Clockers (Τα βαποράκια)

Μια προσπάθεια αποτύπωσης της εγκληματικότητας της μαύρης κοινότητας στη Μπούκλιν, που οδηγεί σε φόνους και κατεστραμμένες οικογένειες από τον Spike Lee. Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με έντονο κοντράστ στο χρώμα, πιο 90s δεν γίνεται. Οι Harvey Keitel, John Turturro είναι το αστυνομικό δίδυμο, ο Mekhi Phifer είναι ο νεαρός μικροκακοποιός που είναι μπλεγμένος στο κύκλωμα διακίνησης, ο Isaiah Washington ο αδερφός του που δουλεύει δύο δουλειές για να συντηρήσει οικογένεια και θα μπει στη φυλακή αντί για τον μικρό αδερφό και ο Delroy Lindo ο ιδιοκτήτης μαγαζιού με ηλεκτρονικά (ουφάδικο) που είναι ο εγκέφαλος της περιοχής. Δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με κάποιον από τους πρωταγωνιστές (μάλλον ο κ. Lee δεν κατάφερε να το πετύχει αυτό) οπότε η θέαση του Clockers πέρασε και δεν ακούμπησε. Το σενάριο έγραψε ο Richard Price, βασισμένο από το βιβλίο του ίδιου. Ο Price έχει γράψει καλύτερα σενάρια, μεταξύ άλλων, το Χρώμα του χρήματος, Sea of Love, Mad Dog and Glory και το Kiss of Death.

Get Shorty (Πιάστε τον κοντό)

Μια τόσο διάσημη (και πολυπαιγμένη από την τηλεόραση) ταινία, που μάλλον εγώ ήμουν ο τελευταίος που την είδε. Το βιβλίο του Elmore Leonard μεταφέρεται με ανάλαφρο και «ταραντίνικο» τρόπο στο πανί, όντας απόλαυση να βλέπεις αγαπημένους ηθοποιούς αλλά και γνωστούς καρατερίστες σε... «φευγάτους» ρόλους. Όπως τον Gene Hackman στο ρόλο του παραγωγού ταινιών τρόμου, τον Danny DeVito σε ρόλο διάσημου ηθοποιού, τον Dennis Farina σε σκληροτράχηλο ρόλο μαφιόζου με όχι και τόσο μεγάλο IQ, τον Delroy Lindo με τον James Gandolfini και τον Miguel Sandoval σε γραφικούς μαφιόζικους, επίσης, ρόλους, τη Rene Russo σε ατάλαντη ηθοποιό των ταινιών του Hackman και, φυσικά, ως πρωταγωνιστή τον John Travolta, φρέσκο μετά την ανάσταση της καριέρας του από το Pulp Fiction.

Πολλές κινηματογραφικές αναφορές (από Νονό, Σέρπικο, Σωφέρ της κυρίας Ντέιζι μεταξύ άλλων), σκηνές από Rio Bravo στην τηλεόραση και Touch of Evil στο σινεμά, μια μετα-μοντέρνα δημιουργία ταινίας στο κλείσιμο, καλογραμμένοι διάλογοι και πολλά inside jokes, τι παραπάνω θέλουμε από μια διασκεδαστική αμερικανική παραγωγή; Το Get Shorty είναι μια ταινία που σίγουρα θα κάτσω να δω, όταν ξαναπαίξει στην TV.

Duo luo tian shi (Έκπτωτοι άγγελοι/Fallen Angles)

Στο κινηματογραφικό σύμπαν του Wong Kar-Wai συναντάμε έναν επαγγελματία δολοφόνο, την μάνατζερ του με την οποία δεν συναντιούνται ποτέ, έναν μουγκό που είναι «γεια σου» και μία βαμμένη ξανθιά ακόμα πιο τρελή και αλλοπαρμένη. Αυτή η τετράδα αποτελεί τους Έκπτωτους αγγέλους. Μια τετράδα που θα αλληλοεπηρεάσει ο ένας τη ζωή του άλλου. Μια μοντέρνα, υπερ-στυλιζαρισμένη ταινία με κεντρικό θέμα τη μοναξιά στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Οι έξω-από-τα-συνηθισμένα χαρακτήρες σε κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Αν σου θυμίζουν κάτι, είναι επειδή το σενάριο βασίστηκε σε ιστορίες που είχαν περισσέψει από το διάσημο Chungking Express που είχε παρουσιάσει ο σκηνοθέτης την προηγούμενη χρονιά. Φωτογραφία πάλι από τον Christopher Doyle με χρήση ευρυγώνιων φακών, που δίνουν απίστευτο βάθος πεδίου, σε όλο το έργο.

