A Run for your Money

Δύο Ουαλοί ανθρακωρύχοι πηγαίνουν στο Λονδίνο να πάρουν βραβείο από εφημερίδα, αλλά χάνονται στη διαδρομή καθώς ο ένας μπλέκει με λωποδύτισσα που του κάνει τα γλυκά μάτια και προσπαθεί να του πάρει το βραβείο (τα λεφτά) και ο άλλος μπλέκει με παλιό φίλο μουσικό και την άρπα του, με τον οποίο καταλήγουν να κάνουν πολλές στάσεις στις παμπ για μπύρες και ουίσκι. Ο Άλεκ Γκίνες συμμετέχει σε δεύτερο ρόλο ενός δημοσιογράφου που προσπαθεί να τους συμμαζεψει, για λογαριασμό της εφημερίδας. Το A Run for your Money είναι μία απλή παλαιομοδίτικη κωμωδία των Studio Ealing, η οποία έχει κάποια καλά σημεία, αλλά στο σύνολο της μπορεί να φανεί κουραστική. Μόνο για τους φανατικούς του παλιού Βρετανικού κινηματογράφου και σε αυτούς που... θέλουν να δούνε ποιες είναι οι διαφορές των Ουαλών από τους Άγγλους!

The 'Maggie'

Σκοτζέζικη ταινία για το μικρό πλοιάριο που λέγεται The Maggie. Αλλά και για έναν αμερικανό (ο Paul Douglas στον εν λόγω ρόλο) που θέλει να μεταφέρει έπιπλα και εξοπλισμό στο νέο του εξοχικό (κάπου στην Σκωτία) αλλά ξεμένει από επιλογές. Και από μικρό μπέρδεμα νοικιάζει, χωρίς να το ξέρει(!), το Maggie με το Σκωτσέζο καπετάνιο και πλήρωμα. Αλλά από τα νεύρα του, το κυνηγάει για να σταματήσει τη μεταφορά. Και μπλέξιμο με το μπλέξιμο, τελικά θα το συνοδεύσει στη διαδρομή μέχρι τέλους. Κλασική ταινία των βρετανικών στούντιο Ealing, που παρακολουθείται ευχάριστα, με το γνωστό βρετανικό χιούμορ και τη "σφραγίδα" των Ealing studios. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον Alexander Mackendrick, που μας έχει δώσει το γνωστότερο έργο Sweet Smell of Success, made in Χολιγούντ, αλλά εσείς αναζητήστε το επίσης βρετανικό Άνθρωπο με το λευκό κουστούμι.

Hue and Cry

Νεαρός που διαβάζει μανιωδώς pulp αστυνομικά διηγήματα σε εφημερίδες αρχίζει να υποψιάζεται ότι οι ιστορίες που διαβάζει έχουν σχέση με την πραγματικότητα και με αληθινούς εγκληματίες. Μαζί με την παρέα του, προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, καθώς κανένας ενήλικος δεν τον πιστεύει. Πρόκειται για το Hue and Cry, την ταινία που χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη κωμωδία των βρετανικών στούντιο Ealing, αν και θα λέγαμε ότι πρόκειται κυρίως για μια παιδική περιπέτεια αγωνίας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και ιστορικής αξίας το έργο με πολλές σεκάνς μέσα στα ερείπια του μεταπολεμικού Λονδίνου. Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Charles Crichton που μας έδωσε, μεταξύ άλλων, τη Συμμορία των εντιμοτάτων αλλά και το Ένα ψάρι που το έλαγαν Γουάντα αρκετά χρόνια μετά.

