Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Shelley Winters. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Shelley Winters. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 25 Μαΐου 2010

A Double Life (Διπλή ζωή)

Η πρώτη ταινία του George Cukor μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου ήταν η A Double Life. Σε πρώτο επίπεδο, έχουμε να κάνουμε με ένα film-noir, τυπικό δείγμα της εποχής. Σε δεύτερο επίπεδο, βλέπουμε μια ταινία για το πάθος του ηθοποιού με την τέχνη του. Έτσι ξεκινάει η ταινία και βλέπουμε τον διάσημο ηθοποιό Anthony John —που υποδύεται ο φοβερός Ronald Colman— να αποφασίζει να παίξει τον Οθέλλο. Το ρόλο της Δεισδαιμόνας έχει η πρώην σύζυγός του και μόνιμη συνεργάτης του. Λίγο η υπερκόπωση, και περισσότερο η μανία του να «μπαίνει» βαθειά στο ρόλο του, αρχίζει και επηρεάζεται από το σεξπιρικό έργο και η ζήλεια φουντώνει μέσα του για την πρώην του και τον υπεύθυνο των δημοσίων σχέσεων του θεάτρου που υποδύεται ο Edmond O'Brien. Αυτή η σχεδόν σχιζοφρενική του στάση θα τον οδηγήσει στο έγκλημα και κάπως έτσι τελειώνει η πρώτη ώρα του έργου. Στο υπόλοιπο 40λεπτο βγαίνει στο προσκήνιο ο O'Brien, ο οποίος έχει αρχίσει και ψιλιάζεται την όλη φάση και μηχανεύεται τρόπους για να ξεσκεπάσει την ενοχή του ηθοποιού.

Η Διπλή ζωή έφερε τελικά στον Colman στο πρώτο του όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, μετά από τρεις υποψηφιότητες (οι δύο μάλιστα την ίδια χρονιά του '29). Άλλο ένα κέρδισε ο συνθέτης Miklós Rózsa για τη μουσική της ταινίας και από μία υποψηφιότητα ο Cukor για τη σκηνοθεσία και οι σεναριογράφοι για το... σενάριο φυσικά. Η ταινία περλαμβάνει αποσπάσματα από τον Οθέλλο και ειδικότερα της τελικής σκηνής. Λέγεται ότι ο Colman δεν ένιωθε καλά με το όλο σεξπηρικό θέμα και έτσι προσέλαβαν τον «ειδικό» ηθοποιό Walter Hampden για να καθοδηγεί και να συμβουλεύει. Με λίγα λόγια, αξίζει να την αναζητήσετε.

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

The Big Knife (Άγγελοι με ματωμένα χέρια)

Ο Jack Palance δίνει μια μεγαλειώδη ερμηνεία υποδυόμενος τον πρώην διάσημο πυγμάχο Charles Castle και νυν σταρ του κινηματογράφου. Έχοντας μπουχτίσει όμως από το σύστημα θα προσπαθήσει να παραιτηθεί και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Το ίδιο το σύστημα όμως θα τον κρατήσει μέχρι να τον αποζυμήσει. Πιεσμένος από τους δημοσιογράφους που διψάνε για πιπεράτες ειδήσεις, από τη γυναίκα του που θέλει να τον εγκαταλείψει αλλά και από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ που δουλεύουν με γκανγκστερικούς νόμους, δεν θα αργήσει να «σπάσει» και να καταρρεύσει.

Η ταινία The Big Knife σκηνοθετήθηκε από τον Robert Aldrich στην αρχή της καριέρας του με μαεστρία, δίνοντας έμφαση στο προφίλ του πρωταγωνιστή και βάζοντάς μας βαθειά μέσα στην ψυχολογία του. Διαφημίστηκε ως μια film-noir ταινία, αλλά απογοήτευσε το κοινό της εποχής, διότι περίμενε κάτι διαφορετικό, και καταποντίστηκε στα ταμεία. Αν εξαιρέσουμε κάποιους διάλογους που τραβάνε λίγο παραπάνω από το κανονικό (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, γαρ), μπορείτε να απολαύσετε μια καυστική ματιά γύρω από τα παρασκήνια του Χόλιγουντ με τις χάρτινες υποσχέσεις και τα ψαλιδισμένα όνειρα. Μια μαύρη ταινία για τους ανθρώπους που έχουν ξεμείνει από επιλογές και φίλους. Πέρα από τον πρωταγωνιστή, ξεχωρίζει ο Rod Steiger (με ξανθιά, σχεδόν πλατινέ μαλλί) υποδυόμενος τον παραγωγό που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του. Η ταινία κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας εκείνη τη χρονιά. Ρίξτε και ματιά στο κείμενο του Αναχωρητή για την ίδια ταινία.

