Platinum Blonde (Ξανθός πειρασμός)

Εδώ έχουμε την κλασική ιστορία όπου η σαγηνευτική ξανθιά (εξ ου και ο τίτλος Platinum Blonde) κόρη πλούσιας οικογένειας ερωτεύεται και σαγηνεύει νεαρό φτωχό δημοσιογράφο, τον οποίο σπιτώνει στην τεράστια έπαυλη της. Ο πάλαι ποτέ ανεξάρτητος δημοσιογράφος νιώθει σιγά - σιγά την καταπίεση στο νέο του γάμο, μέχρι να έρθει η στιγμή όπου θα "εκραγεί".

Μέγαλο σε διάρκεια το έργο του Frank Capra, θα μπορούσε για το 1931 να είναι λίγο μικρότερο. Ενδιαφέρον το κλείσιμο του έργου όπου ο δημοσιογράφος γράφει με τη φίλη και συνάδελφό του ένα θεατρικό με γεγονότα από τη ζωή του, το οποίο θα τον οδηγήσει να καταλάβει ότι τελικά ταιριάζει με τη φίλη, αφού και αυτή τον αγαπάει. Κυρίως όμως θα θυμόμαστε το έργο επειδή ήταν το τελευταίο από τα λίγα που πρόλαβε να γυρίσει ο νεαρός και ταλαντούχος Robert Williams, ο οποίος πέθανε λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία της ταινίας από σκωληκοειδίτιδα). Στο ρόλο της σαγηνευτικής ξανθιάς η Jean Harlow (ποια άλλη) και της συναδέλφου του Williams η Loretta Young.

Le Million

Ένα ατέλειωτο κυνηγητό λαμβάνει χώρα στην κλασική γαλλική μουσική κωμωδία του Rene Clair με τίτλο το Εκατομμύριο. Ο κρεοπώλης, η νοικάρισσα, ο μπακάλης και ο μανάβης κυνηγάνε τον μπατίρη ζωγράφο για τα χρέη του. Αυτός κυνηγάει το χαμένο του σακάκι στο οποίο βρίσκεται ο νικητήριος λαχνός ενός εκατομμυρίου. Το οποίο σακάκι έχει πάρει κατά λάθος ο Παππούς-Τουλίπας, ένας τύπος του υποκόσμου, τον οποίο κυνηγάει η αστυνομία. Μέσα σ' αυτό το κυνηγητό (που θα καταλήξει στην όπερα) συμμετέχει η αρραβωνιαστικιά του ζωγράφου αλλά και ο συγκάτοικός του, που θέλει να προλάβει πρώτος το σακάκι με το λαχνό για να καρπωθεί αυτός τα λεφτά.

Κλασική ταινία του 1931, έξοχη σκηνοθεσία με μονόπλανα και χρήση του γερανού, αλλά στο σύνολό της πρόκειται για μία απλή και διασκεδαστική ταινία, φανερά επηρεασμένη από τα έργα του Τσάρλι Τσάπλιν και του Μπάστερ Κίτον. Σημειώστε ότι την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε επίσης ο Clair την πολύ καλύτερη (θεματολογικά και όχι μόνο) ταινία A nous la liberte.

A Free Soul (Ελεύθερες ψυχές)

Ένα χρόνο μετά το προκλητικότατο (για την εποχή) και βραβευμένο Divorcee του '30, η Norma Shearer επανήλθε με νέα ταινία που τάραξε τα ήθη της εποχής. Στην ταινία A Free Soul υποδύεται μια νεαρή γυναίκα της καλής κοινωνίας που δεν θέλει να γίνει άλλη μια χειραφετημένη νοικοκυρά της εποχής. Αφήνει στα κρύα του λουτρού τον υποτιθέμενο αρραβωνιαστικό της Leslie Howard και μπλέκει συναισθηματικά (και όχι μόνο) με τον αρρενωπό γκάνγκστερ Clark Gable, λίγο μετά την αθώωσή του χάρη στη βοήθεια του δικηγόρου και αλκοολικού πατέρα της, τον Lionel Barrymore. Θα ακολουθήσουν διάφορα γεγονότα που θα φέρουν σε δύσκολη θέση τη σχέση πατέρα-κόρης όπως και τη σχέση της κόρης με την υπόλοιπη αριστοκρατική οικογένεια. Και όταν ο γκάνγκστερ πιει το ίδιο πικρό ποτήρι του χωρισμού, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Τελικά, ο Howard θα δώσει τη λύση, που θα τους οδηγήσει όμως στο δικαστήριο και εκεί θα φανερωθούν μπροστά σε όλο τον κόσμο όλα τα «αρνητικά» και ανήθικα πράματα που έκανε η Shearer. Και από αυτή την 14λεπτη τελική σκηνή, ο Lionel Barrymore οφείλει τη βράβευσή του με το πρώτο και μοναδικό του βραβείο όσκαρ. Η Shearer ήταν υποψήφια για δεύτερη συνεχή χρονιά όπως και ο σκηνοθέτης Clarence Brown. Η επιτυχία της ταινίας έφτιαξε και την καριέρα του γοητευτικού νεαρού με τη βαθειά, μπάσα φωνή κ. Gable, ο οποίος αμέσως μετά μεταπήδησε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Waterloo Bridge