It Always Rains on Sunday

Στη βρετανική παραγωγή των Ealing studios It Always Rains on Sunday παρατηρούμε διάφορους χαρακτήρες σε μία φτωχική συνοικία του Λονδίνου και το πώς μπλέκονται οι ζωές μεταξύ τους: τρεις νεαροί μικρολωποδύτες που προσπαθούν να «πιάσουν την καλή», ένας αστυνομικός που τους «έχει» από κοντά, ένας σαξοφονίστας που κερατώνει τη γυναίκα του, ένας μπουκμέικερ που στήνει αγώνες, ένας δραπέτης που ψάχνει καταφύγιο και στο επίκεντρο του έργου μία οικογένεια με τις δύο κόρες και τα ερωτικά τους προβλήματα αλλά και με την μητριά που έχει «παρελθόν» με τον δραπέτη.

Λίγες σκηνές σε flash-back, νουάρ πινελιές αλλά και ρεαλισμός σε μία θαυμάσια καταγραφή της καθημερινότητας (και συγκεκριμένα μίας ημέρας, της Κυριακής) από τον σκηνοθέτη Robert Hamer όπως και έξοχη καταγραφή των εγνοιών και προβλημάτων του κάθε χαρακτήρα.

Passport to Pimlico

Ένας κρυμμένος θησαυρός στα έγκατα της συνοικίας Πίμλικο, που ανακαλύπτεται από την έκρηξη μίας ανενεργής βόμβας από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κάποια έγγραφα που ορίζουν ότι ο θησαυρός και η περιοχή ήταν ιδιοκτησία ενός Γάλλου δούκα ανατρέπουν την ήσυχη ζωή της περιοχής και φέρνουν τα πάνω-κάτω. Οι αρχές δεν θα μπορούν να βγάλουν άκρη με το ποιος θα πάρει το θησαυρό, ένας απόγονος του δούκα θα εμφανιστεί, το ένα θα φέρει το άλλο και το Πίμλικο θα αυτοανακηρυχθεί ανεξάρτητο. Στην αρχή όλα θα πηγαίνουν τέλεια για τους κατοίκους και τους... λαθρέμπορους, αλλά κάποια στιγμή η κυβέρνηση θα αντιδράσει και θα αποκλείσει την περιοχή. Αυτό που θα επακολουθήσει, θα είναι εντελώς... βρετανικό!

Η ταινία Passport to Pimlico ανήκει στη σειρά των κωμωδιών των βρετανικών στούντιο Ealing, που ήξεραν να χειρίζονται και να παρουσιάζουν πειστικά τις περίεργες καταστάσεις που δημιουργούν εξωπραγματικά γεγονότα. Συνολικά είναι μία χαριτωμένη κωμωδία παλιάς κοπής με επίκεντρο τη διπλωματία, τους συνταγματικούς νόμους και τη γραφειοκρατία εκείνης της εποχής. Το όλο θέμα αποτέλεσε και τη βασική επιρροή για το Ποντίκι που βρυχάται με τον Πίτερ Σέλερς. Η βασική επιρροή για τη δημιουργία αυτού του έργου, πάντως, ήταν ο αποκλεισμός δρόμων και σιδηροδρόμων του Δυτ. Βερολίνου το 1948 από τους Σοβιετικούς (όταν άρχισαν να οξύνονται οι σχέσεις ΕΣΣΔ-Δύσης) και για σχεδόν 11 μήνες οι σύμμαχοι καθημερινά έριχναν από αεροπλάνα τόνους τροφίμων και προμηθειών με αλεξίπτωτα.

Whisky Galore!

