Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Henry King. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Henry King. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

O. Henry's Full House (Το τελευταίο φύλλο)

Η ταινία παραγωγής 1952 με τον τίτλο O. Henry's Full House είναι μια συλλογή από πέντε μικρού μήκους ταινίες, 20 λεπτών πάνω-κάτω, σκηνοθετημένες από πέντε διαφορετικούς σκηνοθέτες και με διαφορετικούς ηθοποιούς κάθε φορά. Καμία σχέση δεν έχει η μία ιστορία απ' την άλλη. Το μόνο κοινό τους σημείο είναι η καταγωγή τους· όλες ήταν βασισμένες στα διηγήματα του πασίγνωστου (στην Αμερική) συγγραφέα O. Henry. Λίγα χρόνια πριν είχαν κυκλοφορήσει δύο βρετανικές ταινίες βασισμένες στις ιστορίες του Somerset Maugham, η Quartet το 1948 και η Trio το 1950. Έτσι, αποφάσισε η Fox ότι μπορεί να κάνει το ίδιο κι αυτή με αμερικανό συγγραφέα. Αφηγητής μας σε όλες τις ιστορίες είναι ο διάσημος συγγραφέας John Steinbeck, στη μοναδική φορά που εμφανίστηκε μπροστά από κινηματογραφική κάμερα. Η εικόνα παρακάτω είναι από δικιά του σκηνή.

Η πρώτη ιστορία λέγεται "The Cop and the Anthem", σκηνοθετήθηκε από τον Henry Koster και έχει για πρωταγωνιστή έναν εκλεπτυσμένο άστεγο που υποδύεται ο Charles Laughton. Αυτός αποφασίζει να περάσει το χειμώνα στη φυλακή, όπου και τζάμπα κρεβάτι θα έχει και τζάμπα φαΐ. Επιδίδεται σε όλες τις παράνομες πράξεις που μπορεί να κάνει αλλά όλοι του τη χαρίζουν είτε από ευγένεια είτε επειδή δεν θέλουν να μπλέξουν. Στο τέλος θα πάει στη φυλακή επειδή δεν έκανε τίποτα!

Το δεύτερο κομμάτι είναι σκηνοθετημένο από τον Henry Hathaway, λέγεται "The Clarion Call" και θέλει δύο παλιούς φίλους να βρίσκονται αντιμέτωποι με το παρελθόν τους. Ο ένας είναι αστυνομικός και έχει καταλάβει ότι για έναν ανεξιχνίαστο φόνο ευθύνεται ο παλιός του φίλος που υποδύεται ο Richard Widmark. Αυτός δίνει μια απίστευτα τρελαμένη ερμηνεία, όπως αυτές των πρώτων ταινιών του που έγινε γνωστός: το Road House, το Yellow Sky και κυρίως το Kiss of Death. Ο αστυνομικός δε θα μπορεί να συλλάβει το φίλο του εξαιτίας των αρχών του· ο δεύτερος τον είχε ξελασπώσει στο παρελθόν και τώρα του χρωστάει. Αλλά στο τέλος θα βρει τον τρόπο.

Το τρίτο κομμάτι από τον Jean Negulesco έδωσε και τον ελληνικό τίτλο στην ταινία. Λέγεται "The Last Leaf" και είναι το πιο συγκινητικό απ'όλα. Η Anne Baxter χωρίζει με τον αγαπημένο της, τριγυρνάει έξω στο κρύο και στα χιόνια και αρρωσταίνει με πνευμονία. Η θέλησή της για ζωή δεν είναι και η καλύτερη και αυτό επιδεινώνει την κατάστασή της. Πάνω στο πυρετό της, παρατηρεί και μετράει τα φύλλα ενός κισσού έξω στο χιόνι. Όταν θα πέσουν όλα, τότε θα έρθει και η δικιά της ώρα να πεθάνει, μονολογεί. Η αδερφή της δεν ξέρει τι να κάνει για να τη βοηθήσει, αλλά ο ζωγράφος γείτονάς τους θα βρει τον τρόπο.

