ZISIS IN MOVIELAND

Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Chronicle

Σε σενάριο του νεαρού Max Landis (ο γιος του γνωστού σκηνοθέτη John Landis) και σε σκηνοθεσία του επίσης νεαρού και άγνωστου σκηνοθέτη Josh Trank (ο οποίος θα μας απασχολήσει φέτος με την νέα του ταινία Capone), βλέπουμε την ιστορία τριών μαθητών Λυκείου που αποκτούν από άγνωστη αιτία υπερφυσικές και τηλεκινητικές δυνάμεις. Σε αντίθεση με τις "απλοϊκές" χολιγουντιανές συνταγές (λίγο κωμωδία, λίγο δράμα, πολλά εφέ κλπ), ο κ. Trank έχει βάλει τον πρωταγωνιστή να έχει μανία με την κάμερα και να θέλει να καταγράφει τη ζωή του συνέχεια. Έτσι παρακολουθεί τους ηθοποιούς με κάμερα στο χέρι, κάτι σαν ντοκιμαντέρ (βλ. Cloverfield). Κυρίως εστιάζει στους χαρακτήρες και βλέπουμε πόσο τους επηρεάζει αυτή η μετάλλαξη και πόσο θα τους αλλάξει τελικά ως χαρακτήρες, επειδή ο καθένας έχει και διαφορετικά βιώματα. Κάτι σαν χρονολόγιο προς την καταστροφή, αυτό είναι το Chronicle του τίτλου. Από τους νεαρούς πρωταγωνιστές, πιο γνωστός έγινε ο Michael B. Jordan (Creed, Black Panther κλπ), αλλά κάποιυ θα έχετε δει και τον κυρίως πρωταγωνιστή Dane DeHaan.


Τρίτη, 26 Μαΐου 2020

La Belle Epoque (Ραντεβού στο Μπελ Επόκ)

Σε ποια εποχή της ζωής σας θα θέλατε να γυρίσετε πίσω για να την ξαναζήσετε;

Κανονίστε ένα Ραντεβού στο Μπελ Επόκ με τους αγαπημένους Daniel Auteuil, Guillaume Canet και Fanny Ardant.


Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

The Way Back

Λίγο μπάσκετ, πολύ αλκοόλ, κατεστραμμένοι χαρακτήρες, πολύ δράμα. Το The Way Back θα μείνει στην (σινε) ιστορία ως έναν από τα λίγα έργα που κυκλοφόρησαν λίγο πριν το lockdown. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά βλέπεται με ενδιαφέρον.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Midsommar (Μεσοκαλόκαιρο)

Η δεύτερη ταινία του νεαρού Άρι Άστερ, μετά το εντυπωσιακό Hereditary, που κυκλοφόρησε πέρυσι ήταν το Midsommar και όπως η προγενέστερη, έτσι κι αυτή είναι άλλη μία ταινία που σου σφίγγει το στομάχι. Βαριά ταινία με αργούς ρυθμούς που σε κάνει να νιώθεις εγκλωβισμένος και τη θυμάσαι για μέρες μετά, αλλά όχι με καλό αίσθημα. Η 12λεπτη "αποπνικτική" εισαγωγή του οικογενειακού δράματος της πρωταγωνίστριας Florence Pugh σε πετάει κατευθείαν στα βαθιά χωρίς σωσίβιο και από κει και πέρα παρακολουθείς αυτήν, το φίλος της και δύο άλλους αμερικανούς φοιτητές να προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στο σουηδικό, παγανιστικό κοινόβιο που επέλεξαν να επισκεφθούν μες στο κατακαλόκαιρο. Αν και εμείς οι θεατές καταλάβαμε ότι τίποτα δεν θα πάει καλά και το τέλος δεν θα είναι καλό για κανέναν. Ή μήπως μόνο για την Pugh;

Κυριακή, 3 Μαΐου 2020

Ξαναβλέποντας: Of Mice and Men (Άνθρωποι και ποντίκια)