Η πρώτη ταινία του καλύτερου ίσως σκηνοθέτη που ανέδειξαν τα βρετανικά Ealing Studios. Η ταινία Whisky Galore! διαδραματίζεται σε ένα νησί βόρεια της Σκωτίας και μας δείχνει τη ζωή των κατοίκων του εν έτη 1943, όπου η χειρότερη καταστροφή που υπέστεισαν δεν ήταν οι βόμβες των Γερμανών, ούτε η πείνα, αλλά το άδειασμα των μπουκαλιών ουίσκι! Ο ανεφοδιασμός αργούσε να έρθει και οι κάτοικοι βρέθηκαν σε πρωτοφανή... μιζέρια. Όταν όμως ναυαγήσει σε μια ξέρα ένα μεγάλο εμπορικό, το οποίο έχει στα αμπάρια του χιλιάδες κάσες από ουίσκι, το νησί βρίσκει πάλι την ενέργειά του και οι κάτοικοί του καταστρώνουν το σχέδιο τους ώστε να αρπάξουν ό,τι προλάβουν προτού αυτό βυθιστεί. Κόντρα στις... επιθυμίες του νησιού βρίσκεται ένας άγγλος που εκτελεί χρέη πολιτοφύλακα και θα προσπαθήσει να επιβάλλει την τάξη! Χωρίς να είναι τίποτα σπουδαίο, η ταινία του Alexander Mackendrick που κυκλοφόρησε το 1949 είναι αρκετά διασκεδαστική και γνήσια στις προθέσεις της, αποτελώντας ίσως την καλύτερη περίπτωση σινε-θέασης για τους λάτρεις του σκωτσέζικου ποτού.

Dead of Night (Μάντεψε ποιον θα σκοτώσουν απόψε)

Κλασική ταινία των βρετανικών Ealing Studios, η ταινία Dead of Night του 1945 με τα χρόνια απέκτησε cult υπόσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συρραφή πολλών φανταστικών ιστοριών από διάσημους συγγραφείς όπως ο H. G. Wells, ο E.F. Benson, ο John Baines και Angus MacPhail (με τους δύο τελευταίους να επιμελούνται το σενάριο). Η ιστορία μας ξεκινάει με έναν αρχιτέκτονα ο οποίος πηγαίνει σε ένα εξοχικό να συναντήσει κάποιους πελάτες και με το που φτάνει και τους βλέπει δέχεται το πρώτο σοκ. Αφού συνέρχεται —και τους γνωρίζει για πρώτη φορά— εξηγεί στους παρευρισκόμενους ότι τους έχει δει όλους σε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο με απρόβλεπτη κατάληξη. Μετά και την αρχική έκπληξη των παρευρισκομένων, αρχίζουν όλοι να αφηγούνται από μια φανταστική ιστορία που άκουσαν ή έζησαν. Αυτές είναι (σε ελεύθερη μετάφραση) το «Χριστουγεννιάτικο πάρτι» και η «Κούκλα του εγγαστρίμυθου» (σκηνοθετημένα από τον Alberto Cavalcanti), «Η ιστορία με το γκολφ» (η πιο κωμική από όλες σκηνοθετημένη από τον Charles Crichton), «Ο οδηγός της νεκροφόρας» (από τον Basil Dearden) και «Ο στοιχειωμένος καθρέφτης» (από τον Robert Hamer). Θες-δε-θες, η ταινία σε εγκλωβίζει στη μεταφυσική της ατμόσφαιρα, στο μείγμα ψυχανάλυσης και τρόμου, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για μελλοντικές ταινίες και σειρές (λέγε με και Twilight Zone).

Kind Hearts and Coronets (Ο 13ος κληρονόμος)

Μια από τις πιο γνωστές κωμωδίες των βρετανικών Ealing Studios αποτελεί η ταινία του 1949 Ο 13ος κληρονόμος. Με μόλις δύο ταινίες στο μέχρι τότε βιογραφικό του, ο Alec Guinness είναι η ουσία της επιτυχίας αυτής της ταινίας χωρίς να είναι ο πρωταγωνιστής της, καθώς υποδύεται και τους 8 γηραιότερους κληρονόμους -άνδρες και γυναίκες- σε ένα ρεσιτάλ μασκαρέματος. Ο νεαρός Dennis Price μάς αφηγείται την ιστορία του, που δεν είναι άλλη από μια ιστορία απληστίας. Ο φτωχός και μακρινός κληρονόμος μας καταλαβαίνει ότι δεν έχει καμία ελπίδα να κληρονομήσει τα πλούτη του μακρινού του θείου, οπότε αρχίζει με συνοπτικές διαδικασίες να διαγράφει όλα τα... ενδιάμεσα εμπόδια, δηλαδή τους λοιπούς συγγενείς του, με ευφάνταστους τρόπους ώστε να θεωρούνται ατυχήματα και να μην κινεί τις υποψίες. Το αποτέλεσμα είναι μια ευχάριστη μαύρη κωμωδία, απ' αυτές που γουστάρουμε να βλέπουμε και που παραμένει εντυπωσιακά φρεσκότατη!

