The Taming of the Shrew (Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι)

Πληθωρική ταινία, όπως και η πρωταγωνίστρια της Elizabeth Taylor. Η σαιξπιρική Στρίγγλα που έγινε αρνάκι δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο πρωταγωνιστικό ζευγάρι από το δίδυμο Taylor-Burton, παντρεμένο ήδη τότε, γνωστό επίσης για τους τσακωμούς τους, σε άλλη μια μεταξύ τους συνεργασία από τις οκτώ συνολικά. Ο πρώην βοηθός σκηνοθέτη (δύο έργων του Λουκίνο Βισκόντι τη δεκαετία του '50) Franco Zeffirelli κάθεται για πρώτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και... αφήνει τους δύο μεγάλους σταρ να ισοπεδώσουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Λέγεται ότι η ταινία προοριζόταν για τους Σοφία Λόρεν και Μαρτσέλο Μαστρογιάννι. Το αμερικάνικο ζευγάρι έβαλε ένα εκατομμύριο δολάρια από την τσέπη του στην παραγωγή, χωρίς να απαιτήσει μισθό, αλλά μόνο ποσοστό από τα κέρδη. Η ταινία, ως γνωστόν, ήταν μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία στην εποχή της. Εσείς αν δεν έχετε διαβάσει το έργο του Σαίξπηρ, μπορείτε να πάρετε μια πρώτη γεύση επιλέγοντας αυτή την ταινία.

Cat on a Hot Tin Roof (Λυσσασμένη γάτα)

Το βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλλιαμς έγινε κινηματογραφική ταινία το 1958. Το σενάριο έγραψε και σκηνοθέτησε ο Richard Brooks, παρόλο που το έργο είχε ανέβει στο Μπρόντγουεϊ με σκηνοθέτη τον Elia Kazan. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκρηκτική ταινία, μεγάλη εμπορική επιτυχία που «τσίμπησε» και έξι υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ. Η Λυσσασμένη γάτα αναφέρεται στην πρωταγωνίστρια Elizabeth Taylor, η οποία είναι νύφη σε μια πλούσια οικογένεια του αμερικανικού νότου. Η οικογένεια όμως μόνο μονιασμένη και αγαπημένη δεν είναι. Τη μέρα των γενεθλίων του φάδερ μαθαίνουν όλοι πλην του ιδίου ότι βρίσκεται προ του τέλους. Και ευτυχώς η ταινία εστιάζεται περισσότερο στον σύζυγο της Taylor, τον Paul Newman και τη σχέση του με τον τρανό, τον Burl Ives. Ο νεαρός γόης είχε αρχίσει να γίνεται διάσημος εκείνη την εποχή και ύστερα από αυτήν την ταινία και από την υποψηφιότητα για όσκαρ έγινε υπολογίσιμος και ως ηθοποιός. Οι ομοφυλοφιλικές αναφορές από το πρωτότυπο κείμενο για τον πρωταγωνιστή αφαιρέθηκαν και το τέλος οδηγήθηκε σε πιο αισιόδοξο δρόμο, αφού ο κινηματογράφος αποτελεί λαϊκό κατ' εξοχήν θέαμα. Να μην στεναχωρήσουμε τις μάζες! Έτσι, οι θαυμαστές του θεατρικού ας μην δυσανασχετήσουν.

Διαβάστε μια πλήρη ανάλυση για την ταινία εδώ και διφορούμενες γνώμες εδώ.

A Place in the Sun (Μια θέση στον ήλιο)

Η ταινία A Place in the Sun είναι μία από τις πιο διάσημες ταινίες της χρονιάς της, του 1951 δηλαδή, με έξι βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, κουστουμιών, μουσικής και μοντάζ) και πρωταγωνιστικό δίδυμο που κεντρίζει το ενδιαφέρον και μαγνητίζει το βλέμμα· Montgomery Clift και Elizabeth Taylor. Ο πρώτος υποδύεται έναν άντρα της εργατικής τάξης που αφήνει έγκυο τη επίσης συναδέλφισσά του Shelley Winters. Ταυτόχρονα όμως ερωτεύεται μια πλούσια κληρονόμο (Taylor is her name). H έγγυος φίλη του αρχίζει να του γίνεται σιγά-σιγά στενός κορσές και αυτός βάζει στο μυαλό του να την σκοτώσει ώστε να ελευθερωθεί από το διπλό παιχνίδι που παίζει και να μείνει με την Taylor.

Ενδιαφέρουσα, αν μη τι άλλο, η ταινία του George Stevens έχοντας για ατού τη συνύπαρξη ενός από τα καλύτερα κινηματογραφικά ζευγάρια. Είναι όμως αρκετά αργόσυρτη καθώς επικεντρώνεται περισσότερο στα ρομαντικά ραντεβουδάκια και λιγότερο στο αδιέξοδο του αντιήρωα μας. Όσοι δεν γουστάρουν το μελόδραμα, καλύτερα να την αποφύγουν, καθώς προς το τέλος η ταινία «βαραίνει» αρκετά.

Who's Afraid of Virginia Woolf?

Όταν το Χόλιγουντ αποφάσισε να γυρίσει σοβαρές δραματικές ταινίες τη δεκαετία του '60 χωρίς προκαταλήψεις και λογοκρισίες, το αποτέλεσμα ήταν -το λιγότερο- συγκλονιστικό. Ένα καλό παράδειγμα αποτελεί η ταινία Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του 1966, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο του κυρίου Edward Albee. Ίσως η ταινία με τις καλύτερες (πες και φαρμακερές, φονικές κ.ο.κ.) ατάκες που εκτοξεύει το ένα φύλο στο άλλο. Ήταν αυτή η ταινία (για τη λεκτική και σεξιστική της βία) μαζί με το Blow-Up του Αντονιόνι (για την εμφάνιση γυμνού σώματος) που ώθησαν την επιτροπή λογοκρισίας MPAA να φτιάξει τις βαθμίδες καταλληλότητας των ταινιών που τέθηκαν σε ισχύ το 1968. Η επιτυχία της ταινίας ήταν πολύ μεγάλη και την οδήγησε μέχρι τα Όσκαρ με πολλές υποψηφιότητες, κερδίζοντας στις κατηγορίες της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, πρώτου γυναικείου ρόλου για την Taylor και β' γυναικείου ρόλου για την Sandy Dennis. Ενδιαφέρον είναι πάντως το γεγονός ότι η 34χρονη τότε Taylor επέλεξε να υποδυθεί το ρόλο της 50-και-βάλε Μάρθας, όταν μάλιστα είχε ακουστεί ότι για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους προορίζονταν οι (πιο ηλικιωμένοι) Bette Davis και James Mason. Και κάτι ακόμα που δεν ήξερα ούτε εγώ: η Warner, αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας, έβγαλε στο εμπόριο σε διπλό LP (για τους νεότερους αναφερόμαστε στο δίσκο βινυλίου) όλο το διάλογο της ταινίας. Ένα άλμπουμ που είναι πλέον παν-σπάνιο.