The Sound and the Fury (Η μανία της σάρκας)

Δεύτερη ταινία από τον Martin Ritt βασισμένη σε έργο του νομπελίστα William Faulkner, ένα χρόνο μετά το πολύ καλό The Long, Hot Summer. Στο The Sound and the Fury του 1959 βλέπουμε παρόμοια πράγματα: μία παρακμασμένη πλέον, πρώην αριστοκρατική, οικογένεια του αμερικανικού νότου με οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα. Τέσσερα αδέρφια έχουν απομείνει, με τον έναν να είναι πνευματικά ανήμπορος (ο Jack Warden σε ρόλο χωρίς καμία ατάκα, αλλά με πολύ καλή σωματική ερμηνεία), ο άλλος μπεκρής, η μοναδική αδερφή είχε παρατήσει την οικογένεια αφού γέννησε ένα εξώγαμο και ο τελευταίος (Yul Brynner με μαλλιά!) να είναι ο μόνος που δουλεύει και συντηρεί ολόκληρο το σπίτι. Η ανιψιά (Joanne Woodward) που μεγάλωσε πλέον θέλει να γνωρίσει τον κόσμο και τον έρωτα και έρχεται σε συνεχείς συγκρούσεις και προστριβές με τον Brynner.

Δυστυχώς για το έργο, το δράμα της οικογένειας δεν με άγγιξε ιδιαίτερα, έχουμε δει παρόμοιες ιστορίες καλύτερα σε αρκετά έργα και σε γενικές γραμμές το όλο φιλμ φαντάζει κουραστικό και ολίγον βαρετό. Δεν έχω δει την πρόσφατη εκδοχή του James Franco, αλλά θα ήθελα να δω πόσο πιστός ήταν στο κείμενο του Φώκνερ, μιας και ασχολήθηκε και με ακόμα ένα έργο του Φώκνερ, το Καθώς ψυχορραγώ (As I lay dying).

Rachel, Rachel

Ο Paul Newman, ανάμεσα στις πετυχημένες ταινίες του Ο μεγάλος δραπέτης και Οι δύο ληστές, αποφάσισε το 1968 να σκηνοθετήσει ο ίδιος το έργο Rachel, Rachel που είχε για πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Joanne Woodward. Μια περίεργη, δύσκολη ταινία με θέμα τη γεροντοκόρη Ρέιτσελ που φροντίζει τη μητέρα της σε μια μικρή κωμόπολη και γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός δασκάλου και παλιού συμμαθητή της. Παρουσιάζει επίσης σε μια μεγαλούτσικη σεκάνς τον εύκολο θρησκευτικό προσηλυτισμό, αλλά και την κοινωνική υποκρισία. Στην ουσία είναι μια ψυχολογική ταινία, απαιτητική στην παρακολούθηση (να μην πω δύσκολη), γύρω από τις σκέψεις και τα βάσανα της Ρέιτσελ, με το μοντάζ και τις εμβόλιμες σκηνές από τη φαντασίας της να ενισχύουν το αποτέλεσμα. Υποψήφια για όσκαρ ερμηνείας, φυσικά, η κυρία Woodward, όπως και η φίλη της Estelle Parsons για β' γυναικείου ρόλου, υποψηφιότητα για το σενάριο αλλά και για το όσκαρ καλύτερης ταινίας! Εντύπωση μου προκάλεσε η ομοιότητα του μικρού κοριτσιού που υποδύεται την Woodward σε μικρή ηλικία και της μοιάζει εκπληκτικά! Μετά διάβασα ότι είναι η πραγματική κόρη των Woodward και Newman!

The Three Faces of Eve

Η Joanne Woodward, σύζυγος του Paul Newman, πρωταγωνιστεί στο έργο The Three Faces of Eve υποδυόμενη μια νεαρή κοπέλα με πολλαπλή προσωπικότητα, παραδίδει μαθήματα υποκριτικής και κερδίζει με σχετική ευκολία το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου στην απονομή του '58! Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της κυρίας Chris Costner Sizemore, η ταινία είναι αρκετά απλή, αφού σκοπός τού (κατά κύριο λόγο) σεναριογράφου και (λιγότερο) σκηνοθέτη Nunnaly Johnson ήταν να παρουσιάσει απλά και παραστατικά στο ευρύ κοινό την σχετικά άγνωστη εκείνη την εποχή διαταραχή που είχε η πρωταγωνίστρια. Έτσι στο μεγαλύτερο μέρος παρακολουθούμε τις συνεδρίες της γυναίκας με τον γιατρό της, που υποδύεται ο Lee J. Cobb, την επίδραση που έχει στο γάμο της και στους γύρω της. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Μια ταινία που η δράση βρίσκεται αποκλειστικά στα λόγια και το ενδιαφέρον θέμα της επισκιάζει τα μειονεκτήματά της.

The Long, Hot Summer (Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού)

Βασισμένη στις ιστορίες του βιβλίου "The Hamlet" (αν το βρείτε στα ελληνικά ως Το χωριουδάκι από τις εκδόσεις Δελφίνι, πείτε και μας) του William Faulkner, η ταινία The Long, Hot Summer ασχολείται με άλλη μια μεγάλη οικογένεια του αμερικανικού νότου που παρά τον πλούτο της έχει μόνο προβλήματα: αποξενωμένα παιδιά από τον πατέρα τους που τα βλέπει περισσότερο ως... επενδύσεις. Ο Paul Newman είναι ένας νεαρός περιπλανώμενος με φήμη πυρομανή που θα μπει στη δούλεψη του μεγαλο-κτηματία Orson Welles. Η αφοσίωσή του όμως και η εργατικότητα μαζί με ολίγη πονηριά θα τον ανταμείξουν. Ο πατέρας απ'την άλλη πιέζει την κόρη του να παντρευτεί για να αποκτήσει διαδόχους. Και ο μεγάλος γιος βλέπει σιγά-σιγά να χάνει τα κεκτημένα του από την επιρροή που έχει ο Newman πάνω στον πατέρα του.

Τελικά, ο σκηνοθέτης Martin Ritt είναι εγγύηση. Και αυτή η ταινία είναι όμορφα σκηνοθετημένη, εννοώντας ότι δεν μοιάζει σαν κινηματογραφημένο βιβλίο. Οι ερμηνείες είναι σε ανεβασμένο επίπεδο με τον κύριο Newman να κερδίζει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών το 1958. Παρατηρήστε την ψεύτικη μύτη που φοράει ο Orson Welles και σημειώστε ότι αυτή η ταινία αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία του μόλις παντρεμένου ζευγαριού Newman-Woodward, ενός γάμου που διήρκησε για 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του Newman δηλαδή. Και ένα τελευταίο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το ότι την ίδια χρονιά ο Newman έπαιξε σε δύο δράματα για οικογένειες του Νότου, αυτή και τη Λυσσασμένη γάτα δηλαδή.