The Million Pound Note

Πώς πιστεύετε ότι θα συμπεριφερόταν η «καλή» κοινωνία σε έναν άφραγκο και ρακένδυτο άνθρωπο; Θα του έριχναν ένα δεύτερο βλέμμα; Θα ασχολιόνταν μαζί του; Πώς θα συμπεριφερόταν ο κόσμος στο ίδιο άτομο αν ήξεραν ότι έχει ένα εκατομμύριο λίρες; Αυτό είναι το απλό θέμα της ταινίας The Million Pound Note του Ronald Neame που βασίστηκε στο ομότιτλο διηγηματάκι του μεγάλου Μαρκ Τουέιν. Πώς αλλάζει η συμπεριφορά των ανθρώπων μπροστά στο χρήμα. Ο Gregory Peck είναι ο ίδιος άνθρωπος πριν και μετά αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στον απλό κόσμο, για τον οποίο μετράει μόνο η δύναμη του χρήματος και το «κύρος» που αυτό αποπνέει! Χαριτωμένη κωμική αγγλική παραγωγή του 1954 που θα παραμένει επίκαιρη όσο το χρήμα εξουσιάζει τον κόσμο, δηλ. για πολύ καιρό ακόμα.

Το ότι ο Peck δεν πολυπείθει στο ρόλο του φτωχού αμερικανού που βρέθηκε στο Λονδίνο μπορούμε να το προσπεράσουμε. Το θέμα του στοιχήματος που βάζουν δύο ηλικιωμένοι ώστε να κάνουν έναν φτωχό πλούσιο για ένα μήνα, φυσικά και χρησιμοποιήθηκε στο Πολυθρόνα για δύο (με Έντι Μέρφι και Νταν Ακρόιντ). Άλλη ταινία όμως από κει και πέρα. Στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε δύο φορές: «Κυνηγώντας το εκατομμύριο» και «Ένας φτωχός εκατομμυριούχος».

The Stalking Moon (Στη σκιά του φεγγαριού)

Γουέστερν σε παραγωγή Alan J. Pakula και σκηνοθεσία Robert Mulligan δεν μπορεί να είναι ένα κλασικό έργο του είδους. Και πραγματικά, στο The Stalking Moon παρακολουθούμε την προσπάθεια διαφυγής του ιχνηλάτη Gregory Peck να σώσει τη (λευκή) Eva Marie Saint και το (μιγά) γιο της (που ζούσε για πολλά χρόνια με ινδιάνους) από τα χέρια του αιμοδιψούς ινδιάνου πατέρα. Ο οποίος ινδιάνος βεβαίως-βεβαίως τους ακολουθεί κατά πόδας (o stalker του τίτλου) και σκοτώνει τους πάντες στο πέρασμά του. Και όταν λέμε τους πάντες, εννοούμε τους πάντες. Πρόκειται στην ουσία για ένα θρίλερ καμουφλαρισμένο στην άγρια δύση. Δεν βλέπουμε ποτέ τις σφαγές του κακού, μόνο τα πτώματα που αφήνει πίσω του και τις περιγραφές. Δεν βλέπουμε το πρόσωπο του κακού, παρά μόνο στο αποκορύφωμα του τέλους. Όχι ότι έχει καμιά σημασία τότε.

Ένα ατμοσφαιρικό έργο, με έναν Peck που ψάχνει για την ηρεμία. Προσπαθεί να αποφύγει την υποχρέωση (να τους συνοδέψει και να διασχίσουν αρκετές πολιτείες), αλλά σιγά-σιγά αρχίζει να αρέσκεται στην περίεργη αυτή παρέα και κατά βάθος θα ήθελε να είναι δικιά του η οικογένεια.

The Big Country (Ματωμένοι ορίζοντες)

Αγαπημένη ταινία του υπογράφοντα, αυτό το δράμα χαρακτήρων που τοποθετείται στην αχανή άγρια δύση με την «αιώνια» κόντρα δύο πλούσιων ραντσέρηδων και στη μέση να βρίσκεται ο νεόφερτος από την ανατολή Gregory Peck, ο οποίος λειτουργεί με το μυαλό και το ήθος του και όχι με τα όπλα και τον ψευτοτσαμπουκά. Η σκηνοθεσία του Wyler μεγαλειώδης, η έγχρωμη φωτογραφία πανέμορφη, το καστ πλουσιότατο: η δασκάλα Jean Simmons θα γοητεύσει τον Πεκ και θα τον βάλει σε μπλεξίματα με την αρραβωνιαστικιά του Carroll Baker, ο Charlton Heston επιστάτης του ενός ραντσέρη Charles Bickford και ο Burl Ives στο ρόλο του μονόχνωτου και απομονωμένου αντιπάλου. Το The Big Country αποτελεί κατ' εμέ ένα από τα καλύτερα γουέστερν ever.

