Bordertown (Όνειρα που σβήνουν)

Τα Όνειρα που σβήνουν είναι ο ορισμός του b-movie της Warner εκείνης της εποχής, με χάρτινους χαρακτήρες, έναν καλό -όπως πάντα- Paul Muni που ως Μεξικανός εμιγκρέ θα σπουδάσει να γίνει δικηγόρος αλλά η μοίρα(;) θα τον οδηγήσει να γίνει σωφέρ και το δεξί χέρι ενός ιδιοκτήτη κλαμπ σε συνοριακή με το Μεξικό πόλη. Τελικά, θα καταλήξει να γίνει πλούσιος διευθύνοντας αυτός πολυτελή κλαμπ. Δίπλα του, μία ψυχολογικά ανισόρροπη νεαρότατη Bette Davis σε β' ρόλο, η οποία θα οδηγηθεί στο έγκλημα και φυσικά στην τιμωρία. Αν βάλετε και το απλοϊκότατο ηθικό δίδαγμα στο φινάλε, έχουμε μία μετριότατη (αν όχι, αδιάφορη) ταινία.

The Good Earth (Υπό το βλέμμα του Βούδα)

Αμερικανική ταινία με θέμα τα "έργα και ημέραι" ενός Κινέζου γεωργού στην Κίνα την εποχή των αρχών του αιώνα και των μεγάλων αλλαγών, που έχει για πρωταγωνιστές... λευκούς ηθοποιούς και όχι Κινέζους! Στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ όλα γίνονταν και τίποτα δεν ήταν εμπόδιο. Η μεγάλη παραγωγή της MGM με τίτλο The Good Earth φάνταζε σαν ένα ριψοκίνδυνο ρίσκο. Ο μέγας σταρ όμως Paul Muni μαζί με τη Luise Rainer σηκώνουν την ταινία στους ώμους τους και κερδίζουν το στοίχημα. Επικών διαστάσεων έργο (που πήρε τρία χρόνια να ολοκληρωθεί), με σκηνές ανθολογίας (για παράδειγμα ο όχλος που τα παίρνει όλα σβάρνα αλλά και η σεκάνς με την επίθεση των ακρίδων), δύο όσκαρ (φωτογραφίας και α' γυναικείου ρόλου για τη Rainer που έγινε η πρώτη που κερδίζει όσκαρ δύο συνεχόμενες χρονιές) αλλά και άλλες τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ (ταινίας, σκηνοθεσίας και μοντάζ). Ήταν η τελευταία ταινία του παραγωγού Irving Thalberg (του κυρίου στου οποίου το όνομα δίνεται το τιμητικό όσκαρ της κάθε χρονιάς) και η πρώτη και τελευταία στην οποία αναγράφεται το όνομά του, κι αυτό για τιμητικούς λόγους, αφού πέθανε πρόωρα πριν την ολοκλήρωση της ταινίας.

I Am a Fugitive from a Chain Gang (Είμαι ένας δραπέτης)

Η ταινία του 1932 Είμαι ένας δραπέτης ήθελε περισσότερο να είναι μια ταινία καταγγελίας για τα κακώς κείμενα της εποχής των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης των φυλακισμένων και της βίας και κακομεταχείρησης από τους αδίστακτους δεσμοφύλακες. Μια ταινία που είναι στην ουσία (άλλο) ένα one-man-show του ηθοποιού Paul Muni. Υποδύεται ένα φερέλπη νεαρό που το όνειρό του είναι να γίνει μηχανικός. Επιστρέφει από τον πόλεμο και αφήνει το σπίτι του και μια σίγουρη δουλειά λογιστηρίου για να αναζητήσει το όνειρό του. Θα μπλέξει όμως κατά λάθος με έναν λωποδύτη και θα οδηγηθεί στα κάτεργα με ποινή κάθειρξης 11 χρόνων. Ένα χρόνο και πολύ... ξύλο μετά, θα καταφέρει να αποδράσει και να διαφύγει απ' την πολιτεία για να καταλήξει στο Σικάγο. Εκεί με νέα ταυτότητα θα δουλέψει, θα σπουδάσει, θα παντρευτεί και με τα χρόνια θα γίνει ένας μεγάλος μηχανικός που θα έχει κερδίσει το σεβασμό της κοινωνίας. Η στραβή όμως δεν θα αργήσει να γίνει και θα ξαναβρεθεί πίσω από τα σίδερα για δεύτερη φορά. Η πουριτανική κοινωνία του Νότου όμως θα τον κρατήσει μέσα και αυτός δε θα έχει άλλη λύση πέρα από το να ξανα-αποδράσει και να ζήσει ως φυγάς.