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Executive Suite (Ο πύργος των φιλόδοξων)

Ο πρόεδρος μιας μεγάλης εταιρείας πεθαίνει απρόοπτα στα 56 του χρόνια. Δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του και το μόνο που μαθαίνουμε γι'αυτόν είναι το πόσο μεγάλος άνθρωπος ήταν, το πόσο αφοσιωμένος ήταν στην εταιρεία και πώς κατάφερε με πολύ κόπο να την κάνει μεγάλη και τρανή. Τα 6 διευθυντικά στελέχη και η κόρη του προηγούμενου ιδιοκτήτη και... επιστήθια φίλη του προέδρου μαζεύονται για να εκλέξουν το νέο πρόεδρο. Αυτή είναι με λίγα λόγια η ταινία Executive Suite. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια (ακόμα μία) μεγάλη ταινία του Robert Wise. Αυτό που παρατηρούμε μέσα από τις παράπλευρες ιστορίες των στελεχών είναι η ανθρώπινη ματαιοδοξία για εξουσία, η μοναξιά που νιώθει όποιος βρίσκεται στην κορυφή, το πάθος για δημιουργία αλλά και ο καλπάζοντας καπιταλισμός. Δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν προσπαθώντας άλλοι να διαφυλάξουν την εταιρεία και άλλοι να αρπάξουν την εξουσία. Το βιβλίο του Cameron Hawley έγινε έξοχο σενάριο από τον Ernest Lehman, ο οποίος χώρεσε τα πάντα μέσα σε 100 λεπτά. Ο δε Wise κατάφερε προς το τέλος να προσθέσει και στοιχεία αγωνίας και να φτιάξει την ψηφοφορία θρίλερ. Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους με την καμπάνα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν άκουσες νότα από μουσική. Φυσικά και έγινε εσκεμμένα για να προσδώσει ρεαλισμό και βαρύτητα στο δράμα ο σκηνοθέτης, βρε. Να κλείσω λέγοντας ότι προτάθηκε για 5 βραβεία όσκαρ και κέρδισε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών για τη συνολική ερμηνεία του καστ. Ένα κάστ που είναι ένας ακόμα λόγος (αν όχι ο κυριότερος) για να δείτε την ταινία. Και να κλείσω λέγοντας ότι ο λόγος του υποψηφίου William Holden λίγο πριν την τελική ψηφοφορία είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Πώς θα έπρεπε να βλέπουν όλοι οι επαγγελματίες τα πράματα: με διορατικότητα, με ανθρωπισμό, ποιότητα έναντι φθηνής ποσότητας κ.λ.π.. Δυστυχώς, κάποια πράματα και κάποια μυαλά όμως δεν αλλάζουν. Ειδικά σ' αυτή τη χώρα των... απερίγραπτων.

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Harper (Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν)

Ένα σοβαρό θέμα σε μια ταινία που δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της. Ένας ντετέκτιβ που είναι περισσότερο πλακατζής απ' ό,τι φαντάζεστε. Ο ντετέκτιβ Harper μπλέκει σε μια υπόθεση εξαφάνισης/απαγωγής ενός εκατομμυριούχου και σιγά-σιγά ανακαλύπτει ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που τον θέλουν πίσω ζωντανό. Συν τις άλλοις, μπλέκεται με μια περίεργη ομάδα θρησκόληπτων και στο τέλος τα «κάνει θάλασσα» και με τη γυναίκα του.

Η ταινία ανήκει στη σειρά των μονολεκτικών ταινιών του Paul Newman που αρχίζουν με το γράμμα H στις οποίες ο ηθοποιός ερμήνευε περίεργους, μοναχικούς ρόλους έχοντας μια διαφορετική αντίληψη των τεκταινόμενων από τους γύρω του. Μετά τα Hustler, Hud και Hombre, είδαμε εδώ τον Newman σε έναν πιο ανάλαφρο ρόλο να κάνει συνέχεια πλακίτσες αλλά παρά ταύτα τα πτώματα να πέφτουν κανονικά σ' αυτή την περίεργη ιστορία μυστηρίου που αξίζει να ανακαλύψετε. Τον ελληνικό τίτλο δεν τον σχολιάζουμε...

Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Odds Against Tomorrow (Λύκοι μεταξύ τους)

Ο Robert Ryan συνεργάζεται ξανά με τον σκηνοθέτη Robert Wise δέκα χρόνια μετά το εκπληκτικό The Set-Up και το αποτέλεσμα είναι η «σκοτεινότατη» ταινία Odds Against Tomorrow, για την οποία μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το τελευταίο μεγάλο έργο του κλασικού κινηματογραφικού είδους του φιλμ-νουάρ. Τρεις χαρακτήρες, που δεν έχει καμία σχέση ο ένας με τον άλλο, θα αναγκαστούν να συνεργαστούν (ο καθένας για το δικό του λόγο) σε μία φαινομενικά απλή ληστεία. Ο Wise χειρίζεται εκπληκτικά τους ηθοποιούς του μέσα στην ιστορία και διαμορφώνει πειστικότατα στα μάτια του θεατή την ψυχολογία τους και τους λόγους που τους αναγκάζουν να συμμετάσχουν στη ληστεία. Δεν είναι κοινοί εγκληματίες, είναι άνθρωποι με αδυναμίες και ελαττώματα. Σε μια εποχή που η Αμερική είχε ακόμα προβλήματα με το ρατσισμό, ο Wise δείχνει στεγνά πόσο κολλημένος μπορεί να είναι κάποιος με το θέμα. Οι λύκοι μεταξύ τους (του ελληνικού τίτλου) είναι αυτό ακριβώς το ρατσιστικό μένος που κατατρώει τον Ryan για τον έτερο συνεργάτη του που υποδύεται ο μαύρος τραγουδιστής Harry Belafonte και αυτό το μίσος θα τους οδηγήσει στο απίστευτα «εκρηκτικό» φινάλε.

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008

A Place in the Sun (Μια θέση στον ήλιο)

Η ταινία A Place in the Sun είναι μία από τις πιο διάσημες ταινίες της χρονιάς της, του 1951 δηλαδή, με έξι βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, κουστουμιών, μουσικής και μοντάζ) και πρωταγωνιστικό δίδυμο που κεντρίζει το ενδιαφέρον και μαγνητίζει το βλέμμα· Montgomery Clift και Elizabeth Taylor. Ο πρώτος υποδύεται έναν άντρα της εργατικής τάξης που αφήνει έγκυο τη επίσης συναδέλφισσά του Shelley Winters. Ταυτόχρονα όμως ερωτεύεται μια πλούσια κληρονόμο (Taylor is her name). H έγγυος φίλη του αρχίζει να του γίνεται σιγά-σιγά στενός κορσές και αυτός βάζει στο μυαλό του να την σκοτώσει ώστε να ελευθερωθεί από το διπλό παιχνίδι που παίζει και να μείνει με την Taylor.

Ενδιαφέρουσα, αν μη τι άλλο, η ταινία του George Stevens έχοντας για ατού τη συνύπαρξη ενός από τα καλύτερα κινηματογραφικά ζευγάρια. Είναι όμως αρκετά αργόσυρτη καθώς επικεντρώνεται περισσότερο στα ρομαντικά ραντεβουδάκια και λιγότερο στο αδιέξοδο του αντιήρωα μας. Όσοι δεν γουστάρουν το μελόδραμα, καλύτερα να την αποφύγουν, καθώς προς το τέλος η ταινία «βαραίνει» αρκετά.

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2008

The Scalphunters (Γκουέριλο)

Ήταν μια επικίνδυνη εποχή που όχι μόνο τα δέρματα των ζώων αλλά και τα «σκαλπ» των Ινδιάνων είχαν αξία. Ο κυνηγός Τζο βρίσκεται καθ' οδόν προς την πόλη με όλο το απόθεμα από δέρματα ζώων που είχε από τον προηγούμενο χειμώνα. Όμως μια ομάδα Ινδιάνων του στήνει μπλόκο και του παίρνει όλα τα δέρματα αφήνοντάς του για αντάλλαγμα έναν σκλάβο που έχει αποδράσει, τον Τζόζεφ. Ο Τζο, όμως, δεν χρειάζεται τον Τζόζεφ· αυτό που χρειάζεται είναι τα δέρματα των ζώων που του ανήκουν και γι' αυτό ακολουθεί τους Ινδιάνους. Οι Ινδιάνοι όμως, γίνονται στόχος επίθεσης από μια αιμοδιψή ομάδα κυνηγών κεφαλών, με αρχηγό τον άπληστο Χάουι που κλέβει όχι μόνο τα δέρματα των ζώων αλλά και τον Τζόζεφ. Ο Τζο ακολουθεί τους κυνηγούς κεφαλών πλέον και προσπαθεί να τους αποσπάσει αυτά που του ανήκουν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των... Scalphunters βρίσκεται για πρώτη φορά κυνηγημένη υπό την απειλή ενός δεινού κυνηγού.

Έξυπνη, κωμική και διασκεδαστική περιπέτεια με το δίδυμο Burt Lancaster και Ossie Davis να είναι όλα τα λεφτά, αφού τα ρατσιστικά σχόλια δίνουν και παίρνουν. Φανταστείτε επίσης τον Τέλι Σαββάλας να κυκλοφορεί τον περισσότερο χρόνο στην ερημιά με τις πυτζάμες του και προσθέστε το γεγονός ότι ο Davis επιμένει να δηλώνει ότι είναι... Ινδιάνος, οπότε καταλαβαίνετε τι γίνεται! Είμαστε ειδικά σε μια εποχή (1968) που κάποια πράματα έχουν αρχίσει να λέγονται και να δείχνονται έξω από τα δόντια. Αυτή η τίμια, στις προθέσεις της, ταινία είναι μία από τις πρώτες του Sydney Pollack, ο οποίος μας άφησε χρόνους πριν λίγες μέρες. Για τον ελληνικό τίτλο, πάλι... no comment!