Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jason Robards. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jason Robards. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Melvin and Howard

Ο κακόμοιρος γαλατάς Melvin συναντά σε ερημική τοποθεσία τον ηλικιωμένο ρακένδυτο Howard, τον περιθάλπει και τον πηγαίνει μέχρι το Λας Βέγκας, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι ο εκατομμυριούχος Howard Hughes. Ο τελευταίος, όταν πεθάνει, θα του αφήσει στη διαθήκη του αρκετά εκατομμυριάκια. Αλλά μέχρι να φτάσουμε σ'αυτό το σημείο, εμείς θα παρακολουθήσουμε για μία ώρα σχεδόν αποσπάσματα από τη ζωή του με τις οικονομικές δυσκολίες που επηρεάζουν το γάμο του και τα όνειρά του για καλή ζωή που θα του φέρνουν συνέχεια φέσια και κατασχέσεις. Όταν θα έρθει η οικονομική λύτρωση από τη διαθήκη, θα γίνει διάσημος εν μια νυκτί. Και ευτυχώς, κάπου εκεί, αποκτά λίγο παραπάνω ενδιαφέρον το έργο.

Μετά τις κιτς περιπέτειες β' διαλογής με παραγωγό τον Roger Corman, ο Jonathan Demme σκηνοθετεί τον Melvin and Howard, μια ταινία που δείχνει εν μέρει την καταναλωτική μανία των αμερικανών (στην οποία μπορούν να ταυτιστούν και οι σύγχρονοι έλληνες). Πρωταγωνιστεί ο βετεράνος του Βιετνάμ Paul Le Mat, που είναι αυτός που ονειρεύεται μια ζωή μέσα στη χλιδή. Δίπλα του η Mary Steenburgen, που κέρδισε το όσκαρ β' γυναικείου ρόλου, είναι η σύζυγος που θέλει απλά μια αξιοπρεπή και άνετη ζωή. Η ταινία απέσπασε επίσης το όσκαρ σεναρίου και ο Jason Robards (ο λόγος που μάθαμε για την ύπαρξη αυτού του έργου) απέσπασε άλλη μια υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου, λίγα μόλις χρόνια μετά τις βραβεύσεις του για το ίδιο βραβείο για τα Julia και All the President's Men το 1977 και 1978, αντίστοιχα.

Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

The Ballad of Cable Hogue (Γύπες πάνω από την έρημο)

Το αμέσως επόμενο πρότζεκτ του Sam Peckinpah, μετά την επική Άγρια Συμμορία αποτέλεσε ένα άλλο γουέστερν, το The Ballad of Cable Hogue. Εδώ όμως τα πράματα είναι πιο χαλαρά, τα κωμικά στοιχεία έχουν τον πρώτο ρόλο και το αποτέλεσμα είναι μια εντελώς περίεργη ταινία. Ο Jason Robards υποδύεται τον Cable Hogue του τίτλου, έναν άξεστο καιροσκόπο και ολίγον τι δειλό, που αφήνεται από τους «συντρόφους» του στην έρημο χωρίς νερό. Στην προσπάθεια να βγει από την έρημο πέφτει σε μια μικρή λακούβα με νερό. Ανάκαλυψε κατά λάθος το μοναδικό μέρος του αχανούς ερημικού τόπου στο οποίο αναβλύζει νερό. Και αφήνοντας κατά μέρος τη σκέψη για εκδίκηση, αποφασίζει πανέξυπνα να επωφεληθεί από αυτό, δημιουργώντας έναν σταθμό ξεκούρασης και ανεφοδιασμού για τα καραβάνια, τα άλογα και τους ανθρώπους. Ο Peckinpah παίζει με τα στερεότυπα του γουέστερν και την χριστιανικότητα των αποίκων και βάζει τον Hogue να βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο μιας πόρνης. Η δίψα για χρυσό στην Άγρια Δύση υπερνικιέται από την αληθινή δίψα για νερό και μεις παρακολουθούμε την επίτευξη του αμερικανικού ονείρου μέσα στο πουθενά. Όντας διορατικός, στο τέλος της ταινίας θα δει τον ερχομό του πολιτισμού και το τέλος της επιχείρησής του. Η μπαλάντα προς τιμή του, όπως λέει ο τίτλος, θα κλείσει την ταινία που παρακολουθήσαμε ευχάριστα, αλλά να πούμε ότι δεν μας άφησε και καμιά ιδιαίτερη αίσθηση.