Mirage (Οι συνωμότες)

Σε έναν ουρανοξύστη πέφτει το ρεύμα και λίγο μετά πέφτει και ένας διευθυντής από το παράθυρο! Εμείς παρακολουθούμε τον Gregory Peck να βγαίνει από το γραφείο του και να μην αναγνωρίζει τους συναδέλφους του, να είναι χαμένος, αποπροσανατολισμένος, χωρίς φίλους, δεν θυμάται τίποτα για τον εαυτό του και έχει την εντύπωση πως τα τελευταία δύο χρόνια δούλευε ως λογιστής. Η ζωή του όλη μια οφθαλμαπάτη, εξ ου και Mirage. Θα βρει βοήθεια από έναν ντετέκτιβ (Walter Matthau) όταν ο δεύτερος καταλάβει ότι κάποιοι τους παρακολουθούνε. Με μαεστρία και έξυπνη χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Edward Dmytryk μάς βάζει μέσα στο κλίμα του μυστηρίου. Η συνωμοσία θα αποκαλυφθεί μόλις στο τέλος, χωρίς να υπάρχει κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια που θα μας κάνει να βαρεθούμε, αφού θα έχουμε απορροφηθεί μέσα στο δράμα του Peck. Ο γυναικείος χαρακτήρας θα προσθέτει περισσότερο μυστήριο παρά θα βοηθάει τον καημένο ήρωά μας, κάτι σαν femme-fatale ταινίας νουάρ. Η αλήθεια θα λάμψει και θα έχει κάποια σχέση με τον πυρηνικό τρόμο της εποχής. Αυτή η απλοϊκή επίλυση, πάντως, δεν θα έχει ουδεμία επίδραση πάνω στο συνολικό αποτελέσμα· το οποίο ήταν η ψυχαγωγία μας για 100 λεπτά και τίποτα παραπάνω.

Captain Newman M.D.

Ο Gregory Peck είναι ο Captain Newman M.D., ο γιατρός που βρίσκεται στην αμερικανική στρατιωτική βάση της Νεβάδα το 1944 και είναι υπεύθυνος της πτέρυγας 7, δηλαδή αυτής με τους πνευματικά ασθενείς. Έχει στη διάθεσή του τον νεαρό Tony Curtis, ο οποίος με το χιούμορ του και την καλοσύνη του βοηθάει πολύ να ανεβάσει το ηθικό των ασθενών και την πανέμορφη Angie Dickinson που κι αυτή βοηθάει... με τον τρόπο της. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται σε κάποιες από τις περιπτώσεις, δείχνοντάς μας διάφορα ψυχολογικά τραύματα των στρατιωτών και αξιωματικών. Βρισκόμαστε εξάλλου στην εποχή που η ψυχανάλυση και οι θεωρίες του Φρόιντ είχαν πάρει τα πάνω τους στην Αμερική, αν και όπως δείχνει η ταινία, λίγοι δίνανε σοβαρή σημασία σε τέτοια συμπτώματα τη δεκαετία του '40 και ειδικότερα στον πόλεμο. «Γιάτρεψέ τον και στείλ'τον ξανά στο μέτωπο» ήταν το σλόγκαν. Η ταινία συμπεριλάμβανε σε μικρό ρόλο και τον Bobby Darin (είχαμε γράψει και στο προηγούμενο ποστ γι'αυτόν) και με την ολιγόλεπτη εμφάνισή του τσίμπησε μια υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Ο πολύ νεαρός Robert Duvall, στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση, συμμετέχει ως λοχαγός σε μελαγχολία (σχεδόν κατατονικός) πάλι δίπλα στον Peck, όπως και την προηγούμενη χρονιά με το Σκιές στη σιωπή/To kill a mockingbird. Το κωμικό στοιχείο εναλλάσσεται με το δραματικό σ'αυτή την φροντισμένη παραγωγή, φτιάχνοντας μια ταινία που παρακολουθείται άνετα και ειδικά για τους θαυμαστές του πρωταγωνιστικού διδύμου Peck-Curtis.

