The Hallelujah Trail (Το μεγάλο καραβάνι)

Επική παραγωγή, που ακολούθησε τα χνάρια των μεγάλων σε διάρκεια κωμωδιών της εποχής (βλέπε επίσης The Russians are coming και It's a mad mad mad world και The great race), δηλαδή τρελές καταστάσεις, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, ανελέητη σάτιρα, απλά το υπόβαθρο εδώ και αυτό που παρωδεί τελικά είναι το είδος του γουέστερν. Το μεγάλο καραβάνι σε σκηνοθεσία του John Sturges, γνώστη του είδους, αφορά ένα φορτίο από 40 κάρα γεμάτα ουίσκι που θα "πρέπει" να παραδωθούν στο Ντένβερ πριν έρθει ο χειμώνας, διαφορετικά το αντρικό κοινό (κυρίως εργάτες ορυχείων) της πόλης δεν θα αντέξει να βγάλει το χειμώνα! Για αυτό το φορτίο, θα ξεκινήσει να το συναντήσει α) μία διμοιρία ίλης για να το συνοδέψει με ασφάλεια στο Ντένβερ και για να μην γίνουν απρόοπτα (με αρχηγό τον Burt Lancaster), β) μία ομάδα ιρλανδών μεταναστών, γ) ένα γκρουπ ινδιάνων Σιου (σε ρόλο έκπληξη ο Martin Landau) που εποφθαλμιούν αυτό το φορτίο με αλκοόλ, δ) μία ομάδα πολιτών του Ντένβερ μαζί με τον έμπορο που υποδύεται ο Brian Keith που θέλουν να παραλάβουν το αλκοόλ και, τέλος, ε) ένα γυναικείο χριστιανικό σωματείο κατά της χρήσης αλκοόλ με αρχηγό τη Lee Remick και βοηθό την κόρη του Λάνκαστερ που θέλουν να σταματήσουν την πορεία του καραβανιού. Αυτές οι πέντε ομάδες θα "μπλέξουν τα μπούτια τους" όσο δεν πάει, με τις κωμικές καταστάσεις να δίνουν και να παίρνουν. Οι σφαίρες και το πιστολίδι θα είναι ανελέητο, αλλά φυσικά κανένας δεν θα τραυματιστεί. Το τέλος θα τους βρει στους βάλτους και η...βαλτώδης αποτυχία θα σημάνει το τέλος της ιστορίας. Όλοι θα πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους. Προσθέστε και ένα χάπι εντ για 2 πρωταγωνιστικά ζευγάρια και αυτό ήταν ένα από τα πιο γνωστά κωμικά γουέστερν που έπαιζε συχνά και στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά (λέμε πολλά) χρόνια! Αλλά...

...τώρα που το ξαναείδαμε, το έργο μοιάζει δύσκολο ως απίθανο να προσελκύσει νέο κοινό, ένα κοινό πλέον που είναι μαθημένο σε fast-food εικόνες, μικρά βιντεάκια στα social media κ.ο.κ. οπότε θεωρώ ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς και (νομίζω) ότι πλέον αυτού του είδους οι ταινίες (η συγκεκριμένη έκλεισε τα 61 χρόνια!) αφορούν μόνο σινεφίλ κόσμο και οπαδούς του παλιού, κλασικού κινηματογράφου.

Remember (Γράμμα από το παρελθόν)

Στην τελευταία ταινίου του σπουδαίου Atom Egoyan με τίτλο Remember ο γηραιός πρωταγωνιστής Christopher Plummer αναζητά ένα πρόσωπο από το παρελθόν του στο Άουσβιτς το '40 για να το εκδικηθεί. Το Αλτσχάιμερ θα παίξει περίεργα παιχνίδια στον Plummer και το σεναριακό παιχνίδι μνήμης/αμνησίας θα σας θυμίσει πολύ έντονα το Memento του Νόλαν. Σπουδαία ταινία για την ιστορική μνήμη και τη δικαιοσύνη με φινάλε-έκπληξη (καιρό είχαμε να δούμε). Πολύ άλλοι διάσημοι υπερήλικες συμμετέχουν όπως ο Martin Landau, Bruno Ganz και ο Jurgen Prochnow.

The Greatest Story Ever Told

Τέτοιες μέρες, οι ιστορικές, θρησκευτικές και γενικά οι ταινίες-χλαμύδα έχουν την τιμητική τους. Το ωραίο σε μερικές απ'αυτές είναι να τις βλέπεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Πώς αλλιώς μπορείς να δεις π.χ. την Ωραιότερη ιστορία του κόσμου του George Stevens που άρχισε να κινηματογραφεί το 1962, τελείωσε μέσα στο '63 και τελικά προβλήθηκε το '65; Η ταινία για τη ζωή του Χριστού οδεύει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια από άλλες παραγωγές και σε σημεία θα έλεγα ψυχεδελικά! Το ενδιαφέρον εδώ για μένα όμως έγγειται στο απίστευτο καστ που, απ' ό,τι φαίνεται, ήταν ίσως και ο λόγος για να κάνουν την ταινία.