Μια παραγωγή του Carl Laemmle, σε σκηνοθεσία του James Whale και δεν πρόκειται για ταινία με τον Φρανκενστάιν. Βασισμένη στο θεατρικό του Robert E. Sherwood, η ταινία Waterloo Bridge είναι ένα δράμα εποχής, για ένα κορίτσι εξ Αμερικής στο Λονδίνο, την εποχή του Α' Παγκοσμίου πολέμου, που δεν βρίσκει δουλειά και αναγκάζεται να βγάλει τα προς το ζην από το... αρχαιότερο επάγγελμα. Η εν λόγω γέφυρα (του τίτλου της ταινίας) είναι το σημείο συνάντησης των φαντάρων (και όχι μόνο) με τα κορίτσια ελευθέρων ηθών. Ένας 19χρονος γιος αριστοκράτη θα συναντηθεί με την πρωταγωνίστριά μας Mae Clarke κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και θα την ερωτευθεί. Με τολμηρή για την εποχή σκηνοθεσία και θεματολογία, και κάποιες επίσης τολμηρές σκηνές με την πρωταγωνίστρια και τα λίγα ρούχα που φοράει, παρακολουθούμε το δράμα των δύο ερωτευμένων που δεν μπορούν να προχωρήσουν σε γάμο. Και παρόλο που η πρωταγωνίστρια κρύβει το παρελθόν της, δεν θέλει να εκμεταλλευτεί την οικονομική του άνεση για ένα καλύτερο αύριο. Τελικά, είναι καλή ψυχή κατά βάθος. Να σημειώσουμε ότι η Bette Davis εμφανίζεται σε έναν πολύ μικρό ρόλο ως η αδερφή του 19χρονου. Και αν νομίζετε ότι κάτι σας λέει ο τίτλος, να πούμε ότι ξαναγυρίστηκε το 1940 με την Βίβιαν Λι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Arrowsmith

Ο John Ford αποτέλεσε έναν από τους λίγους σκηνοθέτες που ξεκίνησαν την καριέρα τους στην εποχή του βωβού και δεν τους επηρέασε η έλευση του ήχου· επιπροσθέτως δημιουργήσανε και μερικές από τις καλύτερες ταινίες τους. Ένα καλό παράδειγμα επί τούτου αποτελεί η ταινία παραγωγής 1931 με τον τίτλο Arrowsmith που ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του νομπελίστα Sinclair Lewis. Η ιστορία του γιατρού με το όνομα Arrowsmith που βάζει πάνω από όλα το καθήκον του, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο το κοινό της εποχής. Ο Ronald Colman, σε ρόλο που του ταίριαζε γάντι, θα αποφασίσει να παντρευτεί την καλή του Helen Hayes και να παρατήσει το όνειρό του για έρευνα έτσι ώστε να ζήσουν μαζί μόνο από το επάγγελμα του γιατρού στη μικρή κοινότητα με τους γονείς της. Δύσκολα τα βγάζανε πέρα (άλλες εποχές τότε) αλλά από τύχη καταφέρνει να βοηθήσει και τις αγελάδες των κτηνοτρόφων και να λύσει ένα πρόβλημα αρρώστιας. Αμέσως γίνεται διάσημος και του ανοίγουν οι πόρτες σε μεγάλα ερευνητικά κέντρα. Από κει και έπειτα θα βάλει στόχο να ανακαλύψει κάτι μεγάλο για να βοηθήσει την ανθρωπότητα. Θα καταλάβει όμως ότι η δουλειά του είναι να βοηθάει τους συνανθρώπους του και κάποια στιγμή θα πάει με τη γυναίκα του σε ένα νησί της Καραϊβικής για να βοηθήσει σε μια υπόθεση πανούκλας. Η ταινία ήταν μεγάλη επιτυχία στην εποχή της κερδίζοντας τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ (και καλύτερης ταινίας). Σήμερα παρακολουθείται με ενδιαφέρον, παρά τη στατική σκηνοθεσία, κυρίως λόγω της ιστορίας και λόγω του Colman.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde

Για πολλούς, θεωρείται η καλύτερη μεταφορά του έργου που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson. Ο Dr. Jekyll and Mr. Hyde είναι ο πολύ καλός ηθοποιός Fredric March που επιλέχτηκε για αυτό το λόγο, να ερμηνεύσει δηλαδή και τα δύο πρόσωπα με πειστικότητα. Τα πρωτόγνωρα και καλοφτιαγμένα εφέ για την εποχή, η εμπευσμένη σε σημεία σκηνοθεσία του Rouben Mamoulian και κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες μας κάνουν να συμφωνήσουμε στο ότι είναι μια από τις καλύτερες μεταφορές. Ποιες είναι αυτές; Κατ' αρχάς, η απαγγελία των στίχων του John Keats από το "Ode to a nightingale" λίγο πριν καταλάβει ο ήρωάς μας ότι το Κακό έχει πλέον κυριαρχήσει πάνω του: Thou wast not born for death, immortal bird! No hungry generations tread thee down... Δεύτερον, η σκληρότητα του ήρωα και τρίτον οι σκηνές τις Miriam Hopkins όπου το γυμνό δέρμα δίνει και παίρνει, σκηνές που λογοκρίθηκαν τότε αλλά γυρίστηκαν αφού βρισκόμασταν στην εποχή πριν τον Κώδικα Χέιζ. Και σημειώστε ότι είναι η μοναδική ταινία από όλες τις μεταφορές όπου το όνομα του δόκτωρα προφέρεται σωστά, δηλαδή «Τζίκαλ»! Τέλος, να πούμε ότι οι χαρακτήρες της αρραβωνιαστικιάς και του πατέρα της δεν υπάρχουν στο βιβλίο αλλά τους δημιούργησε ο T.R. Sullivan στη δικιά του θεατρική μεταφορά που είχε ανέβει στο σανίδι το 1887. Έκτοτε χρησιμοποιήθηκαν σε πολλές από τις μεταφορές. Πρώτο όσκαρ ερμηνείας για τον March, ο οποίος από τότε και έπειτα άρχισε να θεωρείται υπολογίσιμος ηθοποιός στα στούντιο του Χόλιγουντ.

Night Nurse

Άλλη μια ταινία από τις δεκάδες που γύριζε ο William Wellman εκείνη την περίοδο. Η Night Nurse του τίτλου είναι η νεαρή Barbara Stanwyck σε έναν από τους πρώτους της πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο πρώτο μισό του έργου βλέπουμε την εκπαίδευση της για να γίνει νοσοκόμα. Τα ευτράπελα με τη διευθύντρια, τους νεαρούς εκπαιδευόμενους γιατρούς και τις εγχειρήσεις δίνουν έναν ανάλαφρο τόνο στο έργο. Στο δεύτερο μισό, αφού έχει πάρει το πτυχίο της, πηγαίνει να δουλέψει νυχτερινή βάρδια σε ένα πλουσιόσπιτο προσέχοντας δύο μικρά άρρωστα και ορφανά από πατέρα παιδιά. Εκεί βλέπει ότι τα πράματα είναι σοβαρά, καθώς η μητέρα βρίσκεται συνέχεια μεθυσμένη και ο υπεύθυνος γιατρός αφήνει τα παιδιά να λιμοκτονούν με σκοπό να καρπωθεί τα χρήματα της κυρίας. Στο κόλπο και ο σωφέρ, τον οποίο υποδύεται ο νεαρός Clark Gable (άνευ μουστακίου) στην αρχή της καριέρας του σε πολύ μικρό ρόλο. Το ρόλο ήταν να πάρει ο James Cagney, αλλά με την επιτυχία του «Δημόσιου κινδύνου» αποφάσισε η Warner να μην ξαναπαίξει δεύτερους ρόλους και έτσι προτιμήθηκε ο άγνωστος τότε Gable. Η ταινία βλέπεται μόνο για την κυρία Stanwyck, αλλά δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει σε έναν απλό θεατή του 2010. Ενδιαφέρον είναι να δείτε τις συνθήκες εκπαίδευσης εκείνης της εποχής, τις αρκετά ρεαλιστικές εικόνες από την εργασία στο νοσοκομείο, αλλά το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο είναι το ότι βρισκόμαστε στην εποχή πριν τον Κώδικα Χέιζ (2-3 χρόνια δηλαδή) και πολλά πράματα γίνονται χωρίς λογοκρισία: τα κορίτσια αλλάζουν ρούχα μπροστά στους γιατρούς και μπροστά στην κάμερα, κυκλοφορούν με τα νεγκλιζέ, σχολιάζουν και λένε τα πράματα με το όνομά τους.

