Υπάρχουν αρκετά έργα παλιάς εποχής που είναι αρκετά γνωστά και τα έχουμε δει οι περισσότεροι, και κάπως έτσι δεν είχα κάτσει -ως τώρα- να γράψω κάποιο κειμενάκι για αυτά. Ένα από αυτά είναι το Αρσενικό και παλιά δαντέλα, η κλασική μαύρη κωμωδία του Frank Capra με τον αγαπημένο Cary Grant (βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό που είχε γράψει ο Joseph Kesselring). Ένα έργο που υπάρχει σε όλες τις λίστες με τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών και αναφέρεται συχνά. Το είχαμε δει πολλά, πολλά χρόνια πριν στην κρατική τηλεόραση. Το ξαναείδαμε πρόσφατα και έχουμε να πούμε ότι παρά τα 82(!) της -πλέον- χρόνια παραμένει κωμική και διασκεδαστική, με τον Grant να δίνει μία δυναμική κωμική ερμηνεία τόσο σωματικά όσο και ερμηνευτικά. Όπως επίσης και όλοι οι υπόλοιποι δεύτεροι ρόλοι έχουν ενδιαφέρον: από τις δύο καλοκάγαθες θείες που ξεκάνουν κόσμο μέχρι τον αδερφό του Grant που μοιάζει με το Τέρας του Φρανκεστάιν. Στο θεατρικό, το ρόλο είχε ο Boris Karloff, οπότε το inside-joke με το τέρας του Φρανκενστάιν ήταν διπλό!. Στην ταινία, το ρόλο ανέλαβε ο Raymond Massey. Από τις ενδιαφέρουσες ιστορίες γύρω από την ταινία είναι και η ακόλουθη: οι παραγωγοί του θεατρικού είχαν ορίσει στο συμβόλαιο ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει μόλις τελειώσουν οι παραστάσεις του θεατρικού. Τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί και η αρχική εκτίμηση ήταν ότι η ταινία θα βγει στις αίθουσες κατά τα τέλη του 1942. Έλα όμως που η επιτυχία στο Broadway ήταν τεράστια και το θέατρο συνέχισε τις παραστάσεις και κράτησε συνολικά τρισήμιση χρόνια, οπότε κυκλοφόρησε τελικά στις αίθουσες το 1944.
