και σκηνοθεσίας στην τελετή του '69! Το ότι δεν προβλήθηκε στη Γαλλία μέχρι πρότινος, πιστεύω είναι κατανοητό.

Riso Amaro (Πόθοι στους βάλτους)

Η επιβίωση στην επαρχία της Ιταλίας του μεταπολέμου έχει αγροτική, χειρωνακτική, σκληρή δουλειά. Έχει και όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Για κάποιους, τα πεζά τους όνειρα θα εκπληρωθούν από τον ιδρώτα της δουλειάς τους. Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν θα πουν όχι σε κλεμμένα κολιέ που μπορεί να τους οδηγήσουν στα πλούτη και σε μια αλλαγή σελίδας της ζωής τους. Η Doris Dowling θα κρύψει τα κλοπιμαία του εραστή της Vittorio Gassman και θα βρει δουλειά στους ορυζώνες για να κρυφτεί από τις Αρχές. Θα γνωρίσει τη Silvana Mangano, που θα αποσπάσει τα μυστικά της. Θα γνωρίσει όμως και το λοχαγό του στρατού Raf Vallone, στον οποίο θα δει ότι υπάρχει και ζωή πέρα από τον άξεστο γκόμενο της. Τα ανθρώπινα πάθη όμως θα οδηγήσουν τα πράματα στα άκρα και η εκτόνωση του δράματος θα έρθει μέσα από μια βίαιη κατάληξη. Η τελική σεκάνς με το ρύζι που παίρνει τη θέση του χώματος (θα δείτε και θα καταλάβετε) είναι απλά εκπληκτικά συγκινητική. Το Riso Amaro θα λέγαμε ότι είναι επηρεασμένο από τον ιταλικό ρεαλισμό, με αρκετά στοιχεία film-noir, ό,τι πρέπει για τους σινεφίλ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Giuseppe De Santis, γνωστός για το σενάριο του Οσεσιόνε του Βισκόντι. Ανάμεσα στους οκτώ(!) που υπέγραψαν το σενάριο της ταινίας, βρίσκουμε (πέρα από το σκηνοθέτη) και τον Mario Monicelli.

Ravenous (Τα αρπαχτικά)

Η επιτυχία του L.A. Confidential ανέδειξε τους νεαρούς και άγνωστους στο ευρύ κοινό πρωταγωνιστές του. Ο πρώτος (Russell Crowe) έγινε μεγάλος σταρ με εμπορικές επιτυχίες και βραβεία όσκαρ. Ο δεύτερος (Guy Pearce) ακολούθησε έναν πιο μοναχικό και (κάπως) περισσότερο καλλιτεχνικό δρόμο. Αυτός ο δρόμος τον έφερε δύο χρόνια μετά, το 1999, στα πλατώ της ταινίας Ravenous, έχοντας για συμπρωταγωνιστή άλλον ένα (βρετανό) ηθοποιό που έγινε διάσημος στα 90’s (Robert Carlyle) αλλά πολύ σύντομα εξαφανίστηκε κι αυτός από το λαμπερό χολιγουντιανό (και όχι μόνο) προσκήνιο, επιλέγοντας να συμμετέχει σε πιο μικρές παραγωγές.

Η ταινία παρουσιάζει μια ομάδα στρατιωτικών στα βουνά της Άγριας Δύσης, μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, να φυλάνε ένα απομονωμένο οχυρό. Εκεί θα τοποθετηθεί ο... δειλός αξιωματικός Pearce, με δυσμενή μετάθεση. Εκεί θα εμφανιστεί ο Carlyle ως ο μοναδικός επιζών μιας ομάδας αποίκων που χάσανε το δρόμο τους στα βουνά και αποκλείστηκαν από τα χιόνια σε μια σπηλιά. Ο ερχομός του στο οχηρό θα τους αλλάξει τα φώτα και τις... γευστικές συνήθειες! Από τις σπάνιες ταινίες που υπογράφει τη σκηνοθεσία γυναίκα, ειδικά στο είδος του τρόμου, με το αποτέλεσμα να είναι, αναπάντεχα, παρά πάνω από καλό! Μετά από τόσα χρόνια και την ελάχιστη αναγνώριση που έχει, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε και καλτ.

