The World of Henry Orient (Δύο 18χρονες κι εγώ)

Ο avant-garde μουσικός Henry Orient που το παίζει και πολύ γόης, θα βρει το μπελά του από δύο μικρά κοριτσάκια, που θα τα βρίσκει συνέχεια μπροστά του και δεν θα μπορεί να «ρίξει» την παντρεμένη Paula Prentiss (θυμηθείτε την από το κάμπινγκ και το ψάρεμα). Τα κορίτσια όμως τον παρακολουθούν εσκεμμένα, καθώς η μία τον ερωτεύτηκε και μαζί προσπαθούν να μάθουν τα πάντα γι'αυτόν! Το The World of Henry Orient λοιπόν έχει ως πρωταγωνιστές τα δύο κοριτσάκια και ο Σέλερς έχει απλά δευτεραγωνιστικό ρόλο. Είναι μια ταινία που έχει κυρίαρχο θέμα τη φιλία την περίοδο της εφηβίας μέσα από περίεργες οικογενειακές σχέσεις. Η Angela Lansbury υποδύεται την αριστοκράτισσα μητέρα της μίας και η σκηνοθεσία του George Roy Hill είναι αρκετά εμπνευσμένη, δίνοντας τις απαραίτητες κωμικές πινελιές εκεί που πρέπει. Χαριτωμένη ταινία, ό,τι πρέπει για όσες νιώθουν ακόμα... κοριτσάκια! Τα αγοράκια μπορούν να πάνε να παίξουν μπάλα!

A Lawless Street (Παράνομος δρόμος)

Ηλικιωμένος σερίφης με πολλά σημάδια στο... περίστροφό του έχει βάλει σε τάξη την μικρή πόλη με τη συμπαράσταση των κατοίκων του. Δύο όχι και τόσο καλοί κύριοι όμως προσλαμβάνουν συνέχεια πιστολέρο από το παρελθόν του σερίφη για να τον βγάλουν απ'τη μέση και να φανεί ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Σ'αυτήν την πόλη θα εμφανιστεί και η γυναίκα του σερίφη, η οποία τον είχε εγκαταλείψει πριν πολλά χρόνια. Σε μια μονομαχία αυτός θα τραυματιστεί πολύ άσχημα, θα τον πιστέψουν για νεκρό οπότε η πόλη θα παραδοθεί στους κακούς της ταινίας μας με τους κατοίκους να μην μπορούν να αντιδράσουν πλέον. Αυτός όμως θα ανακάμψει και θα ξαναβάλει τα πράματα στη θέση τους με τη βοήθεια των όπλων.

Τυπικότατο b-movie γουέστερν του 1955, το A Lawless Street έχει τον Randolph Scott πρωταγωνιστή, την εποχή που η καριέρα του οδηγούνταν προς το τέλος της παίζοντας σχεδόν αποκλειστικά σε καουμπόικα. Ο σκηνοθέτης Joseph H. Lewis δεν προσθέτει τίποτα καινούριο στο είδος, παρόλο που είχε κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά το The Big Combo, ένα ενδιαφέρον φιλμ νουάρ και πριν λίγα χρόνια το Gun Crazy, ένα από τα καλύτερα νουάρ της χρονιάς του '50. Συμπρωταγωνίστρια η Angela Lansbury, οπότε καταλαβαίνετε ότι αυτή η ταινία απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους του είδους.

The Greatest Story Ever Told

Τέτοιες μέρες, οι ιστορικές, θρησκευτικές και γενικά οι ταινίες-χλαμύδα έχουν την τιμητική τους. Το ωραίο σε μερικές απ'αυτές είναι να τις βλέπεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Πώς αλλιώς μπορείς να δεις π.χ. την Ωραιότερη ιστορία του κόσμου του George Stevens που άρχισε να κινηματογραφεί το 1962, τελείωσε μέσα στο '63 και τελικά προβλήθηκε το '65; Η ταινία για τη ζωή του Χριστού οδεύει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια από άλλες παραγωγές και σε σημεία θα έλεγα ψυχεδελικά! Το ενδιαφέρον εδώ για μένα όμως έγγειται στο απίστευτο καστ που, απ' ό,τι φαίνεται, ήταν ίσως και ο λόγος για να κάνουν την ταινία.