The Man in the White Suit (Ο άνθρωπος με το λευκό κοστούμι)

Ο σκηνοθέτης Alexander Mackendrick που μας έδωσε τη γνωστή κωμωδία της Συμμορίας των 5, υπογράφει το 1951 την πρώτη του συνεργασία με τον Alec Guinness στην ταινία The Man in the White Suit. Ο οποίος Guinness υποδύεται έναν χημικό που δουλεύει στη βιομηχανία ρούχων και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να ανακαλύψει το απίθανο: ένα ύφασμα τόσο ανθεκτικό που δεν θα χρειάζεται αντικατάσταση και που επίσης δεν θα λερώνεται οπότε δε θα χρειάζεται και πλύσιμο. Επειδή όμως δεν τον καταλαβαίνει κανείς, απολύεται από πολλές δουλειές. Αυτός όμως επιμένει και προσπαθεί να υλοποιήσει το όραμά του, εισβάλλοντας στα εργαστήρια και κάνοντας μυστικά τα πειράματά του. Όταν έρθει η στιγμή της επιτυχίας όμως, τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν τόσο ρόδινα όσο τα φαντάστηκε. Γιατί, για πρώτη ίσως φορά, το κεφάλαιο και το προλεταριάτο θα ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να μην διαρρεύσει προς τα έξω αυτή η εφεύρεση, η οποία θα είχε αρνητικές επιπτώσεις σε πάρα πολλούς τομείς της οικονομίας (κλείσιμο εργοστασίων, χάσιμο δουλειών κ.λ.π.).

Τελικά, οι παλιές ταινίες των βρετανικών Ealing Studios δεν χρειάζονται συστάσεις για την ποιότητά τους. Εδώ, η πολιτική σάτιρα αναμειγνύεται με το δράμα ενός ανθρώπου που είχε πάθος για δημιουργία. Προσθέστε και το απαραίτητο βρετανικό χιούμορ και έχετε μια πολύ καλή ταινία.

The Lavender Hill Mob

Ή, αλλιώς, Η συμμορία των εντιμοτάτων. Μια παραγωγή του 1951 από τα βρετανικά Ealing Studios σε σκηνοθεσία του Charles Crichton (που μας έδωσε 37 χρόνια μετά το Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα) με πρωταγωνιστή τον απαράμιλλο Alec Guinness. Η ιστορία μας εδώ θέλει ένα υπαλληλάκο μιας τράπεζας (ο Guinness) να σχεδιάζει την τέλεια ληστεία. Συστήνει μια μικρή συμμορία από ετερόκλητα μέλη και οργανώνει λεπτομερώς την κάθε λεπτομέρεια. Δεν έχει υπολογίσει όμως τα παιχνίδια της τύχης, τα οποία θα ανατρέψουν κάθε του σχέδιο και θα δώσουν την ευκαιρία στους πρωταγωνιστές μας να μπλέξουν σε απίστευτες και ευτράπελες καταστάσεις! Όπως μαντεύετε, η ταινία χαρακτηρίζεται από το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ. Χαριτωμένα ευχάριστη, τα χρόνια που πέρασαν δεν φαίνονται στην ταινία, η οποία σήμερα εννοείται ότι παρακολουθείται —και μάλιστα ευχάριστα.