The 'Maggie'

Σκοτζέζικη ταινία για το μικρό πλοιάριο που λέγεται The Maggie. Αλλά και για έναν αμερικανό (ο Paul Douglas στον εν λόγω ρόλο) που θέλει να μεταφέρει έπιπλα και εξοπλισμό στο νέο του εξοχικό (κάπου στην Σκωτία) αλλά ξεμένει από επιλογές. Και από μικρό μπέρδεμα νοικιάζει, χωρίς να το ξέρει(!), το Maggie με το Σκωτσέζο καπετάνιο και πλήρωμα. Αλλά από τα νεύρα του, το κυνηγάει για να σταματήσει τη μεταφορά. Και μπλέξιμο με το μπλέξιμο, τελικά θα το συνοδεύσει στη διαδρομή μέχρι τέλους. Κλασική ταινία των βρετανικών στούντιο Ealing, που παρακολουθείται ευχάριστα, με το γνωστό βρετανικό χιούμορ και τη "σφραγίδα" των Ealing studios. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον Alexander Mackendrick, που μας έχει δώσει το γνωστότερο έργο Sweet Smell of Success, made in Χολιγούντ, αλλά εσείς αναζητήστε το επίσης βρετανικό Άνθρωπο με το λευκό κουστούμι.

Clash by Night

Έρωτες και πάθη σε ένα ψαροχώρι της Αμερικής. Η γεροντοκόρη Barbara Stanwyck επιστρέφει στο πατρικό της και αποφασίζει να παντρευτεί τον ώριμο Paul Douglas, έναν ψαρά με δικό του καράβι, καλό εισόδημο, αλλά και λίγο αγαθό. Ο φίλος του Douglas είναι ο εργένης Robert Ryan (προβολατζής στο τοπικό σινεμά) και θα επηρεάσει με τα μεγάλα του λόγια και τις φιλελεύθερες ιδέες την Stanwyck. Η παράνομη σχέση που θα δημιουργήσουν θα αποκαλυφθεί από τον ηλικιωμένο μπεκρή πατέρα του Douglas, και οι συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους θα είναι δραματικές. Σε δεύτερο πλάνο βλέπουμε και τη σχέση του αδερφού της Stanwyck με τη νεαρή Marilyn Monroe.

Οικογενειακές υποχρεώσεις, καταπιεσμένος έρωτας, αναζήτηση της ελευθερίας έξω από φραγμούς και κανόνες που έρχονται κόντρα στους κοινωνικούς "κανόνες" ηθικής, όλα αυτά στο ερωτικό, ψυχολογικό δράμα Clash by Night. Οι μακροσκελείς διάλογοι μαρτυράνε τη θεατρική καταγωγή του έργου (του Clifford Odets), αλλά η σκηνοθετική σφραγίδα του Fritz Lang δίνει στο έργο κινηματογραφικό αέρα. Αν αναλογιστούμε και τις άλλες ταινίες βασισμένες σε έργα του Odets που είδαμε (None but the Lonely Heart και The Country Girl), τα θέματα ερωτικό τρίγωνο, αλκοόλ, καταπιεσμένος έρωτας και κοινωνική αποδοχή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά σε όλα. Δύο ελληνικοί τίτλοι δόθηκαν στο έργο: «Δεν άξιζε να μ’ αγαπήσεις» και «Συγκρούσεις εραστών».