The Champ (Ο πρωταθλητής)

Ο πρώην πρωταθλητής του μποξ και νυν αλκοολικός, που υποδύεται ο Wallace Beery, προσπαθεί να πιάσει την καλή με ένα σωρό πλάγιους τρόπους, με στοιχήματα στα ζάρια ή παίζοντας στο ιππόδρομο και ταυτόχρονα προσπαθεί να μεγαλώσει το μικρό του γιο. Ο μικρός τον έχει ίνδαλμα και τον αποκαλεί συνέχεια The Champ. Η σεναριογράφος Frances Marion έγραψε την ιστορία αυτού του παρηκμασμένου μποξέρ με τον Wallace Beery στο μυαλό της, του οποίου η καριέρα εκείνη την εποχή ήταν αρκετά φθίνουσα. Κέρδισε, ή να πούμε καλύτερα, μοιράστηκε το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου με τον Fredric March εκείνη τη χρονιά. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον παλαίμαχο King Vidor, είναι μια από τις καλύτερές του (μέσα από ένα σύνολο δεκάδων έργων), έχει έντονο μελοδραματικό χαρακτήρα και ξεχωρίζει για την αρκετά ρεαλιστική καταγραφή της φτωχικής ζωής των πρωταγωνιστών, όπως επίσης και για τη φοβερή χημεία πατέρα και γιου. Ο μικρός Jackie Cooper έγινε αμέσως παιδί-σταρ, το πρώτο της δεκαετίας του '30, που μας έδωσε πολλά ταλαντούχα παιδιά. Εσείς μπορεί να τον θυμάστε από το ρόλο τού Πέρι Γουάιτ (48 χρόνια μετά!), του διευθυντή της εφημερίδας του Κλαρκ Κεντ της σειράς ταινιών Superman με τον Christopher Reeve!

À nous la liberté (Αγάπη, γέλιο, ξενοιασιά)

Η ταινία του René Clair που κυκλοφόρησε το 1931, À nous la liberté (με την άκυρη ελληνική τιτλοφόρηση ως Αγάπη, γέλιο, ξενοιασιά), είναι ίσως μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της, και όχι μόνο. Την εποχή που όλοι μετέτρεψαν τον κινηματόγραφο ως ένα είδος οπτικοποιημένου θεάτρου με την προσθήκη του ήχου, ο γάλλος κινηματογραφιστής συνεχίζει στην σκηνοθετική παράδοση του βωβού εμπλουτίζοντας την ταινία του με τους απαραίτητους μόνο διαλόγους εδώ και κει αλλά και μία πλούσια ηχητική μπάντα που «παίζει» τον θεατή.

Ο γαλλικός τίτλος μεταφράζεται ως «Απόδραση στην ελευθερία» και αυτό είναι το όλο θέμα του έργου: απόδραση από κάθε είδους δεσμών. Δύο φυλακισμένοι αποφασίζουν να αποδράσουν αλλά μόνο ο ένας το καταφέρνει. Στην πορεία γίνεται μεγάλος και τρανός επιχειρηματίας. Μετά από χρόνια ο φίλος του απολύεται κανονικά από τη φυλακή και πιάνει δουλειά στο εργοστάσιό του. Εκεί αντιλαμβάνεται ότι οι συνθήκες δεν διαφέρουν και πολύ μ'αυτές της φυλακής. Τα ευτράπελα δίνουν και παίρνουν, το εγκληματικό παρελθόν θα συναντήσει το επιχειρηματικό παρόν και αυτό που θα επακολουθήσει είναι ένας πανζουρλισμός. Οι αριστερές ιδέες του σκηνοθέτη δεν πολυάρεσαν στα μεγάλα στούντιο αλλά παρά ταύτα η ταινία ήταν η πρώτη μη-αγγλόφωνη που κέρδισε υποψηφιότητα για το βραβείο όσκαρ καλύτερης ταινίας. Τώρα, αν κάποιες σκηνές σας φέρουν στο μυαλό τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάπλιν, τότε ρίξτε και ένα επιπλέον διάβασμα στο θέμα των μηνύσεων. Ο Clair επέλεξε να μην συμμετάσχει στη δικαστική διαμάχη και δήλωσε για το θέμα ότι αν ο Τσάπλιν τον αντέγραψε, το εκλαμβάνει αυτό ως τιμή.