Βασισμένη στην αυτοβιογραφία κάποιου Robert Elliott Burns, αυτή η απίστευτης δυναμικότητας ταινία απαγορεύτηκε στην πολιτεία της Τζώρτζια (την οποία κατέκρινε φανερά) αλλά έπαιξε το ρόλο της ώστε να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για να καταργηθούν τα καταναγκαστικά έργα από το ποινικό σύστημα των Η.Π.Α.

The Life of Emile Zola

Και μιας και πήραμε φόρα, ας ασχοληθούμε και με άλλες οσκαρικές ταινίες. Και, ταυτοχρόνως, λέμε να ασχοληθούμε με άλλη μια κλασικότατη ταινία από τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ. Και αυτή λοιπόν είναι η κλασική Ζωή του Εμίλ Ζολά που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1937. Και όταν λέμε κλασική εννοούμε ότι η ταινία δεν ξεφεύγει από κανένα στερεότυπο της εποχής. Παρόλα αυτά, η ουσία βρίσκεται εδώ στην ίδια την ιστορία, την προσπάθεια δηλαδή του ατόμου να υπερασπιστεί το δίκαιο και τη ελευθερία του λόγου. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η ταινία επικεντρώνεται στην υπόθεση Ντρέιφους και θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται Υπόθεση Ντρέιφους παρά Η Ζωή του Εμίλ Ζολά. Η ταινία παρά τη μεγάλη της ηλικία δεν σε κουράζει και βλέπεται ευχάριστα. Αξίζει κυρίως να απολαύσετε την ερμηνεία του μεγάλου ηθοποιού της εποχής Paul Muni. Και, ταυτοχρόνως, μαθαίνουμε και για κάποια γεγονότα και πραματάκια της εποχής που χρησιμεύουν στο να αυξάνουμε τις εγκυκλοπαιδικές μας γνώσεις!

Scarface (Ο σημαδεμένος)

Όχι η ταινία του Ντε Πάλμα με τον Al Pacino. Μιλάμε για την πρώτη ταινία ο Σημαδεμένος του 1932. Μια εκπληκτική και πολύ σκληρή —για την εποχή της, φυσικά— ταινία. Πρωταγωνιστής εδώ ο Paul Muni στο ρόλο του ιταλο-αμερικανού κακοποιού Tony Camonte, που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από βία και όπλα. Μοναδικός στόχος η κορυφή, δηλαδή η εκπλήρωση του αμερικανικού ονείρου, που δεν είναι άλλο από την οικονομική επιτυχία και μόνο. Ο Muni δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, ζώντας το ρόλο του (σκιαγραφώντας τον Αλ Καπόνε;), κάνοντας (δυστυχώς) όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς να φαίνονται καρικατούρες. Ο σκηνοθέτης Howard Hawks αποτυπώνει πολύ καλά τη δίψα του Tony για εξουσία και για χλιδή, δημιουργώντας μια σκληρή, απαισιόδοξη, τολμηρή, μηδενιστική και κατάμαυρη ταινία, επηρεασμένη από την ίδια της την εποχή, αυτή του οικονομικού κραχ.

Εξαιτίας όλων αυτών, όταν επιβλήθηκε ο Κώδικας Χέιζ, το πουριτανικό Χόλιγουντ ανάγκασε τους δημιουργούς να προσθέσουν και έναν υπότιτλο: The shame of the nation, για να μην νομίσει κανείς ότι αγιοποιείται το Κακό και ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση που εν ολίγοις ρωτάει: τι κάνετε για όλα αυτά; Έλεος!