Ξαναβλέποντας το Of Mice and Men του Gary Sinise μετά από αρκετά χρόνια, διαπιστώνω ότι παραμένει μία συγκινητική ταινία, και η πρωταρχική μου άποψη -ότι το έργο είναι πολύ καλό- δεν αλλάζει. Φυσικά βασίζεται στο ομότιτλο, διάσημο βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ. Ο Sinise ως σκηνοθέτης βασίζεται σε ένα καλό σενάριο, που χτίζει το δράμα, που πετάει εύστοχα τις λεπτομέρειες που χρειάζονται εδώ και εκεί και που δίνει χώρο στις ερμηνείες των ηθοποιών (με τον Μάλκοβιτς να ξεχωρίζει, φυσικά). Δεν αφήνει ασχολίαστα τα κοινωνικά προβλήματα αλλά και το ρατσισμό. Η αναπαράσταση της εποχής είναι επίσης εκπληκτικά καλή, έτσι ώστε "νιώθεις" το περιβάλλον, τις κακουχίες των πρωταγωνιστών, τα όνειρα τους για καλύτερη ζωή, τη γκαντεμιά τους.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2020

I, Daniel Blake

Μία ανθρώπινη ταινία του Κεν Λόουτς για τον αγώνα ενός χήρου ανθρώπου που προσπαθεί να διεκδικίσει τα δίκια του απέναντι στο απρόσωπο, απάνθρωπο πρόσωπο του γίγαντα που ονομάζεται κρατική γραφειοκρατία, μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο που υπέστη. Αυτός είναι ο Δανιήλ (Daniel Blake) και ο Γολιάθ είναι το βρετανικό σύστημα αποζημιώσεων, υγείας, πρόνοιας. Στο ίδιο γραφείο, θα συναντήσει και μία άπορη κοπέλα με δύο παιδιά και μη έχοντας τι άλλο να κάνει, θα τους βοηθήσει με τον τρόπο του. Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών το 2016.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2020

The Sound and the Fury (Η μανία της σάρκας)

Δεύτερη ταινία από τον Martin Ritt βασισμένη σε έργο του νομπελίστα William Faulkner, ένα χρόνο μετά το πολύ καλό The Long, Hot Summer. Στο The Sound and the Fury του 1959 βλέπουμε παρόμοια πράγματα: μία παρακμασμένη πλέον, πρώην αριστοκρατική, οικογένεια του αμερικανικού νότου με οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα. Τέσσερα αδέρφια έχουν απομείνει, με τον έναν να είναι πνευματικά ανήμπορος (ο Jack Warden σε ρόλο χωρίς καμία ατάκα, αλλά με πολύ καλή σωματική ερμηνεία), ο άλλος μπεκρής, η μοναδική αδερφή είχε παρατήσει την οικογένεια αφού γέννησε ένα εξώγαμο και ο τελευταίος (Yul Brynner με μαλλιά!) να είναι ο μόνος που δουλεύει και συντηρεί ολόκληρο το σπίτι. Η ανιψιά (Joanne Woodward) που μεγάλωσε πλέον θέλει να γνωρίσει τον κόσμο και τον έρωτα και έρχεται σε συνεχείς συγκρούσεις και προστριβές με τον Brynner.

Δυστυχώς για το έργο, το δράμα της οικογένειας δεν με άγγιξε ιδιαίτερα, έχουμε δει παρόμοιες ιστορίες καλύτερα σε αρκετά έργα και σε γενικές γραμμές το όλο φιλμ φαντάζει κουραστικό και ολίγον βαρετό. Δεν έχω δει την πρόσφατη εκδοχή του James Franco, αλλά θα ήθελα να δω πόσο πιστός ήταν στο κείμενο του Φώκνερ, μιας και ασχολήθηκε και με ακόμα ένα έργο του Φώκνερ, το Καθώς ψυχορραγώ (As I lay dying).

Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

Clue (Στα ίχνη του μυστηρίου)

Μένουμε σπίτι και παίζουμε παιχνίδια. Μένουμε σπίτι και βλέπουμε ταινίες. Και μία από αυτές, είναι βασισμένη σε ένα... επιτραπέζιο! Το Clue βασίζεται στο παιχνίδι Cluedo και το σενάριο έγραψε ο σκηνοθέτης Jonathan Lynn μαζί με τον John Landis. Πρόκειται για ένα δείπνο κάποιων αγνώστων μεταξύ τους σε μία μεγάλη έπαυλη που έχει έναν μυστήριο μπάτλερ (Tim Curry). Μεταξύ των καλεσμένων, ξεχωρίζουν οι γνωστές φυσιογνωμίες των Christopher Lloyd, Madeline Kahn και Lesley Ann Waren. Οι καλεσμένοι έχουν όμως κάποια μυστικά και κάποιον κοινό εκβιαστή. Και λίγο μετά, θα ξεκινήσει μία αλληλουχία φόνων (κάποιων δευτερεύοντων χαρακτήρων) χωρίς να γνωρίζουμε ποιος είναι ο δολοφόνος. Όλοι είναι ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίον.

Βασίζεται λίγο στο στυλ του And then there where none (από το βιβλίο Δέκα μικροί νέγροι της Άγκαθα Κρίστι) αλλά θυμίζει περισσότερο το κωμικό Murder by Death. Τα αστεία όμως στο έργο δεν είναι και τόσο αστεία, οι διάλογοι δεν βγάζουν γέλιο (με κάποιες εξαιρέσεις) και οι κωμικές καταστάσεις είναι λίγο... όχι τόσο κωμικές. Ευτυχώς, λίγο μετά τη μέση του έργου ο μπάτλερ Tim Curry αναλαμβάνει να περιγράψει τα μέχρι τότε συμβάντα ώστε να ανακαλύψει το δολοφόνο και η ταινία αποκτά (επιτέλους) ρυθμό και κωμικό ενδιαφέρον. Και λίγο πριν το τέλος, οι τρεις παραλλαγές του τέλους θα νοστιμίσουν το όλο φινάλε.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

100 years before - Year 1920

100 χρόνια πριν, από τη χρονιά του 1920 ακολουθούν οι (λίγες) ταινίες που έχω δει, τώρα και σε λινκ στο ίντερνετ. Ευτυχώς υπάρχουν οι επανεκδόσεις και οι αποκαταστάσεις.

Das Cabinet des Dr. Caligari (Το εργαστήρι του δόκτωρα Καλιγκάρι), του Robert Wiene με τους Werner Krauss, Conrad Veidt, Lil Dagover
youtube.com/watch?v=mVI_VIyQu3w

The Saphead (Ο κουφιοκέφαλος), του Herbert Blache με τον Buster Keaton (η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που εμφανίστηκε ο Κίτον)
youtube.com/watch?v=jDu8kPyILSw

One Week, του Buster Keaton & Eddie Cline με τον ίδιο τον Μπάστερ Κίτον (από τα αγαπημένα μου)
youtube.com/watch?v=hHo1cvbDIpA

Convict 13 (Κατάδικος 13), πάλι σε σκηνοθεσία των Buster Keaton & Eddie Cline με τον ίδιο.
youtube.com/watch?v=EyHwERJ0kVo

The Mark of Zorro, του Fred Niblo με τον Douglas Fairbanks
youtube.com/watch?v=wbQZZRf3Fsc

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Suicide Kings (Συμφωνία με το διάβολο)

Να κάνεις συμφωνία με το διάβολο, αρκεί να μην τον προδώσεις.

Ο Christopher Walken υποδύεται έναν γνωστό μαφιόζο της περιοχής. Κάτι πλουσιόπαιδα (νεαροί φοιτητές) τον απαγάγουν για να τους βοηθήσει να βρούνε την αδελφή του ενός, που έχει μόλις απαχθεί από κάποιους άσχετους: να τους δώσει τα λύτρα που χρειάζονται και με τις γνωριμίες του να τους βοηθήσει να τη βρούνε. Φυσικά, θα υπάρξουν οι ανατροπές που θα φέρουν τα πάνω-κάτω και θα φέρουν την ομάδα των φοιτητών στα όρια της διάλυσης.

