Union Station (Η σκιά)

Τυπική, b-μουβάδικη, αστυνομική περιπέτεια με θέμα μια απαγωγή ενός τυφλού κοριτσιού και χώρο δράσης το διάσημο σιδηροδρομικό σταθμό του Λος Άντζελες, τον πασίγνωστο Union Station. Πρωταγωνιστές οι William Holden και Nancy Olson, οι οποίοι είχαν ξανασυνεργαστεί την ίδια χρονιά στο οσκαρικό Sunset Blvd. Αν θυμάστε, αυτός έγραφε το σενάριο και αυτή δακτυλογραφούσε το χειρόγραφό του. Δεν γνωρίζω, αλλά φαίνεται ότι άρεσε στους παραγωγούς η χημεία μεταξύ τους και έτσι τους βάλανε πάλι μαζί να ψάχνουν τους απαγωγείς. Και εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον της ταινίας: στις μεθόδους παρακολούθησης που χρησιμοποιούν τα όργανα του νόμου, όπως επίσης ενδιαφέρον έχει και η συμμετοχή του παλαίμαχου Barry Fitzgerald ως αστυνομικού ντετέκτιβ, κάτι που μας έφερε στο μυαλό την προ διετίας ταινία του Naked City. Ο σκηνοθέτης Rudolph Mate υπογράφει άλλη μια καλή ταινία β' διαλογής, η οποία αποτελεί και ντοκουμέντο πλέον για το πώς ήταν ο σταθμός πριν γίνουν όλες οι επόμενες ανακατασκευές και τον φέρουν στη σημερινή του μορφή.

Branded

Με το ξεκίνημα της ταινίας, παρακολουθούμε τον Alan Ladd να βρίσκεται σε ένα σαλούν περικυκλωμένος από πιστόλια για κάτι που δεν έκανε και ξεφεύγει τελικά στην Άγρια Δύση έχοντας στο κατόπι του δύο περίεργους τύπους. Είναι ο Τσόγια, ένας άπατρης περιπλανώμενος τριάντα χρονών, που δεν γνώρισε οικογένεια. Οι τύποι που τον ακολουθούν θα του προτείνουν ένα πανούργο σχέδιο συνεργασίας. Να εμφανιστεί στο κτήμα των πλουσίων Λάβερι υποδυόμενος τον χαμένο εδώ και 25 χρόνια γιο τους και σταδιακά να καρπωθεί την περιουσία τους. Τον πείθουν αλλά για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να χαράξει στον ώμο του το γενετήσιο σημάδι. Θα φτιάξει το τατουάζ και έτσι θα προκύψει ο τίτλος Branded. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με δύο τίτλους: «Διπλό στίγμα» και «Όταν σημάνει η τελευταία ώρα»(!). Ο Τσόγια θα καταφέρει να τους πείσει και για πρώτη φορά στη ζωή του θα βρεθεί σε οικογενειακό περιβάλλον, με πατέρα, μητέρα και αδερφή να τον αγαπάνε απλά για αυτό που είναι. Η συνείδησή του δεν θα του επιτρέψει να συνεχίσει το κόλπο (αφού είναι ο ωραίος πρωταγωνιστής του έργου) και θα φανερώσει την αλήθεια στην «αδερφή». Θα το σκάσει και θα φύγει προς αναζήτηση του πραγματικού χαμένου γιου. Πολλές αναποδιές και περιπέτειες θα προκύψουν στην πορεία σ'αυτό το b-movie γουέστερν που έχει τη σκηνοθετική υπογραφή του Rudolph Maté, στην πρώτη του ταινία αυτού του είδους. Θεωρήστε δεδομένα τα κλισέ του είδους και τις γραφικές ερμηνείες. Παρακολουθήστε την μόνο αν είστε φαν των γουέστερν. Διαφορετικά προτιμήστε το κλασικό Shane, το καλύτερο γουέστερν του Alan Ladd.

The Pride of the Yankees (Η αποθέωση)

Αγαπημένο άθλημα το μπέιζμπολ στην Αμερική, αγαπημένη ομάδα οι Yankees, αγαπημένος σταρ και ο Gary Cooper, οπότε ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων δεν μπορούσε παρά να είναι ελκυστικότατος. Η ταινία The Pride of the Yankees αποτελεί μια βιογραφική ταινία για τον θρύλο του αθλήματος Lou Gehrig, που άφησε εποχή στα γήπεδα, και κυκλοφόρησε 17 μόλις μήνες μετά το θάνατο του. Ο μεγαλοπαραγωγός Samuel Goldwyn προσέλαβε τον καλό επαγγελματία Sam Wood στη σκηνοθεσία, τον Herman J. Mankiewicz να αναλάβει το σενάριο, τον Rudolph Maté στη φωτογραφία και τον William Cameron Menzies στη διεύθυνση της παραγωγής. Πρωταγωνιστής φυσικά ο Gary Cooper με την Teresa Wright στο πλευρό του στο ρόλο της συζύγου και τον Walter Brennan στο ρόλο του αθλητικού συντάκτη και φίλο του Gehrig. Ο κύριος Cooper βρισκόταν στην καλύτερη τριετία της καριέρας του έχοντας κερδίσει ένα όσκαρ και δύο υποψηφιότητες (μία ήταν για αυτήν εδώ την ταινία). Συνολικά δέκα υποψηφιότητες μάζεψε η ταινία, κερδίζοντας αυτό για το μοντάζ.

