The Hitch-Hiker (Ο δολοφόνος της λεωφόρου)

Η ηθοποιός Ida Lupino έμεινε διάσημη στην κινηματογραφική ιστορία για δύο λόγους: ο ένας ήταν οι ρόλοι της σε γνωστά νουάρ αριστουργήματα ή μη. Ο δεύτερος ήταν το γεγονός ότι αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα που καταξιώθηκε στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Εντυπωσίασε το 1950 με το ντεμπούτο της Caged και το 1953 παρουσίασε δύο έργα, το The Bigamist και το θρίλερ με ένα serial killer, το The Hitch-Hiker. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, βλέπουμε την περιπέτεια δύο φίλων που μέσα στην κακοτυχία τους παίρνουν μαζί με ωτοστόπ έναν περίεργο τύπο. Ο οποίος θα αποδειχθεί ότι είναι ο hitch-hiker δολοφόνος που τον αναζητάνε σε πέντε πολιτείες. Θα τους κρατήσει ομήρους σε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουν σε μια μικρή πόλη του Νέου Μεξικό. Όταν δεν θα τους χρειάζεται άλλο, τότε σκοπεύει να τους «καθαρίσει» εν ψυχρώ. Με φοβερή οικονομία στον φιλμικό χρόνο και πολύ καλή δημιουργία του κλιμακωτού σασπένς, η Lupino μάς προσφέρει ένα μικρό, δευτεροκλασάτο διαμαντάκι με πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία, δυναμικές ερμηνείες από το αντρικό —γεμάτο τεστοστερόνη να ξεχειλίζει— τρίγωνο (με τον Edmond O'Brien να είναι ο μόνος διάσημος ηθοποιός του καστ) που αξίζει να αναζητήσουν οι φίλοι των φιλμ-νουάρ αλλά και όσοι γουστάρουν περιπέτειες... περασμένων δεκαετιών! Μιας και έχουν εκπέσει τα πνευματικά της δικαιώματα, μπορείτε να δείτε όλη την ταινία στο γιου-τιουμπ.

A Double Life (Διπλή ζωή)

Η πρώτη ταινία του George Cukor μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου ήταν η A Double Life. Σε πρώτο επίπεδο, έχουμε να κάνουμε με ένα film-noir, τυπικό δείγμα της εποχής. Σε δεύτερο επίπεδο, βλέπουμε μια ταινία για το πάθος του ηθοποιού με την τέχνη του. Έτσι ξεκινάει η ταινία και βλέπουμε τον διάσημο ηθοποιό Anthony John —που υποδύεται ο φοβερός Ronald Colman— να αποφασίζει να παίξει τον Οθέλλο. Το ρόλο της Δεισδαιμόνας έχει η πρώην σύζυγός του και μόνιμη συνεργάτης του. Λίγο η υπερκόπωση, και περισσότερο η μανία του να «μπαίνει» βαθειά στο ρόλο του, αρχίζει και επηρεάζεται από το σεξπιρικό έργο και η ζήλεια φουντώνει μέσα του για την πρώην του και τον υπεύθυνο των δημοσίων σχέσεων του θεάτρου που υποδύεται ο Edmond O'Brien. Αυτή η σχεδόν σχιζοφρενική του στάση θα τον οδηγήσει στο έγκλημα και κάπως έτσι τελειώνει η πρώτη ώρα του έργου. Στο υπόλοιπο 40λεπτο βγαίνει στο προσκήνιο ο O'Brien, ο οποίος έχει αρχίσει και ψιλιάζεται την όλη φάση και μηχανεύεται τρόπους για να ξεσκεπάσει την ενοχή του ηθοποιού.

