Father Brown

Απλή, διασκεδαστική, λίγο διδακτική, σίγουρα όχι καμία σημαντική, ίσως γι'αυτό έχει ξεχαστεί με τα χρόνια που έχουν περάσει, η βρετανική ταινία Father Brown παρουσιάζει τις περιπέτειες του καθολικού ιερέα Μπράουν, που ως άλλος ντετέκτιβ τύπου Σέρλοκ Χολμς προσπαθεί να βρει τον κλεμμένο σταυρό της εκκλησίας του, να αναζητήσει τα ίχνη ενός διάσημου Γάλλου κλέφτη (που υποδύεται ο Peter Finch), όχι τόσο για να ανακτήσει το σταυρό, αλλά κυρίως για να φέρει τον κλέφτη στον «ίσιο δρόμο».

Σκηνοθεσία από τον Robert Hamer σε άλλη μία συνεργασία με τον Alec Guinness. Ο τελευταίος είναι ίσως και ο πιο σημαντικός λόγος για να δείτε την ταινία: ιερέας διαφορετικός από τους άλλους, με γνώσεις καράτε (μία σκηνή ίσως σας θυμήσει και τον Κλουζό) και αλάνθαστο ένστικτο στην ανεύρεση των ενόχων. Βασίστηκε στις ιστορίες του συγγραφέα G. K. Chesterton (περισσότερο στην ιστορία "The Blue Cross"), θεωρείται και ριμέικ της ομότιτλης αμερικανικής παραγωγής του 1934. Όπως αρκετές άλλες βρετανικές ταινίες, έτσι κι αυτή στην Αμερική είχε άλλο τίτλο: εκεί τιτλοφορήθηκε ως The Detective.

It Always Rains on Sunday

Στη βρετανική παραγωγή των Ealing studios It Always Rains on Sunday παρατηρούμε διάφορους χαρακτήρες σε μία φτωχική συνοικία του Λονδίνου και το πώς μπλέκονται οι ζωές μεταξύ τους: τρεις νεαροί μικρολωποδύτες που προσπαθούν να «πιάσουν την καλή», ένας αστυνομικός που τους «έχει» από κοντά, ένας σαξοφονίστας που κερατώνει τη γυναίκα του, ένας μπουκμέικερ που στήνει αγώνες, ένας δραπέτης που ψάχνει καταφύγιο και στο επίκεντρο του έργου μία οικογένεια με τις δύο κόρες και τα ερωτικά τους προβλήματα αλλά και με την μητριά που έχει «παρελθόν» με τον δραπέτη.

Λίγες σκηνές σε flash-back, νουάρ πινελιές αλλά και ρεαλισμός σε μία θαυμάσια καταγραφή της καθημερινότητας (και συγκεκριμένα μίας ημέρας, της Κυριακής) από τον σκηνοθέτη Robert Hamer όπως και έξοχη καταγραφή των εγνοιών και προβλημάτων του κάθε χαρακτήρα.

The Long Memory

12 χρόνια στη φυλακή για ένα έγκλημα που δεν έκανε. Όταν αποφυλακίζεται ο John Mills αναζητά τους τρεις υπαίτιους, αυτούς που είπαν ψέματα στη δίκη του και τον οδήγησαν στη στενή. Μόνο που ο ένας πέθανε, ο άλλος κρύβεται και η άλλη παντρεύτηκε τον αστυνομικό που διεξήγαγε την έρευνα. Ο τέταρτος, για τον οποίο η αστυνομία δεν ήξερε την ύπαρξή του, έχει αλλάξει πλέον όνομα και είναι μεγαλομαφιόζος στα λιμάνια του Τάμεση. Και η μόνιμη ατυχία του πρωταγωνιστή θα τον φέρει στο δρόμο του. Όλοι θα μπλέξουν με όλους επειδή όλοι έχουν να κρύψουν πράματα και δεν θέλουν να αλλάξουν το status quo. Ο Mills δεν έχει σκοπό να σταματήσει πουθενά, καθώς η μνήμη πίσω από τα σίδερα είναι μεγάλη, εξ ου και ο τίτλος The Long Memory. Πολύ καλή βρετανική παραγωγή, με τον Robert Hamer να εστιάζει στο ανέκφραστο πρόσωπο του πρωταγωνιστή, χωρίς να ξεχνάει τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, που έχουν το δικό τους δράμα να αντιμετωπίσουν. Στα συν και η ρεαλιστική παρουσίαση των υποβαθμισμένων περιοχών και των φτωχικών καταγώγιων. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με πολλούς τίτλους. Αυτοί ήταν «Η φλόγα της εκδίκησης», «Η ώρα της εκδικήσεως» και «Τρεις αδίστακτοι μάρτυρες».

The Scapegoat (Ο εντιμότατος κύριος με τη διπλή ζωή)

Ο βρετανός σκηνοθέτης Robert Hamer με τη σύντομη καριέρα (απεβίωσε 52 χρονών) ξανασυνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Alec Guinness σε μια ενδιαφέρουσα ταινία. Και πώς να μην είναι, αφού ο μεσιέ Guinness υποδύεται διπλό ρόλο. Απ'τη μια είναι ένας βρετανός δάσκαλος που πηγαίνει για διακοπές στο Παρίσι και εκεί συναντά έναν γάλλο αριστοκράτη που είναι ολόιδιος! Ο σωσίας του τον ποτίζει γερά και μετά εξαφανίζεται παίρνοντας τα ρούχα του άλλου και αφήνοντας τα δικά του. Με το έτσι θέλω, ο άγγλος παίρνει τη θέση του πλουσίου και όσο κι αν προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους γύρω του, κανείς δεν τον πιστεύει. Σιγά-σιγά όμως θα δεχτεί τη νέα του ζωή και θα προσπαθήσει να διορθώσει (με αρκετή επιτυχία) τα στραβά της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής του γάλλου. Η συνέχεια επιφυλάσσει μια ανατροπή που θα δείξει στον πρωταγωνιστή μας ποιο ήταν πραγματικά το σχέδιο του γάλλου σωσία.

Η ταινία The Scapegoat κυκλοφόρησε το 1959 και ήταν βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Δάφνης Ντε Μοριέ, ξέρετε, της συγγραφέα που τα βιβλία της «Ρεβέκκα» και «Τα πουλιά» έκανε ταινίες ο Χίτσκοκ. Αυτό πώς του ξέφυγε δεν γνωρίζουμε. Το σενάριο επιμελήθηκε και ο γνωστός συγγραφέας Gore Vidal. Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα καθώς σου δίνει άλλη μια ευκαιρία να δεις τον έξοχο Alec Guinness αλλά και να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ αν βρισκόσουν στη θέση του. Σε μικρό ρόλο η Bette Davis, την εποχή που άρχισε να συμμετέχει σε όλο και λιγότερες παραγωγές.

Dead of Night (Μάντεψε ποιον θα σκοτώσουν απόψε)

Κλασική ταινία των βρετανικών Ealing Studios, η ταινία Dead of Night του 1945 με τα χρόνια απέκτησε cult υπόσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συρραφή πολλών φανταστικών ιστοριών από διάσημους συγγραφείς όπως ο H. G. Wells, ο E.F. Benson, ο John Baines και Angus MacPhail (με τους δύο τελευταίους να επιμελούνται το σενάριο). Η ιστορία μας ξεκινάει με έναν αρχιτέκτονα ο οποίος πηγαίνει σε ένα εξοχικό να συναντήσει κάποιους πελάτες και με το που φτάνει και τους βλέπει δέχεται το πρώτο σοκ. Αφού συνέρχεται —και τους γνωρίζει για πρώτη φορά— εξηγεί στους παρευρισκόμενους ότι τους έχει δει όλους σε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο με απρόβλεπτη κατάληξη. Μετά και την αρχική έκπληξη των παρευρισκομένων, αρχίζουν όλοι να αφηγούνται από μια φανταστική ιστορία που άκουσαν ή έζησαν. Αυτές είναι (σε ελεύθερη μετάφραση) το «Χριστουγεννιάτικο πάρτι» και η «Κούκλα του εγγαστρίμυθου» (σκηνοθετημένα από τον Alberto Cavalcanti), «Η ιστορία με το γκολφ» (η πιο κωμική από όλες σκηνοθετημένη από τον Charles Crichton), «Ο οδηγός της νεκροφόρας» (από τον Basil Dearden) και «Ο στοιχειωμένος καθρέφτης» (από τον Robert Hamer). Θες-δε-θες, η ταινία σε εγκλωβίζει στη μεταφυσική της ατμόσφαιρα, στο μείγμα ψυχανάλυσης και τρόμου, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για μελλοντικές ταινίες και σειρές (λέγε με και Twilight Zone).

Kind Hearts and Coronets (Ο 13ος κληρονόμος)

Μια από τις πιο γνωστές κωμωδίες των βρετανικών Ealing Studios αποτελεί η ταινία του 1949 Ο 13ος κληρονόμος. Με μόλις δύο ταινίες στο μέχρι τότε βιογραφικό του, ο Alec Guinness είναι η ουσία της επιτυχίας αυτής της ταινίας χωρίς να είναι ο πρωταγωνιστής της, καθώς υποδύεται και τους 8 γηραιότερους κληρονόμους -άνδρες και γυναίκες- σε ένα ρεσιτάλ μασκαρέματος. Ο νεαρός Dennis Price μάς αφηγείται την ιστορία του, που δεν είναι άλλη από μια ιστορία απληστίας. Ο φτωχός και μακρινός κληρονόμος μας καταλαβαίνει ότι δεν έχει καμία ελπίδα να κληρονομήσει τα πλούτη του μακρινού του θείου, οπότε αρχίζει με συνοπτικές διαδικασίες να διαγράφει όλα τα... ενδιάμεσα εμπόδια, δηλαδή τους λοιπούς συγγενείς του, με ευφάνταστους τρόπους ώστε να θεωρούνται ατυχήματα και να μην κινεί τις υποψίες. Το αποτέλεσμα είναι μια ευχάριστη μαύρη κωμωδία, απ' αυτές που γουστάρουμε να βλέπουμε και που παραμένει εντυπωσιακά φρεσκότατη!