Smoke (Καπνός)

Πριν δέκα περίπου χρόνια είχα πρωτοδεί την ταινία Smoke, η οποία με είχε εντυπωσιάσει με την απλότητά της, τη φυσικότητα των μοναχικών (κυρίως) χαρακτήρων, το ενδιαφέρον μπλέξιμο των ιστοριών. Αργότερα έμαθα ότι το σενάριο έγραψε ο νεοϋρκέζος συγγραφέας Paul Auster που, με τα χρόνια που πέρασαν και τα βιβλία που «ρούφηξα», συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς. Βλέποντάς την ξανά πριν λίγες μέρες, παρατήρησα πόσο όμορφα είχε προσθέσει μέσα στην ταινία διάφορα χαρακτηριστικά των βιβλίων του o Auster: ο μοναχικός συγγραφέας με το τραυματικό παρελθόν, ο καπνοπώλης της γειτονιάς με ένα περίεργο χόμπι, η αναζήτηση της πατρικής φιγούρας, οι ιστορίες μέσα από άλλες ιστορίες. Όλοι οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από τους... παλαίμαχους Harvey Keitel, William Hurt, Forest Whitaker και τον άγνωστο τότε νεαρό Harold Perrineau, που τώρα είδα ότι ήταν ο "Michael" από την τηλεοπτική σειρά Lost. "Ακολουθήθηκε" από μία περίεργη συνέχεια για ταινία: στα ίδια σκηνικά ήρθαν διάφοροι γνωστοί καλλιτέχνες και αυτοσχεδίασαν διαλόγους με τους ηθοποιούς. Έτσι δημιουργήθηκε το Blue in the Face (Λίγος καπνός ακόμη) που είναι μια συρραφή από σκετς με πολύ μπλα-μπλα.

Ghost in the Shell

Βασισμένη στο ομώνυμο ιαπωνικό κόμικ (τα γνωστά και ως μάνγκα), η ταινία Ghost in the Shell είναι κάτι παραπάνω από ένα τυπικό anime. Είναι ένα καρτούν που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενηλίκες και όχι εξαιτίας των γυμνόστηθων ρομπο-γκομενακίων, αλλά λόγω του πυκνού φιλοσοφικού υπόβαθρου. Στην επιφάνεια έχουμε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ανθρωποειδή, με χάκερς, με ρομπότ, αλλά στο βάθος υπάρχει μια προσπάθεια αναζήτησης του νοήματος της ζωής μέσα από τα καλώδια και τα κομπιούτερ. Πέρα από τους φαν της επιστημονικής φαντασίας, των θαυμαστών της λογοτεχνίας του William Gibson, τους technofreaks και κυβερνοπάνκ, μπορεί ο οποιοσδήποτε να την παρακολουθήσει. Χρειάζεται όμως αφοσίωση, υπομονή και τόλμη η βουτιά στο σύμπαν της ταινίας. Είναι ατμοσφαιρική και πολύ ελκυστική. Και το συμπέρασμα που βγάζουμε στο τέλος είναι πόσο μεγάλη επιρροή αποτέλεσε για το Μάτριξ των Αφών Γουατσόφσκι.

Ρίξτε επιπλέον και πιο ουσιώδες διάβασμα στο 25ο Καρέ!

Dead Presidents

Γνωρίσαμε τους αδεφλούς Χιουζ από την ταινία From Hell και ακούσαμε ότι αυτή τη σεζόν θα κυκλοφορήσει η νέα τους ταινία The Book of Eli, εννιά χρόνια μετά την ταινία με τον Τζόνι Ντεπ. Αρκετά χρόνια νωρίτερα είχαν σκηνοθετήσει το Dead Presidents, το οποίο τιτλοφορήθηκε εδώ για την τηλεοπτική προβολή ως Το ρίσκο. Αφορά την ιστορία ενός νεαρού μαύρου που επιστρέφει από το Βιετνάμ, έχοντας παρατήσει κολλέγιο και γυναίκα. Βρίσκει μια δουλειά που του δίνει ίσα-ίσα ώστε να επιβιώσει. Μετά βίας τα βγάζει πέρα και δυσκολεύεται να συντηρήσει την οικογένεια που θέλει να φτιάξει. Ο κολλητός του φίλος θα τον βάλει στο κόλπο της ληστείας μιας χρηματοποστολής, η οποία θα έχει φυσικά αιματηρή εξέλιξη. Η ταινία ήθελε να είναι ένας σχολιασμός για την επίδραση του Βιετνάμ α λα Ελαφοκυνηγός, αλλά φυσικά δεν αγγίζει τα επίπεδα του αριστουργήματος του Cimino. Καλοφτιαγμένη παραγωγή και στο σύνολό της μια ενδιαφέρουσα ταινία. Στο τέλος μας εντυπώθηκε η σκληρή βία, ο Cris Tucker και ο Terrence Howard σε νεαρή ηλικία και το ότι οι «νεκροί πρόεδροι» του τίτλου αφορά τους προέδρους που εμφανίζονται πάνω στα δολάρια!

Richard III

Η μεγάλη ταινία του Ian McKellen· η πρώτη ουσιαστικά πρωταγωνιστική εμφάνιση σε κινηματογραφική ταινία· ο Ριχάρδος ο 3ος αποτελεί το στοίχημα του μεγάλου Βρετανού θεατρικού ηθοποιού, αρκετά χρόνια πριν γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό με ρόλους μάγων και παίζοντας με μαγνήτες, το οποίο φυσικά και κέρδισε. Η μεταφορά του ομώνυμου έργου του Σαίξπηρ από τη μεσαιωνική εποχή σε μια Αγγλία υπό ένα δικτατορικό καθεστώς έγινε με μαεστρική έμπνευση από τον ίδιο τον ηθοποιό, κρατώντας το κείμενο του μεγάλου βάρδου και συμπυκνώνοντας την πλοκή μέσα σε μία και μισή ώρα. Αυτό είναι και το μεγάλο ατού της ταινίας, καθώς αυτοί που έχουν πρόβλημα με τον ποιητικό λόγο δεν θα κουραστούν. Το καστ από την άλλη μεριά είναι σούπερ με πλειάδα ηθοποιών σε διάφορους ρόλους: Annette Bening, Jim Broadbent, Robert Downey Jr., Nigel Hawthorne, Kristin Scott Thomas, Maggie Smith, είναι μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα που εμφανίζονται και... αφανίζονται από τον ραδιούργο Ριχάρδο! Χωρίς πολλά-πολλά, αναζητήστε την!

Canadian Bacon του Michael Moore

Άλλη μια ταινία παραγωγής 1995, για την οποία δεν είχα ακούσει τίποτα μέχρι τώρα. Μα καλά, πώς έγινε αυτό;! Ντεν κσέρω! Η έκπληξη εδώ πέρα έγκειται στο γεγονός ότι το Canadian Bacon (στα ελληνικά νομίζω το μεταφράσανε ως Κίνδυνος από το Βορρά) είναι μια δημιουργία του πολλά-βαρύ κυρίου Michael Moore (του γνωστού σας ντοκυμενταρίστα) και είναι ταινία μυθοπλασίας! Η μοναδική στην καριέρα του (μέχρι στιγμής). Έχουμε να κάνουμε με μια κωμική ταινία με τον John Candy στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του, λίγο πριν πεθάνει πρόωρα από καρδιακό επεισόδιο. Μαζί του και διάφοροι γνωστοί ηθοποιοί, οι οποίοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ανεργία στην περιοχή τους. Ο πρόεδρος των Η.Π.Α., για να βοηθήσει την κατάσταση -μετά και το τέλος του ψυχρού πολέμου- και για να ανέβουν οι δημοσκοπήσεις υπέρ του, κυρήσσει πόλεμο εναντίον του... Καναδά. Τα ευτράπελα στη συνέχεια δίνουν και παίρνουν. Ειδικότερα, το πορτρέτο του μέσου Αμερικανού και μέσου Καναδού πολίτη που σκιαγραφεί η ταινία είναι βλακωδέστατα αστεία. Δώδεκα χρόνια μετά θα έλεγα ότι η ταινία είναι το ίδιο φρέσκια και αστεία και μπορείτε να δείτε μερικούς σχολιασμούς με άλλο μάτι πλέον, μιας και ζούμε στην «μετά των Δίδυμων Πύργων» εποχή. Και επίσης, να προσθέσω, οι σκηνές στο αρχηγείο του Πενταγώνου αποτελούν κραυγαλέο φόρο τιμής στο ΣΟΣ: Πεντάγωνο καλεί Μόσχα του Κιούμπρικ.

Δείτε ένα (μη επίσημο) trailer της ταινίας.