Η Διπλή ζωή έφερε τελικά στον Colman στο πρώτο του όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, μετά από τρεις υποψηφιότητες (οι δύο μάλιστα την ίδια χρονιά του '29). Άλλο ένα κέρδισε ο συνθέτης Miklós Rózsa για τη μουσική της ταινίας και από μία υποψηφιότητα ο Cukor για τη σκηνοθεσία και οι σεναριογράφοι για το... σενάριο φυσικά. Η ταινία περλαμβάνει αποσπάσματα από τον Οθέλλο και ειδικότερα της τελικής σκηνής. Λέγεται ότι ο Colman δεν ένιωθε καλά με το όλο σεξπηρικό θέμα και έτσι προσέλαβαν τον «ειδικό» ηθοποιό Walter Hampden για να καθοδηγεί και να συμβουλεύει. Με λίγα λόγια, αξίζει να την αναζητήσετε.

The Barefoot Contessa (Η ξυπόλητη κόμισσα)

Στην κηδεία της μεγάλης χορεύτριας και διάσημης ηθοποιού με τις μόλις τρεις ταινίες βρίσκονται όλα τα πρόσωπα που επηρέασαν με τον τρόπο τους τη ζωή της. Με τρεις ξεχωριστές αφηγήσεις voice-over, μία από τον σκηνοθέτη Humphrey Bogart που την ανακάλυψε, μία από τον ατζέντη/άνθρωπο για όλες τις δουλειές Edmond O'Brien του πλούσιου παραγωγού που έβαλε το παραδάκι και μία από τον κόμη που την αγάπησε, και μέσα από πολλά φλας-μπακ βλέπουμε την ιστορία της Ξυπόλητης κόμισσας και το πώς φτάσαμε στο θλιβερό γεγονός. Σε τρία κομμάτια λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι μοιράζεται η ταινία με το πρώτο, αυτό που ο Bogart ανακαλύπτει την χορεύτρια σε μια μικρή πόλη της Ισπανίας και την πείθει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, είναι το καλύτερο. Ο σκηνοθέτης Joseph L. Mankiewicz βρίσκει άλλη μια ευκαιρία να σχολιάσει και να καυτηριάσει ολόκληρο το σύστημα του Χόλιγουντ και τους διαβρωτικούς μηχανισμούς του. Από τα υπόλοιπα δύο μέρη της ταινίας καταλαβαίνεις ότι πρωταγωνίστρια είναι η εκθαμβωτική όπως πάντα Ava Gardner, αλλά ο μελοδραματικός χαρακτήρας της ταινίας δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Για την ιστορία να πούμε ότι η ταινία γυρίστηκε στην Ιταλία και στα στούντιο της Τσινετσιτά και έδωσε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον O'Brien και μία υποψηφιότητα στον Mankiewicz για το όσκαρ πρωτότυπου σενάριου.

Seven Days in May (Εφτά μέρες του Μαΐου)

Ο οξυδερκής αξιωματικός του στρατού Kirk Douglas υποψιάζεται ότι υπάρχει στα σκαριά μια συνωμοσία εναντίον του προέδρου της Αμερικής. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα είναι έτοιμο να εκδηλωθεί, το οποίο έχει οργανώσει ο στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων και αφεντικό του Douglas, ο Burt Lancaster. Ο πρόεδρος (που υποδύεται ο Fredric March) ενημερώνεται και με τη βοήθεια των πολύ στενών συνεργατών και φίλων του προσπαθεί να βγάλει άκρη· κατά πόσο ισχύουν οι ισχυρισμοί του Douglas και, αν ναι, να βρουν χειροπιαστές αποδείξεις. Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από εφτά μέρες.

Αντί όμως για μια περιπέτεια με ανούσια κυνηγητά και ψευτο-παλικαρισμούς, το πολιτικό θρίλερ Seven Days in May αναλώνεται κυρίως μέσα σε κλειστούς χώρους, σε διαλόγους και σε έναν λεκτικό πόλεμο με εκατέρωθεν επιχειρήματα για τον πατριωτισμό και την τύχη της Αμερικής στην ψυχροπολεμική εποχή. Πλουσιότατο καστ χωρίς να υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζει ως πρωταγωνιστής· πρωταγωνιστής στην ταινία μας είναι η ίδια η ιστορία. Ο Edmond O'Brien κέρδισε και μία υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στο ρόλο του μπεκρή φίλου του προέδρου. Με έντονη σκηνοθεσία, κοντινά πλάνα και περίεργες γωνίες λήψης, ο πολύ καλός John Frankneheimer μάς βάζει στο κλίμα της ταινίας και εμείς περιμένουμε με αγωνία να δούμε την κατάληξη.

White Heat (Ο μεγάλος αμαρτωλός)

Made it, Ma! Top of the world!

Η μεγάλη επιστροφή του James Cagney σε γκανγκστερικό, σκοτεινό ρόλο, έτσι όπως τον είχε συνηθήσει και αγαπήσει το κοινό. Η ταινία White Heat του 1949 σκηνοθετήθηκε (πάλι) από τον Raoul Walsh και μας συστήνει εξαρχής τον πρωταγωνιστή· έναν ψυχωτικό εγκληματία, έναν στυγνό δολοφόνο που δεν έχει αισθήματα για κανέναν πέρα από τη σκληροτράχηλη μητέρα του. Αυτό το... παιδί της μαμάς θα διαπράξει ουκ ολίγα εγκλήματα μέχρι να βρει το δάσκαλό του που δεν θα είναι άλλος από έναν μυστικό αστυνομικό που θα έχει καταφέρει να διεισδύσει στη συμμορία του.

Απολαύστε τον James Cagney στο ρόλο του παρανοϊκού, επιληπτικού, μεγαλομανιακού και αυτοκαταστροφικού Κόντι Τζάρετ που βλέπει τους πάντες γύρω του να τον προδίδουν στην καλύτερη για τον υπογράφοντα ταινία του. Δίπλα του ο κρυφός αστυνομικός Edmond O'Brien που προσπαθεί να μην χάσει την ηθική ακεραιότητά του (και τη ζωή του) με αυτόν που έμπλεξε! Δείτε ολόκληρη την ταινία στον βίδεο-γούγκλι!

Fantastic Voyage

Τρελή, ασύλληπτη φαντασία. Εν έτη 1966 οι σεναριογράφοι δώσανε ρεσιτάλ φαντασίας. Μιας και τα περισσότερα θέματα είχαν εξαντληθεί κατά την προηγούμενη δεκαετία, ήρθε η ώρα να αφήσουν το outer-space και να ασχοληθούν με το inner-space. Η ταινία όπως μπορείτε να υποψιαστείτε δεν έχει καμία αισθητική ή κινηματογραφική αξία. Τα ειδικά εφέ είναι αρκετά παλιομοδίτικα, οι σεναριακές ευκολίες και ο τρόπος δημιουργίας του σασπένς αρκετά προβλέψιμος, οι αναλήθειες τεράστειες, οι ερμηνείες υπερβολικές. Αξίζει μόνο και μόνο για να δείτε πόση φαντασία μπορεί να έχει κάποιος σεναριογράφος! Πυρηνικό υποβρύχιο με πενταμελές πλήρωμα σμικρύνεται, μπαίνει στο σώμα ενός επιστήμονα με σκοπό να διορθώσουν την εγκεφαλική του βλάβη. Το τι εμπόδια συναντούν και πώς τα αντιμετωπίζουν δεν περιγράφεται. Το Φανταστικό ταξίδι επηρέασε πάντως τον Dali (ο οποίος δημιούργησε το Le voyage fantastique), δημιούργησε μια σειρά κινουμένων σχεδίων και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το Innerspace του Joe Dante το 1987 (καθώς δεν αποτελεί επίσημο ριμέικ). Πάντως, η σκηνογραφία της ταινίας μου έφερε εμένα στο μυαλό το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού Vicarious των Tool!