Mata Hari

Ελάχιστα πραγματικά στοιχεία από τη ζωή της Margaretha Zelle, ευρύτερα γνωστής στον κόσμο με το καλλιτεχνικό όνομα Μάτα Χάρι, βρίσκουμε στην ταινία που την έκανε διάσημη το 1931. Ήταν φυσικά η ταινία Μάτα Χάρι με την μεγάλη Σουηδέζα σταρ Greta Garbo στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο. Και ήταν λογικό εκείνη την εποχή με το μύθο γύρω από το όνομά της, η ταινία να προσεγγίσει τον χαρακτήρα εντελώς επιφανειακά· η εξωτική χορεύτρια που σαγηνεύει τους άντρες, τους ρίχνει στο κρεβάτι και κλέβει τα μυστικά τους. Η Garbo έδωσε πνοή στον χαρακτήρα που δεν είχε δει από κοντά εξάλλου ο περισσότερος κόσμος και τον έκανε εντελώς δικό της. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος για να δείτε την ταινία, επειδή λόγω εποχής έχει τις ατέλειές της· μέτρια σκηνοθεσία (για να μην πούμε για την απουσία ονόματος σκηνοθέτη στα credits), γραφικοί δευτεραγωνιστικοί χαρακτήρες (με τον μεξικανό σταρ του βωβού Ramon Novarro στην τελευταία του μεγάλη επιτυχία αλλά και τον Lionel Barrymore σταθερή αξία), υπερβολικό ρομάντζο και ελάχιστο ενδιαφέρον για το τέλος του έργου, καθώς ήταν γνωστή η κατάληξη αυτής της ιστορίας.

La Chienne (Η σκύλα)

Φιλήσυχος μεσήλικας, υπάλληλος τράπεζας, με χόμπι τη ζωγραφική, παντρεύτηκε ευκατάστατη και αχώνευτη χήρα για να... επιζήσει. Όταν γνωρίσει όμως μια νεαρή κοπέλα ελαφρών ηθών, θα γνωρίσει για πρώτη φορά τον έρωτα. Μόνο που η νεαρά μαζί με τον σκληρό προστάτη της τόν εμπαίζει. Φτάνουν σε σημείο να πουλήσουν τους πίνακές του με την υπογραφή της κοπελιάς και να καρπωθούν τα χρήματα. Όταν εμφανιστεί ο... νεκρός που δεν ήταν και τόσο νεκρός, ο μεσήλικας θα μείνει ελεύθερος και θα αποφασίσει να ζήσει μια και καλή με την νεαρή. Τότε είναι που θα τους πιάσει στα πράσα (δηλαδή στο κρεβάτι) και θα καταλάβει ότι τον κοροϊδεύανε ασύστολα. Αυτή η επίγνωση θα τον οδηγήσει στο έγκλημα. Από κει και έπειτα, η ζωή του οδηγείται στην κατάπτωση.

Η σκύλα είναι μια από τις καλύτερες δημιουργίες της εποχής. Βρισκόμαστε στο 1931 και η ταινία αποτελεί μόλις τη δεύτερη με ήχο του Jean Renoir. Σε αντίθεση όμως με τις περισσότερες ταινίες οι οποίες εκείνη την εποχή ήταν ένα κινηματογραφημένο θέατρο, ο Renoir παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας και μας παρουσιάζει μια απλή μεν, σκληρή και ρεαλιστική δε ιστορία γύρω από τα ανθρώπινα πάθη. Πολύ τολμηρή επίσης για την εποχή της.