Fourteen Hours (14 ώρες αγωνίας)

Αστυνομικός κάνει την περιπολία του στους δρόμους της Νέας Υόρκης και βλέπει έναν τύπο να βγαίνει στο περβαζί παραθύρου σε υψηλό όροφο ξενοδοχείου και να ετοιμάζεται να γίνει... αυτόχειρας. Από όλους που θα προσπαθήσουν να του βγάλουν μία λέξη, ο αστυνομικός θα είναι ο μόνος που θα τα καταφέρει, όντας πολύ απλά ο εαυτός του και μιλώντας έξω από τα δόντια. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία Fourteen Hours μάς παρουσιάζει ακριβώς αυτό: τις 14 ώρες που πέρασε ο τύπος δίπλα στο παράθυρο, παρουσιάζοντας και διάφορα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, μέσα από μια ρεαλιστική ματιά με τον σκηνοθέτη Henry Hathaway να προσπαθεί να σκιαγραφήσει το ψυχολογικό προφίλ του επίδοξου αυτόχειρα, και γι'αυτό το λόγο παρουσιάζει και κάποιες σκηνές με τους ψυχολόγους να αναλύουν κάποια θέματα. Καλούτσικο δραματικό, ψυχολογικό θριλεράκι, με τον Paul Douglas στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Richard Basehart να είναι ο νέος που ετοιμάζεται να κάνει το... μεγάλο άλμα της ζωής του. Σημειώστε ότι είναι η ταινία στην οποία έκαναν ντεμπούτο πολύ νέοι ηθοποιοί, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της πανέμορφης Γκρέις Κέλι.

A Letter to Three Wives (Ένα γράμμα σε 3 γυναίκες)

Τρεις γυναίκες παίρνουν ένα γράμμα από την τέταρτη φίλη της παρέας τους η οποία τις ενημερώνει ότι φεύγει απ' την πόλη μαζί με κάποιον από τους συζύγους τους. Σοκαρισμένες αυτές δεν μπορούν να το επιβεβαιώσουν καθώς πρέπει να πάρουν το πλοίο και να πάνε στην ετήσια εκδρομή με τα παιδιά της μικρής πόλης. Κατά τη διάρκεια της εκδρομής, όμως, η κάθε μία βρίσκει το χρόνο να αναπολήσει το παρελθόν της και τη σχέση της με το σύζυγό της. Μέσα από τρία μεγάλα φλάσμπακ βλέπουμε τη ζωή των ζευγαριών, το ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει την καθεμιά τους και τη σχέση τους με την ιδιαίτερα σαγηνευτική γυναίκα Άντι Ρος (αυτήν που κλέβει έναν απ' τους συζύγους). Σημειώστε όμως ότι δεν την βλέπουμε ποτέ αλλά ακούμε μόνο τη φωνή της σε voice-over αφήγηση, κυρίως στην αρχή της ταινίας. Μαεστρική σκηνοθεσία από τον Joseph L. Mankiewicz, σε σενάριο του ιδίου. Κέρδισε τα πρώτα του δύο βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας και σεναρίου) ένα χρόνο πριν τα πάρει όλα πάλι για... την Εύα. Οι έξι βασικοί πρωταγωνιστές ερμηνεύουν παραπάνω από καλά τους ρόλους τους με τον Kirk Douglas να είναι το μοναδικό μεγάλο όνομα, τον καιρό που ανέβαινε στο σταρ-σύστεμ. Καμία οικογενειακή σχέση με τον θεατρικό ηθοποιό Paul Douglas, ο οποίος εδώ κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο σε ηλικία 42 χρονών! Η ταινία λοιπόν A Letter to Three Wives παρακολουθείτε χαλαρά, με άνεση και σχετικό ενδιαφέρον, αν και είναι αρκετά παλιομοδίτικη όσον αφορά στους τρόπους και στις συμπεριφορές των καθωσπρέπει ανθρώπων.