Spoorloos

Δεν υπάρχει τίποτα φανερά τρομακτικό στην ολλανδο-γαλλικής παραγωγής ταινία Spoorloos (=που δεν αφήνει ίχνη). Κι όμως, η περιέργεια για τη λύση του μυστηρίου, η διάχυτη ανησυχία για την τελική έκβαση της εξαφάνισης, η εξαρχής παρουσίαση του ανθρώπινου «κακού» της υπόθεσης, δεν σε κάνουν να νιώθεις και πολύ άνετα. Κι αν νομίζετε ότι η ταινία κυλάει «αργά» κι αν δεν σας αρέσουν τα γαλλικά και τα ολλανδικά, τότε κάτσατε να δείτε λάθος ταινία. Εκτός κι αν δεν είδατε το τέλος. Δεν είδατε το φινάλε; Αυτό που μπορεί να στιγματίσει οποιαδήποτε ταινία και μπορεί είτε να αποθεώσει ένα έργο είτε να το χαντακώσει; Σίγουρα δεν ισχύει το δεύτερο στην περίπτωσή μας εδώ. Ο ελληνικός τίτλος που δόθηκε στην ταινία σε ένα φεστιβάλ (σε ποιο;) ήταν «Χωρίς ίχνος» και ο αγγλικός "Vanishing". Γυρίστηκε και σε αμερικανικό ριμέικ από τον ίδιο σκηνοθέτη, τον George Sluizer, το 1993 με τους Jeff Bridges, Kiefer Sutherland και Sandra Bullock να πρωταγωνιστούν. Δεν ξέρω γιατί δεν έτυχε να το δω ποτέ...

Υ.Γ. Για αυτή την προβολή, υπεύθυνος ήταν... ο Oldman! Αλλά ρίξτε και ένα επιπλέον διάβασμα από τον σινε-τέντα.

The Cars That Ate Paris

Μια από τις πρώτες ταινίες του αυστραλού σκηνοθέτη Peter Weir αποτελεί η ταινία τρόμου The Cars That Ate Paris, όπου Paris είναι ένα μικρό χωριό της Αυστραλίας. Και τι σημαίνει ο τίτλος; Αυτό που διαβάσατε. Οι κάτοικοι του Paris προκαλούν ατυχήματα (και σκοτωμούς φυσικά) στους ξένους και τους παρείσακτους με τα εξωπραγματικά αυτοκίνητά τους, αλλά θα την πάθουν τελικά εκ των έσω. Οι νέοι θα θελήσουν να αλλάξουν το στάτους κβο και αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι... αυτό που λέει ο τίτλος. Πιο καλτ, b-movie έργο εξ Αυστραλίας δεν νομίζω να βρείτε πουθενά! Και δε νομίζω τότε να πίστευε κανείς ότι ο κύριος Weir θα είχε τέτοια κινηματογραφική εξέλιξη.

Shivers

Ακόμα και για τα δεδομένα της δεκαετίας του '70, η ταινία Shivers του David Cronenberg (που γυρίστηκε σε δεκαπέντε μέρες μόνο) θεωρείται b-movie και μόνο. Πρόκειται για μια ταινία τρόμου, με εντονότατες σεξουαλικές αναφορές και με μεταλλαγμένο το βαμπιρικό μύθο, η οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους των καλτ ταινιών. Όλο το πρώιμο κινηματογραφικό σύμπαν του κυρίου Cronenberg, το επονομαζόμενο ως «αφροδίσιου τρόμου», βρίσκεται εδώ. Είναι η πρώτη ταινία που τον έκανε διάσημο σε καλτ κινηματογρα-φικούς κύκλους.