Η ταινία επικεντρώνεται αρκετά στη σχέση του Gehrig με τη μητέρα του, στα πιο σημαντικά αθλητικά γεγονότα της καριέρας του αλλά και στη σχέση με τη γυναίκα της ζωής του. Ενδιαφέρον έχει η χρησιμοποίηση αληθινών παικτών των Yankees και κυρίως η εμφάνιση ενός άλλου θρύλου του αθλήματος, του Babe Ruth που υποδύεται τον εαυτό του. Χωρίς να είναι καμιά επιτομή στις αθλητικές ταινίες, πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη παραγωγή που αξίζει τη θέασή της.

Three Violent People

Μέτριο, κοινότυπο, προχειρότατο. Αυτές οι λέξεις μού έρχονται εν ολίγοις στο μυαλό για το γουέστερν παραγωγής 1956 Three Violent People. Αν και ο σκηνοθέτης Rudolph Maté μάς έχει δώσει κάποιες καλές ταινίες, αυτή βλέπεται από τους φαν του είδους και μόνο. Έχασε τη μπάλα επειδή ήθελε να σχολιάσει απ'τη μια το καθεστώς των προσωρινών κυβερνήσεων στις νότιες πολιτείες μετά το τέλος του εμφυλίου, που περισσότερο λωποδύτες και απατεώνες ήταν και λιγότερο εκπρόσωποι του νόμου και από την άλλη τις σχέσεις μεταξύ του σκληρού γαιοκτήμονα και ηττημένου λοχαγού (Charlton Heston) των Νοτίων με τη γυναίκα του (Anne Baxter) που δεν γνωρίζει ότι ήταν μια... σουρλουλού και με τον μονόχειρα αδερφό του (Tom Tryon). Πολύ καλύτερη (εννοείται) αντιμετώπιση του (πρώτου) θέματος είχαμε από τον Clint Eastwood στον Εκδικητή εκτός νόμου.

The Violent Men (Βίαιοι Άντρες)

Κάτσαμε να δούμε την ταινία The Violent Men χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες αξιώσεις. Η ταινία ξεκινάει με χαλαρούς ρυθμούς και μια αίσθηση... μετριότητας. Ένας παλαίμαχος στρατιωτικός του εμφυλίου (Glenn Ford) σκοπεύει να πουλήσει τη γη και να φύγει από την περιοχή με την αρραβωνιαστικιά του. Η βίαιη συμπεριφορά όμως του μεγάλου και ημι-παράλυτου γαιοκτήμονα της περιοχής προς τον κάθε μικροκτηματία θα τον κάνει να αναβάλει την υπόσχεσή του προς την αρραβωνιαστικιά του για να αντιμετωπίσει το θέμα. Όταν το λόγο αναλάβει η βία και μόνο, οι καταστάσεις οδηγούν τον ήρωά μας προς το σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Και από κει και πέρα η ταινία απογειώνεται και λέμε τι παίζει εδώ ρε φίλε;. Ο στρατιωτικός θα τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα αλλά με πολύ πιο έξυπνο τρόπο. Από την άλλη, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα του γαιοκτήμονα (ψέματα και απιστίες, ζήλιες και απληστίες) θα αποκαλυφθούν με τον πλέον τραγικό τρόπο. Στο ρόλο της συζύγου και για άλλη μια φορά σε ρόλο δολοπλόκας γυναίκας, που φαίνεται ότι της ταιριάζει, βρίσκουμε την Barbara Stanwyck. Η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί ως ταινία εκδίκησης, αλλά στην ουσία είναι κάτι πολύ περισσότερο. Θα λέγαμε ότι είναι ένα μικρό δείγμα της ιστορίας του πώς κατακτήθηκε και χτίστηκε η Αμερικανική Δύση: η οποία χτίστηκε επί πτωμάτων και η γη της ποτίστηκε με αίμα.

When Worlds Collide

B-movie παλαιάς εποχής και αισθητικής! Μέσα στο τρομο-κλίμα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, το When Worlds Collide, παραγωγής 1951, ήταν αυτό που έλεγε ο τίτλος του: σύγκρουση των κόσμων, δηλαδή μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή! Ξεχάστε τους μετεωρίτες και τους εξωγήινους και τα λοιπά. Εδώ έρχονται κατά πάνω μας ένας πλανήτης μαζί με το αστέρι στο οποίο περιστρέφεται! Χαμός! Ευτυχώς η ταινία αναλώνεται σε λίγα εφέ και δεν καταντά γελοία, οπότε βλέπεται ευχάριστα -θα έλεγα- ακόμα και σήμερα. Η ουσία επικεντρώνεται στην προσπάθεια επιβίωσης του ανθρώπινου είδους, κατασκευάζοντας ένα διαστημόπλοιο διαφυγής, περιέχοντας έναν μικρό αριθμό ανθρώπων και τα περισσότερα ζώα της γης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία είναι κάτι σαν τον κατακλυσμό του Νώε στη διαστημική εποχή!

Και επειδή πρώτα μας περνάει ξυστά ο πλανήτης και ύστερα από μερικές μέρες στουκάρει ο δεύτερος Ήλιος, ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές με τα παλιρροιακά κύματα, τους σεισμούς και τις πλημμύρες. Μιλάμε, η ταινία τα έχει όλα! Σκηνές όπως αυτή που βλέπετε παρακάτω, μου έφεραν στο μυαλό τις πολύ πιο πρόσφατες χολιγουντιανές παραγωγές Μετά την Επόμενη Μέρα, Deep Impact, Armageddon... Τα χρόνια περνάνε αλλά η καταστροφο-λαγνεία είναι πάντα επίκαιρη (ή/και εμπορική).