Three on a Match (Οι τρεις δρόμοι)

Θεωρητικά, στο Three on a Match θα βλέπαμε τις ιστορίες τριών κοριτσιών μετά το σχολείο. Αλλά τελικά βλέπουμε μόνο τις ιστορίες των δύο, των οποίων οι ζωές θα διασταυρωθούν. Και βλέπουμε πώς τα φέρνει η ζωή στα κορίτσια, και με τις επιλογές τους πώς τα καταφέρνει η μία και πώς καταστρέφεται η άλλη.

Πρόκειται για μία παλιομοδίτικη ταινία, ακόμα και για μένα που βλέπω παλιές ταινίες. Ο Χάμφρεϊ φυσικά σε ρόλο κακού (είμαστε ακόμα στα 1932) και η προ-κώδικα Χέιζ ταινία του Μέλβιν Λερόι βλέπεται για ιστορικούς λόγους και για τη συμμετοχή των Joan Blondell και Bette Davis.

Bordertown (Όνειρα που σβήνουν)

Τα Όνειρα που σβήνουν είναι ο ορισμός του b-movie της Warner εκείνης της εποχής, με χάρτινους χαρακτήρες, έναν καλό -όπως πάντα- Paul Muni που ως Μεξικανός εμιγκρέ θα σπουδάσει να γίνει δικηγόρος αλλά η μοίρα(;) θα τον οδηγήσει να γίνει σωφέρ και το δεξί χέρι ενός ιδιοκτήτη κλαμπ σε συνοριακή με το Μεξικό πόλη. Τελικά, θα καταλήξει να γίνει πλούσιος διευθύνοντας αυτός πολυτελή κλαμπ. Δίπλα του, μία ψυχολογικά ανισόρροπη νεαρότατη Bette Davis σε β' ρόλο, η οποία θα οδηγηθεί στο έγκλημα και φυσικά στην τιμωρία. Αν βάλετε και το απλοϊκότατο ηθικό δίδαγμα στο φινάλε, έχουμε μία μετριότατη (αν όχι, αδιάφορη) ταινία.

Dangerous (Μία επικίνδυνη γυναίκα)

Ρεσιτάλ ερμηνείας από τη Bette Davis στο έργο Dangerous του 1935. Κέρδισε το πρώτο της όσκαρ, αλλά η Ντέιβις πάντα ανέφερε ότι ήταν βραβείο-εξιλέωση επειδή δεν κέρδισε την προηγούμενη χρονιά το βραβείο για το Of Human Bondage. Υποδύεται μία πρώην διάσημη ηθοποιό του θεάτρου, νυν αλκοολική, που θα την πάρει υπό την προστασία του ο αρχιτέκτονας Franchot Tone. Θα τη γιατρέψει και θα ρισκάρει τα οικονομικά του για να την ανεβάσει ξανά στο θεατρικό σανίδι. Θα ρισκάρει όμως και τον αρραβώνα του μιας και θα έχει αρχίσει να την ερωτεύεται. Το δράμα θα περιπλακεί επειδή το κρυφό παρελθόν της Ντέιβις θα αποτελέσει τροχοπέδη στα σχέδια τους. Από τα καλύτερα έργα της χρονιάς του '35.

The Little Foxes (Μικρές αλεπούδες)

Στο αμερικανικό νότο, η Μπέτι Ντέιβις και τα δύο της αδέρφια προσπαθούν να συνάψουν επαγγελματική σχέση με έναν βιομήχανο από το Σικάγο. Χρειάζονται το αρχικό κεφάλαιο αλλά ο άρρωστος, σχεδόν ετοιμοθάνατος, σύζυγος της Ντέιβις δεν θέλει να βάλει λεφτά. Αυτό θα επιφέρει την τελική κρίση στη συζυγική τους σχέση (που είχε ήδη προβλήματα). Αυτή θέλει να ζήσει στα λούσα και τη χλιδή, αυτός βλέπει τα πράματα πιο ρεαλιστικά. Ο γιος του ενός αδερφού δουλεύει στην τράπεζα και έχει τα κλειδιά από τις θυρίδες. Τα δύο αδέρφια θα τον πείσουν να "σηκώσει" τα χρήματα του κουνιάδου τους, για να προχωρήσει το σχέδιο τους. Μόνο που στο τέλος η αποκάλυψη των δολοπλοκιών τους θα φανερώσει και τα αληθινά ενδόμυχα πάθη τους.

