Heaven's Gate (Η πύλη της δύσεως)

Είχα μεγάλη αγωνία να δω την τρίτη ταινία του Michael Cimino (προφέρεται Τσιμίνο;), την ιστορική πλέον Πύλη της δύσης, την ταινία που φαλήρισε το ιστορικό στούντιο United Artists, που κατέστρεψε ουσιαστικά την καριέρα του Cimino αλλά και του πρωταγωνιστή Kris Kristofferson. Μετά την καλλιτεχνική επιτυχία και τα βραβεία όσκαρ του Ελαφοκυνηγού, οι παραγωγοί του δώσανε το εν λευκώ για την επόμενη ταινία, τα μυαλά του κυρίου Cimino πήραν αέρα, «ανοίχτηκε» τελικά περισσότερο απ'όσο μπορούσε, για να φτιάξει το δικό του έπος για την άγρια δύση. Πείτε τον μεγαλομανή ή τελειομανή (τον αποκάλεσαν «David Lean που θέλει να γυρίσει γουέστερν»), ο σκηνοθέτης βγήκε πολύ έξω από τον προϋπολογισμό και η εμπορική παταγώδης αποτυχία της ταινίας πήρε σβάρνα τους πάντες. Φήμες λένε ότι η πρώτη εκδοχή που παρουσίασε στους παραγωγούς είχε διάρκεια πεντέμιση ώρες! Λέγεται ότι η σκηνή της τελικής μάχης διαρκούσε όσο μια κανονική ταινία! Το τελικό αποτέλεσμα και αυτό που είδαμε είχε διάρκεια 3 ώρες και 30 λεπτά, πολλά είναι η αλήθεια, που μπορούν να αποθαρρύνουν κάποιον από τη θέασή της.

Τελικά όμως πρόκειται για ένα καλό έργο. Βασισμένο στην ιστορία της σφαγής των μεταναστών στην επαρχία Τζόνσον από τους πλούσιους γαιοκτήμονες, βλέπουμε το Αμερικανικό όνειρο σε όλο του το μεγαλείο: τη δύναμη του χρήματος και των όπλων ενάντια στους φτωχούς και καταφρονημένους. Πανέμορφη φωτογραφία, εντυπωσιακά πλάνα της υπαίθρου, στη γη της επαγγελίας για χιλιάδες μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και στη μέση της ιστορίας ένα ερωτικό τρίγωνο με τον πρωταγωνιστή/σερίφη Kristofferson που θα υπερασπιστεί το δίκαιο, την εκδιδόμενη και νεαρότατη Isabelle Huppert και τον πιστολά Christopher Walken. Ο τελευταίος ξανασυνεργάζεται με το σκηνοθέτη μετά τον Ελαφοκυνηγό που του απέφερε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Το πολυπληθές καστ περιλαμβάνει ακόμα τον Jeff Bridges (που είχε παίξει και στο πρώτο έργο του Cimino), John Hurt, Sam Waterston (πρωταγωνιστής στο Killing Fields), Brad Dourif (που θυμόμαστε κυρίως από τον «αχώνευτο» ρόλο στο Μισισιπή καίγεται και έχει δώσει τη φωνή του στην... κούκλα του σατανά, τον Τσάκι), σε μικρό ρόλο τον ηλικιωμένο Joseph Cotten, τον Terry O'Quinn (πολύ γνωστός πλέον από τη σειρά Lost ως Τζον Λοκ) με μαύρα, ίσια μαλλιά και, τέλος, τον νεαρότατο Mickey Rourke.

Όλη η ιστορία και παραϊστορία γύρω από την παραγωγή της ταινίας, που φαίνεται ότι έχει εξίσου αν όχι περισσότερο ενδιαφέρον, κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τον Steven Bach (αντιπρόεδρος της U.A. εκείνη την εποχή) και γυρίστηκε το 2004 σε ντοκιμαντέρ με τον ίδιο τίτλο: Final Cut: The Making and Unmaking of Heaven's Gate.