Make Way for Tomorrow (Τόπο στα νειάτα)

Το χαμένο διαμάντι του κλασικού Χόλιγουντ, που επανακυκλοφόρησε η criterion και γνωρίσαμε και εμείς οι νεότεροι. Ο παλαίμαχος σκηνοθέτης Leo McCarey, ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του και την ίδια χρονιά με την οσκαρική του βράβευση για την κωμωδία The Awful Truth (με τον Cary Grant), μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το Make Way for Tomorrow, που ήταν βασισμένο στο θεατρικό των Helen & Nolan Leary, που με τη σειρά του ήταν βασισμένο στο μυθιστόρημα "The Years Are So Long" της Josephine Lawrence. Πρόκειται για την ιστορία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που του παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες για χρέη, αναγκάζονται να ζήσουν χωριστά στα σπίτια των πέντε παιδιών τους, πότε εδώ και πότε εκεί αλλά ποτέ μαζί και νιώθοντας ανεπιθύμητοι! Το τελευταίο μισάωρο του έργου στο οποίο ο McCarey μάς δείχνει το πεντάωρο που περνάει μαζί το ζευγάρι, μέχρι να ξαναχωρίσουν οι δρόμοι τους για άλλους πέντε-έξι μήνες, είναι απλά σπαρακτικά τέλειο. Η συγκίνηση αναδύεται μέσα από τη σκηνοθετική απλότητα και τα βλέματα των δύο πρωταγωνιστών, δημιουργώντας την απόλυτη ίσως ταινία-φόρο τιμής στην τρίτη ηλικία. Το στενάχωρο, αντι-χολιγουντιανό τέλος για το οποίο επέμεινε ο McCarey, δεν άρεσε στον πρόεδρο της Paramount, τον Adolph Zukor, κάτι που οδήγησε τελικά στη μη ανανέωση του συμβολαίου του πρώτου με την εταιρεία του δεύτερου.

Δύσκολη ταινία για νεαρό σε ηλικία κοινό. Λόγω κάποιων παραπλήσιων γεγονότων τα τελευταία δύο χρόνια, ο υπογράφων βρήκε αρκετά σημεία να ταυτιστεί. Ρίξτε επιπλέον διάβασμα.

The Hound of the Baskervilles (Το στοιχειό των Μπάσκερβιλ)

Αρκετά «σκοτεινό» εργάκι, με την πνιγηρή ομίχλη και τους περίεργους ήχους να εντείνει το σασπένς και τον άγριο σκύλο που καραδοκεί να ενισχύει το αίσθημα του τρόμου. Η ταινία The Hound of the Baskervilles αποτελεί μία από τις πολλοστές μεταφορές έργου του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς και τον Δρ. Γουάτσον, αλλά αυτή η εκδοχή του 1939 ίσως είναι και η καλύτερη που γυρίστηκε την κλασική εποχή του Χόλιγουντ. Είναι η πρώτη ταινία της 20^th Century Fox με ήρωα τον Χολμς, έναν ρόλο που υποδύθηκε ο βρετανός Basil Rathbone. Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε σε 13 συνέχειες, παρακαλώ, μέσα σε 6 χρόνια! Αυτό, βέβαια, σημάδεψε τον κύριο Rathbone και αποτέλεσε εν τέλη τροχοπέδη στην εξέλιξη της καριέρας του. Όλα τα στοιχεία του Χολμς, όπως τον σκιαγράφησε ο συγγραφέας, υπάρχουν εδώ: η πίπα, το βιολί, οι μεταμφιέσεις, ακόμα και η... βελόνα! Και η σκηνή της επίθεσης του σκύλου στο τέλος του έργου είναι μία από τις πιο τρομακτικές που είδαμε σε προπολεμική ταινία!