Την περισσότερη ώρα του έργου, ο Walken είναι δεμένος σε μια καρέκλα αλλά και πάλι αυτό από μόνο του αρκεί για να είναι απειλητικός για τους νεαρούς και απολαυστικός για εμάς τους θεατές. Ο Dennis Leary, γνωστός μας ήδη από την εποχή του MTV, υποδύεται το βοηθό του και όλοι του οι διάλογοι ήταν αυτοσχεδιασμοί. Οι φάτσες των νεαρών φοιτητών είναι γνωστές και τους έχουμε ξαναδεί σε άλλα έργα (ή σειρές) με τον Johnny Galecki να είναι ο πιο διάσημος τελικά από τη συμμετοχή του στο The Big Bang Theory. Η ταινία Suicide Kings του Peter O'Fallon έχει μία μικρή θεατρικότητα, ελάχιστη δράση, διαλόγους και κάποιους χαρακτήρες βγαλμένους από τον κόσμο του Ταραντίνο, αλλά κυρίως κερδίζει το ενδιαφέρον από τον καθιστό και ακίνητο Γουόλκεν.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

High Plains Drifter (Περιπλανώμενος πιστολέρο)

Σε μια "σάπια" μικρή πόλη, οι κάτοικοι προσλαμβάνουν τον άγνωστο πιστολέρο Κλιντ Ίστγουντ (που εμφανίστηκε από το πουθενά) να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν 3 κακοποιούς. Με τη σειρά του, αυτός θα τους βάλει τους κατοίκους στην υπηρεσία του: θα βάψει όλα τα σπίτια κόκκινα, θα τους εκπαιδεύσει να χειρίζονται τα όπλα και θα ετοιμάσει ένα μεγάλο γεύμα για την ώρα πριν την τελική αναμέτρηση. Οι κάτοικοι όμως έχουν ένα αμαρτωλό παρελθόν που δεν θέλουν να θυμούνται, αλλά ο Άγνωστος πιστολέρο θα το ανασύρει και στο τέλος θα τιμωρήσει και την ίδια την πόλη. Η φωτιά στο τέλος θα έρθει ως λύτρωση, αν και ο συνδυασμός της φωτιάς με τα βαμμένα κόκκινα σπίτια θα θυμίζει κάτι από την Κόλαση. Το High Plains Drifter είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Ίστγουντ και μας παρουσιάζει έναν λιγομίλητο, σκληροτράχηλο χαρακτήρα χωρίς όνομα, βγαλμένο από τα σπαγγέτι γουέστερν (όπου και είχε μαθητεύσει δίπλα στο Σέρτζιο Λεόνε), που θα προσπαθήσει να αποδώσει δικαιοσύνη για εγκλήματα του παρελθόντος χωρίς ηθικούς φραγμούς ή άλλες έγνοιες, κατά το στυλ της άγριας δύσης: το μαστίγιο.

Σε μία σκηνή, στο νεκροταφείο της μικρής πόλης, βλέπουμε σε δύο ταφόπλακες τα ονόματα των Sergio Leone και Donald Siegel, ένα είδος μακάβριου φόρου τιμής στους δύο σκηνοθετες που ανέδειξαν τον Ίστγουντ!

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Without a Clue (Επιτέλους, λίγη σοβαρότητα κ. Χολμς)

Άλλη μία ελεύθερη διασκευή στα έργα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Αυτή τη φορά, η διάνοια είναι ο Τζον Γουότσον (Ben Kingsley), που λύνει τα εγκλήματα και ο Σέρλοκ Χολμς είναι ο συγγραφικός χαρακτήρας που δημιούργησε ο Γουότσον για να του αποδώσει τη λύση των εγκλημάτων. Επειδή ο κόσμος όμως ζητάει να γνωρίσει τον Χολμς, προσλαμβάνει έναν ηθοποιό (Michael Caine) που του αναθέτει να υποδύεται το χαρακτήρα του Σέρλοκ Χολμς!

Το Without a Clue βασικά είναι σάτιρα και βγάζει γέλιο, οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι πολύ καλές και βασικό ρόλο παίζει η μεταξύ τους χημεία που είναι απίστευτα καλή. Πολλή καλή και η αναπαράσταση της εποχής. Σε γενικές γραμμές, δεν πρόκειται για ένα έργο που θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία, αλλά ένα καλό έργο για διασκέδαση.


Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

Young Sherlock Holmes (Η πυραμίδα του φόβου)

Από την εταιρεία Amblin Entertainment των Steven Spielberg, Kathleen Kennedy και Frank Marshall, κυκλοφόρησε άλλη μία νεανική ταινία στα χνάρια των Goonies και Gremlins (χμ... αφού ο σεναριογράφος ήταν ο Chris Columbus που έγραψε και τα δύο προαναφερθέντα!), μία ταινία με νεαρούς πρωταγωνιστές που μπλέκουν σε περιπέτειες τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εδώ, στο Young Sherlock Holmes παρακολουθούμε την πρώτη περιπέτεια του νεαρού Σέρλοκ Χολμς, όταν και γνωρίζεται με τον Τζον Γουότσον στο κολλέγιο, σε μία ιστορία που εμπνεύστηκε ο σεναριογράφος Κολόμπους και δεν ανήκει σε κανένα γραπτό του δημιουργού Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Η ιστορία θα τους οδηγήσει σε μία μυστήρια οργάνωση που έχει αιγυπτιακή ρίζα, εξ ου και ο ελληνικός τίτλος του έργου. Αν παραβλέψετε τις αρκετές σεναριακές ευκολίες που οδηγούν την πλοκή και τις μέτριες ερμηνείες, τότε έχετε μία ενδιαφέρουσα ταινία που απευθύνεται κυρίως σε νεαρές ηλικίες. Όταν την είχα δει μικρός, με είχε αφήσει θετικές αναμνήσεις. Βλέποντας την ξανά όντας αρκετά μεγαλύτερος δεν εντυπωσιάστηκα στο ελάχιστο, και αποφάσισα να τη δω μετά από κάποια χρόνια μόνο με την κόρη μου, όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο.

Στις σκηνές που κάποιοι χαρακτήρες βιώνουν παραισθήσεις, η Industrial Light & Magic αναλαμβάνει τα εφέ, τα οποία είναι αρκετά ρεαλιστικά (και θυμίζουν άλλες παρόμοιες ταινίες της εποχής). Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει μία σκηνή με έναν ιππότη βγαλμένο από γυαλί-βιτρό και αυτή η σκηνή αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη ενσωμάτωση ψηφιακού χαρακτήρα σε φιλμ. Η σκηνή δημιουργήθηκε από την (άγνωστη τότε) εταιρεία Pixar, με τη συμμετοχή του John Lasseter.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Any Given Sunday (Κάθε Κυριακή)

Για πολλούς, η πιο πλήρης "αθλητική" ταινία, επειδή περιλαμβάνει την αγωνία του νεαρού αθλητή που διψάει για διάκριση, την αγωνία του παλιού αθλητή να μην παραγκωνιστεί, το πόσο ευάλωτος είναι ένας νεαρός αθλητής στην επιτυχία και στο εύκολο χρήμα, τα άγχη του μάνατζερ-προπονητή που πρέπει να τιθασεύσει το τσούρμο των αθλητών και να τα πηγαίνει καλά με τη διοίκηση, τους ιδιοκτήτες των ομάδων που νοιάζονται για το κέρδος, τα εισιτήρια, και τους γιατρούς που προσπαθούν με κάθε μέσο (νόμιμο ή όχι τόσο νόμιμο) να κρατήσουν όρθιο και υγιή τον αθλητή τους. Η ταινία Any Given Sunday του Όλιβερ Στόοουν τα περιλαμβάνει όλα σε 2 χορταστικές ώρες και 40 λεπτά, που δεν κάνουν κοιλιά, αν και υπάρχουν κάποια "φλύαρα" σημεία στο έργο. Φυσικά, σε κρατάει σε επαγρύπνηση με τις πάμπολλες κάμερες και τις άπειρες διαφορετικές λήψεις, το στακάτο μοντάζ και το μέγα-πλήθος από τους νεαρούς και παλαίμαχους σταρ, με προεξέχοντα τον Αλ Πατσίνο και το νεαρό Jamie Foxx σε μία από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2020

JFK's all-star cast

Ο Kevin Costner στο ρόλο του Τζιμ Γκάρισον που αναζητά την αλήθεια.