The Morning After (Το επόμενο πρωινό)

Ευκαιρία να θυμηθούμε ένα ξεχασμένο έργο από τον Sidney Lumet, που «έφυγε» από τον κόσμο μας πριν λίγες μέρες. Πρόκειται για το θριλεράκι με τίτλο The Morning After, με πρωταγωνιστές τους Jane Fonda και Jeff Bridges, μια μικρή συμμετοχή του Raul Julia και μάλλον μια διεκπεραιωτική δουλειά για τον κύριο Lumet. Κι αυτό, επειδή οι καταστάσεις και τα τεκτενόμενα δεν πολυ-πείθουν. Το θρίλερ είναι μόνο η επίφαση για να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί η περίεργη σχέση της αλκοολικής πρώην σταρ του κινηματογράφου (που βρίσκει ένα πτώμα δίπλα της στο κρεβάτι) με τον ρέμπελο πρώην αστυνομικό που θα τη βοηθήσει να βρει την άκρη του μυστηρίου. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι όλα είναι στο μυαλό της, μετά νομίζεις ότι είναι όλα είναι στυμένα από τον Bridges, το προβλεπόμενο τέλος επιβεβαιώνει κάτι που είχες ψιλιαστεί στην αρχή, και έτσι αυτή η σύγχυση που δημιουργείται δεν βοηθάει στο τελικό σύνολο. Πολύ 80's πάντως... σε κουστούμια, μουσική, κουρέματα!

Αγαπημένες ταινίες με Jeff Bridges

Μετά το εξαιρετικό Αληθινό θράσος με το οποίο ο Jeff Bridges «ευχαρίστησε» τους σκηνοθέτες που του έδωσαν μια δεύτερη καριέρα (όπως έγραψε πολύ εύστοχα ένας φίλος), είπαμε να καταγράψουμε τις αγαπημένες μας ταινίες με τον Bridges ως πρώτο βιολί, καθώς υπάρχουν και αρκετές όπου ξεχωρίζει και ως δευτεραγωνιστής. Έχουμε και λέμε...

1. The Fisher King (Ο βασιλιάς της μοναξιάς)


2. The Big Lebowksi (Ο μεγάλος Λεμπόφσκι)


3. Starman


4. Fearless (Σχέση ζωής)


5. 8 Million Ways to Die (8 εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις)


6. Tucker: The Man and His Dream


7. Arlington Road (Ο ύποπτος της οδού Άρλινγκτον)


8. K-Pax

Tucker: the man and his dream

When they tried to buy him, he refused. When they tried to bully him, he resisted. When they tried to break him, he became an American legend. The true story of Preston Tucker.

Η ταινία Tucker: the man and his dream αποτελούσε χρόνιο καημό επειδή (α) ήταν μια από τις λίγες ταινίες του Francis Ford Coppola που δεν είχα δει και (β) πρωταγωνιστούσε ο Jeff Bridges ενώ (γ) δεν μπορούσα να τη βρω στα βίντεο-κλαμπ. Την βρήκαμε, λοιπόν, πολλά χρόνια μετά και ιδού τα... αποτελέσματα. Είναι μια μικρή σε διάρκεια και γρήγορη σε εξέλιξη εξιστόρηση των κατορθωμάτων του κυρίου Preston Tucker τη δεκαετία του '40 (λίγο μετά τον πόλεμο), ο οποίος είχε όνειρα μεγάλα αλλά του τα ψαλίδισαν τα συμφέροντα και τα κυκλώματα. Προσπάθησε να φτιάξει το πρώτο ασφαλές αυτοκίνητο, με ζώνες ασφαλείας (πράγμα ανήκουστο για τότε), φώτα που στρίβουν μαζί με το τιμόνι κ.λ.π. και αυτό που κατάφερε ήταν να βρεθεί αντιμέτωπος με 1) τις τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες της Αμερικής και 2) με κατηγορίες στο δικαστήριο για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος. Ο Coppola σκηνοθετεί με οικονομία και άνεση, φτιάχνοντας μια απλή διασκεδαστική ταινία για μια περίοδο ζωής ενός υπαρκτού προσώπου. Από άλλους σκηνοθέτες θα βλέπαμε ένα βαρύγδουπο δράμα που στην τελική δεν θα είχε ουσία. Δίπλα στον Bridges βλέπουμε την Joan Allen στο ρόλο της συζύγου του, τον Christian Slater ως τον μεγαλύτερο γιο από τα 5 παιδιά του, τον Ηλία Κοτέα ως σχεδιαστή, τον Frederic Forrest ως μηχανικό, τον Dean Stockwell σε ένα μικρό πέρασμα στο ρόλο του επίσης μεγαλομανή Howard Hughes. Αυτός που ξεχωρίζει όμως είναι ο Martin Landau στο ρόλο του οικονομικού συμβούλου, ο οποίος κέρδισε και υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Άλλες δύο υποψηφιότητες κέρδισε η ταινία για τα σκηνικά του «δικού μας» Dean Tavoularis και τα κουστούμια. Μικρό πέρασμα κάνει και ο πατέρας Lloyd Bridges στο ρόλο του γερουσιαστή που δεν είχε credit on screen. Σημειώστε, τέλος, ότι από τα 50 αυτοκίνητα που πρόλαβε να φτιάξει η εταιρεία του Τάκερ, από ένα έχει ο ίδιος ο Κόπολλα και ο George Lucas.

