Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1998. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1998. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026

Ξαναβλέποντας: Zero Effect (Το κουτί της πανδώρας)

Ταινία που είχαμε ανακαλύψει στα βιντεοκλαμπ της εποχής και την είχαμε δει ως φοιτητές, πίσω στο μακρινό 1998 (ή μπορεί και το '99), με τον κορυφαίο μεταφρασμένο τίτλο Το κουτί της πανδώρας! O Bill Pullman ένα χρόνο μετά το αγαπημένο Lost Highway του Λιντς, πρωταγωνιστεί στην παρθενική σκηνοθετική δουλειά του Jake Kasdan (του γιου του πιο γνωστού και επίσης σκηνοθέτη Lawrence Kasdan), έχοντας δίπλα του τον Ryan O'Neill και το νεαρό -και όχι τόσο γνωστό τότε- Ben Stiller (λίγους μήνες πριν γίνει μεγάλο όνομα με το Κάτι τρέχει με τη Μαίρη). Ο Pullman υποδύεται τον Ντάριλ Ζίρο, έναν ιδιοφυή και πανέξυπνο ιδιωτικό ντετέκτιβ, που μπορεί και λύνει μυστήρια χωρίς να βγει από το σπίτι του, αλλά έχοντας και έναν εντελώς αντικοινωνικό, παλαβό χαρακτήρα. Έχει για υπάλληλο τον Stiller που τον εκπροσωπεί στους πελάτες και ταυτόχρονα τον "βασανίζει" με τις ιδιορυθμίες του. Μπορεί να σας φέρει στο μυαλό έναν σύγχρονο Σέρλοκ Χολμς (μεταμφιέσεις, μουσικό όργανο), έχοντας την (πολύ νέα τότε) ιντερνετική τεχνολογία με το μέρος του. Στην υπόθεση που θα αναλάβει, για να βρει ποιος εκβιάζει τον Ράιαν Ο'Νιλ, θα αναγκαστεί να βγει από το σπίτι και να μπλέξει με ύποπτη γένους θηλυκού. Η ταινία αναμιγνύει δόσεις κωμωδίας, καταστάσεων νουάρ, μυστηρίου αλλά και δράματος, το οποίο δράμα θα οδηγήσει τους χαρακτήρες να θυμηθούν/ξεθάψουν πάθη και εγκλήματα παρελθοντικών χρόνων. Η παραγωγή όλου του έργου έχει μία αύρα βγαλμένη εντελώς μέσα από τη δεκαετία του '90, και αποτελεί μία ξεχασμένη πλέον, άγνωστη σε πολλούς, αλλά πολύ ωραία ταινία, που παρακολουθείται παρά πάνω από ευχάριστα!

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019

Ξαναβλέποντας: Dark City

Πριν 20 χρόνια που την είχα δει στο σινεμά, όντως και μικρότερος σε ηλικία, μπορώ να πω ότι είχα εντυπωσιαστεί, κυρίως από το μυστήριο, την σκοτεινή ατμόσφαιρα, την έξυπνη ιδέα της ύπνωσης και αλλαγής αναμνήσεων. Ξαναβλέποντας το Dark City, παρατήρησα όλες τις λεπτομέρειες για τις οποίες το έργο δεν έγινε ποτέ μεγάλο: νομίζω φταίει κυρίως η "βιαστική" σκηνοθεσία του Alex Proyas και ο τρόπος που κόβει απότομα τις σκηνές για να προχωρήσει την ιστορία, επειδή έχει πάρα πολλά να πει και θέλει να τα δείξει. Δεν εντρυφάς στους βασικούς χαρακτήρες, και όλα γίνονται για να προχωρήσουμε παρακάτω, να πάμε από σκηνή σε σκηνή και να οδηγηθούμε προς την ανακάλυψη της αλήθειας λίγο πριν την κλιμάκωση στο τέλος. Καλός ο Rufus Sewel, ταίριαξε στο ρόλο του ανθρώπου με αμνησία που ανακαλύπτει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Νομίζω είναι η μοναδική ταινία που τον έχω δει ως πρωταγωνιστή. Στο τέλος, το ότι αποκτά την απόλυτη γνώση και γίνεται παντοδύναμος, θυμίζει ολίγον από Matrix, ένα χρόνο πριν βγει η ταινία του Κιάνου Ριβς. Η σύζυγος Jennifer Connely φαίνεται σαν άνευρος χαρακτήρας, ο αστυνομικός William Hurt έχει ωραία παρουσία, αλλά προσπαθεί κι αυτός χωρίς νόημα και ο περίεργος γιατρός Kiefer Sutherland κερδίζει λίγο παραπάνω τις εντυπώσεις.