Ο William Wyler σκηνοθετεί άλλο ένα εκπληκτικό έργο και παρουσιάζει τα πάθη της οικογένειας για χρήμα, εξουσία και τις δολοπλοκίες μέσα στην οικογένεια για να πετύχουν το σκοπό τους. Στον αντίποδα η νεαρή κόρη με τον άρρωστο πατέρα και το φίλο της, το δημοσιογράφο της πόλης, εκφράζουν πιο φιλελεύθερες απόψεις, πάντα για την εποχή που περιγράφει το έργο.
Το σενάριο έγραψε η συγγραφέας Lilian Hellman, της οποίας αρκετά θεατρικά έργα σκηνοθέτησε ο Wyler. Οι Μικρές αλεπούδες είχαν εννιά υποψηφιότητες για όσκαρ αλλά δεν κέρδισαν κανένα.

The Man Who Came to Dinner (Απρόσκλητος διάβολος)

Σίγουρα υπάρχουν πολλές ταινίες όπου η Μπέτι Ντέιβις δεν έχει το ρόλο της «κακιάς», απλά οι πιο γνωστές της και πιο πετυχημένες είναι αυτές όπου έχει ρόλο... στρίγγλας. Έτσι το The Man Who Came to Dinner ξεχωρίζει επειδή ο στριμμένος της υπόθεσης δεν είναι η Ντέιβις αλλά ο Monty Woolley. Ο δεύτερος υποδύεται έναν διάσημο συγγραφέα που στην τουρνέ του σπάει το πόδι του όταν γλιστράει στα παγωμένα σκαλιά ενός σπιτιού που πρόκειται να επισκεφθεί. Αναγκάζεται να παραμείνει σε ανάπαυση για ένα μήνα και αυτός «καταλαμβάνει» το σπίτι για να διεκπεραιώσει τις υποχρεώσεις του, δημιουργώντας με την υπεροψία του, το αχώνευτο του χαρακτήρα και τις κακίες του ουκ ολίγα προβλήματα σε όλη την οικογένεια, τους υπηρέτες, τους πάντες που περνάνε από μπροστά του, αλλά και τη γραμματέα του (την Ντέιβις). Αυτή σκοπεύει να τον αφήσει μετά το τέλος της τουρνέ. Αυτός όμως, γνωρίζοντας ότι την έχει ανάγκη, θα προσπαθήσει να την κρατήσει μηχανοραφόντας ένα πανούργο σχέδιο στο οποίο θα εμπλέξει πολλά άτομα και θα τα κατευθύνει όπως ένας κουκλοπαίχτης τις κούκλες του με τα νήματα. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα κρεσέντο παρεξηγήσεων και ατελείωτων ανατροπών.

Το έργο που σκηνοθέτησε ο William Keighley ξεχωρίζει για τους πολύ καλούς κωμικούς ρυθμούς. Βασίστηκε στο θεατρικό των πασίγνωστων (τότε) George S. Kaufman και Moss Hart, που έγραψαν το επίσης θεατρικό You Can't Take It with You, ενώ ο πρώτος έγραψε (μεταξύ άλλων) και το Dinner at Eight αλλά και αρκετά κινηματογραφικά σενάρια όπως π.χ. το A Night at the Opera των Αφών Μαρξ. Ξεχωρίζει όμως κυρίως για την απίστευτη ερμηνεία του Monty Woolley στο ρόλο του σπαγγοραμένου. Λέγεται ότι ο ρόλος βασίστηκε στον κριτικό θεάτρου και διάσημη προσωπικότητα της εποχής, τον Alexander Woollcott. Για τους σινεφίλ των παλιών ταινιών, ενδιαφέρουν έχουν οι ομοιότητες των ρόλων κάποιων δευτεραγωνιστών με γνωστούς σταρ, όπως τον Harpo Marx, τον βρετανό Noel Coward και την Gertrude Lawrence. Δείτε την και θα καταλάβετε.