Η τέταρτη ιστορία είναι η πιο κωμική αλλά επίσης και η πιο αδύναμη απ' όλες. Λέγεται "The Ransom of Red Chief" και σκηνοθετήθηκε από τον Howard Hawks. Σκεφτείτε ότι όταν κυκλοφόρησε η ταινία είχαν αφαιρέσει αυτό το κομμάτι. Το ξαναπρόσθεσαν όταν προβλήθηκε για την τηλεόραση. Δύο καημένοι απατεώνες αποφασίζουν να απαγάγουν ένα μικρό παιδί σε μια πολιτεία του νότου και να ζητήσουν τα λύτρα από τους γονείς του. Μόνο που το παιδί είναι τόσο ατίθασο και άγριο, που στο τέλος αναγκάζονται οι ίδιοι να πληρώσουν τους γονείς του ώστε να το πάρουν πίσω.

Αν και οι 3 από τις προηγούμενες τέσσερις ιστορίες είχαν ένα χειμωνιάτικο υπόβαθρο, αυτή είναι η καθαρά χριστουγεννιάτικη ιστορία (και ταιριάζει με την εποχή). Ο Henry King σκηνοθετεί το κομμάτι που λέγεται "The Gift of the Magi" και μας παρουσιάζει ένα φτωχικό, αλλά πολύ ερωτευμένο παντρεμένο ζευγάρι που ονειρεύεται τι δώρα θα πάρει ο ένας στον άλλο. Έχοντας μόνο τα απαραίτητα για τα προς το ζειν, η σύζυγος Jeanne Crain αποφασίζει να κόψει τα πλούσια μαλλιά της και να τα πουλήσει για να πάρει μια ακριβή θήκη για το ρολόι χειρός του συζύγου της. Αυτός όμως (ο νεαρός Farley Granger που γνωρίσαμε στο νουάρ Side Street) αποφασίζει να πουλήσει το ρολόι του για να πάρει κάτι για τη γυναίκα του!

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009

The Bravados

Μπραβάδος είναι ο λευκός. Ο λευκός που κυνηγάει να σκοτώσει τους κακούς επειδή έτσι του είπανε. Ο λευκός που κυνηγάει να σκοτώσει έναν ινδιάνο, έναν μιγά και δύο λευκούς καοποιούς για να εκδικηθεί το βιασμό και θάνατο της γυναίκας του. Μόνο που στο τέλος θα μάθει ότι ο κακός που έψαχνε ήταν άλλος ένας... Μπραβάδος! Στο τέλος του ταξιδιού θα έρθει η γνώση και θα καταλάβει ο εκδικητής-κυνηγός πόσο άσκοπη είναι η εκδίκηση. Αυτό ίσως ήταν που εντυπωσίασε και τον πρωταγωνιστή Gregory Peck και αποφάσισε να συμμετάσχει σ' αυτήν την παραγωγή του 1958, επειδή -κατά τα άλλα- πρόκειται για μια αρκετά μέτρια και προβλέψιμη περιπέτεια που εκτυλλίσσεται στην ανεξάντλητη από ιστορίες Άγρια Δύση. Για πολλοστή φορά έχουμε συνεργασία του Peck με τον σκηνοθέτη Henry King, αλλά εδώ βρίσκονται πολύ μακριά από την κορυφαία τους στιγμή, το The Gunfighter. Και βέβαια, καμία σχέση η ταινία με το άλλο (και πολύ ανώτερο) γουέστερν που γύρισε ο Peck εκείνη τη χρονιά, τους Ματωμένους ορίζοντες του Wyler. Σε δεύτερους ρόλους-γλάστρα, πάντως, συναντάμε εδώ την Joan Collins (η μετέπειτα... Αλέξις της Δυναστείας!) και τον πάντα κακό και άσχημο Lee Van Cleef.

Κυριακή 15 Ιουνίου 2008

The Gunfighter (Μονομαχία την αυγή)

Μεγάλο γουέστερν, μικρής διάρκειας! Μέσα σε μόλις 80 λεπτά, ο... παλαίμαχος σκηνοθέτης Henry King γκρεμίζει τους μύθους περί «παλικαριάς» και «μαγκιάς» της Άγριας Δύσης. Η ταινία The Gunfighter του 1950 μάς συστήνει τον 35χρονο Ρίνγκο, έναν δεινό πιστολά που προσπαθεί πλέον να ζήσει ήρεμα, μόνο που η φήμη του συγκεντρώνει γύρω του κάθε λογής νεαρούς που τον προκαλούν σε μονομαχία. Όταν θα σκοτώσει -σε αυτοάμυνα πάντα- έναν θρασύδειλο νεαρό και αρχίσουν να τον κυνηγούν τα αδέρφια του, θα το σκάσει (για άλλη μια φορά) και θα κινήσει προς την πόλη Καγιέν, εκεί όπου ζει με άλλο όνομα πλέον η πρώην γυναίκα του και το παιδί του. Ο σερίφης και παλιός του φίλος θα τον κρατήσει στο σαλούν της πόλης για να κανονίσει τη συνάντηση του Ρίνγκο με τη γυναίκα του. Όλα αυτά όμως πρέπει να γίνουν σε κανά-δυο ώρες, πριν έρθουν τα αδέρφια και ζητήσουν εκδίκηση και πριν κάποιος άλλος νεαρός επιχειρήσει να τα βάλει μαζί του.

Καταρχάς, οι ελληνικοί τίτλοι που δόθηκαν στην ταινία ήταν Μονομαχία την αυγή και έπειτα Ρίνγκο, ο πιστολέρος. Η εμπορική της επιτυχία ήταν μέτρια στην εποχή της και ο ελληνικής καταγωγής τότε παραγωγός της Fox κατηγόρησε τον Gregory Peck ότι έφταιγε το... μουστάκι του. Η χρήση του χρόνου γίνεται με μεγάλη μαεστρία από τον σκηνοθέτη και καθώς τα λεπτά περνάνε, η ένταση κλιμακώνεται. Έχοντας ο πρωταγωνιστής μόνο δύο ώρες στη διάθεσή του για να διεκπεραιώσει τις υποθέσεις του, η ταινία θυμίζει πολύ τo Τρένο που θα σφυρίξει τρεις φορές, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά. Ο Gregory Peck δίνει μια θαυμάσια, ήρεμη ερμηνεία για τον βασανισμένο πλέον χαρακτήρα του Ρίνγκο, του οποίου η φήμη τον κυνηγάει πλέον παντού. Και η «τιμωρία» που θα επιλέξει στο τέλος για τον νεαρό που τον πυροβόλησε, θα είναι πανέξυπνη. Μια θαυμάσια ταινία που περισσότερο θα λέγαμε ότι είναι μια μελέτη χαρακτήρων με φόντο την Άγρια Δύση. Αξίζει να την αναζητήσετε...

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2008

The Song of Bernadette

Δεν είχα ιδέα για την εν λόγω ταινία παραγωγής 1943. Το μόνο που ήξερα για την The Song of Bernadette ήταν ότι κέρδισε τέσσερα βραβεία Όσκαρ από τα 12 συνολικά που ήταν υποψήφια. Δεν ήξερα ούτε το θέμα της· το οποίο είναι η ιστορία της Bernadette Soubirous, μιας κορασίδας απ' τη Γαλλία που ανακηρύχθηκε Αγία. Κάθομαι λοιπόν να τη δω και φυσικά παθαίνω την πλάκα μου... απ' την βαρεμάρα. Κλασικότατη ταινία της εποχής, η οποία θέλει να είναι επική και βαθυστόχαστη. Και επειδή είμαι άσχετος με την καθολική εκκλησία και σχεδόν αποστρέφομαι τις θρησκευτικές ταινίες, μπορώ να σας πω ότι τα 156 λεπτά δεν πέρασαν και πολύ γρήγορα! Ο Vincent Price έσωζε λίγο την κατάσταση σε ρόλο που του ταίριαζε, ενός αντιπαθούς εισαγγελέα. Και η πρωτοεμφανιζόμενη Jennifer Jones (παρόλο που γενικά μ' αρέσει) εδώ ήταν υπερβολικά, γλυκανάλατα αθώα. Τώρα που το σκέφτομαι, για τους καθολικούς αμερικανούς ήταν φυσικό επακόλουθο να βραβεύσουν αυτήν την ταινία· σκεφτείτε και εμάς (τους Γραικούς) που δεν γινόταν να μην βραβεύσουμε τον Ελ Γκρέκο!