Dark City

Το αγαπημένο μου είδος είναι μάλλον το φιλμ νουάρ. Οι αντι-ήρωες με τα ψυχολογικά τους βάρη, προβλήματα και βάσανα του παρελθόντος που τους καταδιώκουν, ζουν επικίνδυνα, τυποποιούνται και στο τέλος επιλέγουν να κοντραριστούν (με το κατεστημένο, με την εξουσία, ίσως και με τον ίδιο τον εαυτό τους) για να κάνουν τελικά το σωστό. Κάπως έτσι και ο Charlton Heston στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στο έργο με τίτλο Dark City. Αφού γίνει έφοδος στην παράνομη λέσχη που διατηρεί και μείνει ταπί, θα παγιδέψει με τους συνεργάτες του έναν αθώο τουρίστα και θα του φάνε τα λεφτά σε στημένο παιχνίδι πόκερ. Το κόλπο είναι απλό, αλλά οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές. Στο προσκήνιο θα εμφανιστεί ο αδερφός του θύματος που θα θέλει να πάρει εκδίκηση από το Χέστον και την παρέα του. Σε δεύτερο ρόλο και στο πλευρό του πρωταγωνιστή, η μόνιμη γυναικεία φιγούρα των νουάρ, η Lizabeth Scott. Η σκηνοθεσία του William Dieterle είναι ευπρεπής και το έργο παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα. Και φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με την ομότιτλη sci-fi ταινία του Άλεξ Πρόγιας από το 1998.

The Big Country (Ματωμένοι ορίζοντες)

Αγαπημένη ταινία του υπογράφοντα, αυτό το δράμα χαρακτήρων που τοποθετείται στην αχανή άγρια δύση με την «αιώνια» κόντρα δύο πλούσιων ραντσέρηδων και στη μέση να βρίσκεται ο νεόφερτος από την ανατολή Gregory Peck, ο οποίος λειτουργεί με το μυαλό και το ήθος του και όχι με τα όπλα και τον ψευτοτσαμπουκά. Η σκηνοθεσία του Wyler μεγαλειώδης, η έγχρωμη φωτογραφία πανέμορφη, το καστ πλουσιότατο: η δασκάλα Jean Simmons θα γοητεύσει τον Πεκ και θα τον βάλει σε μπλεξίματα με την αρραβωνιαστικιά του Carroll Baker, ο Charlton Heston επιστάτης του ενός ραντσέρη Charles Bickford και ο Burl Ives στο ρόλο του μονόχνωτου και απομονωμένου αντιπάλου. Το The Big Country αποτελεί κατ' εμέ ένα από τα καλύτερα γουέστερν ever.

The Naked Jungle (Μαραμπούντα)

Περιτύλιγμα εξωτικής περιπέτειας και ολίγον τρόμου στις ζούγκλες του Αμαζονίου έχει αυτό το εργάκι β' διαλογής με τον τίτλο The Naked Jungle, που ήθελε να αγκαλιάσει και λίγο το μελόδραμα. Ο Charlton Heston είναι ο σκληροτράχηλος ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φητείας που παντρεύτηκε εξ αποστάσεως την Eleanor Parker. Όταν καταφθάσει η νύφη και μάθει αυτός ότι πρόκειται για χήρα, ο ανδρικός του εγωισμός κορυφώνεται καθώς δεν μπορεί να δεχθεί ότι έρχεται... δεύτερος. Από κει και έπειτα ξεκινάνε οι συζυγικές κόντρες και θα επέλθει ο χωρισμός. Μόνο που θα τους χαλάσουν τα σχέδια τα... μαραμπούντα, τα γιγάντια μυρμήγκια που καταβροχθίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους και κατευθύνονται προς τη φητεία. Σ'αυτό το σημείο η ταινία αλλάζει τροπή και θυμίζει έντονα (τι έντονα; ολόιδιο είναι) ένα αντίστοιχο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς MacGyver! Και ψάχνοντας, διάβασα ότι η σειρά πήρε αρκετό αχρησιμοποίητο υλικό (κι όχι μόνο) από το αρχείο της ταινίας. Πρώτο όνομα στα credits ήταν η κυρία Πάρκερ και δεύτερο ο Χέστον. Ήταν πολύ απλά μια ταινία για να προωθηθεί η καριέρα του δεύτερου, η οποία θα εκτοξευόταν δύο χρόνια μετά με τη συμμετοχή στα πλατώ του Σεσίλ Μπ. Ντεμίλ στο ρόλο του Μωυσή!