The Caddy (Δατς αμόρε)

Άλλη μια ταινία του κωμικού διδύμου Μάρτιν και Λιούις, από τη χρονιά του 1953, με ασπρόμαυρη φωτογραφία. Θα λέγαμε ότι το The Caddy είναι από τις καλές ταινιές τους, με μια, κάποια, ενδιαφέρουσα πλοκή. Περιέχει φυσικά αρκετά γκαγκς του Τζέρι Λιούις (μέσα στην υπερβολή πάντα αλλά όχι «υπερβολικά») και αρκετά τραγούδια του Ντιν Μάρτιν, με το πασίγνωστο πλέον That's amore να ξεχωρίζει και να είναι αυτό που σου μένει στο μυαλό στο τέλος. Ως και οι μεταφραστές της εποχής ψιλιάστηκαν την απήχηση του τραγουδιού και τιτλοφόρησαν το έργο στα ελληνικά... Δατς αμόρε!

Μας στεναχώρησε λίγο (στο έργο) η υπεροψία του Μάρτιν και το ότι δεν μετανιώνει ούτε ζητάει συγγνώμη από το φίλο του για τα καψόνια που του κάνει. Σε αντίθεση δηλαδή με τα υπόλοιπα εργά του κωμικού ζευγαριού... Εν συντομία: βλέπουμε πώς δημιουργήθηκε το διάσημο κωμικό δίδυμο των Τζο Άντονι και Χάρβεϊ Μίλερ (με τις εικόνες του πλήθους στην αρχή του έργου να είναι πραγματικές). Η επιτυχία των οποίων προήλθε μέσα από το... γκολφ! Τα υπόλοιπα... επί της οθόνης!

Riot in Cell Block 11

Οι ταινίες με τη ζωή στις φυλακές αποτελεί αγαπημένο θέμα του Χόλιγουντ. Τη δεκαετία του '50, που τα πράματα είχαν σαφώς βελτιωθεί από την εποχή των προηγούμενων χρόνων και των καταναγκαστικών έργων, οι εξεγέρσεις έγιναν πάλι της μόδας με επίκεντρο τα δικαιώματα των φυλακισμένων και τις συνθήκες κράτησής των. Μία τέτοια παρουσιάζει ο Don Siegel στην σκληρή, γεμάτη τεστοστερόνη, δευτεροκλασάτη ταινία με τον τίτλο Riot in Cell Block 11 (ελληνιστί: Η ανταρσία άρχισε στο κελί 11) και μας δείχνει όλα τα στάδια της εξέγερσης, πώς αντιμετωπίζουν τους ομήρους, τις απαιτήσεις τους με την παρουσία δημοσιογράφων και πολιτικών αλλά και το ρεαλιστικό τέλος. Ο διευθυντής της φυλακής είναι η μόνη σωστή φωνή που ζητούσε εδώ και χρόνια να βελτιωθούν οι συνθήκες των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, αλλά οι πολιτικοί κώφευαν και δεν έδιναν τα απαραίτητα κονδύλια. Το αποτέλεσμα... αυτό που βλέπουμε επί της οθόνης. Η εμπορική επιτυχία του έργου ήταν πολύ μεγάλη και οδήγησε παραγωγό και σκηνοθέτη να συνεργαστούν στο ακόμα πιο πετυχημένο και καλτ πλέον Invasion of the Body Snatchers.

Trust

Το ιδιόμορφο αλλά υπέρ-γοητευτικό κινηματογραφικό σύμπαν του ανεξάρτητου δημιουργού Hal Hartley είναι εδώ. Με τον μόνιμο ηθοποιό/συνεργάτη του, τον Μάρτιν Ντόνοβαν και όλη την 90's αισθητική, ή καλύτερα, τη μετάβαση από τα 80's! Οι οικογενειακές σχέσεις, τα ζευγάρια, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, αλλά και η επίδραση της τηλεόρασης είναι λίγα από τα θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη, έτσι όπως δεν τα έχετε δει πουθενά αλλού, σίγουρα! Μήπως το Trust έγινε η αγαπημένη μου ταινία του Hartley; Κορυφαία φατσούλα η πρωταγωνίστρια Adrienne Shelly, που δολοφονήθηκε δυστυχώς πριν 5 χρόνια, 40 χρονών, από διαρρήκτη που είχε μπει στο σπίτι της.

