Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα George Roy Hill. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα George Roy Hill. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

The World of Henry Orient (Δύο 18χρονες κι εγώ)

Ο avant-garde μουσικός Henry Orient που το παίζει και πολύ γόης, θα βρει το μπελά του από δύο μικρά κοριτσάκια, που θα τα βρίσκει συνέχεια μπροστά του και δεν θα μπορεί να «ρίξει» την παντρεμένη Paula Prentiss (θυμηθείτε την από το κάμπινγκ και το ψάρεμα). Τα κορίτσια όμως τον παρακολουθούν εσκεμμένα, καθώς η μία τον ερωτεύτηκε και μαζί προσπαθούν να μάθουν τα πάντα γι'αυτόν! Το The World of Henry Orient λοιπόν έχει ως πρωταγωνιστές τα δύο κοριτσάκια και ο Σέλερς έχει απλά δευτεραγωνιστικό ρόλο. Είναι μια ταινία που έχει κυρίαρχο θέμα τη φιλία την περίοδο της εφηβίας μέσα από περίεργες οικογενειακές σχέσεις. Η Angela Lansbury υποδύεται την αριστοκράτισσα μητέρα της μίας και η σκηνοθεσία του George Roy Hill είναι αρκετά εμπνευσμένη, δίνοντας τις απαραίτητες κωμικές πινελιές εκεί που πρέπει. Χαριτωμένη ταινία, ό,τι πρέπει για όσες νιώθουν ακόμα... κοριτσάκια! Τα αγοράκια μπορούν να πάνε να παίξουν μπάλα!

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008

Butch Cassidy and the Sundance Kid (Οι δύο ληστές)

Πολύ λίγο (ως καθόλου) βασισμένη στην αληθινή ιστορία των δύο ληστών τρένων, η ταινία παραγωγής 1969 αφηγείται τις περιπέτειες του διδύμου Butch Cassidy and the Sundance Kid, κυρίως από τη στιγμή που αρχίζουν να τους κυνηγάνε ομοσπονδιακοί και τη φυγή τους το... επαγγελματικό τους ταξίδι στη Βολιβία.

Τώρα που μας άφησε χρόνους ο κύριος Newman, βρήκαμε ευκαιρία να θυμηθούμε μια από τις καλύτερες και πιο διάσημες ταινίες του, όπως βεβαίως και του συμπρωταγωνιστή Redford, που με την επιτυχία της έγινε κι αυτός σταρ. Σκηνοθεσία από τον George Roy Hill σε ένα σενάριο του William Goldman που με το χιούμορ, τα αστεία και τη σάτιρα των κλισέ του γουέστερν αποτέλεσε την αφετηρία της απομυθοποίησης του είδους. Η φωτογραφία του Conrad L. Hall για άλλη μια φορά υποδειγματική.

Σημειώστε:
→ τον άτυχο της υπόθεσης Steve McQueen που άφησε το πρότζεκτ επειδή διαφώνησε για το ποιανού το όνομα θα γραφτεί πρώτο!
→ το όνομα της συμμορίας του Butch Cassidy ήταν "The Wild Bunch", αλλά η κυκλοφορία της ομώνυμης ταινίας του Sam Peckinpah τους ανάγκασε να αλλάξουν το όνομα σε "Hole in the Wall Gang".
→ ο Redford έδωσε το όνομα Sundance στο θέρετρο που αγόρασε στη Γιούτα και από κει ξεπήδησε το πασίγνωστο πλέον φεστιβάλ των ανεξάρτητων δημιουργών Sundance Film Festival.
→ τέσσερα βραβεία όσκαρ για τη φωτογραφία, το σενάριο, τη μουσική επένδυση και το καλύτερο τραγούδι και άλλες τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και ήχου.

Κυριακή 23 Μαρτίου 2008

Slaughterhouse-Five

Εν αρχή ήταν το βιβλίο. Πρόκειται για το «Σφαγείο Νο 5» (μπορείτε να το βρείτε από τις εκδόσεις Κάκτος) του μεγάλου σατυρικού συγγραφέα Kurt Vonnegut. Με το δικό του σουρεαλιστικό τρόπο και με τη χρήση του ταξιδιού στο χρόνο, μας αφηγείται την ιστορία της ζωής του Billy Pilgrim μέσα από επιλεγμένες στιγμές. Όλες όμως έχουν σαν «μέσο σύγκρισης» την περίοδο που ο ήρωας μας βρισκόταν στο βομβαρδισμό της Δρέσδης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα γεγονός που στιγμάτισε τον ίδιο τον συγγραφέα, καθώτι βρισκόταν ο ίδιος παρών τότε.

Η ομώνυμη ταινία του George Roy Hill από το 1972 είναι μια μεγάλη παραγωγή από τη Universal, η οποία συλλαμβάνει τη δαιδαλώδες αφήγηση και το σκεπτικό του συγγραφέα, δημιουργώντας και όμορφους παραλληρισμούς με τη μετέπειτα ζωή του πρωταγωνιστή και με αυτά που έζησε στον πόλεμο. Αναζητήστε την ταινία Slaughterhouse-Five για να δείτε πώς μια ταινία είναι αντιπολεμική χωρίς να χρειάζετε να δείχνει τόνους από αίμα, εκρήξεις και ατελείωτους πυροβολισμούς. Προσθέστε και τον σχολιασμό για τον αλόγιστο βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Συμμάχους λίγες μέρες πριν το τέλος του πολέμου, σε μια πόλη, σημειώστε, που δεν ήταν στρατιωτικός στόχος. Μια πράξη που στις μέρες μας θα χαρακτηρίζαμε τρομοκρατική, αλλά τότε την διέπραξαν οι νικητές του πολέμου. Κάτι σαν τη Βαγδάτη και τα όπλα μαζικής καταστροφής, ας πούμε, στις μέρες μας.
Η ταινία απέσπασε το Ειδικό βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών το 1972 αλλά η εμπορική της αποτυχία οδήγησε το σκηνοθέτη να γυρίσει στο μέλλον πιο εύπεπτες και διασκεδαστικές ταινίες, όπως, παραδείγματος χάρη, το Κεντρί που γύρισε την επόμενη χρονιά και απέσπασε 7 βραβεία Όσκαρ!