The Yearling (Οι θρύλοι του δάσους)

Στα τέλη του 19ου αιώνα, κάποιοι επέλεξαν να ζήσουν μέσα στη μοναξιά και την ηρεμία της άγριας φύσης. Το ίδιο έπραξε και ο Gregory Peck με την οικογένειά του μετά το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου. Η άγρια περιοχή της Φλόριντα κινηματογραφήθηκε απίστευτα από τον Clarence Brown και τους τρεις υπεύθυνους για την έγχρωμη φωτογραφία. Τα εξωτερικά πλάνα είναι μεγάλης ομορφιάς και για ταινία παραγωγής 1946 κάνουν ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση. Δικαίως κέρδισε το όσκαρ καλύτερης έγχρωμης φωτογραφίας και έγχρωμων σκηνικών.

Ο αγγλικός τίτλος The Yearling αναφέρεται στο μικρό ελάφι που βρίσκει ο μικρός γιος της ταινίας μας και σημαίνει το ζώο που είναι λιγότερο του ενός χρόνου (όπως λέμε ζυγούρι για τα πρόβατα). Θα το κρατήσει για κατοικίδιο ζώο αλλά, καθώς αυτό θα μεγαλώνει, θα αρχίσει να προξενεί αρκετά προβλήματα στην οικογένεια· θα αρχίσει να τρώει τα σπαρτά τους αφήνοντάς τους χωρίς εφόδια για την επιβίωσή τους. Η λύση θα είναι μία και θα είναι πολύ σκληρή. Έτσι αυτό το σκληρό τέλος ανεβάζει κάπως την ταινία καθώς στη μεγαλύτερη διάρκειά της κυλάει πολύ χαλαρά, σχεδόν βαρετά. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες επιβίωσης, τη σκληρή δουλειά, το κυνήγι μιας αρκούδας και τις σχέσεις τους με τους γείτονες. Όλα αυτά με μια πολύ απλή, καθαρά επαγγελματική σκηνοθεσία από τον Clarence Brown. Με λίγα λόγια, είναι μια καθαρά αμερικανική ταινία.

The Bravados

Μπραβάδος είναι ο λευκός. Ο λευκός που κυνηγάει να σκοτώσει τους κακούς επειδή έτσι του είπανε. Ο λευκός που κυνηγάει να σκοτώσει έναν ινδιάνο, έναν μιγά και δύο λευκούς καοποιούς για να εκδικηθεί το βιασμό και θάνατο της γυναίκας του. Μόνο που στο τέλος θα μάθει ότι ο κακός που έψαχνε ήταν άλλος ένας... Μπραβάδος! Στο τέλος του ταξιδιού θα έρθει η γνώση και θα καταλάβει ο εκδικητής-κυνηγός πόσο άσκοπη είναι η εκδίκηση. Αυτό ίσως ήταν που εντυπωσίασε και τον πρωταγωνιστή Gregory Peck και αποφάσισε να συμμετάσχει σ' αυτήν την παραγωγή του 1958, επειδή -κατά τα άλλα- πρόκειται για μια αρκετά μέτρια και προβλέψιμη περιπέτεια που εκτυλλίσσεται στην ανεξάντλητη από ιστορίες Άγρια Δύση. Για πολλοστή φορά έχουμε συνεργασία του Peck με τον σκηνοθέτη Henry King, αλλά εδώ βρίσκονται πολύ μακριά από την κορυφαία τους στιγμή, το The Gunfighter. Και βέβαια, καμία σχέση η ταινία με το άλλο (και πολύ ανώτερο) γουέστερν που γύρισε ο Peck εκείνη τη χρονιά, τους Ματωμένους ορίζοντες του Wyler. Σε δεύτερους ρόλους-γλάστρα, πάντως, συναντάμε εδώ την Joan Collins (η μετέπειτα... Αλέξις της Δυναστείας!) και τον πάντα κακό και άσχημο Lee Van Cleef.