The Prowler (Έγκλημα στους άσπρους βράχους)

Η αγαπημένη ταινία του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων James Ellroy. Ένα από τα καλύτερα σενάρια του Dalton Trumbo, ο οποίος δεν πήρε credit λόγω της μακαρθικής blacklist, ενώ ο σκηνοθέτης Joseph Losey αυτοεξορίστηκε στην Αγγλία όταν τον κάλεσαν να καταθέσει στην επιτροπή, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Με το ψευδώνυμο S.P. Eagle υπέγραψε και ο παραγωγός Sam Spiegel, αλλά αυτός το έκανε αρκετά συχνά. Η ταινία The Prowler παρουσιάζει ένα διαφορετικό, πιο σκοτεινό τρόπο απόκτησης του αμερικανικού ονείρου, ο οποίος τρόπος όμως θα οδηγήσει τον πρωταγωνιστή σε όλων των ειδών τα αδιέξοδα. Ο αστυνομικός Van Heflin γοητεύεται από την Evelyn Keyes, που μένει μόνη τα βράδια στο σπίτι, καθώς ο σύζυγός της έχει νυχτερινή ραδιοφωνική εκπομπή. Με την επιμονή του θα την γοητεύσει και θα θελήσει να την παντρευτεί. Θα δεχθεί να την πάρει από το σύζυγό της όμως χωρίς λεφτά, ή θα κανονίσει «κάτι άλλο» που θα του αποφέρει και... έξτρα κέρδος;

Παρά την φαινομενικά απλοϊκή της υπόθεση, αποτελεί ένα από τα καλύτερα φιλμ-νουάρ της εποχής επειδή, πολύ απλά, παρουσιάζει πολύ τρομακτικά/ρεαλιστικά όλα τα λάθος βήματα που μπορεί να πάρει κάποιος (ή κάποιοι) και να οδηγηθεί «εκτός τροχιάς». Οι τελευταίες σεκάνς, όπου το ζευγάρι έχει αποτραβηχτεί στην πόλη-φάντασμα Calico, στην έρημο Μοχάβε, θα σας μείνουν για καιρό χαραγμένες στη μνήμη. Το μοναδικό ελάττωμα του έργου θα λέγαμε ότι είναι η συμπρωταγωνίστρια Evelyn Keyes, η οποία ήταν σύζυγος εκείνη την εποχή του John Huston. Δυστυχώς για μας, βρήκαν λάθος ταινία για να την αναδείξουν... Μια άλλη femme-fatale του τύπου Gloria Grahame ή Ida Lupino ίσως ήταν καλύτερα. Αλλά, πάλι, ποιος ξέρει αν θα πετύχαινε κι αυτό;

Anna Christie

Φτώχεια, μιζέρια, αλκοολισμός και επαιτεία! Τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή συνθλίβονται από το παρελθόν και από τα μυστικά που βασανίζουν το μυαλό! Ο παλαίμαχος σκηνοθέτης (από την εποχή του βωβού) Clarence Brown κινηματογραφεί το θεατρικό του Ευγένιου Ο'Νιλ. Η Anna Christie είναι η Greta Garbo στην πρώτη ομιλούσα, αμερικανική ταινία της. Ο Charles Bickford είναι πιο νέος από οποιαδήποτε άλλη ταινία έχουμε δει. Η ταινία κυλάει σχετικά αργά (λόγω θεατρικών καταβολών), χωρίς μουσική υπόκρουση και αυτό μπορεί να ξυνίσει κάποιους. Όταν όμως θα έρθει η ώρα των αποκαλύψεων, της κορύφωσης του δράματος και της εξιλέωσης, θα ανταμειφθείτε. Διπλή υποψηφιότητα για τον κύριο Brown για όσκαρ σκηνοθεσίας το 1930 για αυτή την ταινία όπως και της Romance που έκανε την ίδια χρονιά. Ομοίως και για την κυρία Garbo, υποψηφιότητα για όσκαρ γυναικείας ερμηνείας, η οποία συμμετείχε και στα δύο έργα.