City Lights (Τα φώτα της πόλης)

Άλλη μια απόδειξη ότι ο Charlie Chaplin ήταν πολύ μεγάλος. Δηλαδή, για όσους νόμιζαν το αντίθετο, ή για τους νεότερους που δεν έχουν εντρυφήσει και πολύ (ή μάλλον καθόλου) στο έργο του. Η ταινία Τα φώτα της πόλης γυρίστηκε και προβλήθηκε πρώτη φορά το 1931, τρία χρόνια μετά την έλευση του ήχου, αλλά ο κος. Τσάπλιν επέμεινε στο βουβό κινηματογράφο. Καλύτερα έτσι, φυσικά, γιατί δεν νομίζω να ήθελε κανείς να ακούσει τον αλητάκο να μιλάει. Μιλούσε ολόκληρο το σώμα του γι'αυτόν. Η ταινία είχε υπότιτλο μια «ρομαντική κωμωδία παντομίμας» και είναι άλλοτε ρομαντική, άλλοτε κωμική, άλλοτε συγκινητική. Πάντως, είναι όχι μόνο μια από τις καλύτερες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, αλλά μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Έτσι απλά.

Little Caesar (Ο άρχων του εγκλήματος/Μικρός καίσαρ)

Mother of mercy, is this the end of Rico?

Η τριλογία των αρχετυπικών γκανγκστερικών χολιγουντιανών ταινιών (μετά τον Σημαδεμένο) συνεχίζεται με τον Μικρό Καίσαρα. Ο πολύπειρος θεατρικός ηθοποιός Edward G. Robinson (15 χρόνια στο σανίδι) κάνει την μεγάλη αλλαγή με τον ρόλο του ως Rico και στα 38 του χρόνια εγκαθίσταται μόνιμα στα χολιγουντιανά πλατώ. Η επιτυχία της ταινίας είναι πολύ μεγάλη και ο ίδιος γυρίζει τα επόμενα δύο χρόνια 14 ταινίες, οι περισσότερες απ' αυτές σε ρόλο σκληρού άντρα. Και έτσι τυποποποιήθηκε σε τέτοιους ρόλους. Η ταινία ακολουθεί την πορεία δύο φίλων που αναζητούν την επιτυχία μέσω της όχι και τόσο νόμιμης οδού. Ο Rico έχει βλέψεις για μεγάλα πράματα ενώ ο Joe έχει μια κλίση προς τον καλλιτεχνικό χώρο και πιο συγκεκριμένα το χορό. Ενώ όμως ο δεύτερος θέλει να αφήσει τον κόσμο της βίας και να αφοσιωθεί στο χορό, ο Rico ανεβαίνει όλο και περισσότερο στην ιεραρχία του οργανωμένου εγκλήματος. Και, ως συνήθως, θα έρθει η στιγμή που θα τα βάλει με το νόμο αλλά και με τον ίδιο του το φίλο. Και φυσικά, μετά την κορυφή ακολουθεί η πτώση. Ήταν η πρώτη γκανγκστερική ταινία που κυκλοφόρησε (μιλάμε για το σωτήριον έτος 1931) και όρισε τους κανόνες ολόκληρου του κινηματογραφικού αυτού είδους.

Tabu

Η τελευταία ταινία του μεγάλου γερμανού σκηνοθέτη Murnau ήταν η Tabu. Γυρισμένη το 1931, με τον ήχο να έχει καθιερωθεί, ο Murnau επέλεξε τον... βουβό τρόπο για να διηγηθεί την ιστορία δύο ιθαγενών εραστών στα νησιά της Πολυνησίας και τις δυσκολίες που συναντούν από την τοπική πουριτανική κοινωνία και τα προβλήματα που έχουν με τα ήθη και έθιμα του λαού τους. Εδώ όμως και σε αντίθεση με την Αυγή, η ιστορία μας δεν θα έχει το —ίσως και αναμενόμενο— χάπι-εντ. Ίσως και γι'αυτό μας εντυπωσίασε η ταινία, πέρα δηλαδή και από τις εικόνες του Μούρναου που προσπάθησε (εντυπωσιακά θα λέγαμε) να αποτυπώσει σαν ντοκιμαντέρ τα ήθη και έθιμα των πολυνήσιων λαών, που προσπαθούσαν να ζήσουν και να τα βγάλουν πέρα με τους άγγλους κατακτητές στις αρχές του πρηγούμενου αιώνα. Ο Murnau πέθανε λίγο καιρό πριν προβληθεί η ταινία στις αίθουσες. Τι κρίμα που πέθανε τόσο νωρίς, γιατί είναι σίγουρο ότι είχε πολλά ακόμη να προσφέρει στον κινηματογράφο αυτός ο άνθρωπος.

Frankenstein

Το τέλος του κακού;

Ή μήπως η αρχή;



Το κάψιμο του τέρατος του Frankenstein στον ανεμόμυλο.