The Man in the Gray Flannel Suit

Ο σεναριογράφος Nunnally Johnson αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει το σχεδόν αυτοβιογραφικό και πολύ δημοφελές τότε βιβλίο του Sloan Wilson με τον τίτλο σιδηρόδρομο: The Man in the Gray Flannel Suit. Πρόκειται ουσιαστικά για την ιστορία του μέσου αμερικανού οικογενειάρχη που ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής σε έναν υλιστικό κόσμο κυριευμένο από ένα και μόνο θέμα: δουλειά και πάλι δουλειά. Το πρώτο μισό του έργου μάς συστήνει τον Gregory Peck που προσπαθεί να συντηρήσει τη σύζυγο και τα τρία του παιδιά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας όμως οι έντονες αναμνήσεις από τον πόλεμο κατακλύζουν το μυαλό του και εμείς γνωρίζουμε (μέσα από flashbacks) τα συμβάντα που σημάδεψαν αυτόν τον άνθρωπο και τον έκαναν άλλον άνθρωπο. Στο δεύτερο μισό η οικογένεια θα βρεθεί αντιμέτωπη με διάφορα προβλήματα που, για να τα ξεπεράσει, θα πρέπει να αντιμετωπίσει διάφορες σκληρές αλήθειες. Αρκετά μεγάλη σε διάρκεια μεν, εντυπωσιακό ψυχογράφημα των βασικών χαρακτήρων του έργου για την εποχή, δε. Αξίζει η παρακολούθησή της και με το παραπάνω.

Mackenna's Gold

Παλιομοδίτικη, αλλά αγνή περιπέτεια με τον Gregory Peck στο ρόλο του σερίφη Mackenna που πέφτει στα χέρια του ένας χάρτης μιας ινδιάνικης κρυφής τοποθεσίας με χρυσό και που μια ολόκληρη ομάδα κακοποιών τον «αναγκάζει» να τους οδηγήσει εκεί. Ένας πέρα-για-πέρα γραφικά κακός Omar Sharif ηγείται της ομάδας των κακοποιών που τους παίρνουν στο κατόπι... οι πάντες· οι Ινδιάνοι που ξέρουν για την τοποθεσία, Αμερικανοί στρατιώτες με αρχηγό τον διεφθαρμένο Τέλι Σαβάλας, απλοί και επιφανείς κάτοικοι που τους «τύφλωσε» ο χρυσός, πριν ακόμα τον βρούνε.

Το Χρυσάφι του Μακένα παραγωγής 1969 είναι ένα επικό σινεμασκόπ γουέστερν από το οποίο δεν έχεις απαιτήσεις. Αυτό ακριβώς που λαμβάνεις είναι ένα διασκεδαστικό δίωρο. Με σκηνοθέτη τον J. Lee Thompson (Κανόνια του Ναβαρόνε) δεν περιμένεις εξάλλου τίποτα περισσότερο. Ενδιαφέρον έχει πάντως το σάουντρακ του μεγάλου Quincy Jones και η σκηνή στην οποία μαζεύονται γύρω από τη φωτιά λογής-λογής ατόμων, με παλιούς ηθοποιούς της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ (Lee J. Cobb, Raymond Massey, Burgess Meredith, Anthony Quayle, Edward G. Robinson, Eli Wallach, Ted Cassidy) να συμμετέχουν σε μικρής διάρκειας ρόλους, λίγο πριν πέσει ένα καλό και αιματηρό ξεκαθάρισμα!

Yellow Sky

Λέγοντας ότι η ταινία Yellow Sky είναι ένα γουέστερν σκηνοθετημένο από τον William Wellman, ο υποψιασμένος σινεφίλ μπορεί πολύ εύκολα να καταλάβει ότι δεν θα παρακολουθήσει άλλη μία ταινία του είδους που απλώς αναπαράγει τα κλισέ του είδους. Αν πληροφορήσουμε αυτόν τον ψιλιασμένο σινεφίλ ότι στο σενάριο βρίσκουμε τον Lamar Trotti με τον οποίο ο Wellman είχε ξανασυνεργαστεί στο Ox-Bow Incident και στη διεύθυνση της φωτογραφίας έχουμε τον Joe MacDonald, το φωτογράφο της My Darling Clementine του Ford, τότε μπαίνει κατευθείαν στο κόλπο. Από ένα αδημοσίευτο διήγημα του W. R. Burnett, η ταινία είναι μια ελεύθερη απόδοση της Καταιγίδας του Shakespear, τοποθετημένη φυσικά στην Άγρια Δύση. Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στις δραματικές και ψυχολογικές συγκρούσεις, ο σκηνοθέτης αφήνει τους πυροβολισμούς και τα πιστολίδια στην άκρη, για να τα χρησιμοποιήσει με φειδώ εκεί που πρέπει.

