A Touch of Class (Απιστία με αξιοπρέπεια)

Αμερικανός (ο George Segal) που εργάζεται στο Λονδίνο την πέφτει σε διαζευγμένη κυρία (την φοβερή Glenda Jackson), βγαίνουν ραντεβού και αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξιδάκι στην Ισπανία για να τσιλιμπουρδίσουν άνετα, με αξιοπρέπεια και μια νότα κομψότητας, δηλαδή A Touch of Class. Εκεί όμως θα αρχίσουν οι κακοτυχίες, οι γκρίνιες, τα μαλώματα και θα πέσουν πάνω σε γνωστό του Segal, τον (νεαρότατο) Paul Sorvino και τη γυναίκα του. Το αποτέλεσμα είναι να έρθουν πιο κοντά και όταν επιστρέψουν στο Λονδίνο θα αποφασίσουν να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα από κοινού για να βρίσκονται πιο τακτικά. Η ρομαντική κομεντί που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Melvin Frank βλέπεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα, καθώς οι σχέσεις των ζευγαριών και οι αντιθέσεις των δύο φύλων δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Φοβερή η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου, με την κυρία Jackson να κερδίζει το δεύτερο όσκαρ της καριέρας της. Άρεσε γενικά πάρα πολύ στην εποχή της και φαίνεται από τις υπόλοιπες υποψηφιότητες για όσκαρ: ταινίας, σεναρίου, μουσικής και τραγουδιού. Το γλυκόπικρο τέλος έπαιξε κι αυτό το ρόλο του και έδωσε στην ταινία έξτρα πόντους.

Ship Of Fools

Το Πλοίο των τρελών αποπλέει από τη Βέρα Κρουζ με προορισμό τη Γερμανία. Βρισκόμαστε στο 1933. Στο κατάστρωμα βρίσκονται οι διωγμένοι από την Κούβα Μεξικανοί και Ισπανοί ενώ στην πρώτη θέση μια ομάδα ετερόκλητων επιβατών, διαφορετικών εθνικοτήτων και κοινωνικών τάξεων. Εκεί εστιάζεται το βλέμμα του σκηνοθέτη Stanley Kramer, εισβάλλοντας στον προσωπικό τους μικρόκοσμο και παρουσιάζοντάς μας τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, τις αποτυχίες τους αλλά και τις ελπίδες τους. Ταυτόχρονα βλέπουμε την μικροψυχία των στενόμυαλων ανθρώπων και τις ρατσιστικές τους αντιλήψεις, λίγο καιρό πριν την εδραίωση του Χίτλερ στη Γερμανία. Η ταινία βασίστηκε στο βιβλίο της Katherine Anne Porter, αν και θα μπορούσαμε να κάνουμε και μια συσχέτιση με τον ομότιτλο, διάσημο πίνακα του Hieronymous Bosch, στον οποίο βλέπουμε μια ομάδα άσωτων ανθρώπων να χαραμίζουν τη ζωή τους στις εφήμερες απολαύσεις αντί να προσπαθούν να ζήσουν πιο «δημιουργικά».

Μεγάλη σε διάρκεια η ταινία, που δεν κουράζει αφού δεν χορταίνεις να βλέπεις τον έναν σταρ μετά τον άλλο. Ενδεικτικά να πούμε ότι πρωταγωνιστούν οι Vivien Leigh (στην τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση), Simone Signoret, Lee Marvin, Oskar Werner, José Ferrer και George Segal μεταξύ άλλων. Κέρδισε δύο βραβεία όσκαρ για τα σκηνικά και τη φωτογραφία και απέσπασε άλλες έξι υποψηφιότητες.

Invitation to a Gunfighter (Ο γίγας με τα δύο πιστόλια)

Για να εξαργυρώσει τη δόξα του από τους Υπέροχους 7, ο Yul Brynner εμφανίστηκε σε κατώτερα των προσδοκιών και χαμηλού προϋπολογισμού γουέστερν. Το συγκεκριμένο όμως, Invitation to a Gunfighter αναγράφει στους τίτλους ότι είναι μια παραγωγή του Stanley Kramer. Και κάποια χαρακτηριστικά της, κατά τα άλλα μέτριας, ταινίας φέρνουν λίγο από τον πολυσχιδή παραγωγό και σκηνοθέτη. Ο ήρωας μας είναι ένας πληρωμένος πιστολάς, με περίεργο όνομα, εκλεπτυσμένο λόγο, που ντύνεται στα μαύρα, διαβάζει ποίηση και καπνίζει μακριά πούρα. Χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο, εμφανίζεται σε μια ό,τι να 'ναι πόλη της άγριας δύσης και προκαλεί την περιέργεια των κατοίκων. Μπλέκεται με τις υποθέσεις και προσλαμβάνεται από τον δήμαρχο να βοηθήσει στα προβλήματα της πόλης, αλλά ο μοναδικός του τρόπος επίλυσης προκαλεί ακόμα περισσότερο. Όλα τα τυπικά στοιχεία του είδους βρίσκονται εδώ με μια μέτρια σκηνοθεσία και ένα μέτριο αποτέλεσμα που διασώζεται από την εξωτική παρουσία του Brynner. Φυσικά είναι ό,τι πρέπει για τους φίλους του είδους.

The St. Valentine's Day Massacre (Η σφαγή του Σικάγου)

Αν όχι η καλύτερη ταινία του Roger Corman, σίγουρα η καλύτερη και μεγαλύτερη παραγωγή που ανέλαβε ο μπι-μουβάς σκηνοθέτης. Η ταινία του 1967 The St. Valentine's Day Massacre είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος της: η αναπαράσταση των γεγονότων που οδήγησαν στη ονομαστή πλέον σφαγή 7 ανθρώπων του υποκόσμου την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 1929 στο Σικάγο. Έτσι παρακολουθούμε διάσπαρτες σκηνές από βασικούς χαρακτήρες της εποχής με τον Jason Robards να υποδύεται τον Al Capone και ο George Segal τον Peter Gusenberg, το πρωτοπαλίκαρο της αντίπαλης συμμορίας του Capone. Το σενάριο έγραψε ο Howard Browne, ιστορικός που είχε «κόλλημα» με τον υπόκοσμο της εποχής εκείνης και είναι ως επί τω πλείστο ακριβέστατο σε γεγονότα και πρόσωπα. Έτσι νιώθεις ότι παρακολουθείς ένα είδος... ντοκιμαντέρ. Αυτή η αποστασιοποίηση του θεατή είναι το μειονέκτημα της ταινίας. Κατά τα άλλα, αποτελεί μια κλασική γκανγκστερική ταινία που επισκιάστηκε από τα χρόνια που περάσανε, τους Νονούς, τους Αδιάφθορους και τους Σημαδεμένους.

Πολλοί κριτικοί της εποχής κατηγόρησαν τον σκηνοθέτη για την υπερβολική απεικόνιση της βίας στην ταινία. Πώς να το κάνουμε όμως όταν η τέχνη απλώς αντιγράφει τη ζωή, και η ζωή στο συγκεκριμένο θέμα έχει δείξει ότι είναι απείρως πιο βίαιη και σκληρή.

California Split (Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο!)

Μέρες που είναι, ο τζόγος δίνει και παίρνει. Τι πιο κατάλληλο από μια ταινία με θέμα το χαρτοπαίγνιο και τα τυχερά παιχνίδια. Η ταινία California Split παραγωγής 1974 βρίσκει τον διάσημο σκηνοθέτη να εντρυφεί στον κόσμο των τζογαδόρων και ειδικότερα στους απελπισμένους αμερικανούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά παρόλο αυτά ζουν και αναπνέουν για το τζόγο. Ο George Segal γνωρίζεται με τον Elliott Gould σε μία λέσχη πόκερ και καταλαβαίνει ότι η μεταξύ τους χημεία φέρνει επιτυχημένα αποτελέσματα. Ο ένας είναι σωστός επαγγελματίας που θέλει να χρησιμοποιήσει τον τζόγο για το εύκολο κέρδος που θα τον βοηθήσει να εξελιχθεί, ο άλλος παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Μαζί θα ταξιδέψουν και θα πάνε στο Ρίνο για να κάνουν τη μεγάλη δουλειά.

Φυσικά και δεν πρόκειται για ταινία δράσης. Πάνω από όλα χαρακτηρίζεται ως μια ταινία του Altman. Ρεαλιστική κινηματογράφιση (αν μπορούμε να πούμε) για τον εθισμό στα τυχερά παιχνίδια. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου οι δύο πρωταγωνιστές στοιχηματίζουν ποιος θα θυμηθεί και τα εφτά ονόματα των νάνων της Χιονάτης!

Who's Afraid of Virginia Woolf?

Όταν το Χόλιγουντ αποφάσισε να γυρίσει σοβαρές δραματικές ταινίες τη δεκαετία του '60 χωρίς προκαταλήψεις και λογοκρισίες, το αποτέλεσμα ήταν -το λιγότερο- συγκλονιστικό. Ένα καλό παράδειγμα αποτελεί η ταινία Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του 1966, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο του κυρίου Edward Albee. Ίσως η ταινία με τις καλύτερες (πες και φαρμακερές, φονικές κ.ο.κ.) ατάκες που εκτοξεύει το ένα φύλο στο άλλο. Ήταν αυτή η ταινία (για τη λεκτική και σεξιστική της βία) μαζί με το Blow-Up του Αντονιόνι (για την εμφάνιση γυμνού σώματος) που ώθησαν την επιτροπή λογοκρισίας MPAA να φτιάξει τις βαθμίδες καταλληλότητας των ταινιών που τέθηκαν σε ισχύ το 1968. Η επιτυχία της ταινίας ήταν πολύ μεγάλη και την οδήγησε μέχρι τα Όσκαρ με πολλές υποψηφιότητες, κερδίζοντας στις κατηγορίες της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, πρώτου γυναικείου ρόλου για την Taylor και β' γυναικείου ρόλου για την Sandy Dennis. Ενδιαφέρον είναι πάντως το γεγονός ότι η 34χρονη τότε Taylor επέλεξε να υποδυθεί το ρόλο της 50-και-βάλε Μάρθας, όταν μάλιστα είχε ακουστεί ότι για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους προορίζονταν οι (πιο ηλικιωμένοι) Bette Davis και James Mason. Και κάτι ακόμα που δεν ήξερα ούτε εγώ: η Warner, αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας, έβγαλε στο εμπόριο σε διπλό LP (για τους νεότερους αναφερόμαστε στο δίσκο βινυλίου) όλο το διάλογο της ταινίας. Ένα άλμπουμ που είναι πλέον παν-σπάνιο.