North West Frontier (Φλόγες πάνω απ' τις Ινδίες)

Και που λέτε, κάποια πλάνα του σκηνοθέτη J. Lee Thompson μού έφεραν στο μυαλό λίγο από την αγαπημένη μου ταινία Λώρενς της Αραβίας. Αλλά πέραν τούτο, η βρετανική παραγωγή του 1959 με τίτλο North West Frontier ουδεμία σχέση έχει με το αριστούργημα του David Lean. Ίσως να έφταιγαν τα σινεμασκόπ κάδρα μιας εξωτικής χώρας όπως της Ινδίας, μουσουλμάνοι και ινδουιστές να πολεμάνε αναμεταξύ τους και το ερημικό αχανές τοπίο της «βορειοδυτικής Ινδίας», το οποίο για την ακρίβεια γυρίστηκε στην Ανδαλουσία της Ισπανίας! Μία ετερόκλητη ομάδα Βρετανών και μίας αμερικανίδας προσπαθούν να διαφύγουν με ένα μικρό τρένο από τους μουσουλμάνους, φυγαδεύοντας και τον υιό του μαχαραγιά (τον οποίο θέλουν να σκοτώσουν για να σταματήσει η βασιλική γενιά του), έχοντας επίσης να αντιμετωπίσουν κάθε τρεις και λίγο φυσικά ή μη εμπόδια. Πρόκειται για μια περιπέτεια από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, με κάποια σημεία όπου εμφανίζονται χιτσκοκικά στοιχεία και κρατάνε ακόμα περισσότερο το θεατή σε αγωνία και κυλάνε τα 130 λεπτά της πιο γρήγορα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η Lauren Bacall δίνει μια χολιγουντιανή νότα, ο (μετέπειτα Κομισάριος Ντρέιφους του Ροζ πάνθηρα) Herbert Lom υποδύεται τον αντιπαθητικό χαρακτήρα της ταινίας και αρκετοί βρετανοί ηθοποιοί υποδύονται τους... βρετανούς. Αν έλειπε και η μονόπλευρη αντιμετώπιση της έκρυθμης πολιτικά κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές μας, τα πράματα θα ήταν ακόμα καλύτερα (είναι η εποχή όπου οι μουσουλμάνοι στο βορειοδυτικό κομμάτι της Ινδίας μάχονται για την ανεξαρτησία τους και τη δημιουργία του κρατιδίου που θα ονομαστεί αργότερα Πακιστάν). Πάντως είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μια ταινία τιτλοφορείται τρεις φορές: με τον κανονικό τίτλο στην Αγγλία, με το όνομα "Flames over India" στις ΗΠΑ και με το "Empress of India" στην Αυστραλία. Αυτό το τελευταίο θα ήταν και το καλύτερο αφού αυτό είναι το όνομα του τρένου, το οποίο είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του έργου. Και στα ελληνικά η ταινία ξαναβαφτίστηκε ως «Σφαγή στο τραίνο του Καλουπούρ».

Young Man With a Horn

Μια ταινία για το πάθος ενός ατόμου για τη μουσική και για μια γυναίκα. Όταν τον προδώσει η δεύτερη, θα ασχοληθεί φρενιασμένα με την τρομπέτα του, μέχρι τη στιγμή που θα φτάσει στα όριά του και δεν θα μπορεί να παίξει τις νότες που θέλει. Θα νιώσει πάλι προδωμένος και θα καταρακωθεί. Αυτή είναι η ουσία, εν ολίγοις, της ταινίας Young Man With a Horn.

Ο Kirk Douglas μένει ορφανός πολύ μικρός και βρίσκει παρέα στη μοναξιά του τη μουσική. Ανακαλύπτει τη jazz και την τρομπέτα και παίρνει μαθήματα από τον διάσημο Art Hazzard. Μεγαλώνει και μαζί μεγαλώνει το ταλέντο του. Θα ψάξει για δουλειά σε ορχήστρες και έτσι θα γνωρίσει την τραγουδίστρια Doris Day και τον μετέπειτα μοναδικό του φίλο τον πιανίστα Σμόκι, που υποδύεται ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Hoagy Carmichael. Ασυμβίβαστος όμως καθώς είναι, δεν θα μπορέσει να κάτσει να παίζει μουσικές άλλων και θα τους παρατήσει για να αναπτύξει τη δική του μουσική ταυτότητα. Τότε θα γνωρίσει τη Lauren Bacall, μια περίεργη φίλη της Doris Day, με την οποία αργότερα θα παντρευτούν αλλά η σχέση θα αποδειχθεί πολύ ψυχοφθόρα και θα οδηγήσει στα τραγικά αποτελέσματα.

