The Shout (Η κραυγή που σκοτώνει)

Λίγο θρίλερ, περισσότερο όμως μία ατμοσφαιρική ταινία χαρακτήρων, βγαλμένη από το κινηματογραφικό σύμπαν της δεκαετίας του ’70, με χρήση φλάσπμακ και σεκάνς που μπερδεύεσαι αν είναι όνειρο ή αλήθεια. Τα συζυγικά προβλήματα του ζευγαριού John Hurt & Susannah York, γίνονται πιο έντονα με την έλευση ενός περίεργου χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Alan Bates, ο οποίος έχει μία μυστικιστική αύρα και μία ικανότητα που...σκοτώνει. Σε δεύτερους ρόλους, μεταξύ άλλων, βρίσκουμε τους νεαρότατους Tim Curry, Jim Broadbent.

Η ταινία The Shout κυκλοφόρησε το 1978, σκηνοθετήθηκε από τον Πολωνό Jerzy Skolimowski, που είχε κερδίσει Χρυσή Άρκτο για την βελγικής παραγωγής ταινία του Le depart, και είχε συμμετάσχει και στη συγγραφή του σεναρίου Το μαχαίρι στο νερό του συμπατριώτη του Ρόμαν Πολάνσκι. Το έργο απευθύνεται αποκλειστικά σε σινεφίλ και να πούμε ότι δεν είναι ταινία τρόμου.

Ξαναβλέποντας: Contact

Ξαναείδα το Contact μετά από 20 και βάλε χρόνια. Η κυρίαρχη θεματική του έργου φαίνεται ότι δεν είναι η επαφή, αλλά η πίστη. Πίστη στην επιστήμη και στις έρευνες από την πλευρά της Jodie Foster, πίστη στο Θεό από το θεολόγο Matthew McConaughey, μη πίστη στο Θεό από την πρώτη και στο τέλος η προσπάθειά της να κάνει τον κόσμο να πιστέψει σε κάτι που είδε μόνο αυτή, σε πλήρη αντιστοίχιση με την πίστη στο Θείο για τους λοιπούς ανθρώπους.

Η καλύτερη ηλικιακά εποχή της Jodie Foster και ένα από τα καλύτερα έργα του Robert Zemeckis για τον υπογράφοντα.

Even Cowgirls Get the Blues

Λίγα λόγια για το Even Cowgirls Get the Blues που σκηνοθέτησε ο Gus van Sant το 1993.

Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο του Τομ Ρόμπινς: θα χαθείτε στην ιστορία (άνευ ιδιαίτερης πλοκής) της νεαρής Σίσι με τους τεράστιους αντίχειρες που η ζωή της είναι να κάνει συνέχεια ωτοστόπ και καταλήγει σε ένα ράντσο με καουμπόισες. Ολόκληρη η σεκάνς με τον Κιάνου Ριβς θα έπρεπε να μην υπάρχει αφού δεν παίζει κάποιο ρόλο στη συνέχεια του έργου. Ο ρόλος του Πατ Μορίτα δεν αναλύεται ιδαίτερα οπότε δεν βγάζεις ιδιαίτερα άκρη με το τι συμβαίνει με αυτόν τον τύπο.

Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο: η ταινία παίρνει συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου, δεν πετυχαίνει να κάνει κριτική στους γιάπηδες ψευτοκουλτουριάρηδες της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του '70, παρουσιάζει τους χαρακτήρες επιφανειακά, δεν αναφέρει καθόλου τα Ρολόγια, δεν αποτελεί έναν ύμνο στη Γυναίκα (όπως και τα περισσότερα βιβλία του Ρόμπινς), και αποτελεί απορίας άξιο πώς συμμετείχε ο συγγραφέας ως αφηγητής. Στην τελική, η ταινία δεν έχει καθόλου από την αύρα μυστικισμού και φυσικά το χιούμορ που βγάζουν τα βιβλία του Ρόμπινς.

Συμμετέχουν πολλά ονόματα με πρωταγωνίστρια την Uma Thurman, την αδερφή του Ρίβερ Φοίνιξ τη Rain Phoenix, τη Lorraine Braco, την Angie Dickinson και τον John Hurt σε απίστευτο αντρόγυνο ρόλο.