Ο Gregory Peck και η συμμορία του, όντας κυνηγημένοι και αφού πορεύτηκαν μέσα από την έρημο, φτάνουν εξουθενωμένοι σε μια πόλη-φάντασμα με το όνομα Yellow Sky και εκεί βρίσκουν νερό και φαγητό από τους δύο μοναδικούς εναπομείναντες κατοίκους, την Anne Baxter και τον παππού της. Υποψιασμένοι ότι ο παππούς έχει μείνει σ'αυτήν τη νεκρή πολή για να βρει χρυσό, η συμμορία αποφασίζει να παραμείνει εκεί μέχρι να τον καρπωθεί. Μόνο που ο Gregory Peck αρχίζει να έχει αισθήματα για την Baxter και ο Richard Widmark αναλαμβάνει από μόνος του χρέη αρχηγού στρέφοντας και τους υπόλοιπους συμμορίτες εναντίον του πρώην αρχηγού. Τα πράγματα οδηγούνται ολοταχώς προς μια αιματηρή σύγκρουση.

The Gunfighter (Μονομαχία την αυγή)

Μεγάλο γουέστερν, μικρής διάρκειας! Μέσα σε μόλις 80 λεπτά, ο... παλαίμαχος σκηνοθέτης Henry King γκρεμίζει τους μύθους περί «παλικαριάς» και «μαγκιάς» της Άγριας Δύσης. Η ταινία The Gunfighter του 1950 μάς συστήνει τον 35χρονο Ρίνγκο, έναν δεινό πιστολά που προσπαθεί πλέον να ζήσει ήρεμα, μόνο που η φήμη του συγκεντρώνει γύρω του κάθε λογής νεαρούς που τον προκαλούν σε μονομαχία. Όταν θα σκοτώσει -σε αυτοάμυνα πάντα- έναν θρασύδειλο νεαρό και αρχίσουν να τον κυνηγούν τα αδέρφια του, θα το σκάσει (για άλλη μια φορά) και θα κινήσει προς την πόλη Καγιέν, εκεί όπου ζει με άλλο όνομα πλέον η πρώην γυναίκα του και το παιδί του. Ο σερίφης και παλιός του φίλος θα τον κρατήσει στο σαλούν της πόλης για να κανονίσει τη συνάντηση του Ρίνγκο με τη γυναίκα του. Όλα αυτά όμως πρέπει να γίνουν σε κανά-δυο ώρες, πριν έρθουν τα αδέρφια και ζητήσουν εκδίκηση και πριν κάποιος άλλος νεαρός επιχειρήσει να τα βάλει μαζί του.

Καταρχάς, οι ελληνικοί τίτλοι που δόθηκαν στην ταινία ήταν Μονομαχία την αυγή και έπειτα Ρίνγκο, ο πιστολέρος. Η εμπορική της επιτυχία ήταν μέτρια στην εποχή της και ο ελληνικής καταγωγής τότε παραγωγός της Fox κατηγόρησε τον Gregory Peck ότι έφταιγε το... μουστάκι του. Η χρήση του χρόνου γίνεται με μεγάλη μαεστρία από τον σκηνοθέτη και καθώς τα λεπτά περνάνε, η ένταση κλιμακώνεται. Έχοντας ο πρωταγωνιστής μόνο δύο ώρες στη διάθεσή του για να διεκπεραιώσει τις υποθέσεις του, η ταινία θυμίζει πολύ τo Τρένο που θα σφυρίξει τρεις φορές, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά. Ο Gregory Peck δίνει μια θαυμάσια, ήρεμη ερμηνεία για τον βασανισμένο πλέον χαρακτήρα του Ρίνγκο, του οποίου η φήμη τον κυνηγάει πλέον παντού. Και η «τιμωρία» που θα επιλέξει στο τέλος για τον νεαρό που τον πυροβόλησε, θα είναι πανέξυπνη. Μια θαυμάσια ταινία που περισσότερο θα λέγαμε ότι είναι μια μελέτη χαρακτήρων με φόντο την Άγρια Δύση. Αξίζει να την αναζητήσετε...