The Wild One (Ο ατίθασος)

Έγινε διάσημος ως ερμηνευτής από την πρώτη του ταινία, The Men. Έγινε όμως σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς με την ταινία The Wild One. Ο Μάρλον Μπράντο είναι ο επαναστάτης χωρίς αιτία, με το δερμάτινο μπουφάν και τις μοτοσυκλέτες, που δεν μένει πουθένα και ζει παντού. Μαζί με τη συμμορία του, τους Black Rebel Motorcycle Club, διασχίζει τους δρόμους, τριγυρνάει τη χώρα χωρίς νόημα, ζει για το τώρα. Η γενιά που δεν έζησε τον πόλεμο, έφερε τις αναταραχές μέσα στο ίδιο της το κράτος. Που για άλλη μια φορά, το κράτος αντιμετωπίζει το διαφορετικό, το άγνωστο, ως κάτι ξένο και κακό. Η λύση στο πρόβλημα θα είναι η βία και τα όπλα. Ο ούγγρος σκηνοθέτης Laslo Benedek στην πιο διάσημη ταινία του παρουσίαζει την ανήσυχη γενιά της εποχής του, χωρίς να κρίνει, χωρίς να παίρνει θέση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα μοντέρνο γουέστερν· αντί για άλογα, οι πρωταγωνιστές καβαλάνε τις μοτοσυκλέτες τους και ξεσηκώνουν με τα καμώματά τους τις μικρές επαρχιακές πόλεις.

Για να μην το ξεχάσω, σημειώνουμε ότι ο σερίφης στην ταινία, ο ηθοποιός Robert Keith, ήταν ο πατέρας του επίσης ηθοποιού Brian Keith. Η εμφάνιση του Lee Marvin είναι ξεκαρδιστικά απολαυστική. Η ταινία ήταν απαγορευμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1967! Και μια τελευταία παρατήρηση: δύο διάσημα μουσικά συγκροτήματα πήρανε τα ονόματά τους από αυτά των δύο συμμοριών: το ένα είναι, φυσικά, το προαναφερθέν Black Rebel Motorcycle Club και το άλλο οι... Beatles!

Random Harvest

Λοχαγός με αμνησία από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το σκάει από το άσυλο, γνωρίζει νεαρά τραγουδιάρα, ερωτεύονται, παντρεύονται και ζουν ευτυχισμένα τρία χρόνια μαζί. Όταν θα πάει στο Λίβερπουλ για μια δουλειά, θα έχει ένα ατύχημα, το οποίο θα τον συνεφέρει από την αμνησία αλλά ταυτόχρονα θα ξεχάσει τα τελευταία τρία χρόνια! Το μόνο που θα έχει πάνω του την ώρα του ατυχήματος θα είναι το κλειδί του σπιτιού του, για το οποίο όμως δεν θυμάται τίποτα και κανέναν. Ο αγνοούμενος λοχαγός θα επιστρέψει στην οικογένειά του και θα επανέλθει στην «κανονική» ζωή και μεις μένουμε καθηλωμένοι στη θέση μας για να δούμε πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Τα χρόνια περνάνε και τίποτα δεν προϊδεάζει ότι θα αλλάξει κάτι. Μόνο που ο σκηνοθέτης κρατάει άλλη μια ανατροπή για το τέλος, για να μας εξιτάρει αλλά και να οδηγήσει σιγά-σιγά την πλοκή προς την τελική επανασύνδεση. Το αν η πρώτη ανατροπή σας θυμίσει λίγο το An affair to remember, έτσι όπως συμβαίνει εξίσου αναπάντεχα και χωρίζει τους δύο πρωταγωνιστές, είναι προς συζήτηση. Ή μπορεί να σας θυμήσει το πιο κωμικό I Love You Again, στο οποίο ο William Powell ξυπνάει κι αυτός από αμνησία και γίνεται... ο προηγούμενος εαυτός του!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βαρύγδουπο ρομαντικό δράμα. Το Random Harvest έχει γενναίες δόσεις μελοδράματος, αλλά και δύο αγαπημένους πρωταγωνιστές, τον παλαίμαχο Ronald Colman (σταρ από την εποχή του βωβού που η έλευση του ήχου δεν πτόησε την καριέρα του χάρη στην πανέμορφη χροιά της φωνής του) και το νέο αστέρι που άκουγε στο όνομα Greer Garson. Πολλές υποψηφιότητες για όσκαρ, η μοναδική του σκηνοθέτη Mervyn LeRoy, αλλά δεν απέσπασε κανένα. Πιστεύω ότι αν δεν υπήρχε το αντίπαλο Mrs. Miniver του William Wyler, αυτή θα ήταν η νικήτρια ταινία της χρονιάς. Η Greer Garson κέρδισε το όσκαρ α’ γυναικείας ερμηνείας για την ταινία του Wyler. Σημειωτέον, είχε έξι υποψηφιότητες μέσα στην εφταετία 1939–1945, οι πέντες συνεχόμενες την πενταετία '41–'45.

Son of Rambow

Νοσταλγική ματιά στις βιντεοκασέτες και την παιδική αθωώτητα με χρονικό σημείο αναφοράς τις αρχές των 80's και πρωταγωνιστές τα παιδιά, που με την απλή τους σκέψη και την άγρια φαντασία ταξιδεύουν πολύ μακριά, καμία σχέση με την πεζότητα των ενηλίκων. Ταξιδέψτε με το Son of Rambow στο παρελθόν του βίντεο και της κασέτας! Ο βρετανός σκηνοθέτης Garth Jennings βάσισε αρκετά στοιχεία του έργου σε δικές του αναμνήσεις.

Dinner at Eight

Μετά την επιτυχία του Grand Hotel, η MGM αποφάσισε να χρηματοδοτήσει άλλο ένα έργο με πλουσιότατο καστ, ένα έργο με διάφορες ιστορίες από διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό ήταν το Dinner at Eight, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό των George S. Kaufman και Edna Ferber. Τα αδέρφια John και Lionel Barrymore, ο Wallace Beery, η νεαρή Jean Harlow, η μαντάμ Marie Dresler και πολλοί άλλοι ετοιμάζονται για ένα δείπνο στο οποίο θα παρευρεθεί ένα πλούσιο ζευγάρι από την Αγγλία. Και αυτό που παρακολουθούμε είναι οι διαδοχικές, σπονδυλωτές ιστορίες με τα ζευγάρια που ετοιμάζονται για το δείπνο και γινόμαστε μάρτυρες των προβλημάτων τους: αποξένωση, μοναξιά, ματαιοδοξία αλλά και οικονομικά προβλήματα που η «καλή τάξη» δεν μπορεί να χωνέψει ότι θα είχε ποτέ, αλλά το κραχ ήρθε να τους ταρακουνήσει. Ο George Cukor ρίχνει μια ενδελεχή ματιά στα εσωτερικά προβλήματα των ζευγαριών και πετυχαίνει διάνα. Μια ταινία που παρουσιάζει την υψηλή κοινωνία του τότε, αλλά δεν έχει και πολλές αποκλίσεις από το σήμερα. Βασικά, τα προβλήματα πάντα ίδια μένουν και η αντιμετώπισή τους εξαρτάται από το ήθος και το ποιόν των ανθρώπων. Υπάρχει μια στατικότητα στη σκηνοθεσία (λόγω της θεατρικής καταβολής) και κάποιες φλυαρίες που ίσως κουράσουν, αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια καλή ταινία για την εποχή της.

Princess Mononoke

Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην Ιαπωνία (μέχρι να έρθει ο Τιτανικός λίγο καιρό μετά) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε διάρκεια (2 ώρες και 14 λεπτά!) κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών: είναι η Πριγκίπισσα Μονονόκε, παραγωγής 1997, με την χαρακτηριστικότατη υπογραφή του Hayao Miyazaki. Ουσιαστικά, δεν έχω ιδέα για το γιαπωνέζικο ανίμε, αλλά ούτε έχω πολλή διάθεση να σχοληθώ με το είδος. Ο Miyazaki όμως είναι «σχολή» από μόνος του. Και η αχαλίνωτη φαντασία του, το χαρακτηριστικό του σχέδιο και η οικολογικών προεκτάσεων ιστορία, δεν μας άφησε ασυγκίνητους. Και για τη μεγάλη διάρκεια; Δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα.

People Will Talk (Αποπλάνηση ενηλίκου)

Άλλο ένα πολύ καλό σενάριο του Joseph L. Mankiewicz, το οποίο διευθύνει ο ίδιος ως σκηνοθέτης. Πρώτο βιολί, ο Cary Grant που υποδύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, με χόμπι τη διεύθυνση κλασικής ορχήστρας ως μαέστρος. Έχει για κολλητό έναν ηλικιωμένο κύριο, που τον ακολουθεί παντού και μιλάει ελάχιστα. Αυτό θα κινήσει σε υποψίες τους κακεντρεχείς για το μυστήριο παρελθόν του, με κινητήριο μοχλό τον επίσης γιατρό, «αντιπαθητικό» και μικρόνους Hume Cronyn (έναν ηθοποιό που ταίριαζε γάντι σε τέτοιους ρόλους). Εν τω μεταξύ, ο Grant θα βοηθήσει μια νεαρά έγκυο και ανύπαντρη κοπέλα, που δε θέλει να κρατήσει το μωρό.

Και αυτό νομίζαμε ότι θα ήταν το θέμα για το οποίο τιτλοφορήθηκε η ταινία ως People Will Talk. Έλα όμως που η υπόθεση από την γοητευτική Jeanne Crain μεταφέρεται στον κύριο Grant και τον μυστήριο φίλο του, το παρελθόν γεμάτο μυστικά και τις ανυπόστατες υπόνοιες γύρω από αυτά. «Παίζει» ο Mankiewicz με τα ήθη και τον κομφορμισμό της εποχής και μας παραδίδει τον καλύτερο, ίσως, ιδεαλιστή γιατρό της μεγάλης οθόνης. Έναν γιατρό που όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε στο πλευρό μας τις δύσκολες ώρες.

Favorite Christmas movies ?

Πρόπερσι είχαμε αναφερθεί στις χριστουγεννιάτικες ταινίες που έχουμε γράψει σ'αυτό το μπλογκ. Τώρα γράφουμε για το christmas edition του zlatko για τις αγαπημένες μας ταινίες που έχουν χριστουγεννιάτικο θέμα ή απλά τέτοιο background. Οι ταινίες επιλέχθηκαν με βάση συναισθηματικά κριτήρια και παιδικές σινε-αναμνήσεις.

1. It's a Wonderful Life (Μια υπέροχη ζωή, 1946)
2. Groundhog Day (Μέρα της μαρμότας, 1993)
3. The Bishop's Wife (Ένας άγγελος στη Γη) (1947)
4. The Nightmare Before Christmas (Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης, 1993)
5. We're No Angels (Δεν είμαστε άγγελοι, 1955)
6. Scrooged (Πάρτυ φαντασμάτων, 1988)
7. Love Actually (Αγάπη είναι..., 2003)
8. Elf (Το ξωτικό των Χριστουγέννων, 2003)
9. Bad Santa (Ο Αϊ-Βασίλης είναι λέρα, 2003)
10. Home Alone (Μόνος στο σπίτι, 1990)

Το Miracle on 34th Street (Θαύμα στο Μανχάταν, 1944) είναι πολύ παιδικο-γλυκανάλατο, το Donovan's Reef (Γροθιά και γοητεία, 1963) έχει πολύ τεστοστερόνη, το The Shop Around the Corner (Ερωτική φωλιά, 1940) μπαίνει στη θέση των αναπληρωματικών.