Waterloo Bridge

Μια παραγωγή του Carl Laemmle, σε σκηνοθεσία του James Whale και δεν πρόκειται για ταινία με τον Φρανκενστάιν. Βασισμένη στο θεατρικό του Robert E. Sherwood, η ταινία Waterloo Bridge είναι ένα δράμα εποχής, για ένα κορίτσι εξ Αμερικής στο Λονδίνο, την εποχή του Α' Παγκοσμίου πολέμου, που δεν βρίσκει δουλειά και αναγκάζεται να βγάλει τα προς το ζην από το... αρχαιότερο επάγγελμα. Η εν λόγω γέφυρα (του τίτλου της ταινίας) είναι το σημείο συνάντησης των φαντάρων (και όχι μόνο) με τα κορίτσια ελευθέρων ηθών. Ένας 19χρονος γιος αριστοκράτη θα συναντηθεί με την πρωταγωνίστριά μας Mae Clarke κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και θα την ερωτευθεί. Με τολμηρή για την εποχή σκηνοθεσία και θεματολογία, και κάποιες επίσης τολμηρές σκηνές με την πρωταγωνίστρια και τα λίγα ρούχα που φοράει, παρακολουθούμε το δράμα των δύο ερωτευμένων που δεν μπορούν να προχωρήσουν σε γάμο. Και παρόλο που η πρωταγωνίστρια κρύβει το παρελθόν της, δεν θέλει να εκμεταλλευτεί την οικονομική του άνεση για ένα καλύτερο αύριο. Τελικά, είναι καλή ψυχή κατά βάθος. Να σημειώσουμε ότι η Bette Davis εμφανίζεται σε έναν πολύ μικρό ρόλο ως η αδερφή του 19χρονου. Και αν νομίζετε ότι κάτι σας λέει ο τίτλος, να πούμε ότι ξαναγυρίστηκε το 1940 με την Βίβιαν Λι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

The Private Lives of Elizabeth and Essex

Η σχέση της βασίλισσας Ελισάβετ Α' με τον πρίγκιπα του Έσσεξ είναι το κύριο και το μόνο θέμα της ταινίας που βασίστηκε στο θεατρικό "Elizabeth the Queen" του Maxwell Anderson. Η Warner μαζί με τον μόνιμο σκηνοθέτη της Michael Curtiz παίρνουν τον σταρ της εποχής Errol Flynn και τον βάζουν σε άλλο ένα έγχρωμο έργο με... κολάν, μετά το Ρομπέν των Δασών. Ευτυχώς ο κύριος γυναικείος ρόλος δώθηκε στην Bette Davis, η οποία δίνει μια μεγαλύτερη αξία στο έργο με το ερμηνευτικό της βάθος. Κι αυτό το λέμε επειδή το μειονέκτημά μας εδώ είναι η ερμηνεία του Flynn, που απλά δεν ταιριάζει. Μια χαρά είναι όταν τον βλέπουμε σε περιπέτειες. Εδώ, δυστυχώς, είναι λίγος. Η βασίλισσα Ελισάβετ και ο ιππότης του Έσεξ λοιπόν αναλώνονται σε πολύ μπλα-μπλα, προσπαθώντας να δείξουν ο ένας στον άλλο την αγάπη τους αλλά ταυτόχρονα να κρατήσουν το κύρος τους και να μην ρίξουν το Εγώ τους. Παιχνίδια πάθους και εξουσίας με τις κατάλληλες δόσεις δολοπλοκίας και ίντριγκας. Συμπρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, η Olivia De Havilland και ο νεαρός τότε Vincent Price σε ρόλο αντιπαθητικού, πάλι! Προτάθηκε για πέντε τεχνικά όσκαρ και μόνο.