Roman Holiday (Διακοπές στη Ρώμη)

Με την πρώτη (ουσιαστικά) πρωταγωνιστική της εμφάνιση το 1953, η Audrey Hepburn έγινε παγκοσμίως γνωστή και τσίμπησε το Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου με την πρώτη. Υποδυόταν μια σύγχρονη πριγκίπισσα που επαναστατεί κατά της βασιλικής καταπίεσης. Αψηφώντας τα πρωτόκολλα και... τους πάντες, το σκάει για να κάνει πραγματικές Διακοπές στη Ρώμη. Εκεί γνωρίζει τον Gregory Peck, έναν αμερικανό δημοσιογράφο που ψάχνει την αποκλειστική είδηση, ενώ κρύβει ο ένας απ' τον άλλο την πραγματική τους ταυτότητα.

Το άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της ταινίας πέρα από την Hepburn βεβαίως-βεβαίως είναι η ιστορική βόλτα στην αιώνια πόλη πάνω στη βέσπα. Κάτι που διαφήμισε βοήθησε και την ιταλική εταιρεία κατασκευής της και την έκανε διάσημη παγκοσμίως. Όσον αφορά την ταινία πάντως, πρόκειται για μια χαριτωμένη ξενάγηση στη Ρώμη, έναν ευχάριστο ταξιδιωτικό οδηγό χάρη στο ανάλαφρο άγγιγμα του William Wyler, που φαίνεται ήθελε να κινηματογραφήσει τη Ρώμη έτσι όπως θα την έβλεπε ένας τουρίστας.

Να σημειώσουμε το γεγονός ότι το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Dalton Trumbo αλλά, λόγω της εμπλοκής του με τη Μαύρη Λίστα του γερουσιαστή Μακάρθι, το έδωσε στον Ian McLellan Hunter, ο οποίος κέρδισε και το βραβείο όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Στην απονομή του 1993 όμως αποκαταστάθηκε η ιστορία, βραβεύοντας μετά θάνατον τον Trumbo, δίνοντας το βραβείο όσκαρ για την εν λόγω ταινία στη χήρα γυναίκα του.

Moby Dick

Το μεγάλο (και σε όγκο και... σε όλα τα άλλα) βιβλίο του Herman Melville που πρωτοεκδόθηκε το 1851, μεταφέρθηκε λίγες φορές στο σινεμά. Η αρχή έγινε την εποχή του βωβού φυσικά, το 1926 με την ταινία The Sea Beast και τον John Barrymore στο ρόλο του Ahab. Μία δεύτερη και πιο ακριβοπληρωμένη βερσιόν ακολούθησε το 1930 υπό τον τίτλο Moby Dick, πάλι με τον John Barrymore, επαναλαμβάνοντας τον ίδιο ρόλο σε ομιλούσα ταινία αυτή τη φορά.

Το 1956 ο μεγάλος John Huston παρουσίασε τη δικιά του βερσιόν για τη δολοφόνο φάλαινα, που θεωρείται μια από τις καλύτερες. Έχοντας τη βοήθεια του συγγραφέα Ray Bradbury στη συγγραφή του σεναρίου, την επιβλητική παρουσία του Gregory Peck ως Captain Ahab και την ολιγόλεπτη συμμετοχή του Orson Welles, η ταινία επικεντρώνεται στη μανία του Ahab για εκδίκηση, στο ανώφελο κυνηγητό με το θαλάσσιο τέρας και στην άνιση μάχη που πρόκειται να ακολουθήσει. Και φυσικά δεν υπάρχει καμία ρομαντική προσθήκη ούτε happy-endings (!), σε σχέση πάντα με τις παλιότερες κινηματογραφικές εκδοχές· η ουσία του βιβλίου και τα αλληγορικά του στοιχεία βρίσκονται όλα εδώ. Δύσκολη παραγωγή που οδήγησε σε πολλές προστριβές ανάμεσα στον Peck και τον Huston με αποτέλεσμα στο τέλος να μην μιλάνε καθόλου μεταξύ τους. Όπως και να 'χει, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα αγγίζει την κορυφή.

