Pit and the Pendulum

Η δεύτερη σειρά ταινιών του Roger Corman με τον Vincent Price που ήταν, όχι βασισμένες, αλλά επηρεασμένες από τα έργα του Edgar Allan Poe. Το μεσαιωνικό βασανιστήριο του τίτλου Pit and the Pendulum εμφανίζεται μόνο στην τελική σκηνή της κορύφωσης στο τέλος, ενώ το υπόλοιπο έργο είναι βγαλμένο από τη φαντασία του Richard Matheson. Στο οποίο ο Price δεν μπορεί να αντέξει το χαμό της γυναίκας του, έχει κάποιες υπόνοιες ότι τον περιτριγυρίζει το φάντασμά της, έχει και κάποια παιδικά τραύματα, οπότε οδηγείται σταδιακά στην παράνοια. Η αδερφή του, ο κουνιάδος του και ο γιατρός του είναι μάρτυρες στην πορεία του προς την τρέλα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ή μήπως δεν θέλουν; Επειδή ο γιατρός συμπεριφέρεται αρκετά ύποπτα...

Έχουμε ξανα-αναλύσει το θέμα Roger Corman και Edgar Allan Poe, οπότε δεν θα το γράψουμε κι εδώ. Πατήστε τις ετικέτες για να περιηγηθείτε σε αντίστοιχες αναρτήσεις. Το μόνο που θα προσθέσω είναι ότι η τελική σεκάνς μέσα στο πηγάδι με το εκκρεμές ήταν εντυπωσιακά ανατριχιαστική και επηρέασε πλήθος δημιουργούς του genre τρόμος.

The Box

Ο Richard Kelly επέστρεψε με νέα ταινία. Διαβάζοντας την περίληψη είπα ότι θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Και μετά την παταγώδη αποτυχία του Southland Tales, φαντάστηκα ότι θα προσέξει καλύτερα το αποτέλεσμά του. Η ταινία The Box βασίστηκε στο διήγημα "Button, button" του Richard Matheson και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια «περίεργη» ταινία. Αντί να ασχοληθεί αποκλειστικά με το μυστήριο του κουτιού, την αγωνία να πατήσεις ή όχι το κουμπί (χμ, αυτό έγινε στο Lost) κ.τ.λ., μπλέκει μέσα τη ΝΑΣΑ, θεωρίες τηλεπάθειας και ανώτερης νοημοσύνης, δημιουργώντας τελικά έναν αχταρμά από ιδέες που δύσκολα ξεμπλέκεις. Με το κουτί και μόνο ασχολήθηκε το Twilight Zone στη δεκαετία του '80 και τα είπε όλα μέσα σε 20 λεπτά (part 1 και part 2 στο youtube). Αλλά εδώ ο Kelly ήθελε να αναπτύξει το θέμα και τελικά το παραξύλωσε. Μήπως προσπαθεί να αυτοανακυρηχθεί διάδοχος του David Lynch και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα;

The Incredible Shrinking Man (Ο άνθρωπος που ζάρωνε)

