Private Hell 36

Η ταινία Private Hell 36 είναι ένα τυπικό αστυνομικό b-movie της εποχής, με την Ida Lupino να ξεχωρίζει, αλλά το γενικό στόρι να είναι αδύναμο και στην τελική η ταινία πλέον αφορά αποκλειστικά σκληρό σινεφίλ κοινό για αυτό το είδος μόνο, ίσως και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους(;). Το ηθικοπλαστικό φινάλε του έργο είναι άλλος ένας λόγος που η ταινία διαφέρει πολύ από τα πολύ καλύτερα και πιο αμοραλιστικά νουάρ έργα των προηγούμενων χρόνων.

Σημειώνουμε εδώ ότι είδαμε το όνομα του Sam Peckinpah, ο οποίος συμμετέχει ως dialogue director, με credit ως David Peckinpah (το κανονικό του πρώτο όνομα) σε μία από τις 5 συνολικά ταινίες που δούλεψε ως βοηθός του παλαίμαχου σκηνοθέτη Don Siegel.

While the City Sleeps (Ενώ η πόλις κοιμάται)

Μεγιστάνας των μίντια πεθαίνει και τη θέση του παίρνει αμέσως ο άσωτος υιός Vincent Price. Ψάχνοντας ποιον θα τοποθετήσει στη θέση του γενικού διευθυντή από τους τρεις υφισταμένους (τηλεόρασης, εφημερίδας και φωτογραφίας), τους βάζει σε ανταγωνισμό για το ποιος θα ανακαλύψει πρώτος την ταυτότητα ενός sirial-killer που κυκλοφορεί στην πόλη. Ο πρωταγωνιστής μας Dana Andrews, παρουσιαστής ειδήσεων αλλά και δεξί χέρι του διευθυντή της εφημερίδας, θα αναλάβει να ξετρυπώσει τον δολοφόνο με τη βοήθεια του αστυνομικού φίλου του αλλά και της αρραβωνιαστικιάς του, την οποία θα χρησιμοποιήσει ως δόλωμα!

Περισσότερο μια ταινία για τον κόσμο των μίντια, τις μηχανοραφίες και τις ίντριγκες στα υψηλά κλιμάκια και λιγότερο μια περιπέτεια για την ανεύρεση του φονιά. Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στη νύχτα, φυσικά, Ενώ η πόλη κοιμάται. Εγγύηση ο Fritz Lang για νουάρ ταινίες. Αν συμπεριλάβουμε και το πλουσιότατο καστ, που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, έχετε μια παραγνωρισμένη ταινία που αξίζει να την ανακαλύψετε.

The Hitch-Hiker (Ο δολοφόνος της λεωφόρου)

Η ηθοποιός Ida Lupino έμεινε διάσημη στην κινηματογραφική ιστορία για δύο λόγους: ο ένας ήταν οι ρόλοι της σε γνωστά νουάρ αριστουργήματα ή μη. Ο δεύτερος ήταν το γεγονός ότι αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα που καταξιώθηκε στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Εντυπωσίασε το 1950 με το ντεμπούτο της Caged και το 1953 παρουσίασε δύο έργα, το The Bigamist και το θρίλερ με ένα serial killer, το The Hitch-Hiker. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, βλέπουμε την περιπέτεια δύο φίλων που μέσα στην κακοτυχία τους παίρνουν μαζί με ωτοστόπ έναν περίεργο τύπο. Ο οποίος θα αποδειχθεί ότι είναι ο hitch-hiker δολοφόνος που τον αναζητάνε σε πέντε πολιτείες. Θα τους κρατήσει ομήρους σε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουν σε μια μικρή πόλη του Νέου Μεξικό. Όταν δεν θα τους χρειάζεται άλλο, τότε σκοπεύει να τους «καθαρίσει» εν ψυχρώ. Με φοβερή οικονομία στον φιλμικό χρόνο και πολύ καλή δημιουργία του κλιμακωτού σασπένς, η Lupino μάς προσφέρει ένα μικρό, δευτεροκλασάτο διαμαντάκι με πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία, δυναμικές ερμηνείες από το αντρικό —γεμάτο τεστοστερόνη να ξεχειλίζει— τρίγωνο (με τον Edmond O'Brien να είναι ο μόνος διάσημος ηθοποιός του καστ) που αξίζει να αναζητήσουν οι φίλοι των φιλμ-νουάρ αλλά και όσοι γουστάρουν περιπέτειες... περασμένων δεκαετιών! Μιας και έχουν εκπέσει τα πνευματικά της δικαιώματα, μπορείτε να δείτε όλη την ταινία στο γιου-τιουμπ.