Ξεκινάμε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο και σ'αυτήν την αμερικανική παραγωγή βρίσκουμε τον Σουηδό Max von Sydow στο ρόλο του Ιησού! Αντίθετα απ' ό,τι θα περίμενες, ο Charlton Heston συμβιβάζεται στο ρόλο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Βλέπουμε επίσης τον Claude Rains ως Ηρώδη στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, τον John Wayne ως ρωμαίο αξιωματικό να πετάει μία μόνο ατάκα (Truly, this man was the son of God), τον Sidney Poitier ως μαύρο (για πρώτη φορά;) Σίμωνα, τον γνωστό κυρίως από film-noir έργα Richard Conte ως Βαραββά, τον νεαρό τότε Robert Loggia ως Ιωσήφ και την ομορφούλα Dorothy McGuire στο ρόλο της Παναγίας, τον Robert Blake ως Σίμωνα το Ζηλωτή, τον Donald Pleasence στο ρόλο του Πειρασμού, τον Telly Savalas ως Πόντιο Πιλάτο που ξύρισε το κεφάλι του γουλί για το ρόλο και το κράτησε από κει και έπειτα για πάντα και σε διάφορους ρόλους τους Van Heflin, Martin Landau, Angela Lansbury, Shelley Winters και José Ferrer. Σημειώστε ότι βοήθησαν στη σκηνοθεσία και οι Jean Negulesco και David Lean για κάποιες εσωτερικές σκηνές.

Καλό Πάσχα!

Tucker: the man and his dream

When they tried to buy him, he refused. When they tried to bully him, he resisted. When they tried to break him, he became an American legend. The true story of Preston Tucker.

Η ταινία Tucker: the man and his dream αποτελούσε χρόνιο καημό επειδή (α) ήταν μια από τις λίγες ταινίες του Francis Ford Coppola που δεν είχα δει και (β) πρωταγωνιστούσε ο Jeff Bridges ενώ (γ) δεν μπορούσα να τη βρω στα βίντεο-κλαμπ. Την βρήκαμε, λοιπόν, πολλά χρόνια μετά και ιδού τα... αποτελέσματα. Είναι μια μικρή σε διάρκεια και γρήγορη σε εξέλιξη εξιστόρηση των κατορθωμάτων του κυρίου Preston Tucker τη δεκαετία του '40 (λίγο μετά τον πόλεμο), ο οποίος είχε όνειρα μεγάλα αλλά του τα ψαλίδισαν τα συμφέροντα και τα κυκλώματα. Προσπάθησε να φτιάξει το πρώτο ασφαλές αυτοκίνητο, με ζώνες ασφαλείας (πράγμα ανήκουστο για τότε), φώτα που στρίβουν μαζί με το τιμόνι κ.λ.π. και αυτό που κατάφερε ήταν να βρεθεί αντιμέτωπος με 1) τις τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες της Αμερικής και 2) με κατηγορίες στο δικαστήριο για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος. Ο Coppola σκηνοθετεί με οικονομία και άνεση, φτιάχνοντας μια απλή διασκεδαστική ταινία για μια περίοδο ζωής ενός υπαρκτού προσώπου. Από άλλους σκηνοθέτες θα βλέπαμε ένα βαρύγδουπο δράμα που στην τελική δεν θα είχε ουσία. Δίπλα στον Bridges βλέπουμε την Joan Allen στο ρόλο της συζύγου του, τον Christian Slater ως τον μεγαλύτερο γιο από τα 5 παιδιά του, τον Ηλία Κοτέα ως σχεδιαστή, τον Frederic Forrest ως μηχανικό, τον Dean Stockwell σε ένα μικρό πέρασμα στο ρόλο του επίσης μεγαλομανή Howard Hughes. Αυτός που ξεχωρίζει όμως είναι ο Martin Landau στο ρόλο του οικονομικού συμβούλου, ο οποίος κέρδισε και υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Άλλες δύο υποψηφιότητες κέρδισε η ταινία για τα σκηνικά του «δικού μας» Dean Tavoularis και τα κουστούμια. Μικρό πέρασμα κάνει και ο πατέρας Lloyd Bridges στο ρόλο του γερουσιαστή που δεν είχε credit on screen. Σημειώστε, τέλος, ότι από τα 50 αυτοκίνητα που πρόλαβε να φτιάξει η εταιρεία του Τάκερ, από ένα έχει ο ίδιος ο Κόπολλα και ο George Lucas.