Τρίτη 2 Μαρτίου 2010

Comes a Horseman (Ελεύθερος καβαλάρης)

Ο σκηνοθέτης Alan J. Pakula μάς έδωσε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του τη δεκαετία του '70. Μια από αυτές είναι και η παραγωγή του 1978 που λεγόταν Comes a Horseman. Η Jane Fonda προσπαθεί να διατηρήσει ένα ολάκερο ράντσο μόνη της, παρά τις πιέσεις από τους πλούσιους της περιοχής που θέλουν να το αγοράσουν για να τρυπήσουν τη γη ώστε να βγάλουν πετρέλαιο. Ένας από αυτούς είναι ο Jason Robards, ο οποίος θέλει να την κάνει «δικιά» του, με γλοιώδεις όμως απόπειρες προσέγγισης. Αυτή δεν θα ενδώσει. Κάποια στιγμή θα περιθάλψει τον James Caan που δουλεύει στο διπλανό κτήμα, αλλά ως ξένος στην περιοχή θα δεχτεί επίθεση από έναν τραμπούκο του Robards. Το ζευγάρι θα αποφασίσει να δουλέψουν μαζί και θα τα βγάλουν πέρα, κόντρα στο νέο ρεύμα που κυνηγάει το εύκολο χρήμα του πετρελαίου. Το τελευταίο χαρτί του Robards θα είναι η βία και τα όπλα. Ελεγειακό, θα λέγαμε, γουέστερν που αποτύει φόρο τιμής στο τέλος της άγριας δύσης και στον ερχομό του «πολιτισμού». Η Fonda ξανασυνεργάζεται με το σκηνοθέτη μετά το Klute που της έδωσε το πρώτο της όσκαρ. Θα κερδίσει και αυτή τη χρονιά το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, αλλά για την άλλη ταινία που γύρισε, το Coming Home/Ο γυρισμός. Μια υποψηφιότητα θα κερδίσει τελικά η ταινία μας, κι αυτή θα είναι για β' ανδρικό ρόλο για την ερμηνεία του Richard Farnsworth. Για όσους δεν θυμούνται, πρόκειται για τον γέρο που πρωταγωνίστησε στο The Straight Story του David Lynch.

Κυριακή 22 Μαρτίου 2009

The St. Valentine's Day Massacre (Η σφαγή του Σικάγου)

Αν όχι η καλύτερη ταινία του Roger Corman, σίγουρα η καλύτερη και μεγαλύτερη παραγωγή που ανέλαβε ο μπι-μουβάς σκηνοθέτης. Η ταινία του 1967 The St. Valentine's Day Massacre είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος της: η αναπαράσταση των γεγονότων που οδήγησαν στη ονομαστή πλέον σφαγή 7 ανθρώπων του υποκόσμου την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 1929 στο Σικάγο. Έτσι παρακολουθούμε διάσπαρτες σκηνές από βασικούς χαρακτήρες της εποχής με τον Jason Robards να υποδύεται τον Al Capone και ο George Segal τον Peter Gusenberg, το πρωτοπαλίκαρο της αντίπαλης συμμορίας του Capone. Το σενάριο έγραψε ο Howard Browne, ιστορικός που είχε «κόλλημα» με τον υπόκοσμο της εποχής εκείνης και είναι ως επί τω πλείστο ακριβέστατο σε γεγονότα και πρόσωπα. Έτσι νιώθεις ότι παρακολουθείς ένα είδος... ντοκιμαντέρ. Αυτή η αποστασιοποίηση του θεατή είναι το μειονέκτημα της ταινίας. Κατά τα άλλα, αποτελεί μια κλασική γκανγκστερική ταινία που επισκιάστηκε από τα χρόνια που περάσανε, τους Νονούς, τους Αδιάφθορους και τους Σημαδεμένους.

Πολλοί κριτικοί της εποχής κατηγόρησαν τον σκηνοθέτη για την υπερβολική απεικόνιση της βίας στην ταινία. Πώς να το κάνουμε όμως όταν η τέχνη απλώς αντιγράφει τη ζωή, και η ζωή στο συγκεκριμένο θέμα έχει δείξει ότι είναι απείρως πιο βίαιη και σκληρή.

Κυριακή 18 Μαΐου 2008

Once Upon a Time in the West (Κάποτε στη Δύση)

Μπορεί να είμαστε κολλημένοι με τους... καλούς, τους κακούς και τους άσχημους, αλλά ο Sergio Leone έδωσε την καλύτερη ταινία του —κατά γενική ομολογία— το 1969, κι αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από το Κάποτε στη Δύση. Η παλιά άγρια Δύση συναντάει την οικονομική ανάπτυξη που φέρνει ο σιδηρόδρομος με κομβικό σημείο τη γη που ανήκει σε μια χήρα (Cardinale). Η μουσική του Ennio Morricone που χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες του Leone βρίσκεται επίσης εδώ. Και ειδικότερα εδώ, ο κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του μουσικό θέμα και όλη η ταινία θα λέγαμε ότι εξελίσσεται με βάση τη μουσική. Όλο το κινηματογραφικό σύμπαν του Leone βρίσκεται παρών: οι αδίστακτοι, λιγομίλητοι χαρακτήρες, τα πολύ έντονα κοντινά πλάνα όπου μόνο τα μάτια μιλάνε, οι παρατεταμένες σιωπές, οι περίτεχνες κινήσεις της κάμερας. Και για πρώτη ίσως φορά, βλέπουμε τον Fonda σε ρόλο κακού και τον Bronson στην καλύτερη ταινία της καριέρας του. Εξάλλου, δεν χρειάστηκε να μιλήσει πολύ· μια φυσαρμόνικα ήταν αρκετή.