The Greatest Story Ever Told

Τέτοιες μέρες, οι ιστορικές, θρησκευτικές και γενικά οι ταινίες-χλαμύδα έχουν την τιμητική τους. Το ωραίο σε μερικές απ'αυτές είναι να τις βλέπεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Πώς αλλιώς μπορείς να δεις π.χ. την Ωραιότερη ιστορία του κόσμου του George Stevens που άρχισε να κινηματογραφεί το 1962, τελείωσε μέσα στο '63 και τελικά προβλήθηκε το '65; Η ταινία για τη ζωή του Χριστού οδεύει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια από άλλες παραγωγές και σε σημεία θα έλεγα ψυχεδελικά! Το ενδιαφέρον εδώ για μένα όμως έγγειται στο απίστευτο καστ που, απ' ό,τι φαίνεται, ήταν ίσως και ο λόγος για να κάνουν την ταινία.

Ξεκινάμε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο και σ'αυτήν την αμερικανική παραγωγή βρίσκουμε τον Σουηδό Max von Sydow στο ρόλο του Ιησού! Αντίθετα απ' ό,τι θα περίμενες, ο Charlton Heston συμβιβάζεται στο ρόλο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Βλέπουμε επίσης τον Claude Rains ως Ηρώδη στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, τον John Wayne ως ρωμαίο αξιωματικό να πετάει μία μόνο ατάκα (Truly, this man was the son of God), τον Sidney Poitier ως μαύρο (για πρώτη φορά;) Σίμωνα, τον γνωστό κυρίως από film-noir έργα Richard Conte ως Βαραββά, τον νεαρό τότε Robert Loggia ως Ιωσήφ και την ομορφούλα Dorothy McGuire στο ρόλο της Παναγίας, τον Robert Blake ως Σίμωνα το Ζηλωτή, τον Donald Pleasence στο ρόλο του Πειρασμού, τον Telly Savalas ως Πόντιο Πιλάτο που ξύρισε το κεφάλι του γουλί για το ρόλο και το κράτησε από κει και έπειτα για πάντα και σε διάφορους ρόλους τους Van Heflin, Martin Landau, Angela Lansbury, Shelley Winters και José Ferrer. Σημειώστε ότι βοήθησαν στη σκηνοθεσία και οι Jean Negulesco και David Lean για κάποιες εσωτερικές σκηνές.

Καλό Πάσχα!

Beneath the Planet of the Apes

Η μεγάλη επιτυχία του πρώτου Πλανήτη των πιθήκων οδήγησε την εταιρεία στην άμεση δημιουργία της συνέχειάς της. Ο Charlton Heston δεν ήθελε να συμμετάσχει ιδιαίτερα και είχε ζητήσει από τους παραγωγούς να σκοτώσουν το χαρακτήρα του στα πρώτα λεπτά της ταινίας. Η Επιστροφή στον πλανήτη των πιθήκων κυκλοφόρησε το 1970 και συνεχίζει ακριβώς από κει που τελείωσε η προηγούμενη. Ο αστροναύτης Taylor του Heston αφήνει τους πιθήκους και ανακαλύπτει την αλήθεια στην παραλία και στη συνέχεια εξαφανίζεται στην έρημο. Η ταινία μάς παρουσιάζει άλλον έναν επιζήσαντα αστροναύτη (που υποδύεται ένας άγνωστος ηθοποιός) και μαθαίνει και παθαίνει με τη σειρά του ο ίδιος τα ίδια που έπαθε και έμαθε ο Heston/Taylor στην ορίτζιναλ ταινία. Μετά από καμιά ώρα περιπετειών και συναντήσεων με γνωστά (σε εμάς) πρόσωπα, θα ξεφύγει από τους πιθήκους και θα βρει καταφύγιο σε υπόγειες σπηλιές. Εκεί θα ανακαλύψει την κατεστραμμένη Νέα Υόρκη κάτω από τη γη (εξ ου και ο αγγλικός τίτλος: beneath...) και θα πέσει πάνω στους επιζώντες ανθρώπους που έχουν τελειοποιήσει την επικοινωνία με το μυαλό και πιστεύουν στον ένα θεό, την ατομική βόμβα! Στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο της ταινίας θα εμφανιστεί τελικά ο Taylor και μαζί πλέον θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν την ενεργοποίηση της βόμβας από τους ανθρώπους εναντίον των πιθήκων. Χαμός έχει να γίνει, που λέτε, και γω αναρωτιέμαι, μετά από τέτοιο τέλος, τι σεναριακές ιδέες βρήκαν και φτιάξανε άλλες τρεις κινηματογραφικές συνέχειες. Η ταινία βλέπεται για απλή διασκέδαση, αν και θέλει να κάνει σχόλιο για την εποχή του ψυχρού πολέμου αλλά και το φανατισμό των εκκλησιών και των οπαδών τους. Φάση είχε και μια διαδήλωση κατά του πολέμου από ειρηνιστές πίθηκους(!) που μας θύμισε τις αντίστοιχες κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, που ήταν σε πλήρη εξέλιξη εκείνη την εποχή.