The Last Picture Show (Η τελευταία παράσταση)

Η ενηλικίωση ενός νεαρού αγοριού που ζει σε μια μικρή κωμόπολη του αμερικανικού νότου της δεκαετίας του '50, στην οποία δεν έχεις τίποτα απολύτως να κάνεις. Γι'αυτό και όλοι (μικροί και μεγάλοι) επιδίδονται σε γκομενοδουλειές. Ο τίτλος του έργου The Last Picture Show αναφέρεται στο κλείσιμο του μοναδικού κινηματογράφου της πόλης, ένας συμβολισμός από τον σκηνοθέτη και τη γενιά του, για το τέλος της εποχής της αθωότητας.

Η πρώτη πετυχημένη ταινία του κινηματογραφικού κριτικού Peter Bogdanovich —σε σενάριο του ίδιου από ένα μυθιστόρημα του Larry McMurtry— είναι πνιγμένη στη σκόνη, έχει πολύ ωραία ασπρόμαυρη φωτογραφία, μουσική με τα τραγούδια του Hank Williams και ένα πλούσιο καστ που περιλάμβανε τους νεαρούς τότε Timothy Bottoms, Jeff Bridges και (την πρωτοεμφανιζόμενη) Cybill Shepherd μαζί με τους... ενήλικες Ben Johnson, Cloris Leachman, Ellen Burstyn, μεταξύ άλλων. Η ρεαλιστική καταγραφή της ταινίας είναι τελικά αυτό που σε κερδίζει στην νοσταλγική, θα μπορούσαμε να πούμε, αυτή ταινία. Βραβεία όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον Johnson και β' γυναικείου στην Leachman, υποψηφιότητες στις ίδιες κατηγορίες για τον Bridges και την Burstyn, όπως και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για το όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και φωτογραφίας.

Thunderbolt and Lightfoot (Η μεγάλη ληστεία της Μοντάνα)

Πρώτη ταινία του σκηνοθέτη Michael Cimino που ήθελε να δείξει από τα 1974 τα διαπιστευτήριά του, για να μας δώσει λίγα χρόνια μετά τον πολυβραβευμένο Ελαφοκυνηγό και λίγο πιο μετά τη καταστροφική (για την United Artists που τη χρηματοδότησε και φαλίρησε) Πύλη της Δύσης. Ο ελληνικός τίτλος βέβαια Η μεγάλη ληστεία της Μοντάνα ορίζει το περιεχόμενό της, αλλά ο αγγλικός τονίζει την περίεργη φιλία των Thunderbolt (ο Clint Eastwood ως βετεράνος του πολέμου της Κορέας και δεινός κλέφτης) και Lightfoot (ο Jeff Bridges ως ατίθασος νεαρός που τον ακολουθεί). Χαριτωμένη περιπέτεια, η οποία δεν προσθέτει τίποτα περισσότερα στο είδος (των... heist-film) αλλά παρακολουθείται για το (όσο δεν πάει περισσότερο) κουλ ύφος του Eastwood, τα νεύρα του George Kennedy και τον αλλοπρόσαλλο νεαρό Jeff Bridges (πέρα από την drag αμφίεση!) που με αυτήν την ερμηνεία τσίμπησε τη δεύτερη (μέχρι τότε) υποψηφιότητά του για βραβείο όσκαρ β' ανδρικού ρόλου.