Ελληνιστί «Η γυναίκα των χιμαιρών» είναι μια από τις καλές ταινίες που υπέγραψε ο Michael Curtiz. Τον βοηθάει η ερμηνεία του νεαρού Kirk Douglas, ο οποίος βρίσκεται στα πάνω του στην 10η ταινία του στα μόλις τέσσερα χρόνια καριέρας μέχρι τότε. Η νεαρή τραγουδίστρια Doris Day εμφανίζεται για πρώτη φορά σε δραματικό ρόλο και δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Να πούμε, τέλος, ότι η ταινία είναι μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος της Dorothy Baker, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε αρκετά στοιχεία της βιογραφίας του διάσημου στο χώρο Bix Beiderbecke. Και να πούμε ότι κάποιες λεσβιακές αναφορές έκαναν μεγάλη εντύπωση τότε, αν και σήμερα τις προσπερνάς πολύ εύκολα.

How to Marry a Millionaire

Απλοϊκότατη ταινία, ελάχιστα διασκεδαστική, με τα μόνο σημεία που κεντρίζουν το ενδιαφέρον να είναι αυτά που αναφέρονται στις σχέσεις των παντρεμένων ζευγαριών. Η ταινία Πώς να παντρευτείτε έναν εκατομμυριούχο ήταν μια παραγωγή του Nunnaly Johnson ο οποίος έγραψε και το σενάριο που ήταν βασισμένο σε δύο θεατρικά έργα, το The Greeks Had a Word for It και Loco. Καλοφροντισμένη παραγωγή, με έναν επαγγελματία σκηνοθέτη όπως τον Jean Negulesco, ένα δυνατό τρίο πρωταγωνιστριών όπως οι Lauren Bacall, Marilyn Monroe και Betty Grable αλλά όλα αυτά δεν βοηθάνε την ταινία να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα βλέπουμε «φροντισμένες» αλλά ανέμπνευστες χολιγουντιανές παραγωγές που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν ή να πουν. Η ταινία προσφέρεται μόνο για αυτούς που τα βλέπουν όλα για... σινε-εγκυκλοπαιδικούς λόγους!

Harper (Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν)

Ένα σοβαρό θέμα σε μια ταινία που δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της. Ένας ντετέκτιβ που είναι περισσότερο πλακατζής απ' ό,τι φαντάζεστε. Ο ντετέκτιβ Harper μπλέκει σε μια υπόθεση εξαφάνισης/απαγωγής ενός εκατομμυριούχου και σιγά-σιγά ανακαλύπτει ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που τον θέλουν πίσω ζωντανό. Συν τις άλλοις, μπλέκεται με μια περίεργη ομάδα θρησκόληπτων και στο τέλος τα «κάνει θάλασσα» και με τη γυναίκα του.

Η ταινία ανήκει στη σειρά των μονολεκτικών ταινιών του Paul Newman που αρχίζουν με το γράμμα H στις οποίες ο ηθοποιός ερμήνευε περίεργους, μοναχικούς ρόλους έχοντας μια διαφορετική αντίληψη των τεκταινόμενων από τους γύρω του. Μετά τα Hustler, Hud και Hombre, είδαμε εδώ τον Newman σε έναν πιο ανάλαφρο ρόλο να κάνει συνέχεια πλακίτσες αλλά παρά ταύτα τα πτώματα να πέφτουν κανονικά σ' αυτή την περίεργη ιστορία μυστηρίου που αξίζει να ανακαλύψετε. Τον ελληνικό τίτλο δεν τον σχολιάζουμε...

Σκοτεινή διάβασις

Dark Passage: άλλη μια ταινία με τον Humphrey Bogart και τη σύζυγό του Lauren Bacall. Το φιλμ βασικά δεν είναι τίποτα σπουδαίο, η υπόθεση είναι λίγο-πολύ τετριμμένη· τυπικό film-noir της δεκαετίας του '40. Το ωραίο όμως στο όλο εργάκι είναι ότι το πρόσωπο του Bogart δεν εμφανίζεται για περίπου μία ώρα (μέχρι να κάνει την πλαστική του), δίνοντας στον σκηνοθέτη την ευκαιρία να μας δώσει λήψεις από την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή και βάζοντας τους ηθοποιούς να μιλάνε μπροστά στην κάμερα. Στην πορεία, όταν κυκλοφορεί με μπανταρισμένο πρόσωπο, δεν γίνεται να μη σκεφτείς ότι υπάρχει μια μικρή ομοιότητα με την τη μπανταρισμένη μύτη του κύριου Jack Nicholson στην Τσαϊνατάουν. Να αναφερθούμε επίσης και στην καλή χημεία του ζευγαριού, η οποία ήταν και ο πιο ισχυρός λόγος για να γυριστεί η εν λόγω ταινία και αποτελεί έναν ακόμα λόγο για να τη δείτε όσοι από σας δεν την έχετε δει, δηλαδή.