Sissy Spacek

Donald Sutherland

Gary Oldman

Jack Lemmon

Jay Sanders

Joe Pesci

John Candy

Kevin Bacon

Laurie Metkalf

Michael Rooker

Walter Matthau

Wayne Knight

Tommy Lee Jones

Ο αληθινός Jim Garrison

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

Forushande (Ο εμποράκος)

Πόσο εκπληκτικός ο Φαραντί που καταφέρνει να κάνει τις απλές, ανθρώπινες ιστορίες τόσο αγχωτικές και η ρεαλιστική του ταινία να δημιουργεί αγωνία και ένταση απλά μέσα από τη δράση των χαρακτήρων. Η οποία δράση στον Εμποράκο ξεκινάει από ένα βίαιο γεγονός και εξελίσσεται από την ανάλυση των γεγονότων. Η πλοκή προχωράει αποκλειστικά από τους χαρακτήρες και ο πρωταγωνιστής άλλοτε κάνει τη σωστή σκέψη και άλλοτε παίρνει λανθασμένες αποφάσεις, λόγω ελλειπών πληροφοριών. Σαν ταινία μυστηρίου, σαν άλλος ντετέκτιβ, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να βρει τον Κακό για να τον εκδικηθεί. Στην τελευταία πράξη του έργου όμως (κάτι σαν τελική αναμέτρηση), θα δούμε ότι κι ο κακός είναι άνθρωπος με οικογένεια και προβλήματα όπως όλοι. Όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα παρουσιάζονται τόσο λογικά και ανθρώπινα, μπορεί ο καθένας να βρει κάτι για να ταυτιστεί, και θα μπορούσε να συμβαίνουν είτε στον Ιράν, είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης βρίσκει χώρο και "πετάει" μικρές αλήθειες γύρω από τη ζωή στο Ιράν και κάνει υπογείως το κοινωνικό του σχόλιο. Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που πέρασε.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

Stardust Memories (Ζωντανές αναμνήσεις)

Επιστροφή για λίγο στην καθαρή κωμωδία (μετά τα Εσωτερικές σχέσεις και Μανχάταν) και με καμουφλάζ τα υπαρξιακά άγχη του διάσημου σκηνοθέτη που υποδύεται ο Γούντι Άλεν (κάτι σαν το 8 1/2 του Φελίνι;). Το Stardust Memories θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα συνεχόμενο stand-up comedy έργο, καθώς ο χαρακτήρας απαντάει συνεχώς σε ερωτήσεις θαυμαστών και δημοσιογράφων. Βρίσκει φυσικά ευκαιρία να σατιρίσει τους πάντες και τα πάντα (κουλτουριάριδες, συνομωσιολόγους, οπαδούς UFO, την εβραϊκή του καταγωγή κ.λ.π.) και προσπαθεί να βρει το νόημα της ζωής και -περισσότερο- τη γυναίκα της ζωής του (όπως σε όλη σχεδόν τη φιλμογραφία του).

Ο υπογράφων πάντως θα θυμάται το έργο λόγω της παρουσίας της πανέμορφης Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Σε πάρα πολλά έργα του ο Γούντι Άλεν σχολιάζει ταινίες και βιβλία. Σ'αυτήν μιλάει για τον Κλέφτη ποδηλάτων και σε άλλη σκηνή υπογράφει αυτόγραφο στις Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

Ξαναβλέποντας: The Limey (Ο Εγγλέζος)

Ξαναβλέποντας το The Limey επιβεβαίωσα απλά το πόσο εκπληκτική ταινία είναι. Με περίτεχνο μπερδεμένο μοντάζ και φλας-μπακ, την παγερή παρουσία του Terence Stamp που δεσπόζει σε όλο το έργο σαν άλλος "εξολοθρευτής" και την έξυπνη χρήση της παλιότερης βρετανικής ταινίας Poor Cow του Ken Loach για να μας δείξει νεανικές στιγμές του τότε νεαρού Stamp, η ταινία του Soderbergh βλέπεται και ξανα-βλέπεται. Ο ήρωας μας ψάχνει την αλήθεια και ζητάει εκδίκηση για το χαμό της κόρης του, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι οι πράξεις των ενήλικων αφήνουν τον αντίκτυπο τους στα μικρά παιδιά, και η αλήθεια τελικά για το χαμό της κόρης του θα τον συντρίψει.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