Three Violent People

Μέτριο, κοινότυπο, προχειρότατο. Αυτές οι λέξεις μού έρχονται εν ολίγοις στο μυαλό για το γουέστερν παραγωγής 1956 Three Violent People. Αν και ο σκηνοθέτης Rudolph Maté μάς έχει δώσει κάποιες καλές ταινίες, αυτή βλέπεται από τους φαν του είδους και μόνο. Έχασε τη μπάλα επειδή ήθελε να σχολιάσει απ'τη μια το καθεστώς των προσωρινών κυβερνήσεων στις νότιες πολιτείες μετά το τέλος του εμφυλίου, που περισσότερο λωποδύτες και απατεώνες ήταν και λιγότερο εκπρόσωποι του νόμου και από την άλλη τις σχέσεις μεταξύ του σκληρού γαιοκτήμονα και ηττημένου λοχαγού (Charlton Heston) των Νοτίων με τη γυναίκα του (Anne Baxter) που δεν γνωρίζει ότι ήταν μια... σουρλουλού και με τον μονόχειρα αδερφό του (Tom Tryon). Πολύ καλύτερη (εννοείται) αντιμετώπιση του (πρώτου) θέματος είχαμε από τον Clint Eastwood στον Εκδικητή εκτός νόμου.

Planet of the Apes (Ο άνθρωπος που γύρισε από το μέλλον)

Οι περισσότεροι από σας θα γνωρίζετε το ριμέικ από τον Tim Burton. Δεν ξέρω κατά πόσο οι νεαρότεροι σε ηλικία έχουν δει την αυθεντική έκδοση του 1968. Καταρχάς, ο ορίτζιναλ Πλανήτης των Πιθήκων είναι η καλύτερη ταινία του προσφάτως εκλιπόντα Charlton Heston, μετά το Άρχοντα του Κακού του Welles, βεβαίως βεβαίως· εδώ δεν χρειάστηκε να πει πολλές ατάκες και όταν πήρε το όπλο... βρέθηκε στο στοιχείο του! Είναι επίσης μια πανέξυπνη sci-fi ταινία, η οποία (και) χάρη στην αποκαλυπτική, σοκαριστική τελευταία σκηνή κερδίζει πολλούς πόντους. Φαντάζομαι ότι όσοι την είχανε δει στην εποχή της θα είχαν πάθει μεγαλύτερη πλάκα, γιατί εμείς μπορεί να μην είχαμε δει την ταινία μέχρι πριν λίγο καιρό, ξέραμε όμως με κάθε λεπτομέρεια την τελική σκηνή με τα τόσα αφιερώματα που έχουμε δει και έχουμε διαβάσει δεξιά κι αριστερά! Στα συν της ταινίας η καταπληκτική δουλειά στο μακιγιάζ των πιθήκων και η δυνατή σκηνοθεσία του Franklin J. Schaffner, ο οποίος δεν αφήνει να του ξεφύγει το θέμα και να καταντήσει ένα γελοίο ανέκδοτο με κούκλες, όπως πολλοί πίστευαν ότι θα γίνει.

The Ωmega Man

The Ωmega Man: Πρόκειται για την δεύτερη ταινία που γυρίστηκε με βάση το βιβλίο του Richard Matheson I Am Legend το 1971, ξέρετε, σαν αυτό που παίζει και ο Will Smith στις μέρες μας. Η πρώτη μεταφορά έγινε το 1964 με το The Last Man on Earth και τον Vincent Price στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εδώ έχουμε τον Charlton Heston, οποίος βρήκε τη χαρά του σ' αυτό το έργο: με ένα όπλο ανά χείρας, πυροβολεί ό,τι κινείται. Η ταινία βρωμάει φθήνια από χιλιόμετρα και αναρωτιέμαι πώς έμπλεξε σε τέτοιο έργο ο Χέστον... ο Ίστον ήθελα να πω, τρία μόνο χρόνια μετά την επιτυχία του Πλανήτη των Πιθήκων. Εδώ πάντως οι μολυσμένοι κακοί θυμίζουν αίρεση σατανιστών, τα εφέ είναι, το λιγότερο, αστεία και η... κόκκινη σάλτσα ρέει άφθονη! Μην κάνετε τον κόπο πάντως να τη δείτε. Μόνο αν είστε ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη και δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε!