Hue and Cry

Νεαρός που διαβάζει μανιωδώς pulp αστυνομικά διηγήματα σε εφημερίδες αρχίζει να υποψιάζεται ότι οι ιστορίες που διαβάζει έχουν σχέση με την πραγματικότητα και με αληθινούς εγκληματίες. Μαζί με την παρέα του, προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, καθώς κανένας ενήλικος δεν τον πιστεύει. Πρόκειται για το Hue and Cry, την ταινία που χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη κωμωδία των βρετανικών στούντιο Ealing, αν και θα λέγαμε ότι πρόκειται κυρίως για μια παιδική περιπέτεια αγωνίας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και ιστορικής αξίας το έργο με πολλές σεκάνς μέσα στα ερείπια του μεταπολεμικού Λονδίνου. Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Charles Crichton που μας έδωσε, μεταξύ άλλων, τη Συμμορία των εντιμοτάτων αλλά και το Ένα ψάρι που το έλαγαν Γουάντα αρκετά χρόνια μετά.

Hunted (Μάρτυς του εγκλήματος/Ο κυνηγημένος)

Απλή περιπέτεια με πολλή κυνηγητό, τρέξιμο, κακουχίες και πείνα για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Ο σκηνοθέτης Charles Crichton βρίσκει και την αφορμή σε μερικές νυχτερινές σκηνές να παίξει με τις σκιές και να δώσει ένα τόνο α λα γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ο κυνηγημένος είναι ο νεαρός Dirk Bogarde, σε έναν από τους πρώτους του πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο κατόπι του η αστυνομία. Δίπλα του θα βρεθεί ένα επτάχρονο, ορφανό παιδί, που το έσκασε από το σπίτι της ανάδοχης οικογένειάς του, για να αποφύγει την καθημερινή τιμωρία του πατριού (το λέμε και παιδική κακοποίηση στις μέρες μας). Στην αρχή ο μικρός θα είναι βάρος στον Bogarde, στην πορεία όμως θα νοιαστεί γι'αυτόν ως άλλος πατέρας. Στις ΗΠΑ τιτλοφορήθηκε ως "The stranger in between". Ο μικρός της ταινίας Jon Whiteley εμφανίστηκε σε άλλα πέντε-έξι έργα τη δεκαετία του '50 οπότε και αποσύρθηκε από το σινεμά, σπούδασε και έγινε γνωστός ιστορικός τέχνης.

The Third Secret

Αμερικανός δημοσιογράφος στο Λονδίνο αρχίζει να ερευνά την υπόθεση αυτοκτονίας ενός επιφανούς ψυχαναλυτή. Κι αυτό για χάρη της μικρή κόρης του γιατρού που αυτή πιστεύει ότι δολοφονήθηκε. Μόνο που ανάμεσα στα ονόματα των ασθενών του γιατρού που ετοιμάζεται να ερευνήσει βρίσκεται και το δικό του.

Η βρετανική παραγωγή The Third Secret είναι κατά βάση ένα ψυχολογικό δράμα με λίγες «θριλερικές», χιτσκοκικές θα λέγαμε, προεκτάσεις. Πολύ καλή η σκηνοθεσία του έμπειρου Charles Crichton και πανέμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Επειδή όμως ο πρωταγωνιστής μας είναι δημοσιογράφος, εκμαιεύει πληροφορίες και αντιδράσεις από τους υπόπτους ύστερα από πολύ μπλα-μπλα. Αυτό είναι το μόνο θέμα που μπορεί να κουράσει τους «σύγχρονους» θεατές. Κατά τα άλλα είναι ένα πολύ καλό δομημένο έργο με την κατάλληλη ανατροπή στο τέλος που σε στέλνει αδιάβαστο. Τι Σάιμαλαν και παπαριές μού λες μετά! Στο καστ βρίσκουμε τον Ιρλανδό Stephen Boyd (ο φίλος/αντίπαλος του... Μπεν Χουρ) ίσως στην καλύτερή του ερμηνεία, την μικρή Pamela Franklin, αρκετούς βρετανούς σε μικρούς (γκεστ) ρόλους όπως τον Richard Attenborough και τον Jack Hawkins και τη Judi Dench αγνώριστη, σε ρόλο γραμματέως σε πολύ νεαρή ηλικία.

Dead of Night (Μάντεψε ποιον θα σκοτώσουν απόψε)

Κλασική ταινία των βρετανικών Ealing Studios, η ταινία Dead of Night του 1945 με τα χρόνια απέκτησε cult υπόσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συρραφή πολλών φανταστικών ιστοριών από διάσημους συγγραφείς όπως ο H. G. Wells, ο E.F. Benson, ο John Baines και Angus MacPhail (με τους δύο τελευταίους να επιμελούνται το σενάριο). Η ιστορία μας ξεκινάει με έναν αρχιτέκτονα ο οποίος πηγαίνει σε ένα εξοχικό να συναντήσει κάποιους πελάτες και με το που φτάνει και τους βλέπει δέχεται το πρώτο σοκ. Αφού συνέρχεται —και τους γνωρίζει για πρώτη φορά— εξηγεί στους παρευρισκόμενους ότι τους έχει δει όλους σε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο με απρόβλεπτη κατάληξη. Μετά και την αρχική έκπληξη των παρευρισκομένων, αρχίζουν όλοι να αφηγούνται από μια φανταστική ιστορία που άκουσαν ή έζησαν. Αυτές είναι (σε ελεύθερη μετάφραση) το «Χριστουγεννιάτικο πάρτι» και η «Κούκλα του εγγαστρίμυθου» (σκηνοθετημένα από τον Alberto Cavalcanti), «Η ιστορία με το γκολφ» (η πιο κωμική από όλες σκηνοθετημένη από τον Charles Crichton), «Ο οδηγός της νεκροφόρας» (από τον Basil Dearden) και «Ο στοιχειωμένος καθρέφτης» (από τον Robert Hamer). Θες-δε-θες, η ταινία σε εγκλωβίζει στη μεταφυσική της ατμόσφαιρα, στο μείγμα ψυχανάλυσης και τρόμου, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για μελλοντικές ταινίες και σειρές (λέγε με και Twilight Zone).

The Lavender Hill Mob

Ή, αλλιώς, Η συμμορία των εντιμοτάτων. Μια παραγωγή του 1951 από τα βρετανικά Ealing Studios σε σκηνοθεσία του Charles Crichton (που μας έδωσε 37 χρόνια μετά το Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα) με πρωταγωνιστή τον απαράμιλλο Alec Guinness. Η ιστορία μας εδώ θέλει ένα υπαλληλάκο μιας τράπεζας (ο Guinness) να σχεδιάζει την τέλεια ληστεία. Συστήνει μια μικρή συμμορία από ετερόκλητα μέλη και οργανώνει λεπτομερώς την κάθε λεπτομέρεια. Δεν έχει υπολογίσει όμως τα παιχνίδια της τύχης, τα οποία θα ανατρέψουν κάθε του σχέδιο και θα δώσουν την ευκαιρία στους πρωταγωνιστές μας να μπλέξουν σε απίστευτες και ευτράπελες καταστάσεις! Όπως μαντεύετε, η ταινία χαρακτηρίζεται από το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ. Χαριτωμένα ευχάριστη, τα χρόνια που πέρασαν δεν φαίνονται στην ταινία, η οποία σήμερα εννοείται ότι παρακολουθείται —και μάλιστα ευχάριστα.