It Follows (Σε ακολουθεί)

Η πρώτη ταινία του David Robert Mitchell (του οποίου το δεύτερο έργο Under the Silver Lake λατρέψαμε) είναι μία ανεξάρτητη, ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, στην οποία το Κακό σε ακολουθεί συνέχεια και το βλέπεις μόνο εσύ, κανένας άλλος. Το It Follows παίζει με τα κλισέ των νεανικών ταινιών τρόμου και της σεξουαλικής πράξης, χρησιμοποιεί ευρυματικά την κυκλική κίνηση της κάμερας (δείτε σχετικό αφιέρωμα από CineFix, με spoilers) και σε κρατάει σε συνεχή αγωνία.

Thumbs up!

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Ξαναβλέποντας: Gattaca

Με λιτά εφέ, η πρώτη ταινία του Andrew Niccol (ένα χρόνο πριν δώσει το σενάριο για το Truman Show) καταφέρνει και μας κάνει να πιστέψουμε ότι υπάρχει η τεχνολογία που παρουσιάζει και δεν κάθεται να μας την πετάξει στα μούτρα. Κερδίζει, για τον υπογράφοντα, πολλούς πόντους από την 50's ενδυματολογία, κάτι που ενισχύει τη νουάρ ατμόσφαιρα του έργου και την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να μην αποκαλυφθεί το ψέμα που ζει. Έντονο σέπια χρώμα στη φωτογραφία, ωραίοι δευτεραγωνιστές (ο παλαίμαχος Ernest Borgnine και Alan Arkin, o συγγραφέας Gore Vidal) και φυσικά οι νεαροί (τότε) πρωταγωνιστές Ethan Hawk, Uma Thurman, Jude Law και Loren Dean στα καλύτερά τους.

Το Gattaca είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Andrew Niccol, και μια από τις καλύτερες sci-fi των τελευταίων χρόνων.

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Things Change (Η μαφία και ο λούστρος)

Φτωχούλης υποδυματοποιός (Don Ameche) που μοιάζει φυσιογνωμικά με έναν γνωστό γκάνγκστερ δέχεται πρόταση από τη μαφία να μπει στη φυλακή για λίγο καιρό στη θέση του γκάνγκστερ, με αντάλλαγμα μια καλή αποζημίωση όταν βγει. Θα κάτσει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον Joe Mantegna να τον φυλάει. Ο δεύτερος έχει την τάση να μην υπακούει ακριβώς στις εντολές των ανωτέρων του, και επειδή βαριέται αλλά και επειδή θέλει να αποζημιώσει με τον τρόπο του τον Ameche, θα τον πάρει κα θα ταξιδέψουν μαζί σε γνωστό χειμερινό θέρετρο για να περάσουν χλιδάτα το σαββατοκύριακο, με τα λεφτά της μαφίας. Οι παρεξηγήσεις όμως θα είναι ατελείωτες, σε βαθμό να φτάσουν καλεσμένοι σε μεγαλομαφιόζο της περιοχής.

Τα πράγματα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, εξ ου και ο τίτλος Things Change. Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του David Mamet έχει πάλι για συμπρωταγωνιστές τους συνήθεις ηθοποιούς στα έργα του όπως οι Mike Nussbaum, William H. Macy και J.T. Walsh. Με την πρώτη ματιά, είναι μία κωμική ταινία γύρω από τον κόσμο των μαφιόζων. Στο επίκεντρο όμως βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ της νεανικής επιπολαιότητας και της ώριμης αποφασιστικότητας, το χάσμα γενεών των δύο πρωταγωνιστών, και τη δημιουργία μίας αναπάντεχης φιλίας μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων.