Hell Is for Heroes

Τη δεκαετία του '60 οι πολεμικές ταινίες γνώρισαν μια έξαρση. Είχε περάσει αρκετός χρόνος από το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και διάφορες, νέες κινηματογραφικές ματιές ήρθαν στο προσκήνιο. Από τις καλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες αποτελεί η Hell Is for Heroes που παρουσίασε το 1962 ο Don Siegel. Ωμή βία και ρεαλιστική αναπαράσταση χαρακτηρίζουν το έργο που θέλει μια μικρή διμοιρία φαντάρων να υπερασπίζεται την εμπροσθοφυλακή, απέναντι σε πανίσχυρη στρατιά γερμανών, περιμένοντας να επιστρέψει η μονάδα τους. Για να μην φανεί στους εχθρούς ότι είναι μόνοι τους, σκαρφίζονται διάφορα κόλπα για να παραπλανήσουν τους γερμανούς. Πρώτο όνομα φυσικά ο Steve McQueen, με συμπαραστάτες τον James Coburn και τον τραγουδιστή Bobby Darin (τον οποίο θα δούμε και σε άλλο πολεμικό έργο αργότερα). Ιθύνων νους όμως πίσω από όλο το πρότζεκτ ήταν ο σεναριογράφος Robert Pirosh που είχε υπηρετήσει στο μέτωπο και είναι αυτός που έγραψε το '49 το Battleground του Wellman και δημιούργησε τη σειρά "Combat" ένα χρόνο μετά την Κόλαση για τους ήρωες. Αναμνήσεις από την πρώτη γραμμή πυρός... Περιττό να πω ότι απευθύνεται αποκλειστικά σε αντρικό κοινό το έργο.

Nevada Smith

Ο σκηνοθέτης Henry Hathaway έγινε γνωστός τη δεκαετία του '40 γυρίζοντας διάφορα film-noir, αλλά στα γεράματά του (τη δεκαετία του '60) είπε να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με τα western. Ο Νεβάδα Σμιθ λοιπόν του 1966 είναι μια τέτοια περίπτωση με τον Steve McQueen στο ρόλο του τίτλου, ή κατά κόσμον Max Sand. Υποδύεται έναν νεαρό που ψάχνει τους τρεις δολοφόνους του λευκού πατέρα και της ινδιάνας μητέρας του. Αυτή η αναζήτηση για στυγνή εκδίκηση θα τον κάνει να ταξιδέψει σε όλη την Άγρια Δύση. Προσπαθώντας θερμόαιμα να τους πάρει στο κατόπι το μόνο που θα καταφέρει είναι να βρεθεί χαμένος σε ερημικά τοπία, χωρίς φαγητό και καταφύγιο. Τότε θα τον περιθάλψει ένας έμπορος όπλων και φυσιγγίων και θα του μάθει πέντε-δέκα πράματα για τα όπλα και κυρίως για τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Η συνέχεια της αναζήτησής του θα γίνει μεθοδικά και με ψυχρό αίμα· θα δουλέψει ως καουμπόι, θα μπει επίτηδες στη φυλακή, θα συμμετάσχει σε μια συμμορία ληστών κι όλα αυτά για να φτάσει πιο κοντά στο σκοπό του. Η πορεία του όμως θα επηρεαστεί και από μια ινδιάνα και έναν καλόγερο που σε διαφορετικές περιπτώσεις τον βοήθησαν να επιβιώσει και να αναρρώσει. Στο τέλος όμως όταν θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο (ένας απολαυστικότατος Karl Malden) θα καταλάβει τη διαφορά μεταξύ τους και εκεί θα αναγεννηθεί.

Τα χαρακτηριστικά της εκδίκησης και της βίας στην Άγρια Δύση τα έχουμε δει και αλλού, απλώς εδώ βλέπουμε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τον κεντρικό χαρακτήρα να είναι ντοπαρισμένος για εκδίκηση και γι' αυτό η σχετικά γρήγορη αλλαγή πλεύσης στο τέλος δεν με ικανοποίησε απόλυτα. Παρά ταύτα, η ταινία είναι ευχάριστη, ειδικά για το... μάτι με τα έντονα χρώματα και τα όμορφα φωτογραφημένα τοπία της αμερικανικής ενδοχώρας και των Εθνικών Πάρκων.

The Sand Pebbles (Τα βότσαλα της άμμου)

Ο μεγάλος αντίπαλος του Paul Newman στη δεκαετία του '60 (και για λίγο στα '70's) ήταν ο Steve McQueen φυσικά. Ο King of Cool αποφάσισε να παίξει και σε πιο απαιτητικές ταινίες και μια από αυτές ήταν το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Robert Wise, το The Sand Pebbles. Για χρόνια ήθελε ο σκηνοθέτης να γυρίσει την ταινία αλλά δεν έπαιρνε χρηματοδότηση από τα μεγάλα στούντια. Μέχρι που συμφώνησε να σκηνοθετήσει τη Μελωδία της Ευτυχίας, με αντάλλαγμα τη χρηματοδότηση και της άλλης ταινίας. Η συγκεκριμένη (παραγωγής 1966) βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Richard McKenna που θέλει τον McQueen σε ρόλο... ποπάι. Πιο συγκεκριμένα, ο McQueen είναι ο μηχανικός του πολεμικού αμερικανικού πλοίου που βρίσκεται εν έτη 1926 στα νερά της Κίνας, σε μια περίεργη πολιτικά εποχή για τη χώρα. Είναι η εποχή που ο επαναστατημένος λαός της Κίνας θέλει να πάρει τις καταστάσεις στα χέρια του, να διώξει τους κατακτητές, να γίνει αυτόνομο Έθνος. Η διάρκεια της ταινίας αγγίζει τις 3 ώρες αλλά ο Wise χειρίζεται με μαεστρία όλα τα θέματα, μέσα και έξω απ' το πλοίο, επικεντρώνεται στην ουσία των πραγμάτων δηλαδή στις ανθρώπινες ιστορίες και δεν βαριέσαι ούτε λεπτό. Τώρα, όσον αφορά το πολιτικό σχόλιο για την εμπλοκή της Αμερικής σε κάθε μήκος και πλάτος αυτού του πλανήτη, το αφήνω για τους αναλυτές.

Εννιά υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ τσίμπησε η ταινία και μέσα σ' αυτές βρίσκεται και η μοναδική υποψηφιότητα του Steve McQueen.