Όταν η φαντασία συναντούσε τεχνολογικά εμπόδια, τότε η τεχνολογία (της εποχής) έκανε ένα βήμα (βηματάκι, έστω) πιο μπροστά. Το 1957 ο φημισμένος μπι-μπουβάς Jack Arnold παρουσίασε αυτό που θα αποτελούσε μελλοντικά το πιο διάσημο πόνημά του, τον Άνθρωπο που ζάρωνε, μια ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο The Shrinking Man του Richard Matheson, το οποίο όμως ξαναεκδόθηκε με τον ίδιο τίτλο της ταινίας, προσθέτοντας δηλαδή τη λέξη incredible, (να ρωτήσουμε εμείς) για εμπορικούς λόγους άραγε; Με προσχηματικό μεν σενάριο, αποτέλεσε, δε, ένα δύσκολο έργο για τους τεχνικούς (σκηνικά, κουστούμια, φωτογραφία) το οποίο τελικά τελεσφόρησε επιτυχώς. Ίσως το απαισιόδοξο τέλος της και οι φιλοσοφικοί της στοχασμοί είναι που κάνουν την ταινία ακόμα πιο ελκυστική, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον. Με παραπλήσιο θέμα (γιγάντιες αράχνες) είχε καταπιαστεί ο σκηνοθέτης στην προηγούμενη δουλειά του το 1955, την ταινία Tarantula. Ένα γνωστό ριμέικ ήταν Η γυναίκα που ζάρωνε του 1981 με τη Lily Tomlin και ένα καινούριο ετοιμάζεται για φέτος μιας και είναι στη μόδα ο Matheson (βλέπε και I Am Legend), χωρίς όμως να έχουμε λοιπές πληροφορίες.
Ρίξτε μια ματιά και στα παρακάτω λινξ (για να προσθέσουμε μερικές σειρές ακόμη σε αυτό το ποστ):
→ cine blog
→ Ταινιοθήκη του φανταστικού

Duel (Η μονομαχία)

Από ένα μικρό διήγημα του Richard Matheson που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Playboy, μας προέκυψε η τηλεταινία Duel. Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1971 και η επιτυχία της οδήγησε τη Universal στο να την προωθήσει και στις κινηματογραφικές αίθουσες, προσθέτοντας λίγα λεπτά επιπλέον χρόνου (ώστε να φτάσει τα 90) και να μοιάζει πιερισσότερο με κινηματογραφική ταινία! Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον 25χρονο Steven Spielberg, ο οποίος με την πρώτη του τηλεταινία (από τις 3 που θα γυρίσει συνολικά για τη Universal) πετυχαίνει διάνα και δίνει την απαραίτητη ώθηση στην καριέρα του μέχρι να έρθουν... τα Σαγόνια του Καρχαρία που θα την εκτοξεύσουν στο... σινε-διάστημα!

Η υπόθεση της ταινίας απλοϊκότατη: τεράστιο φορτηγό κυνηγάει μικρό ΙΧ. Μέχρι το τέλος της ταινίας δεν μαθαίνουμε το λόγο αυτής της φονικής καταδίωξης. Αυτή η αόριστη απειλή όμως βοηθάει στην αύξηση του σασπένς, το οποίο είναι όλη η ουσία της ταινίας (όπως θα έλεγε και ο κύριος Χίτσκοκ). Το όλο θέμα κοπιαρίστηκε έκτοτε πολλάκις. Πρόχειρα στο μυαλό μού έρχονται το Mad Max, το επεισόδιο του... ΚΙΤΤ εναντίον του Γολιάθ(!), η αστεία ταινία Maximum Overdrive του Stephen King και το βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Enter Sadman των Metallica.

The Ωmega Man

The Ωmega Man: Πρόκειται για την δεύτερη ταινία που γυρίστηκε με βάση το βιβλίο του Richard Matheson I Am Legend το 1971, ξέρετε, σαν αυτό που παίζει και ο Will Smith στις μέρες μας. Η πρώτη μεταφορά έγινε το 1964 με το The Last Man on Earth και τον Vincent Price στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εδώ έχουμε τον Charlton Heston, οποίος βρήκε τη χαρά του σ' αυτό το έργο: με ένα όπλο ανά χείρας, πυροβολεί ό,τι κινείται. Η ταινία βρωμάει φθήνια από χιλιόμετρα και αναρωτιέμαι πώς έμπλεξε σε τέτοιο έργο ο Χέστον... ο Ίστον ήθελα να πω, τρία μόνο χρόνια μετά την επιτυχία του Πλανήτη των Πιθήκων. Εδώ πάντως οι μολυσμένοι κακοί θυμίζουν αίρεση σατανιστών, τα εφέ είναι, το λιγότερο, αστεία και η... κόκκινη σάλτσα ρέει άφθονη! Μην κάνετε τον κόπο πάντως να τη δείτε. Μόνο αν είστε ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη και δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε!