The Bribe (Στο νησί των παρανόμων)

Ένα διάσημο φιλμ νουάρ που το ανακαλύψαμε χάρη στον... Steve Martin! Όλα τα στοιχεία του είδους βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής Robert Taylor υποδύεται έναν ντετέκτιβ ασφαλιστικής εταιρείας που μεταβαίνει στο νησί Carlotta έξω από το Περού για να ξεσκεπάσει μια κομπίνα, την οποία οργανώνει ένα παντρεμένο ζευγάρι. Σ'αυτό το υγρό και ζεστό περιβάλλον θα λάβει χώρα ολόκληρη η ταινία μας. Η γυναίκα (Ava Gardner) φαίνεται να θέλει να ξεφύγει από όλο αυτό το περιβάλλον, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν πραγματικά το εννοεί ή απλά θέλει να παγιδέψει τον πρωταγωνιστή. Μέσα σ' όλο αυτό το «παιχνίδι» υπάρχει και ο Charles Laughton που τον παρακολουθεί ξεδιάντροπα και φανερά και ο Vincent Price που κινεί τα νήματα χωρίς να φαίνεται πουθενά. Ο Laughton είναι αυτός που θα βάλει μπρος το «παιχνίδι» δωροδοκώντας τον πρωταγωνιστή μας. Η δωροδοκία θα πάει στο βρόντο και η ταινία The Bribe θα ολοκληρωθεί βίαια, με αρκετούς φόνους, έτσι όπως συμβαίνει στα έργα του είδους. Την ταινία υπογράφει ο σκηνοθέτης Robert Z. Leonard σε μια περίεργη επιλογή της καριέρας του, σε σύγκριση με την υπόλοιπη φιλμογραφία του, αφού ήταν κάτι σαν μόνιμος σκηνοθέτης των μιούζικαλ της MGM για είκοσι και βάλε χρόνια.

The Night of the Iguana

Αλκοολικός ιερέας (ρόλος που ταίριαξε γάντι στον Richard Burton) που έχει και μια έφεση στο γυναικείο φύλο, ξεσκεπάζει την υποκρισία του ποιμνίου του ένα κυριακάτικο πρωινό, αλλά οι συνέπειες θα είναι να εκδιωχθεί από την εκκλησία. Τον βρίσκουμε δύο χρόνια μετά ως τουριστικό συνοδό γυναικείων γκρουπ στο Μεξικό. Η αρχηγός του γκρουπ (Grayson Hall) είναι μια κακιασμένη γεροντοκόρη που έχει μια 17χρονη ανιψιά που την πέφτει στον Burton. Η θεία κατηγορεί όμως τον Burton για αποπλάνηση και θέλει να τον καταστρέψει. Αυτός χαλάει επίτηδες το λεωφορείο και οδηγεί το γκρουπ σε ένα ξενοδοχείο ενός πρώην φίλου του, πιστεύοντας ότι δεν έχει τηλέφωνο για να ειδοποιηθεί το τουριστικό γραφείο στο οποίο ανήκει. Ο φίλος του έχει πεθάνει εδώ και ένα μήνα και το μέρος διευθύνει η χήρα του (Ava Gardner) με τη βοήθεια νεαρών μεξικανών με καλλίγραμμα κορμιά. Εκεί θα σκάσει μύτη και η Deborah Kerr στο ρόλο μιας... αγνής, σοβαρής και καλοπροαίρετης ζωγράφου με τον ηλικιωμένο, ποιητή παππού της. Η νύχτα που θα ακολουθήσει θα είναι η Νύχτα της Ιγκουάνα · ο Burton θα προσπαθήσει να αντιμετώπισει την επιθυμία του για αλκοόλ και γυναικεία σάρκα, η Gardner θα του προτείνει να ζήσει μαζί της, ακόμα και η Kerr θα ενδιαφερθεί για αυτόν αλλά με το δικό της πάντα τρόπο.

Ο John Huston διασκευάζει το έργο του Tennesse Williams δημιουργώντας μια δυναμική ταινία με μεγάλες ερμηνείες. Καταϊδρωμένοι μέσα στην υγρή ζέστη του Μεξικό, τους παρακολουθούμε να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, να αφεθούν στην αμαρτία ή όχι, να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους ή όχι. Ή αλλιώς η λογική κόντρα στα πάθη. Η Grayson Hall στο ρόλο της αχώνευτης κέρδισε υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η ταινία πήρε άλλες δυο υποψηφιότητες για τα σκηνικά, την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Gabriel Figueroa και κέρδισε ένα για τα κοστούμια.

The Barefoot Contessa (Η ξυπόλητη κόμισσα)

Στην κηδεία της μεγάλης χορεύτριας και διάσημης ηθοποιού με τις μόλις τρεις ταινίες βρίσκονται όλα τα πρόσωπα που επηρέασαν με τον τρόπο τους τη ζωή της. Με τρεις ξεχωριστές αφηγήσεις voice-over, μία από τον σκηνοθέτη Humphrey Bogart που την ανακάλυψε, μία από τον ατζέντη/άνθρωπο για όλες τις δουλειές Edmond O'Brien του πλούσιου παραγωγού που έβαλε το παραδάκι και μία από τον κόμη που την αγάπησε, και μέσα από πολλά φλας-μπακ βλέπουμε την ιστορία της Ξυπόλητης κόμισσας και το πώς φτάσαμε στο θλιβερό γεγονός. Σε τρία κομμάτια λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι μοιράζεται η ταινία με το πρώτο, αυτό που ο Bogart ανακαλύπτει την χορεύτρια σε μια μικρή πόλη της Ισπανίας και την πείθει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, είναι το καλύτερο. Ο σκηνοθέτης Joseph L. Mankiewicz βρίσκει άλλη μια ευκαιρία να σχολιάσει και να καυτηριάσει ολόκληρο το σύστημα του Χόλιγουντ και τους διαβρωτικούς μηχανισμούς του. Από τα υπόλοιπα δύο μέρη της ταινίας καταλαβαίνεις ότι πρωταγωνίστρια είναι η εκθαμβωτική όπως πάντα Ava Gardner, αλλά ο μελοδραματικός χαρακτήρας της ταινίας δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Για την ιστορία να πούμε ότι η ταινία γυρίστηκε στην Ιταλία και στα στούντιο της Τσινετσιτά και έδωσε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον O'Brien και μία υποψηφιότητα στον Mankiewicz για το όσκαρ πρωτότυπου σενάριου.

Seven Days in May (Εφτά μέρες του Μαΐου)

Ο οξυδερκής αξιωματικός του στρατού Kirk Douglas υποψιάζεται ότι υπάρχει στα σκαριά μια συνωμοσία εναντίον του προέδρου της Αμερικής. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα είναι έτοιμο να εκδηλωθεί, το οποίο έχει οργανώσει ο στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων και αφεντικό του Douglas, ο Burt Lancaster. Ο πρόεδρος (που υποδύεται ο Fredric March) ενημερώνεται και με τη βοήθεια των πολύ στενών συνεργατών και φίλων του προσπαθεί να βγάλει άκρη· κατά πόσο ισχύουν οι ισχυρισμοί του Douglas και, αν ναι, να βρουν χειροπιαστές αποδείξεις. Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από εφτά μέρες.

Αντί όμως για μια περιπέτεια με ανούσια κυνηγητά και ψευτο-παλικαρισμούς, το πολιτικό θρίλερ Seven Days in May αναλώνεται κυρίως μέσα σε κλειστούς χώρους, σε διαλόγους και σε έναν λεκτικό πόλεμο με εκατέρωθεν επιχειρήματα για τον πατριωτισμό και την τύχη της Αμερικής στην ψυχροπολεμική εποχή. Πλουσιότατο καστ χωρίς να υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζει ως πρωταγωνιστής· πρωταγωνιστής στην ταινία μας είναι η ίδια η ιστορία. Ο Edmond O'Brien κέρδισε και μία υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στο ρόλο του μπεκρή φίλου του προέδρου. Με έντονη σκηνοθεσία, κοντινά πλάνα και περίεργες γωνίες λήψης, ο πολύ καλός John Frankneheimer μάς βάζει στο κλίμα της ταινίας και εμείς περιμένουμε με αγωνία να δούμε την κατάληξη.

On the Beach (Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι)

Καταμεσής του Ψυχρού Πολέμου, ο σκηνοθέτης Stanley Kramer επέλεξε ένα δύσκολο θέμα να κινηματογραφήσει. Η ταινία On the Beach (Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι) του 1959 ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Nevil Shute. Mόλις 2 χρόνια πριν την κρίση στον Κόλπο των Χοίρων, μας παρουσιάζει τα τραγικά επακόλουθα ενός πυρηνικού ολέθρου. Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε έχει καταστραφεί και μόνο η Αυστραλία έχει μείνει προς στιγμήν ανέπαφη. Σε λίγους μήνες η ραδιενέργεια θα φτάσει και στην απομακρυσμένη ήπειρο, μολύνοντας έτσι κάθε τετραγωνικό χιλιοστό του πλανήτη μας. Η ταινία, παρά τη φωτεινή φωτογράφησή της, είναι απαισιόδοξη και σε σημεία τρομακτική. Ειδικά οι σκηνές των αυτοκτονιών προς το τέλος βάζουν το τελευταίο καρφί στην κάσα της όποιας ελπίδας και αισιοδοξίας μπορεί να είχε ο θεατής. Ένα πολύ δύσκολο θέμα ειδωμένο από την πλευρά των ανθρώπων και των απλών πολιτών. Μια δύσκολη ταινία που ήθελε να κρούσει νωρίς τον κώδωνα του πυρηνικού κινδύνου.

The Killers (Οι δολοφόνοι)

Οι δολοφόνοι είναι όντως μια φοβερή film-noir ταινία. Παρόλο που η ιστορία είναι πολύ απλή, η κινηματογράφησή της είναι σαγηνευτικά φοβερή. Ξεκινάμε με την επαγγελματική δολοφονία του Burt Lancaster (εδώ στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο). Ένας ασφαλιστής αποφασίζει να διερευνήσει την κατάσταση και να μάθει τα γεγονότα που έφεραν τα πράματα σ' αυτό το σημείο. Το ένα στοιχείο οδηγεί στο άλλο και ο ασφαλιστής μας (μέσα από συνεχή φλας-μπακ) ξετυλίγει το νήμα της ζωής του Lancaster προσπαθώντας να φτάσει στην ουσία της ιστορίας της δολοφονίας (γιατί μου θυμίζει λίγο Πολίτη Κέιν;). Και φυσικά θα καταλήξει στη μοιραία γυναίκα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση.

Από ένα διηγηματάκι του Ernest Hemingway προέκυψε η εν λόγω ταινία, η ιστορία της οποίας πειράχτηκε λίγο προξενώντας τη δυσφορία του Hemingway. Αγχωμένοι οι παραγωγοί επειδή είχανε κατά κύριο λόγο πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς στους κεντρικούς ρόλους, για να σώσουν την παρτίδα επιστράτευσαν τον γερμανικής καταγωγής σκηνοθέτη Robert Siodmak, ο οποίος είχε στο βιογραφικό του μια καλή noir ταινία, την Phantom Lady. Το αποτέλεσμα τελικά τους δικαίωσε και με το παραπάνω. Μην μπερδευτείτε όμως με το ριμέικ που γύρισε ο Don Siegel το 1964. Άλλη ταινία αυτή.