Δύο ταινίες στην τιμή της μίας. Κι αυτό επειδή η ταινία
Targets παρουσιάζει παράλληλα δύο φαινομενικά άσχετες ιστορίες. Το πρώτο κομμάτι αποτελεί ένα θρίλερ για έναν νεαρό, clean-cut αμερικανό που, χωρίς λόγο και αφορμή, θα αρχίσει να σκοτώνει αβέρτα ως ελεύθερος σκοπευτής. Το δεύτερο παρουσιάζει έναν γερασμένο ηθοποιό ταινιών τρόμου β' διαλογής στο τέλος της κινηματογραφικής του καριέρας. Σε ένα drive-in θα συγκλίνουν οι δύο ιστορίες, θα κορυφωθεί η αγωνία και θα... βαφτεί το χώμα κόκκινο.
Ο νεαρός Peter Bogdanovich, που είχε μαθητεύσει δίπλα στον Roger Corman, γύρισε το 1968 την πρώτη του ταινία (με μια μικρή βοήθεια στο σενάριο από τον Samuel Fuller), έναν φόρο τιμής στον κινηματογράφο και στους παλιούς του θρύλους. Ο Boris Karloff, στην πιο «σοβαρή» του ταινία, υποδύεται τον... εαυτό του, με το όνομα Μπάιρον Όρλοκ να είναι παρμένο από το
Νοσφεράτου, ένα χρόνο πριν πεθάνει σε ηλικία 81 χρόνων! Και το αποτέλεσμα είναι πολύ σινεφιλικό, με πολλάκις αναφορές και συγκρίσεις στον παλιό, κλασικό κινηματογραφικό τρόμο που εκφράζει ο Όρλοκ/Karloff και στο νέο τρόμο της ρεαλιστικής και άνευ κινήτρων βίας. Το απόσπασμα της ταινίας στο drive-in είναι από το
Terror του Ρότζερ Κόρμαν και αυτό στην τηλεόραση είναι από το
The Criminal Code του Howard Hawks, που όπως λέει ο Όρλοκ/Karloff ήταν ο πρώτος του σημαντικός ρόλος στο σινεμά.
Η ταινία βρισκόταν στη λίστα με τα «50 αριστουργήματα που δεν έχουμε δει ποτέ» του περιοδικού Σινεμά (Μάιος 2000). Εκείνη την εποχή, όντως έβρισκες τέτοια έργα μόνο σε ψαγμένα μαγαζιά. Οι βιντεοκασέτες είχαν αρχίσει να τελούν υπό εξαφάνιση, ό,τι βρίσκαμε ήταν παλιές, πολυχρησιμοποιημένες κόπιες και συνήθως χαλασμένες. Το καλό που έκανε η έλευση του DVD και της ψηφιακής εποχής ήταν αυτό: το ότι όλα σχεδόν τα κινηματογραφικά έργα πέρασαν από επεξεργασία και οι εικόνες τους αποκαταστάθηκαν. Και πλέον βρίσκεις τα πάντα.
Με τη φωνή του Όρσον Γουέλς, ο πρώην κριτικός και νυν σκηνοθέτης Peter Bogdanovich δημιουργεί το ντοκιμαντέρ φόρο-τιμής στον καλύτερο και πιο επιτυχημένο αμερικανό σκηνοθέτη, τον John Ford, δίνοντας στο έργο τον πιο απλό και πιο ωραίο τίτλο: Directed by John Ford.