Ξεκινάμε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο και σ'αυτήν την αμερικανική παραγωγή βρίσκουμε τον Σουηδό Max von Sydow στο ρόλο του Ιησού! Αντίθετα απ' ό,τι θα περίμενες, ο Charlton Heston συμβιβάζεται στο ρόλο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Βλέπουμε επίσης τον Claude Rains ως Ηρώδη στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, τον John Wayne ως ρωμαίο αξιωματικό να πετάει μία μόνο ατάκα (Truly, this man was the son of God), τον Sidney Poitier ως μαύρο (για πρώτη φορά;) Σίμωνα, τον γνωστό κυρίως από film-noir έργα Richard Conte ως Βαραββά, τον νεαρό τότε Robert Loggia ως Ιωσήφ και την ομορφούλα Dorothy McGuire στο ρόλο της Παναγίας, τον Robert Blake ως Σίμωνα το Ζηλωτή, τον Donald Pleasence στο ρόλο του Πειρασμού, τον Telly Savalas ως Πόντιο Πιλάτο που ξύρισε το κεφάλι του γουλί για το ρόλο και το κράτησε από κει και έπειτα για πάντα και σε διάφορους ρόλους τους Van Heflin, Martin Landau, Angela Lansbury, Shelley Winters και José Ferrer. Σημειώστε ότι βοήθησαν στη σκηνοθεσία και οι Jean Negulesco και David Lean για κάποιες εσωτερικές σκηνές.

Καλό Πάσχα!

The Long, Hot Summer (Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού)

Βασισμένη στις ιστορίες του βιβλίου "The Hamlet" (αν το βρείτε στα ελληνικά ως Το χωριουδάκι από τις εκδόσεις Δελφίνι, πείτε και μας) του William Faulkner, η ταινία The Long, Hot Summer ασχολείται με άλλη μια μεγάλη οικογένεια του αμερικανικού νότου που παρά τον πλούτο της έχει μόνο προβλήματα: αποξενωμένα παιδιά από τον πατέρα τους που τα βλέπει περισσότερο ως... επενδύσεις. Ο Paul Newman είναι ένας νεαρός περιπλανώμενος με φήμη πυρομανή που θα μπει στη δούλεψη του μεγαλο-κτηματία Orson Welles. Η αφοσίωσή του όμως και η εργατικότητα μαζί με ολίγη πονηριά θα τον ανταμείξουν. Ο πατέρας απ'την άλλη πιέζει την κόρη του να παντρευτεί για να αποκτήσει διαδόχους. Και ο μεγάλος γιος βλέπει σιγά-σιγά να χάνει τα κεκτημένα του από την επιρροή που έχει ο Newman πάνω στον πατέρα του.

Τελικά, ο σκηνοθέτης Martin Ritt είναι εγγύηση. Και αυτή η ταινία είναι όμορφα σκηνοθετημένη, εννοώντας ότι δεν μοιάζει σαν κινηματογραφημένο βιβλίο. Οι ερμηνείες είναι σε ανεβασμένο επίπεδο με τον κύριο Newman να κερδίζει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών το 1958. Παρατηρήστε την ψεύτικη μύτη που φοράει ο Orson Welles και σημειώστε ότι αυτή η ταινία αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία του μόλις παντρεμένου ζευγαριού Newman-Woodward, ενός γάμου που διήρκησε για 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του Newman δηλαδή. Και ένα τελευταίο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το ότι την ίδια χρονιά ο Newman έπαιξε σε δύο δράματα για οικογένειες του Νότου, αυτή και τη Λυσσασμένη γάτα δηλαδή.

The Company of Wolves (Η παρέα των λύκων)

Μια φορά κι έναν καιρό... είδα την ταινία The Company of Wolves. Αποτελεί μία από τις πρώτες δημιουργίες του κ. Neil Jordan (1984), του οποίου (σχεδόν) κάθε ταινία αποτελεί και ένα μικρό αριστούργημα (Mona Lisa, Το παιχνίδι των λυγμών, Συνέντευξη με ένα βρυκόλακα, Το τέλος μιας σχέσης). Η ταινία είναι ελεύθερη διασκευή της ιστορίας της Κοκκινοσκουφίτσας με λυκάνθρωπους στη θέση των λύκων! Η ιστορία βασίστηκε σε μερικά διηγήματα από το βιβλίο The Bloody Chamber της κυρίας Angela Carter. Το βιβλίο περιέχει ελεύθερες διασκευές σε πολύ γνωστά παραμύθια, όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Παπουτσομένος Γάτος και άλλα. Δεν γνωρίζω αν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, οπότε όποιος γνωρίζει σχετικά μπορεί να αφήσει ένα σχόλιο. Στην ταινία μας συμμετέχει η Angela Lansbury (ξέρετε, η συγγραφέας ντετέκτιβ) στο ρόλο της... γιαγιάς, ο ηθοποιός-φετίχ του Neil Jordan, ο Stephen Rea και ο πολύς Terence Stamp σε έναν... γοητευτικά κακό (και uncredited) ρόλο! Η σκοτεινή φωτογραφία και γενικά η γοτθική ατμόσφαιρα δίνει στο έργο έξτρα βαθμούς σαγήνευσης. Αν σας αρέσουν τα εναλλακτικά αιματωβαμένα παραμύθια, τότε η ακόλουθη ταινία θα σας γοητεύσει. Check it out και δε θα χάσετε. Στο τέλος ζήσαν αυτοί καλά(;) και μεις καλύτερα!

