The Music of Chance

Δύο αποτυχημένοι στα μάτια του κόσμου χαρακτήρες, μια τυχαία γνωριμία, ένα παιχνίδι πόκερ με αναπάντεχη κατάληξη, το χτύσιμο ενός «μεσαιωνικού» τοίχου, η απόδραση προς την ελευθερία είναι τα στοιχεία του βασικού κορμού της ταινίας The Music of Chance του 1993. Κύριο χαρακτηριστικό, όπως λέει και ο τίτλος, είναι η τύχη. Με φόντο την Αμερική, τη χώρα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, βλέπουμε την περίεργη ιστορία του μυστηριώδους πρωταγωνιστή που αφήνει τη ζωή του στην τύχη, που πηγαίνει όπου τον βγάλει η μοίρα. Το ομότιτλο και αγαπημένο μυθιστόρημα του Paul Auster γυρίστηκε σε ταινία από τον Philip Haas με τον ίδιο τον συγγραφέα να έχει έναν γκεστ ρόλο στο τέλος του έργου. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι απαρτίζουν ο Mandy Patinkin (πιο γνωστός ίσως στο ρόλο του Ίνιγκο Μοντόγια της ταινίας Princess Bride με την χαρακτηριστική ατάκα "Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die.") και ο αγνώριστος James Spader. «Χορταστικοί» και οι δεύτεροι ρόλοι με τους παλαίμαχους M. Emmet Walsh, Charles Durning και Joel Grey να παίζουν για την πλάκα τους και το φχαριστιούνται. Αυτό είναι και το κέρδος της ανεξάρτητης αυτής ταινίας, η οποία μαζί με τη χαλαρή σκηνοθετική γραφή και την πλοκή που αφήνει ένα δεύτερο ανάγνωσμα να ανακαλύψει ο θεατής, την κάνει μια ενδιαφέρουσα (τουλάχιστον) πρόταση για θέαση. Ακόμη καλύτερη αν έχετε διαβάσει και το βιβλίο. Σημειώστε ότι δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, οπότε θα τη βρείτε μόνο από παραγγελίες του εξωτερικού.

The Inner Life of Martin Frost

Στο μυθιστόρημα του Paul Auster «Το Βιβλίο των Ψευδαισθήσεων» (Book of Illusions, εκδ. Ζαχαρόπουλος) ο αφηγητής αναλαμβάνει να γράψει ένα βιβλίο για τον Έκτορα Μαν, έναν (φανταστικό) ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου που γύρισε δώδεκα κωμωδίες μικρού μήκους πριν 70 χρόνια και, πάνω που άρχισε να γίνεται διάσημος, απλά εξαφανίστηκε. Στην πορεία του βιβλίου, και ύστερα από πολλές άλλες ιστορίες, θα τον βρει ετοιμοθάνατο στο Νέο Μεξικό. Εκεί θα δει ότι έχει γυρίσει μερικές ακόμα ακυκλοφόρητες ταινίες. Η τελευταία που θα δει ο αφηγητής μας είναι η The Inner Life of Martin Frost, την οποία περιγράφει λεπτομερώς στο βιβλίο και είναι σαν να διαβάζουμε εμείς το σενάριο.

Αυτήν την ταινία αποφάσισε να μεταφέρει ο ίδιος ο Auster στο πανί και το αποτέλεσεμα είναι η ομότιτλη ταινία, τοποθετημένη στο σήμερα. Ο συγγραφέας Martin Frost απομονώνεται σε ένα εξοχικό σπίτι των φίλων του για να ξεκουραστεί ύστερα από την ολοκλήρωση του τελευταίου του βιβλίου. Το επόμενο πρωινό όμως θα ξυπνήσει με μια άγνωστη γυναίκα δίπλα του στο κρεβάτι, την Κλερ. Αυτή θα ισχυριστεί ότι είναι ξαδέρφη του φίλου του και έτσι θα ξεκινήσει η περίεργη ιστορία που θα οδηγήσει φυσικά στον έρωτα, αφού περπατήσουμε και στα μονοπάτια της φαντασίας και του μυστηρίου. Στα πρώτα 45 λεπτά του έργου ξετυλίγεται η ιστορία που γράφει στο βιβλίο του ο Auster και ολοκληρώνεται. Στα υπόλοιπα 45 η φαντασία του Auster φουντώνει προσπαθώντας να μας εξηγήσει τι έγινε και τι θα γίνει. Αν δεν είχα διαβάσει το βιβλίο δεν ξέρω αν θα καθόμουνα να παρακολουθήσω το έργο. Έχει μια περίεργη γοητεία αυτή η φαντασία μέσα σε γήινα, ρεαλιστικά πλαίσια, οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικές από τους David Thewlis και Irène Jacob και η κόρη του συγγραφέα Sophie Auster είναι αρκετά όμορφη και ταλαντούχα τραγουδίστρια, αλλά συνολικά το έργο μακρηγορούσε. Εν τέλει, άλλο να περιγράψεις το έργο σε ένα βιβλίο και ο αναγνώστης να το πλάσει όπως θέλει με τη φαντασία του και άλλο να προσπαθήσεις να το οπτικοποιήσεις.

Smoke (Καπνός)

Πριν δέκα περίπου χρόνια είχα πρωτοδεί την ταινία Smoke, η οποία με είχε εντυπωσιάσει με την απλότητά της, τη φυσικότητα των μοναχικών (κυρίως) χαρακτήρων, το ενδιαφέρον μπλέξιμο των ιστοριών. Αργότερα έμαθα ότι το σενάριο έγραψε ο νεοϋρκέζος συγγραφέας Paul Auster που, με τα χρόνια που πέρασαν και τα βιβλία που «ρούφηξα», συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς. Βλέποντάς την ξανά πριν λίγες μέρες, παρατήρησα πόσο όμορφα είχε προσθέσει μέσα στην ταινία διάφορα χαρακτηριστικά των βιβλίων του o Auster: ο μοναχικός συγγραφέας με το τραυματικό παρελθόν, ο καπνοπώλης της γειτονιάς με ένα περίεργο χόμπι, η αναζήτηση της πατρικής φιγούρας, οι ιστορίες μέσα από άλλες ιστορίες. Όλοι οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από τους... παλαίμαχους Harvey Keitel, William Hurt, Forest Whitaker και τον άγνωστο τότε νεαρό Harold Perrineau, που τώρα είδα ότι ήταν ο "Michael" από την τηλεοπτική σειρά Lost. "Ακολουθήθηκε" από μία περίεργη συνέχεια για ταινία: στα ίδια σκηνικά ήρθαν διάφοροι γνωστοί καλλιτέχνες και αυτοσχεδίασαν διαλόγους με τους ηθοποιούς. Έτσι δημιουργήθηκε το Blue in the Face (Λίγος καπνός ακόμη) που είναι μια συρραφή από σκετς με πολύ μπλα-μπλα.