Νοσταλγική ματιά του Peter Bogdanovich στην εποχή του κραχ, αλλά και μια συγκινητική ιστορία γύρω από τη σχέση ενός μικρού ορφανού κοριτσιού και του τυχοδιώκτη απατεώνα φίλου της μητέρας του. Δεν μας διευκρινίζει ποτέ αν είναι ο αληθινός της πατέρας, αλλά μέσα από τις περιπέτειες που αντιμετωπίζουν μαζί στην αμερικανική ύπαιθρο, η σχέση τους θα περάσει από χίλια κύματα, καταλήγοντας να είναι περισσότερο πατέρας και κόρη και απ' ό,τι αν ήταν αληθινός πατέρας της. Κωμική και συγκινητική, με ασπρόμαυρη φωτογραφία, ο Bogdanovich με το Paper Moon υπογράφει μια από τις καλύτερες ταινίες του, κερδίζει τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ (β' γυναικείου ρόλου για την Madeline Kahn, ήχου και σεναρίου) αλλά η ταινία κερδίζει ένα όσκαρ, αυτό του β' γυναικείου ρόλου για τη 10χρονη Tatum O'Neal. Απορίας άξιο το ότι τη βάλανε στην κατηγορία β' ρόλου, μιας και εμφανίζεται στο φιλμ σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του. Αυτή πάντως είναι ο λόγος που πρέπει να δείτε την ταινία. Τον υποτιθέμενο πατέρα, υποδύεται ο αληθινός της μπαμπάς Ryan O'Neal, ο οποίος ξανασυνεργάζεται με τον σκηνοθέτη και την κυρία Kahn, ένα χρόνο μετά το επίσης καταπληκτικό What's Up Doc? !
Τέσσερις πανομοιότυπες βαλίτσες (με κυβερνητικά έγγραφα, διαμάντια, απολιθωμένες πέτρες και εσώρουχα ως περιεχόμενο, αντίστοιχα) θα αποτελέσουν την αφετηρία των κωμικών καταστάσεων που θα λάβουν χώρα για 90 λεπτά στις οθόνες σας. Η Barbra Streisand θα γίνει κολλιτσίδα στον μουσικολόγο Ryan O'Neal και θα του κάνει τη ζωή ποδήλατο! Η αρραβωνιαστικιά Madeline Kahn (στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση) θα τραβήξει τα πάνδεινα, οι πράκτορες και οι ληστές θα μπλέξουν τα μπούτια τους μαζί με τα δωμάτια του ξενοδοχείου, όπου λαμβάνει χώρα το πρώτο κομμάτι της ταινίας What's Up, Doc?. Στη συνέχεια οι πρωταγωνιστές θα βγουν στους ανηφορο-κατηφορικούς δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, θα αρχίσει το κυνηγητό, επιβεβαιώνοντας και τον ελληνικό τίτλο. Τότε είναι που ο σκηνοθέτης Peter Bogdanovich βρίσκει την ευκαιρία για να αποδώσει φόρο τιμής στα παλιά καρτούν, στο Μπούλιτ, στον Μπάστερ Κίτον και στο σύνολο των screwball κωμωδιών της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, ειδικότερα στο Bringing Up Baby (ίσως τα γυαλιά του O'Neal έπαιξαν κάποιο ρόλο). Φρενήρεις ρυθμοί με απολαυστικότατες ατάκες σ'αυτή την τρομερή κωμωδία, που παραμένει φρέσκια ακόμα και σήμερα. Τρίτη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της χρονιάς της. 
Δύο ταινίες στην τιμή της μίας. Κι αυτό επειδή η ταινία Targets παρουσιάζει παράλληλα δύο φαινομενικά άσχετες ιστορίες. Το πρώτο κομμάτι αποτελεί ένα θρίλερ για έναν νεαρό, clean-cut αμερικανό που, χωρίς λόγο και αφορμή, θα αρχίσει να σκοτώνει αβέρτα ως ελεύθερος σκοπευτής. Το δεύτερο παρουσιάζει έναν γερασμένο ηθοποιό ταινιών τρόμου β' διαλογής στο τέλος της κινηματογραφικής του καριέρας. Σε ένα drive-in θα συγκλίνουν οι δύο ιστορίες, θα κορυφωθεί η αγωνία και θα... βαφτεί το χώμα κόκκινο. 
Η ενηλικίωση ενός νεαρού αγοριού που ζει σε μια μικρή κωμόπολη του αμερικανικού νότου της δεκαετίας του '50, στην οποία δεν έχεις τίποτα απολύτως να κάνεις. Γι'αυτό και όλοι (μικροί και μεγάλοι) επιδίδονται σε γκομενοδουλειές. Ο τίτλος του έργου The Last Picture Show αναφέρεται στο κλείσιμο του μοναδικού κινηματογράφου της πόλης, ένας συμβολισμός από τον σκηνοθέτη και τη γενιά του, για το τέλος της εποχής της αθωότητας. 