The Manchurian Candidate (Ο υποψήφιος από τη Ματζουρία)

Μία από τις πιο διάσημες ταινίες της Φωνής (ή του Ol' Blue Eyes αν θέλετε, κατά κόσμον Frank Sinatra) αποτελεί η ταινία The Manchurian Candidate του 1962. Φαντάζομαι οι περισσότεροι γνωρίζετε και το πρόσφατο ριμέικ, οπότε δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην πλοκή της ιστορίας μας. Η διαφορά βρίσκεται φυσικά στον πόλεμο· η πρόσφατη ταινία αναφερόταν στον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, ενώ η παλιότερη στον πόλεμο της Κορέας.

Ο... υποψήφιος λοιπόν του 1962 ήταν ο Laurence Harvey. Το ρόλο της μητέρας του που κάνει όλο το παρασκηνιακό παιχνίδι έχει εδώ η Angela Lansbury, πολύ καιρό πριν γίνει... συγγραφέας-ντετέκτιβ (μια ταμπέλα που της κόλλησε δυστυχώς για πάντα!). Ο Sinatra είναι ο ταγματάρχης που αρχίζει και βλέπει διάφορα περίεργα όνειρα και αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο John Frankenheimer, ο οποίος δημιουργεί άλλη μια εκπληκτική ταινία μέσα στη δεκαετία του '60. Αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία της εποχής, μέχρι τη στιγμή που δολοφονήθηκε ο John Kennedy και οι φήμες λένε ότι ο Sinatra πρότεινε την απόσυρσή της από τις αίθουσες. Θα έλεγα ότι αποτελεί περίεργη σύμπτωση το γεγονός ότι ο Sinatra έπαιξε σε δύο ταινίες (την παρούσα και την Suddenly) με θέμα την προσπάθεια δολοφονίας του προέδρου των ΗΠΑ.

State of the Union (Μετανοώ)

Το ζευγάρι Spencer Tracy - Katharine Hepburn (και πραγματικό ζευγάρι στη ζωή) αποφασίζει να κατέβει στην πολιτική αρένα και να διεκδικήσει το Λευκό Οίκο μετά την προτροπή μιας πλούσιας ιδιοκτήτριας εφημερίδας και πρώην γκόμενας του Tracy (η Angela Lansbury, η γνωστή συγγραφέας-ντετέκτιβ, εδώ στα νιάτα της). Κι αυτό διότι ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας τίμιος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, λέει τα πράματα έξω απ' τα δόντια και έχει απύχηση στο λαό, αλλά όχι στην άρχουσα τάξη. Διάφορα συμφέροντα όμως και εμπλοκές σε περίεργες καταστάσεις, θα τον αναγκάσουν να «πουλήσει» τις ιδέες του και την ιδεολογία του για να αρέσει και στους κεφαλαιοκράτες. Το αποτέλεσμα θα είναι να απομακρυνθεί από αυτά που πιστεύει και να φτάσει σε σημείο να απομακρυνθεί και από τη γυναίκα του. Επειδή όμως πρόκειται για μια ταινία του Frank Capra, ο ήρωάς μας στο τέλος θα φτάσει σε οριακό σημείο αλλά θα βρει το σθένος να πει την αλήθεια και να... μετανοήσει για τα προηγούμενά του λάθη και ψέματα. Εξ ου και ο ελληνικός τίτλος: μετανοώ γιατί πώς αλλιώς να μεταφράσεις το State of the Union; Βασίστηκε στο βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο των Russel Crouse και Howard Lindsay, οπότε ξέρετε ότι από διαλόγους και πλοκή είμαστε καλά. Οι ηθοποιοί με τη σειρά τους δίνουν τα ρέστα τους, οπότε... δείτε (ή ξαναδείτε) σε αυτήν την ταινία του 1948 —για άλλη μια φορά— τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας. Τελικά, κάποια πράματα είναι διαχρονικά!