Harry and Walter Go to New York (Δύο εντιμότατοι αετονύχηδες)

Κωμική περιπέτεια εποχής, με πρωταγωνιστές μερικά από τα πιο διάσημα πρόσωπα της εποχής: οι James Caan και Elliott Gould είναι ο Χάρι και ο Γουόλτερ αντίστοιχα, οι δύο ατζαμήδες μικροκακοποιοί και ατάλαντοι θεατράνθρωποι που μέσα στη φυλακή έρχονται σε επαφή με τον διάσημο, κοσμοπολίτη κλέφτη Michael Caine, απ'τον οποίο αποσπούν το σχέδιο διάρρηξης μιας τράπεζας. Στο πλευρό τους θα σταθεί και η φεμινίστρια, ιδιοκτήτρια εφημερίδας Diane Keaton που δεν χωνεύει τον Caine. Με το μεγάλο κόλπο, ονειρεύονται να βρεθούν στα μεγάλα σαλόνια της Νέας Υόρκης του 19ου αιώνα, εξ ου και ο τίτλος Harry and Walter Go to New York. Ήταν μία από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της χρονιάς της, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη Mark Rydell, η Columbia έκοψε μεγάλο μέρος του έργου με κύριο θύμα τα αστεία. Κάτι που τελικά δικαιολογεί την κάπως μέτρια συνοχή του έργου. Παρόλο που δεν το λες κακό το έργο και παρά τις μερικές καλοστημένες σκηνές, νιώθεις ότι τα αστεία θα μπορούσαν να είναι καλύτερα.

The Killer Elite

Ο James Caan εναντίον του Robert Duvall. Για χρόνια δούλευαν μαζί σε μια ανώνυμη ομάδα επιλέκτων που αναλάμβανε επικίνδυνες αποστολές (προστασία, βόμβες, δολοφονίες κ.λ.π. στο όνομα της πατρίδος) μέχρι που ο Duvall πληρώθηκε παραπάνω από τους αντιπάλους. Δεν σκοτώνει τον Caan· απλά τον στέλνει στην εντατική (πυροβολώντας τον στο γόνατο και στον αγκώνα) και από κει στη σύνταξη. Αυτός όμως θα επανέλθει. Αργά, κουραστικά, βασανιστικά, θα μάθει να ζει με το μπαστούνι του και να ρίχνει ξύλο ακόμα και μ'αυτό. Θα έρθει η ώρα που οι αρχηγοί θα του ξαναδώσουν δουλειά (να προστατεύσει έναν κινέζο πολιτικό), μόνο και μόνο επειδή η ομάδα που θέλει να σκοτώσει τον κινέζο έχει αρχηγό τον Duvall.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '70, με την άνθιση των ασιατικών ταινιών καράτε, και έτσι δεν θα μπορούσαν να λείπουν και από δω αντίστοιχες σκηνές. Πριν βγάλετε όμως γρήγορα συμπεράσματα, να πούμε ότι η ταινία The Killer Elite έχει σκηνοθέτη τον Sam Peckinpah. Οπότε να ξέρετε ότι θα δείτε μια τουλάχιστον ενδιαφέρουσα και καλοφτιαγμένη ταινία, με το γνωστό κοφτό μοντάζ και τη γραφική αναπαράσταση της βίας, στοιχεία που έκαναν διάσημο τον σκηνοθέτη. Και, ευτυχώς, οι σκηνές με το ασιατικό «ξύλο» είναι λίγες και πέφτουν προς το τέλος του έργου. Παλιομοδίτικη περιπέτεια για τους φίλους του είδους με ωραία κινηματογράφιση του Σαν Φρανσίσκο της εποχής.

Thief (Η λεωφόρος της βίας)

Η πρώτη κινηματογραφική ταινία του Michael Mann περιέχει όλα αυτά τα στοιχεία με τα οποία έφτιαξε τις ταινιάρες των τελευταίων ετών: κλέφτες και αστυνόμους, πιστολίδια, περίτεχνες ληστείες, πρωταγωνιστής σε υπαρξιακό -κι όχι μόνο- αδιέξοδο, μουσική από τους Tangerine Dream. Ο James Caan δηλώνει την ημέρα πωλητής αυτοκινήτων και τη νύχτα εκτελεί περίτεχνες ληστείες. Κάποια στιγμή θα βρει τη γυναίκα της ζωής του και θα αποφασίσει να κάνει ένα τελευταίο μεγάλο κόλπο. Μόνο που ο κλεπταποδόχος του είναι μεγάλο κεφάλι του υποκόσμου και δεν θα τον αφήσει να φύγει έτσι απλά. Βασισμένη στο βιβλίο "The Home Invaders" του Frank Hohimer, η ταινία Thief αποτελεί την πρώτη εμφάνιση επίσης αρκετών βετεράνων πλέον ηθοποιών όπως ο James Belushi ως βοηθός του Caan και σε πιο μικρούς ρόλους βλέπουμε τους William Petersen και Dennis Farina. Μια ταινία που επιβάλλεται να βρείτε και να δείτε. Ένα χρόνο μετά, ο Caan σταμάτησε τις κινηματογραφικές εμφανίσεις λόγω των προβλημάτων κατάθλιξης που είχε εξαίτιας του θανάτου της αδερφής του. Έτσι έκλεισε η πρώτη και πιο ποιοτική φάση της καριέρας του. Επανήλθε στα πλατώ το 1987 μετά το πενταετές του «διάλειμμα».

Comes a Horseman (Ελεύθερος καβαλάρης)

Ο σκηνοθέτης Alan J. Pakula μάς έδωσε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του τη δεκαετία του '70. Μια από αυτές είναι και η παραγωγή του 1978 που λεγόταν Comes a Horseman. Η Jane Fonda προσπαθεί να διατηρήσει ένα ολάκερο ράντσο μόνη της, παρά τις πιέσεις από τους πλούσιους της περιοχής που θέλουν να το αγοράσουν για να τρυπήσουν τη γη ώστε να βγάλουν πετρέλαιο. Ένας από αυτούς είναι ο Jason Robards, ο οποίος θέλει να την κάνει «δικιά» του, με γλοιώδεις όμως απόπειρες προσέγγισης. Αυτή δεν θα ενδώσει. Κάποια στιγμή θα περιθάλψει τον James Caan που δουλεύει στο διπλανό κτήμα, αλλά ως ξένος στην περιοχή θα δεχτεί επίθεση από έναν τραμπούκο του Robards. Το ζευγάρι θα αποφασίσει να δουλέψουν μαζί και θα τα βγάλουν πέρα, κόντρα στο νέο ρεύμα που κυνηγάει το εύκολο χρήμα του πετρελαίου. Το τελευταίο χαρτί του Robards θα είναι η βία και τα όπλα. Ελεγειακό, θα λέγαμε, γουέστερν που αποτύει φόρο τιμής στο τέλος της άγριας δύσης και στον ερχομό του «πολιτισμού». Η Fonda ξανασυνεργάζεται με το σκηνοθέτη μετά το Klute που της έδωσε το πρώτο της όσκαρ. Θα κερδίσει και αυτή τη χρονιά το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, αλλά για την άλλη ταινία που γύρισε, το Coming Home/Ο γυρισμός. Μια υποψηφιότητα θα κερδίσει τελικά η ταινία μας, κι αυτή θα είναι για β' ανδρικό ρόλο για την ερμηνεία του Richard Farnsworth. Για όσους δεν θυμούνται, πρόκειται για τον γέρο που πρωταγωνίστησε στο The Straight Story του David Lynch.

Silent Movie (Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς)

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες των Φρανκενστάιν τζούνιορ και των Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, ο Mel Brooks επιστρέφει με ένα ακόμα τρελαμένο σενάριο. Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας, Silent Movie, λέει τα πράματα όπως έχουν. Πρόκειται για μια βουβή ταινία εν έτη 1976. Ο κύριος Brooks και η τρελαμένη του παρέα (Marty Feldman και Dom DeLuise), προσπαθούν να ετοιμάσουν μια ταινία και εμείς παρακολουθούμε τις προσπάθειες που... καταβάλουν ώστε να την πραγματοποιήσουν. Ψάχνουν για ηθοποιούς-σταρ, όπως τον Burt Reynolds, τον James Caan, την Liza Minnelli, την Anne Bancroft, τον διάσημο μίμο Marcel Marceau (ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι ο μόνος στο έργο που... μιλάει) και τον Paul Newman. Πρόκειται ίσως για την τελευταία εξ ολοκλήρου καλή ταινία του Brooks, με αστείες σκηνές από την αρχή ως το τέλος και με ελάχιστες χυδαιότητες. Ό,τι πρέπει για να περάσετε ένα ευχάριστο απογευματάκι. Οι υπόλοιπες ταινίες του Brooks που ακολούθησαν είχαν κάποιες αστείες σκηνές και μόνο.

El Dorado (Ελντοράντο)

Eνώ το είδος του γουέστερν είχε περάσει προ πολλού το σημείο κορεσμού, ο Howard Hawks σε μεγάλη πλέον ηλικία επανήλθε στο είδος με ένα άτυπο ριμέικ της μεγάλης του επιτυχίας Rio Bravo. Η ταινία παραγωγής 1966 El Dorado (στην Αμερική κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά) έχει όλα τα στοιχεία ενός τυπικού γουέστερν, αλλά εδώ ειδικότερα μάς στέλνει το μήνυμα με τους δύο γερασμένους πρωταγωνιστές του ότι ήρθε το τέλος μιας ολόκληρης κινηματογραφικής εποχής. Τον μέθυσο σερίφη εδώ υποδύεται (με... περισσή ευκολία) ο Robert Mitchum και τον πιστολέρο που δεν θέλει να εμπλακεί στον επικείμενο «πόλεμο» μεταξύ των αγελαδοτρόφων που θα τον φέρει αντιμέτωπο και με το σερίφη φίλο του, ο John Wayne. Ο νεαρότατος James Caan ενώνεται με την ομάδα των παλαίμαχων-σταρ και μαζί προσπαθούν να βάλουν τάξη στο χάος της Άγριας Δύσης.

Στον αντίποδα των σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε και των αντιηρώων της εποχής, ο Hawks επιμένει στις κλασικές φόρμες, στα στερεότυπα και τα πρότυπα των κλασικών ηρώων έτσι όπως μάς τα έδειχνε τόσα χρόνια στη μεγάλη οθόνη. Σίγουρα δεν αποτελεί επιτομή στο είδος της, αλλά η ταινία παρακολουθείται αρκετά ευχάριστα, έχοντας για ατού τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές (που φαίνεται ότι το καταδιασκεδάζουν) και φυσικά το σκηνοθετικό άγγιμα του Hawks, που δεν μπορούσε να κάνει κακή ταινία. Η άτυπη τριλογία με παρόμοιο θέμα θα ολοκληρωνόταν το 1970 με την τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, το Rio Lobo.