The Majestic

Το DVD της ταινίας λέει: Χόλυγουντ. 1951... Επικίνδυνοι καιροί. Εποχή αμφισβήτησης. Ο αντικομμουνισμός στο φόρτε του! Η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών ψάχνει το παρελθόν, τις ενέργειες και τα φρονήματα όλων των ηθοποιών και των συντελεστών του κινηματογράφου! Αυτή ακριβώς την εποχή, ο προοδευτικός Πήτερ Άπλετον, ένας φιλόδοξος συγγραφέας και ανερχόμενος σεναριογράφος, χάνει την ταυτότητα του, την όμορφη ερωμένη του μαζί με τη μνήμη του, σε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα! Βρίσκεται τυχαία σε μια όμορφη πόλη, στις ακτές της Βόρειας Καλιφόρνιας, όπου όλοι οι κάτοικοι από λάθος τον αναγνωρίζουν ως τον αγνοούμενο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (!), γιο του ιδιοκτήτη του τοπικού κινηματογράφου! Μέσα σ' αυτόν τον κοινωνικό περίγυρο όμως και την επαρχιακή ατμόσφαιρα, θα βρει το κουράγιο, τη δύναμη και την αγάπη για ν' αρχίσει μια καινούργια ζωή! .

Ο Jim Carrey προσπάθησε, ο σκηνοθέτης Frank Darabont προσπάθησε, ο Martin Landau όμως ξεχώρισε μαζί με την... φωτογραφία της ταινίας. Ο Κινηματογράφος Ματζέστικ δεν βασίστηκε σε κάποια ιστορία του Στίβεν Κινγκ και αυτό είναι περίεργη υπόθεση για τον σκηνοθέτη που οι 3/4 ταινίες του είναι... based on a story by Steven King! Ένα ρητό λέει πως δε γίνεται να κρατάς πολλά καρπούζια σε μία μασχάλη. Αυτό ακριβώς έπαθε ο Darabont που προσπάθησε να συνδυάσει την κριτική στο Μακαρθισμό με τα τραύματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την αγάπη για τον κινηματογράφο α λα Σινεμά ο Παράδεισος. Κάπου χάθηκε η μπάλα και τα 150 λεπτά της ταινίας είναι πολλά. Παρακολουθείται ναι μεν ευχάριστα, αλλά έχεις συνέχεια στο μυαλό ότι θα μπορούσε να είχε καλύτερη συνοχή και να γίνει μία πραγματικά μεγάλη ταινία. Αλλά...

Nevada Smith

Ο σκηνοθέτης Henry Hathaway έγινε γνωστός τη δεκαετία του '40 γυρίζοντας διάφορα film-noir, αλλά στα γεράματά του (τη δεκαετία του '60) είπε να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με τα western. Ο Νεβάδα Σμιθ λοιπόν του 1966 είναι μια τέτοια περίπτωση με τον Steve McQueen στο ρόλο του τίτλου, ή κατά κόσμον Max Sand. Υποδύεται έναν νεαρό που ψάχνει τους τρεις δολοφόνους του λευκού πατέρα και της ινδιάνας μητέρας του. Αυτή η αναζήτηση για στυγνή εκδίκηση θα τον κάνει να ταξιδέψει σε όλη την Άγρια Δύση. Προσπαθώντας θερμόαιμα να τους πάρει στο κατόπι το μόνο που θα καταφέρει είναι να βρεθεί χαμένος σε ερημικά τοπία, χωρίς φαγητό και καταφύγιο. Τότε θα τον περιθάλψει ένας έμπορος όπλων και φυσιγγίων και θα του μάθει πέντε-δέκα πράματα για τα όπλα και κυρίως για τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Η συνέχεια της αναζήτησής του θα γίνει μεθοδικά και με ψυχρό αίμα· θα δουλέψει ως καουμπόι, θα μπει επίτηδες στη φυλακή, θα συμμετάσχει σε μια συμμορία ληστών κι όλα αυτά για να φτάσει πιο κοντά στο σκοπό του. Η πορεία του όμως θα επηρεαστεί και από μια ινδιάνα και έναν καλόγερο που σε διαφορετικές περιπτώσεις τον βοήθησαν να επιβιώσει και να αναρρώσει. Στο τέλος όμως όταν θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο (ένας απολαυστικότατος Karl Malden) θα καταλάβει τη διαφορά μεταξύ τους και εκεί θα αναγεννηθεί.

Τα χαρακτηριστικά της εκδίκησης και της βίας στην Άγρια Δύση τα έχουμε δει και αλλού, απλώς εδώ βλέπουμε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τον κεντρικό χαρακτήρα να είναι ντοπαρισμένος για εκδίκηση και γι' αυτό η σχετικά γρήγορη αλλαγή πλεύσης στο τέλος δεν με ικανοποίησε απόλυτα. Παρά ταύτα, η ταινία είναι ευχάριστη, ειδικά για το... μάτι με τα έντονα χρώματα και τα όμορφα φωτογραφημένα τοπία της αμερικανικής ενδοχώρας και των Εθνικών Πάρκων.