The Field

Η πώληση ενός χωραφιού θα γίνει η αφορμή για δραματικές εξελίξεις σε ένα ιρλανδέζικο χωριό. Το χωράφι αξιοποιείται από την οικογένεια του Richard Harris για χρόνια. Η χήρα ιδιοκτήτρια θέλει να το πουλήσει. Ο Αμερικανός Tom Berenger, με αφορμή την ιρλανδική του καταγωγή, θέλει να φτιάξει ένα φράγμα στο ποτάμι δίπλα από το χωράφι, ένα εργοστάσιο και δρόμους. Το πείσμα του πατέρα είναι στενομυαλιά ή απλά εμμονή στις παραδοσιακές αξίες; Ο αμερικανός εκφράζει την ανάπτυξη εναντίον της στασιμότητας; Όπως και να'χει, αυτό που παρατηρούμε είναι η κόντρα των γενεών και η κόντρα ηθικών αξιών, όπως επίσης και τα ψυχολογικά βάρη της οικογένειας από τον πρόωρο θάνατο του πρώτου τους παιδιού. Όλα τα βάρη και τις έγνοιες τις εναπόθεσαν στο δεύτερο γιο, αλλά αυτή η καταπίεση στο γιο θα εκτονωθεί με δραματικό τρόπο.

Το The Field είναι η δεύτερη ταινία του Jim Sheridan (μετά το Αριστερό μου Πόδι και πριν το Εις στο Όνομα του Πατρός). Βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του ιρλανδού John B. Keane. Τον γιο υποδύεται ο νεαρός Sean Bean. O John Hurt σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο υποδύεται τον... αγαθό του χωριού. Για την ερμηνεία-οδοστρωτήρα του πατέρα ο Richard Harris κέρδισε μία υποψηφιότητα για όσκαρ το 1990. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος που αξίζει τη θέασή της η ταινία.

The Hit (Συμβόλαιο με το θάνατο)

Ένα εναλλακτικό, γκανγκστερικό φιλμ το The Hit, παραγωγής 1984, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του βρετανού Stephen Frears. Ο πρώην γκάνγκστερ Terence Stamp έχει «δώσει» παλιούς συνεργάτες και τώρα κρύβεται στην Ισπανία. Δέκα χρόνια μετά, όμως, εμφανίζονται οι John Hurt και Tim Roth (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) και τον απαγάγουν για να τον πάνε στους «δικούς» τους στον Παρίσι. Στο κατόπι τους βρίσκεται ο αστυνομικός Fernando Ray, ο σπουδαίος ισπανός ηθοποιός που θυμόμαστε κυρίως από τον Άνθρωπο από τη Γαλλία. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα διαφορετικό road-movie, μια ατμοσφαιρική ταινία γύρω από τη ζωή και το θάνατο, που την κάνει αξέχαστη η εκπληκτική μουσική του Paco de Lucía. Από τις καλύτερες βρετανικές ταινίες της δεκαετίας του '80.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας.

Heaven's Gate (Η πύλη της δύσεως)

Είχα μεγάλη αγωνία να δω την τρίτη ταινία του Michael Cimino (προφέρεται Τσιμίνο;), την ιστορική πλέον Πύλη της δύσης, την ταινία που φαλήρισε το ιστορικό στούντιο United Artists, που κατέστρεψε ουσιαστικά την καριέρα του Cimino αλλά και του πρωταγωνιστή Kris Kristofferson. Μετά την καλλιτεχνική επιτυχία και τα βραβεία όσκαρ του Ελαφοκυνηγού, οι παραγωγοί του δώσανε το εν λευκώ για την επόμενη ταινία, τα μυαλά του κυρίου Cimino πήραν αέρα, «ανοίχτηκε» τελικά περισσότερο απ'όσο μπορούσε, για να φτιάξει το δικό του έπος για την άγρια δύση. Πείτε τον μεγαλομανή ή τελειομανή (τον αποκάλεσαν «David Lean που θέλει να γυρίσει γουέστερν»), ο σκηνοθέτης βγήκε πολύ έξω από τον προϋπολογισμό και η εμπορική παταγώδης αποτυχία της ταινίας πήρε σβάρνα τους πάντες. Φήμες λένε ότι η πρώτη εκδοχή που παρουσίασε στους παραγωγούς είχε διάρκεια πεντέμιση ώρες! Λέγεται ότι η σκηνή της τελικής μάχης διαρκούσε όσο μια κανονική ταινία! Το τελικό αποτέλεσμα και αυτό που είδαμε είχε διάρκεια 3 ώρες και 30 λεπτά, πολλά είναι η αλήθεια, που μπορούν να αποθαρρύνουν κάποιον από τη θέασή της.