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

Following

Η πρώτη μεγάλου μήκους (και ανεξάρτητη) ταινία του Christopher Nolan, που γυρίστηκε με πενιχρά μέσα το 1998, αποδεικνύει το ταλέντο του νεαρού σκηνοθέτη που θα κατακτούσε το Χόλιγουντ τα επόμενα χρόνια. Όπως αναφέρει και ο τίτλος Following, μας παρουσιάζει δύο χαρακτήρες που ακολουθεί ο ένας τον άλλο. Μόνο που ο πρώτος δεν γνωρίζει για τον άλλο. Μοναχικός συγγραφέας ο πρώτος ψάχνει τρόπους να γεμίσει τη μοναξιά του και παρακολουθεί διάφορους αγνώστους. Ένας απ'αυτούς, ο κουστουμάτος νεαρός θα τον πάρει χαμπάρι και... θα του συστηθεί. Και θα αποδειχθεί ότι έχει πιο περίεργο χόμπι απ'τον άλλο: να μπαίνει σε ξένα σπίτια, να κλέβει ασήμαντα αλλά προσωπικά αντικείμενα, μόνο και μόνο για να ταράξει τις ζωές των ιδιοκτητών. Σας θυμίζει κάτι από Chungking Express; Μπερδεύοντας τη χρονική σειρά της ιστορίας του (κάτι από Pulp Fiction;), βλέπουμε τον συγγραφέα να δρα μόνος του, να ερωτεύεται μια νεαρή της οποίας το σπίτι λήστεψε και οι ανατροπές να δίνουν και να παίρνουν, οδηγώντας τον φουλ προς την αυτοκαταστροφή. Και όλα αυτά σε 70 μόνο λεπτά. Απευθύνεται σε σινεφίλ, αλλά και σε αυτούς που αρέσκονται σε έργα με ανατροπές και σε αυτούς που γοητεύονται από αλλόκοτους χαρακτήρες με περίεργες συνήθειες. Σημείωση: σε μία σκηνή εισβάλλουν στο σπίτι του ίδιου του συγγραφέα, ο οποίος έχει στην πόρτα του κολλημένο ένα logo του μπάτμαν. Τυχαίο; Ή ονειρευόταν/πίστευε ο Nolan ότι θα σκηνοθετούσε αργότερα τη μοντέρνα τριλογία του σκοτεινού ήρωα;

Σάββατο 3 Μαρτίου 2012

Los amantes del Círculo Polar (Οι εραστές του αρκτικού κύκλου)

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι γνωρίζονται στο σχολείο και ερωτεύονται χωρίς να ξέρει ο ένας για τις προθέσεις του άλλου. Η μητέρα του ενός συνάπτει σχέση με τον πατέρα της άλλης, παντρεύονται και ξαφνικά μένουν κάτω από την ίδια στέγη σαν αδέρφια. Τα χρόνια περνάνε, μεγαλώνουν, οι δρόμοι χωρίζουν αλλά οι συμπτώσεις, η μοίρα, ή το τυχαίο είναι αυτά που τους φέρνουν μαζί και τους χωρίζουν. Μέχρι την τελική σύμπτωση που θα ολοκληρώσει τη διαδρομή τους, κάπου στη Φινλανδία, κοντά στον αρκτικό κύκλο. Μια από τις καλύτερες ισπανικές ταινίες της δεκαετίας του '90, οι Εραστές του αρκτικού κύκλου έχει περίτεχνη, εμπνευσμένη σκηνοθεσία από τον Julio Medem και μπερδεμένο μοντάζ. Μπορεί να σας συνεπάρει, μπορεί να σας κάνει να κλάψετε, σίγουρα δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.

Περισσότερο διάβασμα; Στο cinenoxo, στα cinematia, στο cine.gr και αλλού...

Σάββατο 27 Αυγούστου 2011

A Night at the Roxbury

Το διάσημο σκετσάκι από την εκπομπή Saturday Night Live, που είχε τους Will Ferrell και Chris Kattan να παίρνουν τον καλεσμένο της εκπομπής σε μπαρότσαρκα υπό τους ήχους του "What is love?", μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τους ίδιους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους να προσπαθούν να μπουν σε ένα διάσημο κλαμπ και να «ρίξουν» γκόμενες. Αυτή είναι, εν ολίγοις, η υπόθεση αυτή της κάκιστης αμερικανικής κωμωδίας που λέγεται A Night at the Roxbury, διάρκειας μιας ώρας περίπου, που για αδιευκρίνιστους λόγους γουστάρουμε πολύ! Ίσως φταίει η 90's αισθητική, η τέκνο μουσική ή ακόμα και το νεαρό της ηλικίας του διάσημου πλέον κωμικού Ferrell. Θα μου πείτε ότι η ταινία έχει ανύπαρκτη υπόθεση, έχει χάλια ερμηνείες και γελοίους διαλόγους. Και μάλλον, θα έχετε δίκιο. Αλλά όλοι μας δεν έχουμε από μια (τουλάχιστον) κακή ταινία που γουστάρουμε κρυφά; Κυριολεκτικά, bad movie we love! Σινε-αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία;

Δείτε και το σκετσάκι με καλεσμένο τον Jim Carrey!

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Last Night (Η τελευταία νύχτα του κόσμου)

Μια ταινία που είχα ακούσει γι'αυτήν 13 χρόνια πριν, αλλά δεν έτυχε τότε να τη δω. Ίσως και καλύτερα, καθώς δεν ξέρω πώς θα την... «έβλεπα». Ήταν η εποχή που ο ερχομός της νέας χιλιετίας έδωσε τροφή για πολλές ταινίες, με κύριο θέμα το τέλος του κόσμου φυσικά. Το αυτό θέμα έχει και η καναδέζικη παραγωγή Last Night, η οποία όμως δεν ασχολείται με επιστημονικές λεπτομέρειες. Παίρνουμε σαν δεδομένο το ότι έρχεται το τέλος του κόσμου στις 12 το βράδυ (το οποίο έχει γίνει μέρα) και έτσι ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο ανθρώπινο κομμάτι· στο πώς συμπεριφέρονται και τι έχουν ετοιμάσει για να περάσουν τις τελευταίες τους ώρες διάφοροι χαρακτήρες και πώς διασταυρώνονται τελικά οι δρόμοι τους. Όλα αυτά, εν τέλη, είναι η πρόφαση για να δούμε μια «διατριβή» στις ανθρώπινες σχέσεις και το πώς αντιμετωπίζουν τη μοναξιά και τον έρωτα. Το τέλος των πάντων θα είναι ο καταλύτης που θα ξεγυμνώσει κάποιους από κάθε ηθικό φραγμό. Το σενάριο, τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο καναδός Don McKellar, έναν ηθοποιό που είχε μικρές συμμετοχές σε ταινίες των συμπατριωτών του Atom Egoyan και David Cronenberg. Ο τελευταίος συμμετέχει και ως δευτεραγωνιστής στο έργο. Όπως επίσης και η Sandra Oh, η γνωστή σας πλέον δρ. Κριστίνα Γιανγκ από το σίριαλ Γκρέις Ανάτομι.

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009

More

Μια κατηγορία που μας αρέσει πολύ είναι αυτή των καρτούν μικρού μήκους. Μπορείς πλέον (με την τεχνολογία και το youtube) να τις δεις γρήγορα και παντού. Παρακάτω δείτε μία από τις αγαπημένες μας ταινίες, το More του Mark Osborne από τη χρονιά του 1998.