The Big Knife (Άγγελοι με ματωμένα χέρια)

Ο Jack Palance δίνει μια μεγαλειώδη ερμηνεία υποδυόμενος τον πρώην διάσημο πυγμάχο Charles Castle και νυν σταρ του κινηματογράφου. Έχοντας μπουχτίσει όμως από το σύστημα θα προσπαθήσει να παραιτηθεί και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Το ίδιο το σύστημα όμως θα τον κρατήσει μέχρι να τον αποζυμήσει. Πιεσμένος από τους δημοσιογράφους που διψάνε για πιπεράτες ειδήσεις, από τη γυναίκα του που θέλει να τον εγκαταλείψει αλλά και από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ που δουλεύουν με γκανγκστερικούς νόμους, δεν θα αργήσει να «σπάσει» και να καταρρεύσει.

Η ταινία The Big Knife σκηνοθετήθηκε από τον Robert Aldrich στην αρχή της καριέρας του με μαεστρία, δίνοντας έμφαση στο προφίλ του πρωταγωνιστή και βάζοντάς μας βαθειά μέσα στην ψυχολογία του. Διαφημίστηκε ως μια film-noir ταινία, αλλά απογοήτευσε το κοινό της εποχής, διότι περίμενε κάτι διαφορετικό, και καταποντίστηκε στα ταμεία. Αν εξαιρέσουμε κάποιους διάλογους που τραβάνε λίγο παραπάνω από το κανονικό (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, γαρ), μπορείτε να απολαύσετε μια καυστική ματιά γύρω από τα παρασκήνια του Χόλιγουντ με τις χάρτινες υποσχέσεις και τα ψαλιδισμένα όνειρα. Μια μαύρη ταινία για τους ανθρώπους που έχουν ξεμείνει από επιλογές και φίλους. Πέρα από τον πρωταγωνιστή, ξεχωρίζει ο Rod Steiger (με ξανθιά, σχεδόν πλατινέ μαλλί) υποδυόμενος τον παραγωγό που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του. Η ταινία κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας εκείνη τη χρονιά. Ρίξτε και ματιά στο κείμενο του Αναχωρητή για την ίδια ταινία.

Lust for Gold

Μετά την επιτυχία του Θησαυρού της Σιέρα Μάντρε το 1948, κυκλοφόρησε άλλη μια ταινία παρόμοιας θεματολογίας την επόμενη χρονιά. Πρόκειται για την Lust for Gold. Ο τίτλος (λαχτάρα για το χρυσό) τα λέει όλα. Μπορεί να την κατηγοριοποιήσουμε στο είδος του γουέστερν, αλλά θα λέγαμε ότι στην ουσία είναι ένα φιλμ-νουάρ γυρισμένο κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο στην έρημο της άγριας δύσης. Βασισμένη στο βιβλίο "Thunder God's Gold" κάποιου Barry Storm, η ιστορία μας έχει μυστήριο, έναν άγνωστο δολοφόνο, φλας-μπακ και την απαραίτητη μοιραία γυναίκα· όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του είδους. Ο νεαρός πρωταγωνιστής υποδύεται τον συγγραφέα (που έγραψε το βιβλίο βασισμένος σε δικά του πραγματικά γεγονότα) και αναζητεί το κρυφό ορυχείο του παππού του, το οποίο φημολογείται ότι είναι τιγκαρισμένο στο χρυσό! Όποιος πηγαίνει να το ψάξει όμως δεν επιστρέφει πίσω ζωντανός. Ο ίδιος γίνεται μάρτυρας της εν ψυχρώ δολοφονίας ενός τυχοδιώκτη από τον άγνωστο δολοφόνο. Στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μαθαίνει την σύντομη ιστορία για το ορυχείο και αργότερα πηγαίνει στο ΚΑΠΗ της πόλης και μαθαίνει περισσότερες λεπτομέρειες από ανθρώπους που ζήσανε τα γεγονότα. Έτσι ξεκινάει το μεγάλο φλας-μπακ και γνωρίζουμε τους βασικούς παίχτες του έργου μας: ο Glenn Ford είναι ο πρόγονος που βρίσκει κατά λάθος το ορυχείο, «καθαρίζει» στην ψύχρα όσους βρίσκονται εκεί γύρω, σημαδεύει το μέρος και πηγαίνει στην πόλη με... λίγο χρυσό. Αμέσως γίνεται διάσημος και όλοι πέφτουν πάνω του σαν αρπακτικά. Εκτός από μία, την κυρία Ida Lupino, η οποία αν και παντρεμένη, οργανώνει ένα καλό σχέδιο έτσι ώστε να μάθει την τοποθεσία του χρυσωρυχείου. Χωρίς να είναι καμία σπουδαία, η ταινία σε κρατάει σε ενδιαφέρον και περιμένεις να μάθεις την εξέλιξη της ιστορίας, η οποία δεν τελειώνει στο παρελθόν, αφού ο εγγονός έχει τα δικά του μπλεξίματα στο παρόν. Η δίψα για χρυσό δεν έχει χρονολογικά όρια. Μπορεί να σε οδηγήσει πολύ εύκολα ακόμα και στο φόνο.

Road House

Δύο παλιόφιλοι θα μαλώσουν και θα βρεθούν αντίπαλοι για τα μάτια μιας γυναίκας. Καθόλου πρωτότυπο το σενάριο θα μου πείτε και δε θα έχετε άδικο, στην αρχή. Road House είναι το όνομα του μαγαζιού που έχει ο ένας (Richard Widmark) το οποίο ουσιαστικά δουλεύει ο δεύτερος (Cornel Wilde). Ο πρώτος θα φέρει μια καινούρια τραγουδίστρια (η μοιραία... Ida Lupino) από το Σικάγο με την οποία έπαθε την πλάκα του. Ο έρωτας όμως θα προκύψει από την άλλη πλευρά και θα κάνει τον Widmark έξαλλο. Όταν το ζευγάρι αποφασίσει να φύγει από την πόλη, το σαλεμένο από μίσος αφεντικό θα τους κατηγορήσει για κλοπή και, χωρίς να έχουν αντι-αποδείξεις, θα βάλει τον πρώην, πλέον, φίλο του φυλακή. Ως εδώ είμαστε αρκετά... προβλέψιμοι, έτσι; Η συνέχεια δίνει πόντους στην ταινία καθώς ο πονηρός Widmark θα πείσει τον δικαστή να αφήσει ελεύθερο τον φίλο του υπό δικιά του επιτήρηση. Έτσι, το ζευγάρι θα βρεθεί σε πιο δύσκολη θέση. Δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα αφού ο Widmark θα είναι η σκιά τους και με μία του λέξη θα μπορεί να στείλει τον Wilde πίσω στη φυλακή. Μια σχέση διεστραμμένης εξουσίας ξεκινάει που όπως είναι φυσικό θα τελειώσει βίαια και αιματηρά.

Μέσα σε μιάμιση ώρα η ταινία ξεκινάει από το βαρετό μελόδραμα και τα ερωτικά τρίγωνα για να ακολουθήσει μετά πιο νουάρ δρόμους, σώζωντας τελικά την κατάσταση. Δεν πρόκειται για κάποια ταινία που άφησε εποχή. Είναι όμως ένα ευπρόσωπο νουάρ, σκηνοθετημένο με συνέπεια από τον Jean Negulesco το οποίο βέβαια χρωστά πολλά στον δευτεραγωνιστή Richard Widmark που κλέβει πανεύκολα την παράσταση στην, μόλις, τρίτη του ταινία.

They Drive by Night (Η φόνισσα)

Στο βιβλίο Long Haul του... δικού μας A.I. Μπεζερίδης βασίστηκε η ιστορία της ταινίας They Drive by Night του 1940 και σκηνοθετήθηκε από τον Raoul Walsh. Για θέμα της (στην αρχή τουλάχιστον) έχει τον αγώνα επιβίωσης των φορτηγατζήδων, ένα παραπλήσιο θέμα που είδαμε και στην ταινία του Jules Dassin Thieves' Highway, πάλι από βιβλίο του Bezzerides. Οι George Raft και Humphrey Bogart υποδύονται δύο αδέρφια που προσπαθούν με κόπο και κίνδυνο της ζωής τους να βγάλουν ένα μεροκάματο για πληρώσουν το φορτηγό τους και να ζήσουν την οικογένειά τους. Αντί όμως η ταινία να επικεντρωθεί στα... εργατικά προβλήματα, αλλάζει πλεύση ύστερα από το πρώτο μισό καθώς εμφανίζεται η «μοιραία» γυναίκα Ida Lupino και μπαίνει ο φόνος στο παιχνίδι. Εξ ου και ο ελληνικός τίτλος Η φόνισσα. Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν σώζει την ταινία παραγωγής 1940 από τη μετριότητα. Κι αυτό διότι είναι κατασκευασμένη από φθηνά υλικά του κλασικού Χόλιγουντ· στερεότυποι χαρακτήρες χωρίς ερμηνευτικό βάθος, επίπεδη σκηνοθεσία πάνω σε ένα άνευ λόγου μπλεγμένο σενάριο. Αν τη συγκρίνουμε και με την ταινία του Dassin, τότε... γεια χαρά!