Executive Suite (Ο πύργος των φιλόδοξων)

Ο πρόεδρος μιας μεγάλης εταιρείας πεθαίνει απρόοπτα στα 56 του χρόνια. Δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του και το μόνο που μαθαίνουμε γι'αυτόν είναι το πόσο μεγάλος άνθρωπος ήταν, το πόσο αφοσιωμένος ήταν στην εταιρεία και πώς κατάφερε με πολύ κόπο να την κάνει μεγάλη και τρανή. Τα 6 διευθυντικά στελέχη και η κόρη του προηγούμενου ιδιοκτήτη και... επιστήθια φίλη του προέδρου μαζεύονται για να εκλέξουν το νέο πρόεδρο. Αυτή είναι με λίγα λόγια η ταινία Executive Suite. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια (ακόμα μία) μεγάλη ταινία του Robert Wise. Αυτό που παρατηρούμε μέσα από τις παράπλευρες ιστορίες των στελεχών είναι η ανθρώπινη ματαιοδοξία για εξουσία, η μοναξιά που νιώθει όποιος βρίσκεται στην κορυφή, το πάθος για δημιουργία αλλά και ο καλπάζοντας καπιταλισμός. Δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν προσπαθώντας άλλοι να διαφυλάξουν την εταιρεία και άλλοι να αρπάξουν την εξουσία. Το βιβλίο του Cameron Hawley έγινε έξοχο σενάριο από τον Ernest Lehman, ο οποίος χώρεσε τα πάντα μέσα σε 100 λεπτά. Ο δε Wise κατάφερε προς το τέλος να προσθέσει και στοιχεία αγωνίας και να φτιάξει την ψηφοφορία θρίλερ. Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους με την καμπάνα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν άκουσες νότα από μουσική. Φυσικά και έγινε εσκεμμένα για να προσδώσει ρεαλισμό και βαρύτητα στο δράμα ο σκηνοθέτης, βρε. Να κλείσω λέγοντας ότι προτάθηκε για 5 βραβεία όσκαρ και κέρδισε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών για τη συνολική ερμηνεία του καστ. Ένα κάστ που είναι ένας ακόμα λόγος (αν όχι ο κυριότερος) για να δείτε την ταινία. Και να κλείσω λέγοντας ότι ο λόγος του υποψηφίου William Holden λίγο πριν την τελική ψηφοφορία είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Πώς θα έπρεπε να βλέπουν όλοι οι επαγγελματίες τα πράματα: με διορατικότητα, με ανθρωπισμό, ποιότητα έναντι φθηνής ποσότητας κ.λ.π.. Δυστυχώς, κάποια πράματα και κάποια μυαλά όμως δεν αλλάζουν. Ειδικά σ' αυτή τη χώρα των... απερίγραπτων.

Panic in the Streets (Πανικός στους δρόμους)

Ο Jack Palance (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) με τη συμμορία του σκοτώνουν έναν άρρωστο από βουβωνική πανώλη μετανάστη και την κολλάνε αυτοί με τη σειρά τους. Ο Richard Widmark είναι ο υπεύθυνος της υπηρεσίας δημόσιας υγείας που τους αναζητεί —χωρίς να τους γνωρίζει— ακολουθώντας τα πτώματα που αφήνουν πίσω τους, στους δρόμους και τα καταγώγια της Νέας Ορλεάνης, έχοντας μάλιστα ένα περιθώριο δύο ημερών για να μην εξαπλωθεί η αρρώστια, να μην εξελιχθεί σε επιδημία και να μην προκληθεί Πανικός στους δρόμους.

Σ' αυτήν την παραγωγή του 1950, ο Elia Kazan προτίμησε φωτισμό επηρεασμένο από το ευρωπαϊκό νεορεαλιστικό ρεύμα της εποχής, άγνωστους ηθοποιούς στους δεύτερους ρόλους και μικρότερα ονόματα στους πρωταγωνιστικούς, ημι-ντοκυμενταρίστικη κινηματογράφηση σε ρεαλιστικούς χώρους στην πόλη της Νέας Ορλεάνης. Αλλά παρόλο που η παραγωγή είναι αρκετά φροντισμένη και όλα τα στοιχεία βοηθάνε την εξέλιξη και κλιμάκωση του σασπένς, η ταινία δεν κορυφώνεται και σου αφήνει στο τέλος μια αίσθηση μετριότητας, ή -αν θέλετε- μια αίσθηση του ότι μπορούσε και καλύτερα. Anyway...