Τελικά όμως πρόκειται για ένα καλό έργο. Βασισμένο στην ιστορία της σφαγής των μεταναστών στην επαρχία Τζόνσον από τους πλούσιους γαιοκτήμονες, βλέπουμε το Αμερικανικό όνειρο σε όλο του το μεγαλείο: τη δύναμη του χρήματος και των όπλων ενάντια στους φτωχούς και καταφρονημένους. Πανέμορφη φωτογραφία, εντυπωσιακά πλάνα της υπαίθρου, στη γη της επαγγελίας για χιλιάδες μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και στη μέση της ιστορίας ένα ερωτικό τρίγωνο με τον πρωταγωνιστή/σερίφη Kristofferson που θα υπερασπιστεί το δίκαιο, την εκδιδόμενη και νεαρότατη Isabelle Huppert και τον πιστολά Christopher Walken. Ο τελευταίος ξανασυνεργάζεται με το σκηνοθέτη μετά τον Ελαφοκυνηγό που του απέφερε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Το πολυπληθές καστ περιλαμβάνει ακόμα τον Jeff Bridges (που είχε παίξει και στο πρώτο έργο του Cimino), John Hurt, Sam Waterston (πρωταγωνιστής στο Killing Fields), Brad Dourif (που θυμόμαστε κυρίως από τον «αχώνευτο» ρόλο στο Μισισιπή καίγεται και έχει δώσει τη φωνή του στην... κούκλα του σατανά, τον Τσάκι), σε μικρό ρόλο τον ηλικιωμένο Joseph Cotten, τον Terry O'Quinn (πολύ γνωστός πλέον από τη σειρά Lost ως Τζον Λοκ) με μαύρα, ίσια μαλλιά και, τέλος, τον νεαρότατο Mickey Rourke.

Όλη η ιστορία και παραϊστορία γύρω από την παραγωγή της ταινίας, που φαίνεται ότι έχει εξίσου αν όχι περισσότερο ενδιαφέρον, κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τον Steven Bach (αντιπρόεδρος της U.A. εκείνη την εποχή) και γυρίστηκε το 2004 σε ντοκιμαντέρ με τον ίδιο τίτλο: Final Cut: The Making and Unmaking of Heaven's Gate.

A Man for All Seasons (Ο άνθρωπος για όλες τις εποχές)

Στη Βρετανία του 16ου αιώνα ο Ερρίκος ο 8ος χωρίζει την Αικατερίνη της Αραγωνίας, έρχεται σε ρήξη με το Βατικανό και παντρεύεται την Άννα Μπόλεϊν. Ο μόνος που αρνείται να αναγνωρίσει τις πράξεις του βασιλιά είναι ο σερ Thomas More. Ο παντοδύναμος Thomas Cromwell αναλαμβάνει να τον μεταπείσει με κάθε τρόπο. Ο More όμως αρνείται να αναγνωρίσει τον βασιλιά Ερρίκο ως αρχηγό της Εκκλησίας της Αγγλίας και παλεύει μέχρι τέλους για τα πιστεύω του, ακόμα κι αν του στερήσουν την ίδια του τη ζωή. Ο Άνθρωπος για όλες τις εποχές παραγωγής 1966 είναι η ταινία των όσκαρ εκείνης της χρονιάς, είναι μια πλούσια παραγωγή με εντυπωσιακά κουστούμια και σκηνικά, είναι η ταινία που σκηνοθέτησε ο Fred Zinnemann και περιέχει μερικές από τις καλύτερες αντρικές ερμηνείες, όπως του πρωταγωνιστή Paul Scofield, του John Hurt, του Nigel Davenport, του Robert Shaw και μια μικρή εμφάνιση του Orson Welles. Παρόλο αυτά, αποτελεί μια ταινία που δεν με άγγιξε, με άφησε -θα έλεγα- αδιάφορο και θα τη χαρακτηρίζαμε εν τέλη μια βαρετή ταινία, γιατί κοιτούσα συνέχεια το ρολόι για να δω πότε θα τελειώσει. Δεν με αγγίζουν και πολύ αυτού του τύπου οι ταινίες, οπότε...