Union Station (Η σκιά)

Τυπική, b-μουβάδικη, αστυνομική περιπέτεια με θέμα μια απαγωγή ενός τυφλού κοριτσιού και χώρο δράσης το διάσημο σιδηροδρομικό σταθμό του Λος Άντζελες, τον πασίγνωστο Union Station. Πρωταγωνιστές οι William Holden και Nancy Olson, οι οποίοι είχαν ξανασυνεργαστεί την ίδια χρονιά στο οσκαρικό Sunset Blvd. Αν θυμάστε, αυτός έγραφε το σενάριο και αυτή δακτυλογραφούσε το χειρόγραφό του. Δεν γνωρίζω, αλλά φαίνεται ότι άρεσε στους παραγωγούς η χημεία μεταξύ τους και έτσι τους βάλανε πάλι μαζί να ψάχνουν τους απαγωγείς. Και εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον της ταινίας: στις μεθόδους παρακολούθησης που χρησιμοποιούν τα όργανα του νόμου, όπως επίσης ενδιαφέρον έχει και η συμμετοχή του παλαίμαχου Barry Fitzgerald ως αστυνομικού ντετέκτιβ, κάτι που μας έφερε στο μυαλό την προ διετίας ταινία του Naked City. Ο σκηνοθέτης Rudolph Mate υπογράφει άλλη μια καλή ταινία β' διαλογής, η οποία αποτελεί και ντοκουμέντο πλέον για το πώς ήταν ο σταθμός πριν γίνουν όλες οι επόμενες ανακατασκευές και τον φέρουν στη σημερινή του μορφή.

Bringing Up Baby (Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη)

Ο ορισμός της screwball κωμωδίας! Με τις ατάκες να πέφτουν κατά ριπάς, τις παρεξηγήσεις να μην έχουν τελειωμό, αρκετούς από τους χαρακτήρες να είναι... γιούχου και το τρελαμένο σενάριο να περιλαμβάνει: έναν παλαιοντολόγο που ψάχνει το τελευταίο κόκκαλο ενός δεινοσαύρου για να ολοκληρώσει το έργο ζωής του, μία αλλοπρόσαλλη, φευγάτη κοπελιά που θα του κάνει τη ζωή πατίνι, ένα σκυλί που θα έχει θάψει το εν λόγω σπάνιο κόκκαλο και μία εξημερωμένη λεοπάρδαλη(!) με το όνομα Baby που θα φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή τους αλλά και στη μικρή κοινότητα όπου διαμένει η πλούσια θεία της κοπελιάς, η οποία σκόπευε να κάνει δωρεά στο μουσείο του παλαιοντολόγου. Ουφ! Αυτά! Απλά το Bringing Up Baby είναι μια από τις καλύτερες κωμικές ταινίες της δεκαετίας του '30, με τη χημεία των Χέπμπορν και Γκραντ να είναι καλύτερη από ποτέ υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Howard Hawks σε μία από τις καλύτερες στιγμές του. (τρεις φορές το επίθετο "καλύτερος" σε μία πρόταση)

Υ.Γ.: Παλιότερη ελληνική ονομασία του έργου: «Ο Κάρυ, η Κάθρην και τα πονηρά τους». Θεέ μου!!

None but the Lonely Heart (Στο διάβα της ζωής)

Βαρύ μελόδραμα, μουχλιασμένο από την υγρασία και την ομίχλη του Λονδίνου, με τον Cary Grant πρωταγωνιστή στη ταινία None But the Lonely Heart που του έδωσε τη δεύτερη και τελευταία υποψηφιότητα για όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για το ρόλο ενός νέου άντρα που θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως αυτός τη θέλει και να τριγυρίζει στον κόσμο χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Όταν επιστρέφει στο σπίτι, πάντα κοντραρίζεται με τη χήρα μητέρα του. Επειδή «στρωμένη» δουλειά έχει, αλλά αυτός έχει αλλού το μυαλό του και δε θέλει να συμβιβαστεί με δουλειά και οικογένεια, έτσι όπως προστάζει η επιταγή της κοινωνίας. Θα προτιμήσει να συνάψει σχέσεις με μια νεαρή που είναι μπλεγμένη με τον λονδρέζικο υπόκοσμο, παρά με την νεαρή μουσικό από τη γειτονιά του που τον αγαπά. Όταν μάθει ότι η μητέρα του είναι άρρωστη από ανίατη ασθένεια, θα κάτσει να δουλέψει και να φροντίσει το μαγαζί. Το μπλέξιμο του με τους περιθωρειακούς τύπους θα βαθύνει και θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσει τελικά τι θα κάνει με τη ζωή του: θα ακολουθήσει το δρόμο της «αμαρτίας» (με τα εύκολα λεφτά και τον κίνδυνο) ή της «αρετής» (με τη συμβιβασμένη ζωή του απλού πολίτη);

Γνωστό και πολυπαιγμένο ίσως το θέμα, αλλά εδώ παρουσιάζεται εντελώς μελοδραματικά, με πολλή καλή εξέλιξη της πλοκής. Αναμενόμενο ίσως το τέλος, αλλά ανθρώπινη και συγκινητική η τελική σεκάνς. Για την ερμηνεία της μητέρας, η Ethel Barrymore απέσπασε το όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου, στην πρώτη της κινηματογραφική επανεμφάνιση έντεκα χρόνια μετά. Χάρη σ'αυτό το έργο, παράτησε το Μπρόντγουεϊ και τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στο Χόλιγουντ για μια δεύτερη κινηματογραφική καριέρα. Μια εντελώς διαφορετική ταινία για τον κύριο Γκραντ, που ίσως αξίζει για αυτόν και μόνο το λόγο. Ο Barry Fitzgerald προσθέτει άλλη μια χαρακτηριστική δευτεραγωνιστική συμμετοχή και ο ελληνικής καταγωγής George Coulouris έχει το ρόλο του αντιπάλου, ας πούμε, του Γκραντ. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Richard Llewellyn, και το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο θεατρικός συγγραφέας Clifford Odets, στην πρώτη του απόπειρα να καθίσει πίσω από την κάμερα.

And Then There Were None (Οι δέκα μελλοθάνατοι)

Το διάσημο βιβλίο της Άγκαθι Κρίστι που κυκλοφόρησε στη Βρετανία το 1939 με τον τίτλο «Δέκα μικροί νέγροι» έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1945 από τον γάλλο René Clair σε χολιγουντιανά στούντιο. Σημειώστε ότι για λόγους... ευαισθησίας το βιβλίο τιτλοφορήθηκε στην Αμερική αρχικά ως «Δέκα μικροί ινδιάνοι» και κατόπιν με τον τίτλο And Then There Were None, όπως και έμεινε. Κάποια βασικά στοιχεία για τους χαρακτήρες και κάποια ονόματα διαφέρουν από το βιβλίο, για να μην υπάρχουν προβλήματα με τον κώδικα Χέιζ, αλλά αυτό μειώνει σε... ενοχές τους χαρακτήρες για κάποια από τα αδικήματά τους. Το κυριότερο όμως είναι ότι το εκπληκτικά απρόβλεπτο και τρομαχτικά απαισιόδοξο τέλος του βιβλίου είναι παντελώς αλλαγμένο στην ταινία μας, έτσι ώστε δεν ταιριάζει ούτε με τον τίτλο της! Χολιγουντιανό φινάλε με όλη τη σημασία της λέξεως. Παρά ταύτα, η ταινία παρακολουθείται με ενδιαφέρον, είναι περισσότερο διασκεδαστική παρά τρομαχτική και υπάρχει ένα μυστήριο για το ποιος έχει οργανώσει το όλο σκηνικό. Ο Clair κρατάει την ταινία σε γρήγορο ρυθμό και εμάς στη θέση μας χωρίς να πατήσουμε το fast forward. Πλουσιότατο καστ με τους παλαίμαχους Walter Huston, Barry Fitzgerlad και Roland Young να ξεχωρίζουν. Το περίεργο πάντως είναι ότι με τόσους φόνους οι χαρακτήρες ελάχιστα δείχνουν να φοβούνται για τη ζωή τους, αλλά αυτό δεν μπορώ να το σχολιάσω καθώς δεν έχω βρεθεί σε ανάλογη περίσταση!

The Long Voyage Home

Βασισμένη σε διάφορα θεατρικά του Eugene O'Neil, η ταινία του John Ford The Long Voyage Home (δύο τίτλοι στα ελληνικά: Περιπέτεια στον ωκεανό ή/και Το μακρύ ταξίδι του γυρισμού) ήθελε να αποτίσει έναν φόρο τιμής στους ναυτικούς των εμπορικών πλοίων και ειδικότερα σε αυτούς που δούλευαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, κάτω από τη διαρκή απειλή βύθισης από τα γερμανικά υποβρύχια. Τα τέσσερα μονόπρακτα έγιναν σενάριο από τον μόνιμο συνεργάτη του Ford, τον Dudley Nichols. Ο μόνιμος πρωταγωνιστής του, ο John Wayne, υποδύεται έναν Σουηδό στην καταγωγή που μετά από 10 χρόνια στα καράβια θέλει να γυρίσει στην πατρίδα του. Όλοι τον συμπαθούν και προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Το κυριότερο μέλημά τους είναι να τον προσέχουν μη «φάει» τα λεφτά του σε κάθε λιμάνι που κάνουν στάσεις. Ταυτόχρονα, βλέπουμε τις ιστορίες και των υπολοίπων, με κύριο χαρακτηριστικό τη σχέση λατρείας/αγάπης που έχουν με τη θάλασσα, αλλά και με τις γυναίκες! Βαριά, αργή και απαιτητική ταινία, η οποία επικεντρώνεται στους χαρακτήρες και λιγότερο στη δράση, δύσκολη (να μην πω αδύνατη) για θέαση από το σημερινό κοινό που θέλει χρώμα και κίνηση κάμερας με ταχύτητα ήχου. Ήταν υποψήφια για έξι όσκαρ: καλύτερης ταινίας, σεναρίου, μοντάζ, μουσικής, εφέ και φωτογραφίας για την απίστευτη δουλειά του κυρίου Gregg Toland, πιο γνωστού για τη δουλειά/τέχνη του στον Πολίτη Κέιν. Πέθανε το 1948 όντας μόλις 44 χρονών.

The Naked City (Γυμνή πόλη)

Η ταινία The Naked City (1948) θα λέγαμε ότι είναι άλλη μια film-noir δημιουργία του Jules Dassin. Αν και για να είμαστε περισσότερο ακριβής, η ταινία μοιάζει στην εξέλιξή της μ' αυτές του στυλ whodunit. Στην ουσία όμως είναι μια καταγραφή της ζωής στη Νέα Υόρκη. Γυρισμένη όχι σε στούντιο αλλά σε αληθινά διαμερίσματα, σε αληθινές τοποθεσίες και σε μεγάλο βαθμό σε εξωτερικούς χώρους με φυσικό φωτισμό σού δίνει έντονα την αίσθηση του ρεαλισμού. Το αστυνομικό μυστήριο και η ιστορία επίλυσής του είναι απλά η δικαιολογία για να τριγυρίσουμε στους δρόμους της Νέας Υόρκης ανάμεσα σε άλλους 8 εκατομμύρια ανθρώπους και 8 εκατομμύρια διαφορετικές ιστορίες.