20,000 Years in Sing Sing

Ταινία φυλακής, ρεαλιστική, σκληρή, μια από τις καλύτερες της πρώιμης αμερικανικής περιόδου του Michael Curtiz, αλλά αρκετά διδακτική. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του νεαρού τότε Spencer Tracy σε ρόλο ατίθασου και αντιδραστικού κατάδικου που θα περάσει άσχημα τον πρώτο καιρό στη στενή μέχρι να βάλει μυαλό και να προσαρμοστεί. Σε μικρό ρόλο (τέσσερις ολιγόλεπτες εμφανίσεις όλες κι όλες), η Bette Davis που υποδύεται την κοπελιά του που τον καρτερεί να βγει από τη φυλακή αλλά θα τον μπλέξει ακόμα περισσότερο όταν αυτός πάρει μια μονοήμερη άδεια για να πάει να τη δει. Βασίστηκε εν μέρη σε αληθινά γεγονότα από το ομότιτλο βιβλίο του διευθυντή των φυλακών Lewis E. Lawes, ο οποίος τους έδωσε και την άδεια για γυρίσματα μέσα στις εγκαταστάσεις των φυλακών. Και αν έχετε απορία, τα 20.000 χρόνια στο Σινγκ Σινγκ, όπως φαίνονται κι από τους πανέξυπνα σχεδιασμένους τίτλους αρχής, είναι το άθροισμα των ποινών όλων των κατάδικων.

Of Human Bondage (Ανθρώπινη δουλεία)

Το διάσημο (και για πολλούς, καλύτερο) βιβλίο του W. Somerset Maugham έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1934 από τον John Cromwell. Ακολούθησαν άλλες δύο κινηματογραφικές μεταφορές, αλλά αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αφού έχει πρωταγωνιστές τον Leslie Howard και την Bette Davis. Πολλοί συμφωνούν ότι αυτός ο ρόλος έκανε διάσημη την Davis, καθώς ύστερα από χρόνια συμμετοχών σε αδιάφορες ως επί τω πλείστω ταινίες, ερμήνευσε έναν ενδιαφέρων, δυναμικό ρόλο κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Ταυτόχρονα, κέρδισε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ χωρίς να είναι επίσημα υποψήφια. Η Ακαδημία (μετά και τις πιέσεις του Jack Warner) άφησε στους ψηφοφόρους την επιλογή να διαλέξουν ανάμεσα στις ήδη υπάρχουσες υποψηφιότητες ή να γράψουν μία δικιά τους. Αυτό έφερε την Ντέιβις κοντά στο όσκαρ, χάνοντας τελικά από την Claudette Colbert για το Συνέβη μια νύχτα.

Το Of Human Bondage έχει μια χαλαρή σκηνοθετική προσέγγιση, επικεντρωμένη στους χαρακτήρες, με έντονα κοντινά πλάνα και τους ήρωες μας, όταν συνομιλάνε μεταξύ τους, να κοιτάνε πολλές φορές ευθεία μπροστά στην καμέρα. Τα δικαιώματα της ταινίας έχουν εκπέσει πλέον, οπότε μπορείτε να τη βρείτε σε DVD από διάφορες εκδόσεις, με αμφίβολη όμως ποιότητα εικόνας και ήχου.

Kid Galahad (Χαλύβδινοι άνδρες)

Μεγαλοπαράγοντας του μποξ (ο πολύς Edward G. Robinson) που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του, ανακαλύπτει στο πρόσωπο (ή, καλύτερα, στις γροθιές) ενός επαρχιώτη το νέο αστέρι του μποξ που θα φτάσει μέχρι τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Το χεράκι της έβαλε και η Bette Davis, η φίλη του Robinson που φαίνεται να τον γουστάρει και λίγο. Αυτή εξάλλου του έδωσε το προσωνύμιο Kid Galahad, ως υπερασπιστής του ασθενούς φύλου. Ο Robinson θα τον εκπαιδεύσει και θα τον ρίξει στα βαθειά προσπαθώντας ταυτόχρονα να τα βάλει με το κύκλωμα του παράνομου στοιχήματος και τη συμμορία του Humphrey Bogart. Όταν ο νεαρός μποξέρ ερωτευτεί την αδερφή του Robinson, την οποία προσέχει σαν τα μάτια του, θα του «γυρίσει το μάτι» και θα θελήσει να τον προδώσει στον τελευταίο αγώνα για τον τίτλο του πρωταθλητή. Ο Michael Curtiz υπογράφει (και) αυτήν την αθλητική-γκανγκστερική ταινία, ο (σχεδόν) μόνιμος σκηνοθέτης της Warner των δεκαετιών του '30 και του '40. Ενδιαφέρουσα η ταινία, αλλά χαρακτηριστική της δεκαετίας του '30 με τις ερμηνευτικές τις υπερβολές. Γυρίστηκε σε ριμέικ το '41 με τον Bogart πρωταγωνιστή αλλά διαφορετικό τίτλο (The Wagons Roll at Night) και λίγο αλλαγμένο στόρυ και ξανά το 1962 ως μιούζικαλ με πρωταγωνιστή τον Elvis Presley.

The Scapegoat (Ο εντιμότατος κύριος με τη διπλή ζωή)

Ο βρετανός σκηνοθέτης Robert Hamer με τη σύντομη καριέρα (απεβίωσε 52 χρονών) ξανασυνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Alec Guinness σε μια ενδιαφέρουσα ταινία. Και πώς να μην είναι, αφού ο μεσιέ Guinness υποδύεται διπλό ρόλο. Απ'τη μια είναι ένας βρετανός δάσκαλος που πηγαίνει για διακοπές στο Παρίσι και εκεί συναντά έναν γάλλο αριστοκράτη που είναι ολόιδιος! Ο σωσίας του τον ποτίζει γερά και μετά εξαφανίζεται παίρνοντας τα ρούχα του άλλου και αφήνοντας τα δικά του. Με το έτσι θέλω, ο άγγλος παίρνει τη θέση του πλουσίου και όσο κι αν προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους γύρω του, κανείς δεν τον πιστεύει. Σιγά-σιγά όμως θα δεχτεί τη νέα του ζωή και θα προσπαθήσει να διορθώσει (με αρκετή επιτυχία) τα στραβά της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής του γάλλου. Η συνέχεια επιφυλάσσει μια ανατροπή που θα δείξει στον πρωταγωνιστή μας ποιο ήταν πραγματικά το σχέδιο του γάλλου σωσία.

Η ταινία The Scapegoat κυκλοφόρησε το 1959 και ήταν βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Δάφνης Ντε Μοριέ, ξέρετε, της συγγραφέα που τα βιβλία της «Ρεβέκκα» και «Τα πουλιά» έκανε ταινίες ο Χίτσκοκ. Αυτό πώς του ξέφυγε δεν γνωρίζουμε. Το σενάριο επιμελήθηκε και ο γνωστός συγγραφέας Gore Vidal. Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα καθώς σου δίνει άλλη μια ευκαιρία να δεις τον έξοχο Alec Guinness αλλά και να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ αν βρισκόσουν στη θέση του. Σε μικρό ρόλο η Bette Davis, την εποχή που άρχισε να συμμετέχει σε όλο και λιγότερες παραγωγές.

In This Our Life (Η ύαινα)

Κακομαθημένη ως εκεί που δεν παίρνει, η νεαρή Bette Davis θα κλέψει τον σύζυγο της αδερφής της και θα το σκάσει μαζί του, ενώ θα παρατήσει στα κρύα του λουτρού τον αρραβωνιαστικό της. Μέσα στο δυσμενές κλίμα που δημιουργήθηκε, η αδερφή Olivia De Havilland θα αφήσει το γλυκανάλατο παρελθόν της, θα προχωρήσει μπροστά στη ζωή της και στο τέλος θα τα φτιάξει με τον πρώην της αδερφής της. Θα βρουν παρηγοριά ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και θα φτιάξουν μια γερή σχέση εμπιστοσύνης. Μετά από ένα τραγικό συμβάν, η Davis θα επιστρέψει στο πατρικό χωρίς να έχει αλλάξει ιδιατέρως μυαλά. Η ζήλια της θα φουντώσει όταν δει πόσο ευτυχισμένο είναι το ζευγάρι και θα αρχίσει πάλι τις μηχανοραφίες...

Η ταινία In This Our Life αποτελεί ένα δυνατό δράμα, με σούπερ καστ και τον John Huston στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του, μετά το Γεράκι της Μάλτας. Μια ταινία που είναι ο ορισμός της κλασικής. Μέσα από το οικογενειακό δράμα, ο σκηνοθέτης προσπαθεί να σχολιάσει πολλά ζητήματα όπως περί ρατσισμού, ισότητας, διαζυγίων και τα λοιπά, θέματα ταμπού στην εποχή των αρχών της δεκαετίας του '40. Κάποιοι έχουν σχολιάσει ότι η ταινία δεν έχει πολλά να προσφέρει στο σημερινό σινε-θεατή, αλλά εμείς θα λέγαμε ότι αξίζει κανείς να παρακολουθήσει τα ιερά, θηλυκά τέρατα της υποκριτικής· ειδικά την «κακία» της κυρίας Davis, που είναι άλλο πράμα!

The Letter (Η έχιδνα/Το γράμμα)

Η Bette Davis συνεργάζεται για άλλη μια φορά με τον William Wyler και μαζί μεγαλουργούν. Βρισκόμαστε σε μια φυτεία καουτσούκ στην Μαλαισία. Η ταινία ξεκινάει με το σκληρό φόνο που διαπράττει μπροστά στα μάτια μας μια αλλοπρόσαλλη Davis. Όλο το περιεχόμενο από το περίστροφο διοχετεύεται πάνω σε έναν άτυχο άντρα. Αφηγείται η ίδια στο σύζυγο και στο δικηγόρο τους ότι ο εν λόγω κύριος και παλιός φίλος της οικογένειας προσπάθησε να τη βιάσει. Χωρίς να υπάρχουν άλλα στοιχεία, ο δικηγόρος πιστεύει ότι θα αθωωθεί πανηγυρικά. Λίγο πριν τη δίκη όμως εμφανίζεται μια απειλή που μπορεί να ανατρέψει όλα τα δεδομένα και αυτή είναι ένα γράμμα· ένα γράμμα που έγραψε η ίδια η Davis προς τον επίδοξο βιαστή το πρωινό πριν το φονικό. Η ταινία παραγωγής 1940 Το γράμμα, βασισμένη στο θεατρικό του Somerset Maugham, μας παρουσιάζει μια γυναίκα χωρίς ηθικούς κανόνες που καταφέρνει να επηρεάσει ακόμα και τον δικηγόρο της, κάνοντάς τον να παραβεί τις δικές του αξίες. Όσον αφορά το σύζυγο, αυτός θα είναι ο μόνος ηττημένος, είτε αθωωθεί η γυναίκα του είτε όχι. Παρεπιμπτόντως, ο «σύζυγος» Herbert Marshall έπαιξε και στην παλιότερη κινηματογραφική μεταφορά του 1929 στο ρόλο του... πεθαμένου.

Hush... Hush, Sweet Charlotte (Το μυστικό της Σάρλοτ)

Μετά την απροσδόκητη επιτυχία της What Ever Happened to Baby Jane, οι συντελεστές της αποφάσισαν να ξανασυνεργαστούν. Ο συγγραφέας της Baby Jane Henry Farrell παίρνει το διήγημά του What Ever Happened to Cousin Charlotte και το παραδίδει ως σενάριο με τίτλο Hush... Hush, Sweet Charlotte. Ο Robert Aldrich αναλαμβάνει ξανά χρέη σκηνοθέτη καθοδηγώντας τις Bette Davis και Joan Crawford. Η τελευταία όμως δηλώνει ασθενής και αποχωρεί από το έργο. Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν θέλησε να περάσει ξανά αυτά που πέρασε με την Davis. Τη θέση της παίρνει η φίλη τής Davis, η Olivia De Havilland και δίπλα τους βρίσκουμε τον Joseph Cotten. Αυτό το... γεροντικό θρίλερ μοιάζει σε πολλά σημεία με το προηγούμενο, μόνο που αυτή τη φορά προστέθηκε αρκετή δόση grand-guignol. Ειδικά η εναρκτήρια σκηνή φαντάζει ακόμα και σήμερα σοκαριστική, ποσώς το 1964 όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

The Petrified Forest

Το ομώνυμο θεατρικό έργο του Robert E. Sherwood αποτέλεσε τη βάση για αυτήν την ταινία παραγωγής 1936. Το Πετρωμένο δάσος είναι κατά ουσίαν μια ατμοσφαιρική ταινία που εκτυλίσσεται εξ ολοκλήρου σε ένα απομακρυσμένο βενζινάδικο στη μέση της ερήμου της Αριζόνα. Από εκεί περνάει ένας περιπλανώμενος συγγραφέας (Leslie Howard) που ταξιδεύει με ωτοστόπ και γνωρίζει την κόρη του ιδιοκτήτη (Bette Davis) με τα μεγάλα και εκφραστικά μάτια. Ερωτεύονται κεραυνοβόλα αλλά η εξέλιξη δεν θα είναι τόσο ρόδινη αφού από κει περνάει ο κυνηγημένος γκάνγκστερ (Humphrey Bogart) με τη συμμορία του και κρατάει σε ομηρία όλον τον κόσμο. Πέρα από την θεατρικότητα και την έντονη στατικότητά της, η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στον ανιδιοτελή και μη-εγωκεντρικό έρωτα.

Ο Bogart με αυτήν την ταινία έγινε διάσημος εν μια νυκτί που λένε, και αυτό το οφείλει βασικά στον ίδιο τον Howard. Αν και συμμετείχε στο καστ που ανέβαζε την παράσταση στο Broadway, οι παραγωγοί θέλανε τον Edward G. Robinson στη θέση του. Ο Howard ήταν αυτός που επέμεινε και έπεισε τους παραγωγούς να τον συμπεριελάβουν στο κινηματογραφικό καστ. Ο Bogart είχε να το λέει σε όλη του τη ζωή ότι χρωστούσε την καριέρα του στον Howard. Σαν φόρο τιμής, ονόμασε Leslie την πρώτη του κόρη. Από κει και έπειτα ο Bogart υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Jezebel

Σκέφτομαι ότι αν η ταινία Jezebel που κυκλοφόρησε το 1938, ένα χρόνο πριν το Όσα παίρνει ο άνεμος, είχε έγχρωμη φωτογραφία, θα βρισκόταν σε ισάξια τουλάχιστον θέση στην κινηματογραφική ιστορία με την πραναφερθείσα, για να μην πω σε υψηλότερη. Για τον υπογράφων, ακόμα κι έτσι, η Jezebel είναι πολύ καλύτερη· έχουμε, από τη μία, τη μεγαλειώδη σκηνοθεσία του William Wyler και, από την άλλη, την κορυφαία ερμηνεία της Bette Davis (βραβευμένη και με το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου). Μέσα στη μικρή διάρκεια της ταινίας βλέπουμε την ιστορία της κακομαθημένης Jezebel που είναι ερωτευμεύνη με τον Fonda, αλλά με τα τετρίπια της τον διώχνει μακρυά. Όταν αυτός επιστρέψει αρραβωνιασμένος, η ζήλια της θα την οδηγήσει σε ένα μεθοδικό σχέδιο εκδίκησης που δεν θα έχει και τα καλύτερα των αποτελεσμάτων. Κλείνω εδώ τη μικρή αυτή αναφορά με την παρότρυνση... να δείτε την ταινία, εννοείται!

What Ever Happened to Baby Jane? (Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;)

Η ερώτηση είναι Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; Η απάντηση βρίσκεται στην εκπληκτική ταινία παραγωγής 1962 του Robert Aldrich. Οι μεγάλες ντίβες της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ Bette Davis και Joan Crawford υποδύονται τις πάλαι ποτέ διάσημες αδερφές Hudson. Η Jane που υποδύεται η Davis ήταν ένα παιδί-θαύμα το οποίο όμως δεν έκανε τίποτα από τη στιγμή που μεγάλωσε. Η Crawford υποδύεται την Blanche, μια διάσημη ηθοποιό των '30's, που η καριέρα της σταμάτησε όταν τη χτύπησε (κατά λάθος;) το αυτοκίνητο της αδερφής της και έμεινε ανάπηρη. Για όσους δεν έχουν δει την ταινία, γίνεται ευνόητο το γεγονός ότι η Jane ζηλεύει παθολογικά την αδερφή της, ακόμα και τώρα που είναι ανάπηρη. Η παράνοια θα αρχίσει σιγά-σιγά να την επηρεάζει και θα την οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην τρέλα με τραγικά αποτελέσματα.

Θαυμάσιες ερμηνείες από τις δύο ηλικιωμένες ντίβες του σινεμά, οι οποίες είχαν τις αντιζηλίες τους και εκτός πλατό. Ο Aldrich, ως σκηνοθέτης, μεγαλούργησε δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό ψυχολογικό θρίλερ —μια σπουδή στην τρέλα, θα λέγαμε— με τη βοήθεια των ψυχολογικών καταστάσεων της ηλεκτρισμένης σχέσης των δύο αυτών γυναικών. Μία must-see ταινία...