Gentleman's Agreement (Συμφωνία κυρίων)

Η Συμφωνία Κυρίων του 1947 ήταν η μεγάλη επιτυχία του Elia Kazan, που του έδωσε τη δυνατότητα να μπορεί να ασχολείται και να κινηματογραφεί από κει και έπειτα με όποιο θέμα ήθελε. Έχουμε και λέμε: όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και β' γυναικείου ρόλου και υποψηφιότητες σε άλλες πέντε κατηγορίες. Ο Gregory Peck υποδύεται έναν δημοσιογράφο που αναλαμβάνει να γράψει μια σειρά άρθρων με θέμα τον αντισημιτισμό. Για να έχει τις σωστές εμπειρίες αποφασίζει να παρουσιαστεί ο ίδιος σαν Εβραίος. Τότε είναι όμως που θα γνωρίσει από πρώτο χέρι το πραγματικό πρόσωπο της προκατάληψης και της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού και της στενομυαλιάς...

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Laura Z. Hobson που είχε εκδοθεί την ίδια χρονιά, η ταινία ασχολείται με έναν δύσκολο θέμα, μόλις δύο χρόνια μετά τον πόλεμο. Ασκεί δριμύ κριτική στον κοινωνικό και θρησκευτικό ρατσισμό και πετυχαίνει να τρίξει τα δόντια στη... βλακεία που δέρνει τους ανθρώπους! Το λυπηρό στην όλη υπόθεση είναι ότι 60 χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράματα στον κόσμο μας...

On the Beach (Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι)

Καταμεσής του Ψυχρού Πολέμου, ο σκηνοθέτης Stanley Kramer επέλεξε ένα δύσκολο θέμα να κινηματογραφήσει. Η ταινία On the Beach (Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι) του 1959 ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Nevil Shute. Mόλις 2 χρόνια πριν την κρίση στον Κόλπο των Χοίρων, μας παρουσιάζει τα τραγικά επακόλουθα ενός πυρηνικού ολέθρου. Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε έχει καταστραφεί και μόνο η Αυστραλία έχει μείνει προς στιγμήν ανέπαφη. Σε λίγους μήνες η ραδιενέργεια θα φτάσει και στην απομακρυσμένη ήπειρο, μολύνοντας έτσι κάθε τετραγωνικό χιλιοστό του πλανήτη μας. Η ταινία, παρά τη φωτεινή φωτογράφησή της, είναι απαισιόδοξη και σε σημεία τρομακτική. Ειδικά οι σκηνές των αυτοκτονιών προς το τέλος βάζουν το τελευταίο καρφί στην κάσα της όποιας ελπίδας και αισιοδοξίας μπορεί να είχε ο θεατής. Ένα πολύ δύσκολο θέμα ειδωμένο από την πλευρά των ανθρώπων και των απλών πολιτών. Μια δύσκολη ταινία που ήθελε να κρούσει νωρίς τον κώδωνα του πυρηνικού κινδύνου.

Cape Fear

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην ταινία του Σκορσέζε αλλά στην παλιότερη ταινία από το 1962 του J. Lee Thompson. Ο ελληνικός τίτλος ήταν Δύο Γίγαντες Συγκρούονται κι αυτό διότι οι πρωταγωνιστές ήταν δύο... σταρ-γίγαντες: Gregory Peck εναντίον Robert Mitchum (τους οποίους τίμησε και ο Σκορσέζε βάζοντάς τους να κάνουν ένα μικρό πέρασμα στη δικιά του ταινία, όπως και τον δευτεραγωνιστή Martin Balsam)! Η ιστορία είναι η ίδια πάνω-κάτω, όπως την ξέρετε, αφού βασίζεται στο μυθιστόρημα The Executioners του James R. Webb. O Thompson, όντας μεγάλος θαυμαστής του Hitchcock, επέλεξε την ασπρόμαυρη φωτογραφία για να παίξει με τις σκιές, με περίεργες γωνίες λήψης και έντονα closeups. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε τη χαρακτηριστικά ανατριχιαστική μουσική του μεγάλου Bernard Herrman και τις ερμηνείες των δύο... γιγάντων (ειδικότερα του «κακού» Mitchum), έχετε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα!